En de rest die op die zelfde ochtend nog voor de koffie is geproduceerd.

Knap hè, dat die mensen in zo'n korte tijd zulke prachtige muzikale statements hebben weten te produceren!! Ik kan daar niet anders dan respect voor hebben!!
Zo, en dan nu maar gauw mijn mond spoelen en me maar weer eens door Neutral Milk Hotel proberen heen te ploegen....

Amen

Amen

De "Special Utrecht Edition"?

Ik kan geen aantal noemen, want er zijn altijd minstens even veel hiphopplaten die ook ik bagger vind. Een heel genre 'k-muziek' noemen is iets heel anders, dus ik snap niet hoe je die stap zet.

Ik serveer je trouwens helemaal niet af als een boer die het onbekende niet lust. "Wat de boer niet kent, eet/lust/blieft hij niet" is een hele normale uitdrukking. "Onbekend maakt onbemind."

Volgens mij ging het over eurotrash en gabber e.d. Nuance? Een discussie over de nuance van geer & goor levert interessantere gesprekstof op dan die teletubbie kinderrijmpjes die op 140 bpm zijn gezet

@ Panjoe: Gast, zit jij al de hele dag droge koekjes te eten, of zo? Goed, "om een ladder te beklimmen begin je met de onderste sport..."

Ik ken inderdaad niet veel hiphop albums (zo'n 10+), maar ik heb me er wel eens aan gewaagd om de hoog in de top 250 genoteerde hiphop te gaan beluisteren. En als je de eerste 3 a 4 luisterbeurten van de hoegenaamde crème de la crème van het genre al als pure kwelling ervaart en OLH dankbaar bent dat je iets anders mag opzetten, is dat voor mij reden genoeg om het hele genre af te serveren als K. Zo zet ik die stap van een aantal naar een heel genre. Niet zo heel moeilijk toch? Of moet ik nou blijven proberen of er niet toch iets tussen zit, dat ik wel kan uitzitten? Heb wel wat beters te doen. Berichten "met een kwinkslag" schrijven, bijvoorbeeld.

Fair enough. Het ging mij dus vooral om de 'grappige' afwijzing van een heel genre, en daarmee de mensen die het luisteren. Maar met die discussie komen we niet veel verder.

Blijf dat berichten met een kwinkslag schrijven ook vooral doen!

Tony; Ik zal je zeggen dat ik ook ooit begonnen met het de hoogste albums uit de Top 250 en die vond ik destijds ook ruk. Ik vind ze nog steeds niet al te spectaculair. Niettemin heb ik in de afgelopen jaren toch aardig wat goede hiphop kunnen ontdekken, dus een heel genre afserveren op een paar albums lijkt mij wat voorbarig.

Zeker daar die hooggenoteerde albums zich allemaal in hetzelfde hiphophoekje bevinden. Aldus de ongenuanceerde, ongezouten mening van een niet-hiphopkenner*, want zo is mijn ervaring wel.

*) Opvallend ambigu woord eigenlijk. Ik ben dus geen kenner van hiphop en niet een kenner van niet-hiphop

In de jaren '90 was er in Rotterdam geen ontsnappen aan 2Pac en Wu-Tang Clan. Nuchter of onder invloed, het heeft me nooit kunnen bekoren. Ook al zijn deze artiesten misschien niet representatief voor alle hiphop, er is gewoonweg teveel muziek die beter in mijn straatje past om te beluisteren. Voor mezelf serveer ik het genre dus graag af.

Ik heb er dezelfde gedachte over. Het is toch simpel, als je het niet ligt, dan einde oefening.
Hiphop /Rap is een genre dat al jaren meegaat, en de muzikale vondsten zijn vaak aardig gevonden, al zijn samples van vroegere nummers meer regelmaat dan uitzondering. De boodschap blijft.
De emotie mis ik vaak in deze tak van muziek.
The Beastie Boys vind ik bij vlagen aardig.

Tja en Gabber, Trance...... etc. Een tijdelijk gebeuren, maar wel een ontwikkeling. En laten we hopen dat de muziek zich blijft ontwikkelen.
Het zal vermoedelijk in het dance genre wat sneller gaan. In de popmuziek ansich blijft het vooral erg hangen vind ik. Er wordt veel meer achterom gekeken door de nieuwe lichting. Misschien onbewust , maar wel de realiteit.

Hardcore/gabber en al die shitzooi is iets van mijn tienerjaren gebleken. Ik kan me niet voorstellen dat iemand van 20+ met interesse in muziek, afgezien van een guilty pleasure op z'n tijd, daar nog zijn tijd aan verdoet.

The Prodigy, Chemical Brothers en Fatboy Slim waren het destijds ook even helemaal. Veel beter dan bovengenoemde, maar bij lange na niet goed genoeg om blijvend interessant te zijn.

Radiohead en Muse brachten me eind jaren '90 (terug) bij ware rockmuziek en toen begon het échte feest.

Ik zat begin jaren 90 regelrecht in de progrock. Ik was allerlei oude en nieuwe bands in dat genre aan het ontdekken.
Terwijl in de jaren 90 de rock weer heel goed vertegenwoordigd was. Alles klonk weer lekker ruw en aards.

De dancemuziek in al zijn varianten hoorde ik alleen in clubs, maar het heeft mij er nooit toe aangezet om daar iets van te kopen. Gabber, daar lag ik alleen maar van in een deuk ( zo stompzinnig) en van Hardcore kreeg ik de zenuwen.
Maar ach, het hoorde in dat tijdperk.

Exact dezelfde ervaring. Eigenlijk wel een beetje jammer want omdat ik de muzikale vorm niet pruim heb ik ook vast een heleboel intrigerende straatpoëzie en tekstexperimenten aan me voorbij laten gaan. Het hiphop-genre paste eenvoudig weg niet meer in mijn smaakvenster. Dat zat al te stevig vast gemetseld.

De jaren '90 heb ik ervaren als het decenium van muzikale versnippering in stevig gescheiden genres en subgenres. Wellicht kon ik het als jonge oudere ook gewoon niet meer bijbenen. Ik heb die jaren daarom gebruikt om ontwikkelde voorkeuren te verdiepen en om weer houvast te krijgen in de overkill aan beats. Dat vond ik bij oude helden, veel roots, indierock, jazz, avantgarde (en verwante genres).

De dood van Freddie Mercury in 1991 betekende mijn geboorte als muziekliefhebber. MTV zond in de dagen na zijn overlijden vrijwel non-stop Queen-materiaal (videoclips, concerten, interviews, documentaires etc.) uit. Ik was verkocht.

Via MTV werd ik later ook fan van Guns 'n Roses en Nirvana, beiden niet van de buis te slaan. Ik vraag me nog weleens af waar de ondergang van deze zender precies begon en volgens mij was dat vanaf halverwege jaren '90 toen rockmuziek geleidelijk aan uit de mainstream werd verdrongen.



Ik had destijds een boezemvriend die dagelijks bij zo'n beetje elke gelegenheid refereerde aan 2Pac-lyric "Revenge is like the sweetest joy next to getting pussy." Zit wat in!

Begin jaren '90 beluisterde ik meestal rock/alternative en vooral grunge (Nirvana, Pearl Jam ...), halverwege de jaren '90 schakelde ik over naar de Britpop en ook uit België kwam veel goede muziek (te beginnen met dEUS). De laatste jaren heb ik nog heel wat interessante artiesten uit de jaren '90 ontdekt die moeilijk in een vakje te stoppen waren (Tindersticks, Belle & Sebastian, Lambchop ...). Opmerkelijk dat de popveteranen die in de jaren '80 meestal zwak werk uitbrachten zich heruitvonden in de jaren '90 (vanaf 1989) zoals Neil Young, Paul McCartney, Queen, David Bowie ...

De eurohouse die de hitlijsten van de jaren '90 domineerde vond ik in eerste instantie nog leuk (KLF, Snap, the Shamen, de eerste hits van 2 Unlimited en 2 Brothers on the 4th Floor) maar viel al snel in herhaling. Die gabber vond ik te stompzinnig en van die hardcore house werd ik alleen maar zenuwachtig. Veel interessanter vind ik de triphop en de meer 'alternatieve' dance-acts als The Prodigy, Underworld en Faithless.

Hiphop heb ik nooit echt gevolgd hoewel ik sommige hiphop-singles wel leuk vond maar een gans hiphop-album zal ik niet zo snel beluisteren.

Grappig, hier min of meer hetzelfde: de ontdekking van rockmuziek met Smashing Pumpkins, Pearl Jam, Soundgarden, Green Day, Offspring en in mindere mate Nirvana. Later de verschuiving naar wat subtieler materiaal uit met name België en ook recent de ontdekking van Belle en Sebastian. En daar noem je KLF! Wat waren DIE goed! En Shamen: Ebeneezer Goode!! Sommige nummers staan zelfs nu nog overieed. En ook op eurohouse vlak ben ik het met je eens: in het begin was het leuk en lollig, maar daarna werd vele-vele malen uit hetzelfde vaatje getapt.
En ook met hiphop in aanraking gekomen door één enkele zin, die ik nog steeds één van de meest memorabelen vind uit de pophistorie: "Niggers try to be the King, but the Ace is back....". Daarna heb ik allerlei prachtige rijms ontdekt, maar het blijft altijd een beetje hangen bij: "ja, leuk gevonden, maar ik ga dit geen 10x meer draaien..."
Mag ik trouwens ergens bij het Gevonden Voorwerpen Loket melden dat ik Superunknown in mijn top 40 ben vergeten...????

Die dosis kan geregeld worden maar alleen via een pm. De rest van je betoog snijdt hout. Natuurlijk heb ik met mijn bewust provocatieve wijze van formuleren de nuances weg gelaten. Grosso modo vind ik het 'electronisch dansgenre', met name door die drops en bursts, een kwelling voor mijn muzikaal gestel. Dat herhaaldelijk uitstellen van het muzikaal orgasme is bepaald niet mijn favoriete fetish. Opvallend dat jij de enige user bent die zich over zijn broek voelt gezeken. En twee crewleden.

1. Sigur Rós - Ágætis Byrjun (1999)
2. Björk - Homogenic (1997)
3. Radiohead - The Bends (1995)
4. Nirvana - MTV Unplugged in New York (1994)
5. Nick Cave & The Bad Seeds - Henry's Dream (1992)
6. Everything But the Girl - Walking Wounded (1996)
7. Boards of Canada - Music Has the Right to Children (1998)
8. Portishead - Dummy (1994)
9. Sparklehorse - Vivadixiesubmarinetransmissionplot (1995)
10. Radiohead - OK Computer (1997)

11. Weezer - Pinkerton (1996)
12. Nick Cave & The Bad Seeds - The Boatman's Call (1997)
13. Suede - Coming Up (1996)
14. Tori Amos - Under the Pink (1994)
15. Pulp - Different Class (1995)
16. Joni Mitchell - Night Ride Home (1991)
17. U2 - Achtung Baby (1991)
18. Suede - Dog Man Star (1994)
19. David Sylvian - Dead Bees on a Cake (1999)
20. Blur - Modern Life Is Rubbish (1993)

21. The Afghan Whigs - Gentlemen (1993)
22. Lucinda Williams - Car Wheels on a Gravel Road (1998)
23. The Smashing Pumpkins - Mellon Collie and the Infinite Sadness (1995)
24. Björk - Post (1995)
25. Hole - Live Through This (1994)
26. Pearl Jam - Ten (1991)
27. Manic Street Preachers - Everything Must Go (1996)
28. Nirvana - In Utero (1993)
29. Jeff Buckley - Grace (1994)
30. The Flaming Lips - The Soft Bulletin (1999)

1. Fountains of Wayne - Fountains of Wayne (1996)
2. Prince - The Gold Experience (1995)
3. Marillion - Brave (1994)
4. Weezer - Weezer (1994)
5. The Bluetones - Expecting to Fly (1996)
6. Radiohead - The Bends (1995)
7. Marillion - Afraid of Sunlight (1995)
8. Prince - Chaos and Disorder (1996)
9. Weezer - Pinkerton (1996)
10. Stereophonics - Word Gets Around (1997)

11. Oasis - (What's the Story) Morning Glory? (1995)
12. The Presidents of the United States of America - The Presidents of the United States of America (1995)
13. Pulp - Different Class (1995)
14. Fountains of Wayne - Utopia Parkway (1999)
15. Nirvana - Nevermind (1991)
16. Roger Waters - Amused to Death (1992)
17. Marillion - Radiation (1998)
18. The Jayhawks - Hollywood Town Hall (1992)
19. Nirvana - In Utero (1993)
20. Skik - Niks Is Zoas 't Lek (1997)

21. Fish - Vigil in a Wilderness of Mirrors (1990)
22. Suede - Coming Up (1996)
23. R.E.M. - New Adventures in Hi-fi (1996)
24. Nada Surf - High / Low (1996)
25. Ben Folds Five - The Unauthorized Biography of Reinhold Messner (1999)
26. George Michael - Listen Without Prejudice, Vol. 1 (1990)
27. Blur - Parklife (1994)
28. Bruce Springsteen - Lucky Town (1992)
29. Frank Boeijen - Wilde Bloemen (1991)
30. The Cult - The Cult (1994)

Ik voel me niet over mijn broek gezeken hoor, kistenkuif Het is meer dat bepaalde genres een in mijn ogen onterecht slechte naam hebben, en bij voorbaat als 'lage cultuur' wordt weggezet. Als er dan een generaliserende opmerking over wordt gemaakt ben ik vooral benieuwd waar dat vandaan komt.

Voor nu dan deze top. Artiesten niet 2x in de lijst, enkel alleen 5* stemmen. Erg afhankelijk van stemming, als ik het morgen had gedaan was hij vast weer anders geweest:

1. Neurosis - Through Silver in Blood (1996)
2. Raison d’Etre - Within the Depths of Silence and Phormations (1995)
3. Swing Kids – Discography (2002)
4. Bodychoke - Five Prostitutes (1996)
5. Alice in Chains - Jar of Flies (1994)
6. Eric’s Trip - Love Tara (1993)
7. Honeywell/Reach Out - Split (1993)
8. Slo Burn - Amusing The Amazing (1997)
9. Skullflower - IIIrd Gatekeeper (1992)
10. Bardo Pond - Bufo Alvarius Amen 29:15 (1995)

11. Junior Kimbrough - Most Things Haven't Worked Out (1997)
12. Swans - The Great Annihilator (1995)
13. Skinny Puppy - Too Dark Park (1990)
14. 18th Dye - Done (1994)
15. Fugazi - Repeater (1990)
16. Elend - The Umbersun (1998)
17. Death - Individual Thought Patterns (1993)
18. Kyuss - Blues for the Red Sun (1992)
19. Country Teasers - The Pastoral -- Not Rustic -- World of Their Greatest Hits (1995)
20. Shotmaker / Maximillian Colby - Split (1995)

Vind het verder niet perse een goede weergave van mijn smaak. Veel blues is ouder en veel altcountry albums uit de jaren 90 vind ik niet perfect. Mijn favoriete Electronic albums zijn vaak nieuwer. Hip-hop albums zijn vaak te langdradig en dus ook niet perfect. Veel metal haalt die max. score ook niet.

Enigszins weifelend, want de 90s staan niet als bij sommigen 'in mijn ziel gegrifd'. Ik geloof ook niet in een ziel dus waar en hoe zou dit decennium mij dan kunnen griffen? (Waar zitten je lurven eigenlijk?) Dit terzijde. Wel een aardig lijstje, if i do say so myself... lekker commercieel ook hier en daar. Een verzamelaar en een paar bijzondere filmscores erbij. Met dank voor het ontrukken aan de bijna-vergetelheid van Fred Frith’s Step Across the border met onder meer de bungelende beentjes van Iva Bittova. Eigenlijk hoort Magnolia met Aimee Mann er ook bij, als alleen haar mooie liedjes er op hadden gestaan, de bijdrage van Supertramp is hier helemaal misplaatst. En in plaats van Rid of Me draai ik liever 4 Track Demos, maar dat zou geen kans maken in deze top 40.

1. Beastie Boys – Check Your Head (1995)
2. PJ Harvey - Rid Of Me (1993)
3. Bjork- Debut (1993)
4. PJ Harvey - To Bring You My Love (1995)
5. Lucinda Williams – Car Wheels on a Gravel Road (1998)
6. Sparklehorse – Vivadixiesubmarinetransmissionplot (1995)
7. Brian Eno & John Cale - Wrong Way Up (1990)
8. My Bloody Valentine – Loveless (1991)
9. Fred Frith - Step Across the Border (1990)
10. Eminem - The Slim Shady LP (1999)
11. Lou Reed & John Cale - Songs For Drella (1990)
12. Nas - Illmatic (1994)
13. Bjork- Post (1995)
14. Nirvana - MTV Unplugged in New York (1994)
15. Neneh Cherry – Homebrew (1992)
16. RZA - Ghost Dog: The Way of the Samurai (I) (1999)
17. Skik - Niks Is Zoas 't Lek (1997)
18. Beastie Boys - Ill Communication (1994)
19. Red Hot + Blue (1990)
20. Nick Cave & The Bad Seeds - The Boatman's Call (1997)
21. Until the End of the World (1991)
22. Portishead - Dummy (1994)
23. Kruder & Dorfmeister - The K&D Sessions (1998)
24. Angelo Badalamenti - Twin Peaks (1990)
25. Jamiroquai - Emergency on Planet Earth (1993)

Alle lijstjes zijn inmiddels verwerkt.

Zonder wat over de eindlijst te verklappen hier wat leuke battles obv de uitslag van vorig jaar:
Grunge: Ten vs. Nevermind (#3 vs. #5 van vorig jaar)
Metal: Tool (#26) vs. Fates Warning (#34) vs. Metallica (#38) vs. Megadeth (#44)
Dance: Underworld (#75) vs. The Prodigy (#78)
Triphop: Dummy vs. Mezzanine vs. Endtroducing.... (#11 vs. #12 vs. #28)
Britpop*: Pulp vs. Oasis vs. Suede (#8 vs. #13 vs. #16)
Hoogste (solo-)vrouw: Björk (#32) vs. Tori Amos (#35) vs. PJ Harvey (#48)

Radiohead: OK Computer vs. The Bends (verschil vorig jaar 8 punten!)
The Smashing Pumpkins: Siamese Dream (#10) vs. Mellon Collie (#14)
dEUS: In a Bar, Under the Sea vs. Worst Case Scenario (#40 vs. #43)
Red Hot Chili Peppers: Blood Sugar Sex Magik (#64) vs. Californication (#82)
Dream Theater: Awake vs. Metropolis Part 2: Scenes from a Memory (Beiden op #79)

Het hoogste hiphopalbum dit jaar? Vorig jaar waren dit de enige in de top 100:
57 A Tribe Called Quest Midnight Marauders
69 Wu-Tang Clan Enter the Wu-Tang (36 Chambers)
82 Nas Illmatic

*) Blur vorig jaar op 95 lijkt kansloos??

Illmatic vorig jaar op 82

Hm, maar ik heb Blur (13) op 2 staan, dat zijn toch 7 punten

Ja dit is een topic voor de MSM-folks - de eerste "M" staat voor MuMe - de rest laat zich raden; or else: "a firm spanking"

The prodigy op #78 vorig jaar..