De MuMe Top 40 (2014): 90s

Muziek / Toplijsten en favorieten / De MuMe Top 40 (2014): 90s

500 BERICHTEN

zoeken in: gebruikersnaamgebruikers bericht beide

<1 2 3...14 15 16 17 >

1...14 15 16 17

Rudi S

geplaatst: 7 juni 2014, 08:10 uur

herman schreef:

(quote)

Voordat MusicMeter uberhaupt bestond was het ook al een bejubelde plaat op grote internationale muzieksites als Allmusic en Pitchfork.

Ah, jij probeert de "schuld"van MuMe te maskeren, zal niet lukken.

Johnny Marr

geplaatst: 7 juni 2014, 10:36 uur

Op besteveralbums.com staat In The Aeroplane Over The Sea ook op plaats 17 in de algemene charts. Volgens hen dus het op 16 na beste album ooit...natuurlijk is dat dik overdreven

Wel een geniale plaat

herman

geplaatst: 7 juni 2014, 10:47 uur

Waar is hier eigenlijk de liefde voor Stereolab? Pas 4 keer genoemd.

woordenaar

geplaatst: 7 juni 2014, 10:58 uur

Waarschijnlijk te laat, maar toch even kwijt:

1. Talk Talk - Laughing Stock (1991)
2. Pearl Jam - Vs. (1993)
3. Marillion - Radiation (1998)
4. Dream Theater - Falling into Infinity (1997)
5. Alice in Chains – Dirt (1992)
6. Bruce Dickinson - The Chemical Wedding (1998)
7. Sepultura - Roots (1996)
8. Blur - 13 (1999)
9. Suede - Dog Man Star (1994)
10. Oasis - (What's the Story) Morning Glory? (1995)

11. Moby - Play (1999)
12. The Black Crowes - Amorica (1994)
13. Machine Head - Burn My Eyes (1994)
14. The Smashing Pumpkins - Mellon Collie and the Infinite Sadness (1995)
15. Faith No More - Angel Dust (1992)
16. My Dying Bride - The Angel and the Dark River (1995)
17. Death Angel - Act III (1990)
18. Temple of the Dog - Temple of the Dog (1991)
19. Mad Season - Above (1995)
20. Life of Agony - Soul Searching Sun (1997)

21. Biohazard - State of the World Address (1994)
22. Savatage - Streets: A Rock Opera (1991)
23. Paradise Lost - Draconian Times (1995)
24. Fear Factory - Demanufacture (1995)
25. Type O Negative - Bloody Kisses (1993)
26. Screaming Trees - Dust (1996)
27. Jeff Buckley - Grace (1994)
28. The Orb - Live 93 (1993)
29. Spock's Beard - The Kindness of Strangers (1998)
30. Underworld - Second Toughest in the Infants (1996)

ArthurDZ

geplaatst: 7 juni 2014, 11:06 uur

In The Aeroplane... is gewoon een cultklassieker die dankzij het internet een groter publiek heeft weten te bereiken, net zoals bijvoorbeeld Spiderland van Slint. Er wordt soms wel wat hysterisch over gedaan (schuldig, edelachtbare), maar ik denk niet dat een of andere hype daar veel mee te maken heeft gehad.

Het is ook gewoon een wat mysterieus album hé. Prachtige maar ook behoorlijk ondoorgrondelijke teksten waar je lang over kan doorfilosoferen, een atypische frontman die toch perfect in het plaatje past, schijnbaar expres lelijk ingezongen en met een hoek af ingespeeld en geproduceerd, zonder dat het hoeft te storen (sommigen stoort het natuurlijk wel). Deze combinatie van factoren maakt het album voor een boel mensen heel aantrekkelijk. De tweede van Neutral Milk Hotel laat zich makkelijk op een voetstuk plaatsen bij een bepaalde groep muziekliefhebbers. Omdat het album ondanks alles heel diep onder de huid kan kruipen.

In The Aeroplane Over The Sea is gewoon de ultieme love it/hate it-plaat. De liefhebbers gaan luider roepen hoe geniaal het album wel niet is omdat de sceptisci blijven volhouden dat we hier te maken hebben met niks bijzonders. En zo houden de twee groepen de mystiek van deze plaat perfect in stand.

Of dat is toch wat ik ervan maak

chevy93

geplaatst: 7 juni 2014, 11:32 uur

Nog een paar uur als je nog een lijstje in wilt leveren.

Ik verwacht eind van de middag de uitslag te plaatsen.

Cured

geplaatst: 7 juni 2014, 11:47 uur

Fijn, ben benieuwd wat het allemaal wordt want ik heb het verder niet zo gevolgd hier. Ben trouwens benieuwd of Music For The Jilted Generation ook bij de bovenste 40 staat.

Als dat zo is, neurie ik vanavond maar liefst 2 nummers van hen in de plaatselijke Karaoke bar met wat XTC erbij.

chevy93

geplaatst: 7 juni 2014, 12:16 uur

Geen dingen beloven die je niet waar kunt maken, hè.

Cured

geplaatst: 7 juni 2014, 12:34 uur

Dat beloof ik

Ataloona

geplaatst: 7 juni 2014, 12:37 uur

herman schreef:
Waar is hier eigenlijk de liefde voor Stereolab? Pas 4 keer genoemd.

Ja, inderdaad. Vooral Transient Random-Noise Bursts had ik wel in een aantal lijstjes verwacht. Maar slechts 4x Stereolab is wel heel karig. Ik zie toch verschillende lijstjes waar Stereolab zo in had kunnen staan.

Pinsnider

geplaatst: 7 juni 2014, 12:50 uur

Mooie conclusie van Arthur over NMH. Al zal ik nog wel een aantal luisterbeurten er tegenaan gooien en ook de teksten er eens bij pakken. Vind het wel leuk hoe bepaalde mensen met iets kunnen weglopen en anderen er echt he-le-maal niets aan vinden. Dan MOET het wel een goede plaat zijn als het zulke tegenstrijdige emoties opwekt. (Let op: "goed" is iets anders dan "leuk"

)
Raak wel steeds benieuwder naar de eindlijst!!

Gretz

geplaatst: 7 juni 2014, 14:21 uur

Ik voorspel dat In the Aeroplane Over the Sea dit jaar haar hoogste positie bereikt. Top 10 zou mogelijk moeten zijn.

Wat wel opvallend is dat het album in het eerste jaar van de stemming niet eens bij de bovenste 40 stond.

chevy93

geplaatst: 7 juni 2014, 14:34 uur

Hier alvast mijn lijstje. Om 15.00 uur is de stembus definitief gesloten.

1. Talk Talk - Laughing Stock (1991)
2. Pearl Jam - Ten (1991)
3. Porcupine Tree - Stupid Dream (1999)
4. Godspeed You Black Emperor! - Slow Riot for New Zerø Kanada (1999)
5. Crowded House - Woodface (1991)
6. George Michael - Listen Without Prejudice, Vol. 1 (1990)
7. Oasis - Definitely Maybe (1994)
8. Tenhi - Kauan (1999)
9. Neil Young - Harvest Moon (1992)
10. Oasis - (What's the Story) Morning Glory? (1995)
11. dEUS - The Ideal Crash (1999)
12. Michael Jackson - Dangerous (1991)
13. Sigur Rós - Ágætis Byrjun (1999)
14. Radiohead - OK Computer (1997)
15. Empyrium - Where at Night the Wood Grouse Plays (1999)
16. Songs: Ohia - Songs: Ohia (1997)
17. Tindersticks - Tindersticks (1995)
18. Depeche Mode - Violator (1990)
19. Godspeed You Black Emperor! - F♯A♯∞ (1997)
20. Marillion - Afraid of Sunlight (1995)
21. Mark Knopfler - Golden Heart (1996)
22. Biosphere - Substrata (1997)
23. Ride - Nowhere (1990)
24. Counting Crows - August and Everything After (1993)
25. Kent - Isola (1997)
26. The God Machine - One Last Laugh in a Place of Dying... (1994)
27. Marillion - Brave (1994)
28. Portishead - Dummy (1994)
29. R.E.M. - Automatic for the People (1992)
30. Dire Straits - On Every Street (1991)

31. Chris Isaak - Wicked Game (1991)
32. Marillion - Holidays in Eden (1991)
33. Live - Throwing Copper (1994)
34. Low - I Could Live in Hope (1994)
35. 16 Horsepower - Sackcloth 'N' Ashes (1996)
36. Mark Hollis - Mark Hollis (1998)
37. Sparklehorse - Vivadixiesubmarinetransmissionplot (1995)
38. Kyuss - Welcome to Sky Valley (1994)
39. Massive Attack - Blue Lines (1991)
40. Änglagård - Hybris (1992)
41. Albert King with Stevie Ray Vaughan - In Session (1999)
42. Air - Moon Safari (1998)
43. John Williams - Schindler's List (1994)
44. Dare - Calm Before the Storm (1998)
45. Guns N' Roses - Use Your Illusion II (1991)
46. Porcupine Tree - The Sky Moves Sideways (1995)
47. Angelo Badalamenti - Twin Peaks (1990)
48. Bonnie 'Prince' Billy - I See a Darkness (1999)
49. Fish - Vigil in a Wilderness of Mirrors (1990)
50. Morphine - Cure for Pain (1993)

Rudi S

geplaatst: 7 juni 2014, 15:28 uur

Cured schreef:
Fijn, ben benieuwd wat het allemaal wordt want ik heb het verder niet zo gevolgd hier. Ben trouwens benieuwd of Music For The Jilted Generation ook bij de bovenste 40 staat.

Als dat zo is, neurie ik vanavond maar liefst 2 nummers van hen in de plaatselijke Karaoke bar met wat XTC erbij.

Liedjes van XTC neurie ik ook heel vaak, best simpel.

chevy93

geplaatst: 7 juni 2014, 15:52 uur

Rudi S

geplaatst: 7 juni 2014, 15:56 uur

Oh, XO en Spiderland niet in de top 40

BeatHoven

geplaatst: 7 juni 2014, 16:03 uur

Moby - Play kent een spectaculaire stijging, maar blijkbaar overschat ik helemaal de populariteit van die plaat. Ik verwachtte hem immers veel hoger.

chevy93

geplaatst: 7 juni 2014, 16:12 uur

In totaal telt deze editie zes volledig nieuwe binnenkomers, oftewel die nog nooit bij de bovenste 40 gestaan hebben. George Michael is daar een van. Een emotionele opvolger van megaseller Faith, en absoluut de betere van de twee. Van ‘foute’ hitparadepop naar jazzy arrangementen. George Michael heeft evenveel punten als de nummer 41, maar is net één keer vaker naar voren gekomen.

Yamato schreef:
Die overgang van Mothers Pride naar Heal the Pain is trouwens één van de beste overgangen die ik ken. Net als het je allemaal even te zwaar wordt en je op het punt staat de CD af te zetten omdat je het emotioneel niet langer kunt verdragen komt Heal the Pain dan op waardoor je je meteen weer perfect voelt. Alsof hij letterlijk de pijn heelt die je door de zware emotionele lading voelt.

Na een strak begin, zou je verwachten dat het vervolgens klaar zou zijn, gezien de veertigste plek na 77 lijstjes. Alleen zo zie je maar dat er niets zeker is, want na 100 lijstjes stond Showbiz ineens weer op plek 24. Die bluffer bleek net groot genoeg voor plek 39, want Showbiz staat op 39 op basis van het aantal noteringen. Vaak genoemd, maar een laag gemiddelde. Ter vergelijking: de nummer 24 is slechts één keer vaker genoemd.
Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat Showbiz enorm voordeel haalt uit het feit dat het het enige 90s-album van Muse is, maar daar doe ik het album wellicht schromelijk mee tekort. Vorig jaar niet eens bij de bovenste 200, dit jaar plek 39, het kan verkeren.

Nian schreef:
Ongeloofelijk sterk album. Ik ben al lang van Muse en ik heb ook al hun albums in mijn bezit. Jarenlang stond Black Holes and Revelations als torenhoge favoriet aangerekend maar ik ben sinds een paar weken helemaal in de ban van Showbiz en dit is echt het beste album van Muse. No doubt about it!

Met echte toppers zoals Sunburn, Muscle Museum, Uno, Sober, Cave en Fillip en het titelnummer.

Dit was één van de vele albums die ik geprobeerd heb de afgelopen twee weken en mijn eigen (ongezouten) mening zal ik vooralsnog even voor me houden.

Het is in de (nog korte) geschiedenis van het spel nog nooit voorgekomen: een album dat in de top 40 staat, maar in een eerdere editie niet eens in de lijst stond. Dat is er aan de hand met Mobb Deep, want in 2012 werd dit album welgeteld nul keer genoemd! In 2013 en 2011 scoorde het album overigens niet veel beter.
Mede door een oproep aan (o.a.) hiphoppers krijgt dit album veel rechtmatigere plek toegediend. Het staat immers niet voor niets 55 in de top 250.
Mijn beste hiphopontdekking was overigens Liquid Swords, welke we op 53 terugvinden.

west schreef:
Vaak waanzinnige beats & samples, een fantastische productie, veel geweldige nummers en heerlijk flowende MC's. Een veel beter hiphop album dan dit the Infamous krijg je niet: wat een plaat!
Vaak zijn de beats donker en zwaar, net als de teksten. Toch wordt het niet eentonig: daarvoor verschillen de nummers te veel en is er toch ook afwisseling met wat luchtiger klinkende nummers, als Drink Away the Pain met Q-Tip & het geweldige Up North Trip. Die song is de afsluiter van de fantastische eerste LP, met daarop ook sterke nummers als the Start of Your Ending, Survival of the Fittest & Temperature Rising.

De tweede LP is nog wat donkerder, luister bijvoorbeeld eens naar de twee zware en erg sterke openingsnummers Trife Life & Q.U.-Hectic. En wat te denken van Right Back With You met een glansrol voor Raekwon & Ghostface Killah? Het niveau blijft erg hoog en vlak voor het einde treffen we ook nog het geweldige Shook Ones Pt.2. Wat is dit the Infamous een geweldige hiphop klassieker!

Nou, Cured, ga maar alvast oefenen op de tekst van Speedway.
The Prodigy stond nooit eerder in de lijst. Opvallend is trouwens dat The Fat of the Land, vorig jaar nog de beste van de twee, dit jaar op 96 belandt. En dat terwijl die na 44 lijstjes op plek 48 stond!

deric raven schreef:
Als men in 1990 zou beweren dat een van de meest rockende platen van de jaren 90 een dance album zou zijn, dan werd je waarschijnlijk uit gelachen of voor gek verklaard.
Wat Liam Howlett hier als project neer zet, past prima in de huidige tijd, maar 15 jaar geleden wel een grote stap in de muziekgeschiedenis.
De impact van Music For The Jilted Generation wordt zwaar onderschat.

Dit is het geslaagde huwelijk tussen Dance en Rock.
De opgejaagde generatie is de getuige.
Howlett de ceremoniemeester.
Nog zonder de hoofdrol van het vervelende neefje Keith Flint.
Die de bruiloft eind van de avond met zijn irritant gedrag verknalt.

So far, een fijne culturele mix, me dunkt. Precies zoals dat hoort in deze 90s-editie!

Gretz

geplaatst: 7 juni 2014, 16:27 uur

Niet veel nieuwkomers waar ik iets mee heb. Ik had Souvlaki toch een plek hoger moeten zetten in mijn lijst.

laxus11

geplaatst: 7 juni 2014, 16:34 uur

Zeer terecht dat george in de lijst staat

chevy93

geplaatst: 7 juni 2014, 17:10 uur

Gretz schreef:
Ik had Souvlaki toch een plek hoger moeten zetten in mijn lijst.

Dat had niets uitgemaakt.

Gretz

geplaatst: 7 juni 2014, 17:12 uur

chevy93 schreef:

(quote)

Dat had niets uitgemaakt.

Oh, even vergeten dat je in dit spel een andere puntentelling hanteert.

chevy93

geplaatst: 7 juni 2014, 17:23 uur

Begon fantastisch, maar zoals dat eerder te zien was bij Souvlaki en XO is dat nog geen garantie voor een goed einde. En zo zakte The Downward Spiral steeds verder terug, maar door wat late punten kan The Downward Spiral voor de tweede keer een top 40-plek noteren.

Paalhaas schreef:
NIN vind ik een van de allerbeste 'bands' (Eigenlijk is het slechts 1 man, Trent Reznor) van de '90s. Dit is denk ik de plaat die de zeitgeist van dat decennium het best opsomt. Ieder nummer is zowel een slagveld voor de hoogst mogelijke dichtheid aan geluidseffecten, als een autobiografisch psychodrama. Er staan enkel gave nummers, zo gaaf dat als ik uitblinkers ga noemen ik me meteen 'schuldig' voel tegenover de andere nummers. Dat heb je niet vaak, en daarom staat deze ook in mijn top 10. Toch maar proberen: Heresy, Ruiner, Big man with a gun, Eraser.

"You're God is dead/And no one cares/If there is a Hell/I'll see you there!"
5/5

Na de opvallend goede negentiende plek in 2012 eindigde Blood Sugar Seks Magik vorig jaar weer ver buiten de top 40. Dit jaar is daar eigenlijk nooit sprake van geweest en buiten de start was deze altijd veilig.

John Frusciante schreef:
Één van de betere platen van The Peppers. Ik vind dit album zo goed omdat het plezier van de nummers af spat en het enthausiasme waarmee ze hum muziek maken zo geweldig is. En het klinkt natuurlijk ook geweldig. De mengeling van Funk/Rock/Rap is heel mooi. het gitaarspel van Frusciante is ook weer geweldig. Ik kan eigenlijk geen favoriet nummer kiezen , want ze zijn allemaal geweldig. Deze plaat van The Peppers krijgt van Mij 5 sterren en een plaatsje in mijn top 10

Het interessante als je de lijstjes verwerkt, is dat je de progressie ziet. Albums die steeds verder weg zakken of in dit geval steeds doorstijgen. Zie de statistieken: plek 131 na 44 lijstjes. Ik herhaal: plek 131! En dat voor het album dat bijna ieder jaar de top 10 benadert.
Het is door de laatste lijstjes dat GYBE überhaupt bij de bovenste 40 gekomen is. Slow Riot for New Zerø Kanada heeft trouwens ook wel eens beter gedaan dan plek 125.

HammerHead schreef:
Een waarlijk meesterwerk dit. Ik heb zelden een plaat gehoord die zo'n dreigende sfeer ademt, terwijl de muziek opzich toch zeer rustig is.

Beelden van een post-apocalyptische wereld doemen bij me op (komt denk ik met name door de monoloog waarmee het album begint).

Er staan stukken op die werkelijk tot tranen kunnen roeren, zoals bv "the cowboy" in "Dead flag blues", wat dan weer wordt gevolgd door de melancholische vrolijkheid van het outro.

Ontegenzeggelijk 5 sterren waard.

Mijn nummer 1 en van mijn kant behoeft dus ook geen enkele uitleg over hoe goed ik dit album vind. Eigenlijk gewoon net zo geniaal als Spirit of Eden. Ook Laughing Stock had in het begin niets te maken met de bovenste 40. Het kan snel gaan met een aantal hoge noteringen. Toch geldt dat Laughing Stock nog de twee allerlaatste lijstjes (mijn eigen en de nummer 1-notering van woordenaar) nodig had om tot deze 33e plek te komen.

Hollis’ solo-worp eindigt overigens op plek 210.

BlueVelvet schreef:
Werkelijk prachtige plaat. Ik luister het niet erg vaak, maar telkens sta ik weer versteld van de schoonheid. Zo rustig, jazzy, bijna hypnotiserend, de prachtige stem van Hollis. Laughing Stock herbergt een soort schoonheid die zich weinig expliciet tentoospreidt, maar gedurende de hele tijd subtiel op de achtergrond ligt, zich steeds meer kenbaar makend.
Heerlijk op een brakke zondag met een kop thee.

vleertje

geplaatst: 7 juni 2014, 18:47 uur

Nine Inch Nails natuurlijk veel en veel te laag.

chevy93

geplaatst: 7 juni 2014, 19:47 uur

Voor een album dat zestiende staat in de top 250 en amper concurrentie heeft van overige eigen albums (Undertow eindigt op plek 336) verbaast het me ieder jaar opnieuw dat Tool niet met gemak de top 20 haalt. Aan de 3 topnoteringen lag het in ieder geval niet.

Gajarigon schreef:
Wat wel een verrassing was (en is voor diegenen die muziek chronologisch wensen te leren kennen), was de muzikale richting die ze insloegen. De rauwe grunge-geïnspireerde metal van Undertow maakt op Ænima plaats voor meer progressieve elementen. Zo wordt Eulogy ingeleid door originele percussie, die veelal Oosters aanvoelt. De nummers deinen uit, ademruimte wordt gegeven en de opbouwen worden tot het maximale gerekt zonder in geneuzel te vervallen. De klankkleur blijft zwart, maar niet zo gitzwart als het debuut. En hoewel de algemene teneur veelal negatief blijft eindigt het album met Third Eye, een magistraal nummer met een onmiskenbare positieve inslag. De drijvende emotie van zanger Keenan blijft agressie, maar ook hier is er duidelijke progressie merkbaar ten opzichte van Undertow. Hij richt zijn pijlen nu meer op de moderne cultuur, en minder op zijn interne demonen. Zijn aan de waanzin grenzende uitbarstingen (de finale van Pushit!

) tillen de nummers naar een hoger niveau waar episch de lading niet meer dekt.

Vorig jaar als nieuwkomer en dit jaar weer een stapje beter. Slechts één top 5-notering, wat veruit het laagste is van alle bovenste 40 albums. Het is dan weer wel een nummer 1-notering.
Under the Pink en To Venus and Back werden ook drie keer genoemd in totaal.

korenbloem schreef:
Het album is een essay over Tori Amos haar leven. De menselijke levensthema’s komen allemaal aan bod: het Gods besef of het los maken ervan, de verliefdheden, de moeilijkere momenten en de mooie momenten die het leven met zich meebrengen. Tori Amos spreekt voornamelijk tegen de verliezers, de loners. Maar voornamelijk spreekt ze tegen zich zelf. Ze begraaft haar innerlijke demonen, waarbij ze afdwaalt tussen de abstracties van haar poezië en haar eigen belevingen. Hier ligt de kracht van het album. De luisteraar leert Tori Amos kennen zoals zij is en hoe zij zou willen.

90s is bij uitstek het decennium van alternatieve (rock)muziek, bands als Placebo en Eels maakte furore. Placebo heeft erg constant gepresteerd en uiteindelijk is de 30e plek ook een mooi gemiddeld resultaat.

jassn schreef:
Ik ben blij dat ik deze tip gekregen heb of ik ging nooit die mooie rustige liedjes van Placebo leren kennen en die hardere nummers komen er gepast tussen. Eigenlijk van de 1ste luisterbeurt moest ik vaststellen dat ik al die jaren deze schoonheid van muziek aan mij heb laten voorbijgaan. Dit had ik nooit verwacht maar ik ga zeker nog meer beluisteren van Placebo.

Conclusie: oordeel nooit voor je een heel album hebt beluisterd.

Ik ga proberen al mijn schade in te halen.

Rotstem, wat zeg ik, prachtige stem ! 1 uit de duizend.

Voor het derde jaar op rij inmiddels. Zowel In a Bar als Worst Case Scenario kende een lastige start, maar op een gegeven moment had Worst Case Scenario deze zelfs ingehaald. Toch is nu duidelijk dat In a Bar de eerste battle gewonnen heeft.

kobe bryant fan schreef:
Het ene moment luister je nog naar de soundtrack van een donkere Amerikaanse film zoals: The From Turnpike en het andere moment lijk je je te bevinden in de zomer. Akoestische gitaarrifs en en een catchy melodie zijn dan ook de redenen waarom Little Arithmetics zo geweldig is.

Of wat dacht je van Gimme The Heat die mysterieus, spannend en sfeervol tegelijk is.
De vioolpartijen zijn origineel en herkenbaar. Sowieso bevat In A Bar Under The Sea een erg rijke instrumentatie zonder dat het ook maar ergens te druk of te bombastisch wordt.

Ze weten hier technisch erg sterk spel, originele ideeën en veel gevoel te combineren tot een meesterwerk. Iedere song is een schot in de roos. Een verdiende 5*, en natuurlijk een plaats in mijn top 10 voor dit meesterwerk van eigen bodem.

Cured

geplaatst: 7 juni 2014, 20:50 uur

Gefeliciteerd liefhebbers van The Prodigy met MFTJG. Het is duidelijk niet mijn muziek , maar hetgeen ze op het album gezet hebben is in 'die hoek' wel goed en creatief gedaan, chapeau.

Verder erg blij met de stijgende waardering voor Little Earthquakes en wat teleurstelling over Midnight Marauders , maar daar had ik zelf ook meer aan kunnen doen maar heb voor de samenstelling te weinig tijd genomen dus ik heb dat zelf ook mede wat verkloot.

chevy93

geplaatst: 7 juni 2014, 20:52 uur

Het verbaasde mij echt dat Live vorig jaar zo slecht gescoord had, want in 2011 én 2012 had Throwing Copper toch weinig moeite om de lijst te halen. Throwing Copper staat niet vaak hoog, 7 van de 16 keer stond het op plek 21-30. Maar vaak wordt Throwing Copper wel genoemd en dat kan soms ook het verschil maken.

rvg1994 schreef:
Voor mij nog steeds het ultieme rockalbum allertijden.
Lightning Crashes, The Dam at Otter Creek en White,Discussion behoren tot mijn favorieten, al is elk nummer stuk voor stuk uitstekend. Throwing Copper is gewoon een meesterwerk.

5 sterren

Darkzone schreef:
Nu 18 jaar later heeft dit album nogsteeds niks aan glans verloren. Puur, echt, tijdloos en vol liefde gemaakt. Het perfecte album.
Met misschien wel de mooiste albumhoes allertijden.

Voor Californication geldt hetzelfde als voor Tool, zo’n hoge positie in de top 250 en Californication heeft zelfs nog nooit bij de bovenste 40 gestaan. Voor alles is een eerste keer en Californication heeft zelfs nooit lager dan Blood Sugar Sex Magik gestaan.

LucM schreef:
Beste album van Red Hot Chili Peppers, ze kwamen af met een waar meesterwerk toen ik ze stilaan begon af te schrijven.
Zeer gevarieerd, van heftige funkrock als "Get on Top" tot het akoestische "Road Trippin'", zeer goed uitgebalanceerd en uitstekend geproduced door Rick Rubin.
De Peppers, met terug John Frusciante in hun gelederen, zijn duidelijk in topvorm met prachtige vocalen en het fantastische basspel van Flea. Alle 15 songs hierop zijn uitstekend en getuigen van creativiteit en meesterschap. Vooral de op single uitgebrachte nummers "Around the World", "Scar Tissue", "Otherside" en "Californication" zijn meer dan prachtig.

The Black Album is altijd een randgeval geweest, maar dit jaar was daarvan geen enkele sprake. Een top 20-notering leek zelfs lang tot de mogelijkheden te behoren. Het laatste album van hun reeks klassiekers (hun eerste 5 staan in de top 250) scoort nog altijd beter dan ooit met een zesentwintigste plek. Voor de een het begin van de afgang, voor de ander het enige album van Metallica dat nog een beetje te pruimen is. Het lot van een metalband: je rustigste ballad word je grootste klassieker.

Broem schreef:
Lang niet naar dit topalbum van Metallica geluisterd. Als Hardrock liefhebber uit de 70 en 80's ben ik nooit een echte hardcore Metallica fan geweest. Voor mij soms net iets te commercieel en gelikt. Ze zijn wel verantwoordelijk voor een beste gigs van het roemruchte Dynamo Open Air festival uit de 90's. Prachtig optreden. De nummers op Black album zijn echter van grote klasse. Mooie afwisselende rock met uptempo songs en ballads. Jarenlang een haat/liefde verhouding gehad met de 'hits' op dit album. Nothing Else jaren niet kunnen horen. Tijd nuanceert zo'n gevoel. Ook daar afgelopen week weer van kunnen genieten. Wegleggen en volgend jaar nog n keer.

Na de veertiende positie van vorig jaar en de steeds teruglopende score van Siamese Dream rees de vraag op of dit jaar Mellon Collie wellicht een keer zou kunnen winnen daarvan, maar dat bleek zeker niet het geval. Eigenlijk greep Mellon Collie steeds net ernaast, maar het woord eindsprint was zelden zo van toepassing als op dit album, want door de laatste lijstjes stijgt Mellon Collie nota bene door naar plek 25.

Don Cappuccino schreef:
Dit album is 2 uur lang genieten, voor iedereen die Rock een warm hart toedraagt zal er zeker wel iets van zijn gading op te vinden zijn. Er zijn namelijk enorme beukers op zoals Jellybelly en Bodies, maar ook nummers met progressieve elementen zoals Porcelina of the Vast Oceans dat 9 minuten lang is! Is dit het beste album van de jaren ´90? Ik denk het bijna wel. En de download wordt natuurlijk vervangen door de originele CD, maak je geen zorgen.

5 sterren en een plek in mijn top 10.

woordenaar

geplaatst: 7 juni 2014, 21:09 uur

Ik ben blij dat mijn lijstje voor nog wat stijgers gezorgd heeft (Talk Talk, Smashing Pumpkins)

Pinsnider

geplaatst: 7 juni 2014, 21:28 uur

Mellon Collie slechts op plaats 25....
Ober, mag ik de rekening? Ik ga naar huis en in duisternis nog een paar whiskeys naar binnen hakken....

chevy93

geplaatst: 7 juni 2014, 22:45 uur

Britpop is een geliefd genre op MusicMeter en dat blijkt ook weer uit deze notering van Dog Man Star. Ook Coming Up (102) deed het goed. Het debuut (248) stelt teleur.

Ward schreef:
Muzikaal zit het ook zeer prima in elkaar. De invloeden van David Bowie en T. Rex zijn duidelijk te horen in de glamrock-gitaarpartijen. Aan de ene kant staan er wat stevige, grimmige rocknummers op, aan de andere kant heb je melancholische, bombastische ballads vol zwierige arrangementen. Muzikaal heb je dus dezelfde tegenstelling tussen grandeur en grimmigheid die ook in de teksten terug te vinden zijn. Hierdoor ontstaat een bijzonder album waarbij er duidelijk over de samenhang tussen de vorm en de inhoud is nagedacht, zonder dat het een pretentieus conceptalbum is geworden. Bovendien is de combinatie van Brett Anderson zijn snerende en galmende manier van zingen en de weidse gitaarpartijen van Bernard Butler zeer prettig om naar te luisteren. Begrijpelijk dat dit duo in een adem wordt genoemd met Morrissey en Marr. Mijn favorieten zijn het hartverscheurende Still Life, We Are The Pigs en The Asphalt World. Hogeschool Britpop. 4,5*

Terug waar het tijdens de eerste twee edities ook stond. Samen met Illmatic toch wel de twee grootste hiphopklassiekers, geloof ik. Derhalve is een 23e positie wellicht wat laag.
Wat is het trouwens met hiphopbands en dat ze één klassieker maken en hen dat vervolgens nooit meer lukt (in die samenstelling)?

Illmaticly Ill schreef:
Meer dan een jaar geleden luisterde ik dit dag in dag uit, na vele luisterbeurten begon ik het eindelijk echt te waarderen. Daarna heel veel solo-albums van de leden geluisterd, die ik na een tijdje ook zeer goed kon waarderen. Nu, na ruim een jaar nauwelijks platen van the Wu door de speakers te hebben gepompt, staat Enter the Wu-Tang weer constant op repeat! En guess what, voor mij is het alleen nog maar genialer geworden. Dit is gewoon de definitie van hiphop. De invloed die deze mannen destijds met dit album hebben uitgeoefend op de hiphopscene, is immens. Van de complexe, geniale rhymes van Rebel INS en GZA, tot de gekheid van A son Unique, de heerlijk rauwe flow van Method Man, de legendarische producties van RZA en ga zo maar door; alles bij elkaar komt zeer dicht in de buurt van absolute perfectie op muzikaal gebied. Geen enkele seconde van deze plaat weet mij te vervelen, ook de stukjes waarbij ze allemaal wat praten storen mij totaal niet. Deze plaat krijgt van mij nu een dikke 10.

Een zekerheidje inmiddels. Schommelt ieder jaar zo’n beetje rond plek 20 en dat was dit jaar niet anders. Ook tijdens de tussenrondetijden stond the Ideal Crash rond plek 20. 9 bottom 10-noteringen doen vermoeden dat het gemiddelde ook laag is, maar dat valt uiteindelijk wel mee met 5,17.

Zandkuiken schreef:
Ongetwijfeld de plaat die ik al het vaakst gedraaid heb in mijn leven. The Ideal Crash is van de eerste tot de laatste seconde van ongekende schoonheid. Tekstueel vind ik dit album veruit het beste van dEUS, maar als geheel vind ik Worst Case Scenario nog net iets sterker.
Met de energieke opener Put The Freaks Up Front legt "Antwerp's finest" de lat al meteen torenhoog, om er nooit meer onder te duiken.
[...]
The Ideal Crash is voor mij het perfecte album waarop geen enkele overbodige seconde aanwezig is. Dit album is, na Worst Case Scenario en In A Bar, Under The Sea, het derde meesterwerk op rij, en de meest consistente van de drie. Met Pocket Revolution werd wat mij betreft dit niveau niet meer gehaald: voornamelijk de teksten vind ik op dit album ontelbaar keer beter.

Een ander zekerheidje is inmiddels Richard D. James. Evenals The Ideal Crash steeds terug te vinden rond plek 20. Uiteindelijk werden er vijf albums van Aphex Twin genoemd, maar geen van die overige vier werd vaker dan twee keer genoemd. Dat vind ik toch wel opvallend aangezien de overige toch ook aardige gemiddelden/stemaantallen hebben.

tuktak schreef:
de term ambient vind ik eigenlijk een belediging voor dit album. dit zijn gewoon erg goed geproduceerde tracks in een variatie van allerlei stijlen van lounge tot techno, en veel wat daar tussen zit. maar het zijn wel echte tracks, luister naar de opbouw van bijvoorbeeld schottkey 7th path. met de term ambient zou je de opbouw van deze track tot aan zijn climax teniet doen. ageispolis is een van mijn favoriete (lounge)tracks, waarbij zelfs de open deur van kabbelend zeewater niet wordt geschuwd. het enige negatieve over dit album is dat dit vaak eigenlijk geen aphex twin is. saw2 haalt wat mij betreft een hoger niveau, omdat de tracks hierop veel dieper en verder gaan, lastiger te begrijpen zijn. op dit album staan tracks die op buddha lounge deel 13 zouden kunnen staan. aan de andere kant valt de veelzijdigheid van aphex natuurlijk ook volop te prijzen. het is alleen, dat als ik dit album hoor, ik er moeilijk aphex twin bij denken kan.

* denotes required fields.

<1 2 3...14 15 16 17 >

1...14 15 16 17