90. Mental as Anything - The Nips Are Getting Bigger (1979)




In Europa vooral bekend vanwege Live It Up, maar ze hebben meer leuke nummers. Zoals deze debuutsingle; Australië had al een tietenlied ver voor Kinderen Voor Kinderen. Lekkere bas ook vooral.

89. Midnight Oil - Read About It (1982)

Voor Midnight Oil geldt een beetje hetzelfde als voor The Church. Veel mensen blijven hangen bij Beds Are Burning, en dat was het dan. Terwijl ook dit gezelschap zoveel meer moois heeft voortgebracht. Dit is bijvoorbeeld een XTC-achtige doorstamper.

88. Swingers - Counting the Beat (1981)

De bandnaam klinkt al erg naar de jaren zestig, de titel ook. En het nummer evenzo. De Swingers komen uit Auckland en scoorden met dit nummer zowel in Nieuw-Zeeland als Australië een nummer 1-hit. Frontman Phil Judd maakte eerder deel uit van Split Enz, dat we verderop natuurlijk ook nog wel tegen gaan komen.

87. The Chills - I Love My Leather Jacket (1986)

We blijven even ten oosten van de Tasmanzee, met misschien wel het vlaggenschip van het Flying Nun-label. I Love My Leather Jacket is niet het beste nummer van The Chills, maar wel het meest ultieme voorbeeld van Nieuw-Zeelandse coolheid. Als het woord kiwiswag nog niet bestond, heb ik het bij dezen geïntroduceerd.

86. Dropbears - Fun Loving

Australisch postpunknummertje dat ik qua sound best vind lijken op Belgische tijdgenoten als The Names. Een dropbear is trouwens de Australische equivalent van het monster van Loch Ness. Een vleesetend, op een koala lijkend wezen zou zich in boomtoppen schuilhouden en toeristen aanvallen. Dan weet u dat ook weer.

Mooi project dit! Is er ook een Spotify-lijst?

Mooi, The Chills en The Church, nog twee favorieten, hoewel ze inderdaad allebei (nog) veel betere nummers hebben.
Beste nummer van deze update vind ik van Able Tasmans.

Toevallig afgelopen maandag nog het singletje opgezet van Waiting for a Train. Hopelijk moeten we nog lang wachten tot Hey St. Peter, topsingle.

Verder hoop ik van harte dat Sherbet met Howzat nog gaat komen.

Dank voor de lovende commentaren! Ik doe niet heel veel met Spotify momenteel, maar ik zal aldaar eens een lijstje maken inderdaad.

85. The Bats - Made Up in Blue (1986)

The Bats is ontstaan uit The Clean, de oerband van de Nieuw-Zeelandse jangle pop. Bassist Robert Scott richtte kort na het uiteenvallen van The Clean namelijk een nieuw en zeker zo leuk bandje op. The Bats klinkt over het algemeen iets vriendelijker en harmonischer dan de wat snerpende sound van The Clean. Soms neigen ze zelfs naar dream pop. Op deze vrij vroege single nog niet, trouwens.

84. The Church - She Never Said (1980)

Notering twee van The Church is de debuutsingle, die stamt uit 1980. De band is hier duidelijk nog wat zoekende naar het eigen geluid, want de sound lift nogal mee op de ska die toen in zwang was. Niettemin een lekker popnummer met een fijne drive en heerlijk bas- en gitaarwerk.

83. Pel Mel - No Word From China (1981)

Postpunk met een frontvrouw kan mijn goedkeuring meestal wel wegdragen, zo ook hier. Met name de gejaagde coupletten klinken me goed in de horen; ze doen me af en toe zelfs denken aan de door Kim Gordon gezongen Sonic Youth-nummers.

82. The New Christs - Born Out of Time (1986)




Australische punkbands hebben vaak een warm en gedreven gitaargeluid gemeen. Dit nummer van The New Christs, een project van de zanger van Radio Birdman (komen we ook nog tegen), is daar een goed voorbeeld van. Heerlijke gitaarriff. Zulks is een aanrader voor fans van pakweg de Wipers.

81. John Farnham - You're the Voice (1986)

Wat doet die gladde AOR-draak nou weer in dit lijstje, hoor ik u denken. Toch hoor ik hier wel de zelfde passie en drive in die veel Australische tijdgenoten zo kenmerkt. Verder vind ik dit in al zijn over-de-topheid een fijn gezongen nummer dat in geen enkele dit-zing-ik-onder-de-douche-top-100 zou mogen ontbreken. Verder kan ik nog heel veel excuses bedenken. 't Is gewoon een guilty pleasure.

80. Flaming Hands - I Belong to Nobody (1980)

Dat Australiërs ook als Patti Smith kunnen klinken, bewijst dit nummer van de Flaming Hands. Daar kan ik namelijk heel lang of kort over praten. Maar de conclusie is altijd dat het nogal lijkt op Patti Smith.

79. INXS - Need You Tonight (1987)

Een grote naam die hier nog niet was langsgekomen. Ik kom bij INXS ook niet heel veel verder dan de bekendste singles. Kick heb ik weliswaar in de kast staan, maar buiten de singles vond ik dat geen heel bijzondere plaat. Het blijft in deze lijst dus bij drie overbekende nummers, waarvan Need You Tonight de eerste is.

78. The Stems - She's a Monster (1984)




Australië heeft in de jaren tachtig nogal een golf aan onbekend gebleven garagerockbandjes voortgebracht. Dit is er zo een: met twee voeten in de jaren zestig geworteld, een oerkreet hier en daar, en een alom aanwezig orgeltje op de koop toe. Inclusief accent dat het onmiskenbaar van Down Under maakt. Redelijk inwisselbaar, maar o zo lekker.

77. Mental As Anything - Live It Up (1985)

Mental As Anything kwamen we al tegen met de debuutsingle The Nips Are Getting Bigger. Deze grootste hit is een stuk gelikter, maar daarmee zeker niet minder. Sommigen zullen de kriebels krijgen van deze vrolijkheid. Ik word er zelf wel blij van.

76. The Saints - All Times Through Paradise (1978)

Essentiële band in de Australische popgeschiedenis. Met debuutsingle (I'm) Stranded zaten The Saints in 1976 helemaal vooraan in de punkgolf. Ook de slag naar een wat meer uitgesponnen postpunkgeluid maakte de band snel, onder meer getuige dit fijne nummer uit 1978. De invloed op een band als Midnight Oil is hier ook goed te horen.

75. The Triffids - Property Is Condemned (1984)

Nog een vrij vroeg nummer van The Triffids, van dezelfde EP als Raining Pleasure op 98. Hier is goed te horen dat de parallellen met de sound van Nick Cave talrijk zijn. Dezelfde bezwerende zang en ritmesectie.

74. The Numbers - Sunset Strip (1978)




Band uit Sydney zonder al te veel bekendheid of succes. Wel op diverse compilaties te vinden. Dit is een lekker punknummertje met een fijne melodie waarin al goed de Down Under-voorliefde voor jangle pop te horen is.

73. The Church - Tantalized (1986)

The Church klinken dus meestal heel anders dan op het prachtige kampvuurliedje Under the Milky Way. Dit is een van hun meest psychedelisch klinkende singles, met vrij eclectische en drukke coupletten.

72. The Passengers - Face With No Name (1980)

Niet te verwarren met de singer/songwriter met het zeurstemmetje. Ook niet te verwarren met de Belgische band die aan The Names voorafging. Dit is weer een onbekend en onbemind nummertje in de geest van Blondie.

71. The Go-Betweens - Lee Remick (1978)

She comes from Ireland
She’s very beautiful
I come from Brisbane
I’m quite plain

Veel eenvoudiger dan deze debuutsingle van The Go-Betweens kan popmuziek niet worden. Een paar gitaarakkoorden en een doodeenvoudig liedje over een meisje. Heel erg terug naar de jaren zestig, en dat al in 1978! The Go-Betweens zouden het nog ver schoppen.

Ken je meer van Men at Work, Lukas? Ik heb namelijk ook niet heel veel met Down Under, maar vind andere singles veel leuker: Overkill, Who Can It Be Now, Dr. Heckyll & Mr. Jive.

Wel meer, niet veel. Er komt nog een van bovenstaande nummers langs.

70. Straitjacket Fits - Down in Splendour (1990)

Een van de bandjes op het Flying Nun-label die in het kielzog van The Chills en The Clean enige bekendheid verkregen. De Straitjacket Fits piekten iets later in de jaren tachtig en klinken dan ook wat meer in die tijdgeest. Wat minder jengelende gitaren, wat meer dromerige klanken.

69. The Chills - I SOAR (1990)

Dit kunstwerkje van The Chills sluit daar dan weer perfect op aan. Bijna een soort kamermuziek met een gitaar, zang en een fluitje. Flying Nun is doorgaans typisch zo'n label voor singles en EP'tjes. Maar Submarine Bells van The Chills is zowaar ook een ijzersterk album.

68. Nick Cave & The Bad Seeds - The Carny (1986)

De naam Nick Cave is hier al een aantal keer gevallen. Maar hij stond er zelf nog niet eerder in. Hij komt natuurlijk nog wel vaker terug, al is in dit lijstje zijn werk van na 1990 buiten beschouwing gebleven. Dit is toch wel een van de meest monumentale vroege Cave-nummers. Meer ingehouden spannning dan bij schuimbekkende tijdgenoten als Deanna en Tupelo. Maar daardoor ook beter genietbaar, wat mij betreft.

67. Lime Spiders - Out of Control (1985)

Zo retro als de Lime Spiders hebben maar weinig bands geklonken. Pure garage rock met een hoop jankende gitaren. Out of Control bevalt mij beter dan Slave Girl, hun andere enigszins bekende single. Daarom: een dikverdiende plek 67.

66. Midnight Oil - Cold Cold Change (1979)




Midnight Oil had er voor de grote successen rond Beds Are Burning al een carrière van een jaar of tien op zitten. En niet onverdienstelijk, zou Jeroen Grueter zeggen. Op deze single van het tweede album 'Head Injuries' horen we droge en strakke postpunk met een Gang of Four-achtige drive. Zij het iets meer geworteld in de jaren zeventig-rock, inclusief gitaarsolo.

65. Split Enz - My Mistake (1977)

Split Enz was in zijn eerste jaren een behoorlijk apart bandje. Een beetje prog, een beetje Queen, een beetje Residents en andere volslagen mafheid. Ik vind het vaak niet echt heel makkelijk om door te komen, maar soms zit er toch een leuk popliedje tussen. Zoals hier. Met een onweerstaanbaar melig trompetje.

64. The Chills - Rolling Moon (1982)

Waar velen denken dat ze met Pink Frost begonnen, is dit de echte debuutsingle van The Chills. Grappig toch dat deze band in het thuisland nog behoorlijk wat hitparadesucces had ook. Dit werd al een hitje, Heavenly Pop Hit en I Love My Leather Jacket haalden zelfs de top 10.

63. Flash and the Pan - Hey St. Peter (1977)

Over hitparadesuccessen gesproken: dit deed het dan weer vooral in de Benelux goed, gek genoeg. Het kenmerk van Flash and the Pan is toch wel een beetje die vervormde praatzang, die ook in de andere hits terugkomt en voor een volslagen eigen geluid zorgt.

62. Headless Chickens - Gaskrankinstation (1989)




Een beetje een vreemde eend (of kip, zo u wilt) op het Flying Nunlabel. Hier geen onweerstaanbare indie pop met jengelende gitaren, maar een sound die meer naar industrial neigt, dreigender en met meer elektronica. Headless Chickens werd in de jaren negentig een vrij grote band in Nieuw-Zeeland, toen ze inmiddels een zangeres hadden en meer als een standaard indiebandje met grunge-invloed gingen klinken.

61. The Bats - Sir Queen (1987)

Het is Nieuw-Zeeland dat de klok slaat in dit vijftal, want ook dit is weer zo'n Flying Nun-bandje. Een van de meest constante nog wel, want het album Daddy's Highway reikt verder dan een paar mooie singles. Heerlijk dromerig popplaatje; dit is bijvoorbeeld een uitgelezen nummer om eens fijn drie minuut vijfentwintig lang in de verte te staren.

60. The Church - Almost With You (1982)

Daar zijn de mannen van The Church weer, nu met een van de bekendere singles uit de beginperiode. Een van de meer ballad-achtige nummers ook; daardoor zal dit herkenbaar klinken voor mensen die de sound van Starfish kunnen waarderen. Inclusief akoestische gitaarsolo.

59. Look Blue Go Purple - Circumspect Penelope (1985)

Terug bij de band die deze lijst opende, en tevens een van de weinige meidenbandjes op het Flying Nunlabel. Typisch van die muziek waar je bij opveert als je het op de shuffle- of radiostand zou horen. Maar waarvoor een hele plaat door de zweverigheid en zijigheid te veel van het goede is.

58. Midnight Oil - Power and the Passion (1982)

Dankzij deze Australische periode ga ik ook door een Midnight Oilfase. Ook dit is weer een uitstekende single met een heerlijk bas- en drumintermezzo. En een fijn meezingbaar refreintje, want daar heeft deze band patent op. Had ik eigenlijk best wat hoger mogen zetten.

57. Men at Work - Overkill (1983)

Daar is-ie dan, Arrie, de tweede notering van Men at Work. Op de een of andere manier doet dit nummer me altijd aan het eerste solowerk van Sting denken. Dezelfde rijke, muzikale productie met een toetertje hier en daar en een lichte hint naar jazz. Zelfde soort melodiestructuren ook.

56. Tall Dwarfs - Nothing's Going to Happen (1985)




Voor de echte indiekids: dit zou zomaar Neutral Milk Hotel kunnen zijn als ze echt lo-fi zouden klinken en slechts een oude, valse gitaar tot hun beschikking zouden hebben. Klein beetje klungelig, maar daarom o zo leuk en gezellig nummer.

Look Blue Go Purple is (tot nu toe) de mooiste ontdekking van dit topic
Verder uitstekende keuzes van The Chills, The Bats en The Church in deze updates.

55. The Go-Betweens - Streets of Your Town (1988)

Een van de bekendste singles van deze Australische band. Ideaal liedje voor bij het kampvuur. Ik wil sowieso best een keer naar Australië om daar de hele avond bij een kampvuur te zitten. En dat er dan ook een gitaar is waarop iemand de hele tijd Under the Milky Way en dit nummer speelt.

54. The Clean - Beatnik (1982)




Qua bands begint het hier af en toe een beetje in herhaling te vallen, want ook The Clean hebben we al meer gezien. Dit nummer leerde ik kennen als pauzemuziekje op een van de podia tijdens Primavera Sound. Ook een manier om leuke tips op te doen. Veel gezelliger dan dit kan muziek worden trouwens.

53. The Triffids - Wide Open Road (1986)

The Triffids hebben nogal wat gemeen met Echo & The Bunnymen, eigenlijk. Begonnen redelijk rauw en wild, maar zijn steeds wat harmonieuzer en gepolijster gaan klinken. Niet slechter, trouwens. Hun bekendste plaat Born Sandy Devotional hangt een beetje tegen rauw en gepolijst in. Ik vind het op die plaat eigenlijk van allebei net niks. Maar dit is natuurlijk wel een klassieker: de The Killing Moon van de Triffids.

52. The Birthday Party - Mr. Clarinet (1980)

Nick Cave in zijn schuimbekkende jonge jaren. The Birthday Party is me vaak iets te veel herrie en weinig wol. Maar dit is wel een lekker aardedonker postpunknummertje. De zang van Nick is af en toe bijna lachwekkend trouwens.

51. The Saints - (I'm) Stranded (1976)

Het oudste nummer uit de lijst. The Saints waren er dan ook uitermate vroeg bij als het om punk gaat. De invloed op de bloeiende (garage)rockcultuur in Australië is dan ook evident. Dit nummer is klassiek en hoort in hetzelfde rijtje thuis als Blitzkrieg Bop, God Save the Queen en London Calling.

50. Midnight Oil - Blue Sky Mine (1990)

De bekendste Midnight Oil-single na het onvermijdelijke Beds Are Burning. Op de bijna gelijknamige plaat ging het maatschappelijk betrokken hart van frontman Peter Garrett richting milieu in plaats van sociale ongelijkheid. Hij zou het na zijn bandcarrière nog tot minister schoppen.

49. The Church - Columbus (1985)

Een van de makkelijker in het gehoor liggende nummers van The Church. Vaak klinken ze behoorlijk psychedelisch, dit gaat meer richting dreampop. De kapsels op de cover van hun plaat Heyday mogen er trouwens ook wezen.

48. Hoodoo Gurus - I Want You Back (1984)

Na twee usual suspects weer eens een band die niet heel vaak in deze lijst staat. Ook de Hoodoo Gurus (soms zelfs aangeduid als Le Hoodoo Gurus) zijn een typisch product van de Australische garagerockschool. Hun debuutplaat Stoneage Romeos is een klassieker in het genre.

47. Crowded House - Don't Dream It's Over (1986)

Behoeft eigenlijk geen introductie, zou Herbert Dijkstra zeggen. Crowded House bereikte wat mij betreft zijn hoogtepunt in de jaren negentig. Maar deze iconische doorbraaksingle mag natuurlijk niet in dit lijstje ontbreken.

46. The Clean - Point That Thing Somewhere Else




Voor wie geen genoeg kan krijgen van de sound van The Feelies, zou The Clean eens moeten proberen. Soms klinken ze wat speelser en plageriger. Maar de langere nummers zonder orgeltje, zoals deze, zouden welhaast op Crazy Rhtyhms kunnen staan.

45. INXS - Suicide Blonde (1990)

IJzersterke single van INXS. In het bezit van de Australische vibe die deze lijst kenmerkt. Maar ook enorm funky, en dan die mondharmonica tussendoor... Ik vind het ingenieus.

44. The Church - It's No Reason (1983)

Een van hun meer donkere en melancholische singles. Sober begin, laag tempo, toch violen op het eind. Dit is hun zesde notering tot nu toe. Er volgen er nog vier. Daarmee is The Church overigens met enige afstand de meest genoteerde band.

43. The Moffs - Another Day in the Sun (1985)




Heerlijk gitaarpopnummer dat ongeveer voor de helft uit intro bestaat. Lijkt qua sound een beetje op de Paisley Undergroundbandjes die destijds in Amerika in zwang waren en kort gezegd Neil Young met new wave combineerden.

42. Split Enz - Six Months in a Leaky Boat (1982)

Heerlijke single van Split Enz' meest consistente album Time and Tide. Overigens is de singleversie niet te prefereren, want daarbij ontbreekt de omslag van het blij huppelliedje naar het melancholische outro. En dat is toch echt het beste gedeelte.

41. The Triffids - Red Pony (1983)

Zo'n beetje dé klassieker in de eerste jaar van The Triffids. De alom aanwezige strijkers maken het bovendien wat melancholisch; daarmee werpt dit nummer zijn schaduw vooruit naar het latere Triffids-werk.

40. Nick Cave & The Bad Seeds - Watching Alice (1988)




Verborgen pareltje in het oeuvre van Nick Cave. Ingehouden gitaar/pianoballads maakte hij in zijn carrière wel meer, maar deze heeft een hele andere klankkleur dan bijvoorbeeld de nummers op albums als The Good Son. Minder bezwerend, meer gelaten. Dit is bijna een op een de sound die The Black Heart Procession tien jaar later zou hanteren.

39. The Go-Betweens - Part Company

Heerlijk, alom aanwezig gitaargeluid in deze single van The Go-Betweens. Dit is weer zo'n nummer dat minder als dream pop en meer als The Rolling Stones of Television klinkt. We komen dit gezelschap hoger in de lijst nog drie keer tegen.

38. Midnight Oil - Beds Are Burning

Het nummer dat je wist dat zou komen. Samen met Down Under, dat toepasselijk genoeg in de onderste regionen bivakkeerde, vertegenwoordigt Beds Are Burning het gevoel en geweten van Australië in de jaren tachtig. Down Under is de trotse en blije variant, Beds Are Burning de kritische noot.

37. Ed Kuepper - Horse Under Water

Ed Kuepper staat toch stiekem ook redelijk wat in dit lijstje. Vooral met The Saints, en slechts een keer solo. Dit is het betere onheilspellende bluesrockwerk waar fans van Cave en 16 Horsepower zich nog niet de minste buil aan kunnen vallen.

36. Paul Kelly - Before too Long

Grote naam in Australië, daarbuiten volgens mij volstrekt onbekend. Bij mij eigenlijk ook, want ik ben alleen dit nummer ooit eens ergens tegengekomen. Dit is een arbeidsvitamine van de bovenste plank die het op de radio erg goed zou kunnen doen als de radio niet zo eenkennig zou zijn.

Hoop wel dat je deze gaat afmaken, Lukas
Ben erg benieuwd naar de bovenste 35.

Lukas maakt zelden z'n lijstjes af, dat is nu toch wel bekend mag ik hopen?

Ik wachtte natuurlijk tot er eindelijk weer eens iemand reageerde

35. The Go-Betweens - Love Goes On! (1988)

Weer een fijn kampvuurliedje van 16 Lovers Lane, het prijsalbum van The Go-Betweens. Gitaarliedje met opzichtige Spaanse inval, maar zonder dat het plat wordt. Vooral omdat het refreintje erg veel om het lijf heeft: pa-da-da-da-da-da-da, love goes on anyway.

34. The Saints - This Perfect Day (1987)

Dan The Saints nog maar eens. Die hebben namelijk nog een paar betere nummers dan de gekende klassieker (I'm) Standed. Dit nummer heeft eenzelfde soort drive als bijvoorbeeld de Wipers in hun beste dagen.

33. The Church - The Unguarded Moment (1981)

Zo'n beetje de meest gekende Church-klassieker uit de periode van voor Under the Milky Way. Terechte status, want dit is een fijn popnummer. Met in de verte iets classic rockerigs op een prettige manier (De 'they only make me feel like...-stukjes, met name).

32. The Triffids - Field of Glass (1985)




Nergens klonken The Triffids zo als de Australische versie van The Doors als op dit nummer. Staat niet op een studio-album, maar kwam alleen op 12 inch uit. Het is dan ook een buitenbeentje in het oeuvre, al is het maar door de epische lengte. Het nummer valt uiteen in een donker beginstuk met orgeltje, een nog onheilspellender middenstuk waarbij Nick Cave zijn hart uiteet (nee, da's geen Nederlands). En tot slot een terugkeer naar het orgeltje.

31. Midnight Oil - Harrisburg (1984)

Red Sails in the Sunset kan stiekem best eens het beste album van Midnight Oil zijn. De uitschieters zijn niet zo hoog als op het bekende Diesel and Dust (van Beds Are Burning). Maar nummers overslaan is hier ook zelden nodig. Het eindstuk van het album is het leukst, als de band ineens volop op de psychedelische tour gaat. Zoals op dit nummer.

En dan gewoon met Field of Glass komen

Die drie daarvoor zijn ook buitencategorie.
Deze van Midnight Oil ken ik nog niet.

30. The Go-Betweens - Bachelor Kisses (1984)

Op de prima plaat Spring Hill Fair klinken de Go-Betweens nog wat rockender en bijtender dan op hun meest gekende plaat 16 Lovers Lane. Dit is op die plaat echter de uitzondering die de regel bevestigt. Prachtig melodieus liedje dat zo op het vier jaar jongere magnum opus had gepast.

29. INXS - Never Tear Us Apart (1987)

Overbekend natuurlijk, maar daarom niet minder sterk. Popnummers in driekwartsmaat (of iets dat daar op lijkt, voor het geval ik er naast zit en kenners me daarop gaan wijzen...) hebben toch altijd wel iets magisch, wat mij betreft. Het vioolintro is uit duizenden herkenbaar. Terechte klassieker.

28. The Bats - Smoking Her Wings (1989)




Als het gaat om mooie Nieuw-Zeelandse popmelodieën, dan steken The Bats de collega's van The Chills vaak nog naar de kroon. Dit is een prachtig melodieus popliedje met oog voor detail en een heerlijk gitaartje. Ideaal voor onderweg op een zonnige dag in een heuvellandschap als je een cabrio hebt. Een combinatie die me overigens nog niet is overkomen. Maar ook in de herfst achter je pc is dit gelukkig een fijn nummer.

27. Look Blue Go Purple - Cactus Cat (1986)

De volgende parel van het Flying Nunlabel dient zich alweer aan. Ik heb Look Blue Go Purple hier al eerder vergeleken met de C86-stroming die destijds in Groot-Brittannië in zwang raakte. Dit klinkt even zweverig. Gezongen alsof de band zich klem had gezopen aan een of andere zoete honingdrank. Lekker en een beetje vreemd.

26. Nick Cave & The Bad Seeds - The Ship Song (1990)

Nog maar eens een bekende klassieker. Wat mij betreft is The Good Son Caves beste. Een plaat vol ballads zoals hij er rond de eeuwwisseling meer maakte. Maar daarin klinkt voor mij toch minder passie door dan in het album waar hij de jaren negentig mee opende. Dit nummer kan bogen op een van de mooiste outro's ooit.

Look Blue Go Purple de ontdekking van dit topic tot nu toe

25. Crowded House - Now We're Getting Somewhere (1986)

Enigszins vergeten single van het titelloze Crowded Housedebuut. Staat zelden op verzamelaars, maar is niettemin een van hun betere uptemponummers. Een nummer zoals ze er later nog meer zouden maken. Ambachtelijke pop met vooral waanzinnig sterke, melodieuze coupletten.

24. The Clean - Tally Ho! (1981)

Misschien wel het ultieme Flying Nun-nummer. Zeldzaam pakkende jangle pop met een plagerig orgeltje dat zo irritant is dat het toch voor een extra dimensie zorgt. En voor de rest van de dag niet meer uit je hoofd te krijgen is.

23. Icehouse - Great Southern Land (1982)

Weer zo'n nummer uit het rijtje 'zo kunnen alleen Australiërs hun land bezingen'. Typische new wave met een down under-sausje. Veel beter ook dan het onvermijdelijke Top 2000-deuntje Crazy.

22. Flash and the Pan - Down Among the Dead Men (1978)




Als de dames en heren filmmakers dit als titelnummer voor de film Titanic zouden hebben uitverkoren, was ons een draak van Celine Dion bespaard gebleven. En kreeg dit nummer waarschijnlijk een stuk meer aandacht. Dat zou verdiend zijn, want dit is een heerlijk met orgeltje en trompetjes doordrenkt wavenummer. Een beetje in de categorie Airport van The Motors.

21. The Go-Betweens - Cattle and Cane (1983)

Het vierde opeenvolgende rijtje waarin de Go-Betweens te vinden zijn. Maar deze 21ste plaats is dan toch het eindstation, verklap ik vast. Ingetogen en ambachtelijk popliedje, met wonderschoon gitaarwerk. Wij bedanken The Go-Betweens voor hun diensten in deze lijst.

Tally Ho! en Cattle and Cane

Benieuwd welke 20 daar nog boven gaan komen.

Ja erg benieuwd Lukas

Nou, we zullen eens vaart maken.

20. The Church - Under the Milky Way (1988)

De Milky Way blijft toch een beetje het kneusje onder de candybars. In het oeuvre van The Church is dat natuurlijk anders. Met afstands hun bekendste nummer, en ook zeker een van hun besten. Helaas speelden ze hem vorig jaar live zonder doedelzak. Dan kom je erachter dat juist die solo dit nummer wel maakt.

19. Scraping Foetus of the Wheel - The Throne of Agony (1985)

Dan weer even naar de meer donkere en vuige kant van het continent. Foetus is het (toch echt geboren) kind van J. G. Thirlwell, dat onder meerdere namen (You've Got Foetus on Your Breath, Scraping Foetus off the Wheel) opduikt. Thirlwell maakt striemende, maar toch ook wel vrij toegankelijke, industrial, met veel parallellen naar het vroege werk van Nick Cave.

18. The Triffids - Jerdacuttup Man (1987)

The Triffids verplaatsen zich hier even in de gedachten van een mummie in een Brits museum. 'Old and lonely, dirty and cold...' Zo'n nummer dat meteen opvalt als je het voor het eerst hoort. Omdat het een beetje een vreemde eend is, een soort Australische Zuiderzeeballade. Maar dat toch ook op de lange termijn overeind blijft. Of ik hou gewoon meer van doedelzakken dan ik dacht...

17. Screaming Tribesmen - Igloo (1983)




Een wat onbekender nummer dan, deze single van de Screaming Tribesmen uit Brisbane. Met een heerlijk zeurderige stem die wat aan The Replacements doet denken. Het gitaarwerk past verder in de traditie van The Saints, die we hier al vaker zijn tegen gekomen.

16. Split Enz - Dirty Creature (1982)

Tijd voor nog een bijdrage van de gebroeders Finn, want die zaten ten tijde van Time and Tide volgens mij allebei in Split Enz. Dit is het openingsnummer van die plaat, met funk in de couplet en pop in het refrein. De beste van Split Enz, wat mij betreft.

En nog een paar omdat er wat in te halen valt.

15. The Chills - Heavenly Pop Hit (1990)

Ongetwijfeld een plek of 13 te laag volgens Dwejkk_. Maar toch een dikverdiende, hoge notering van The Chills. Een band waarvan ik het werk tot aan 1990 grillig zou willen noemen. Maar toen kwam er met Submarine Bells dan toch een consistent album waarop alles op z'n plaats valt. Over dit nummer valt vooral te zeggen dat het zijn naam eer aan doet.

14. Nick Cave & The Bad Seeds - The Weeping Song (1990)

Uit hetzelfde jaar komt ook Nick Caves beste plaat, wat mij betreft. The Good Son blinkt uit dreigende ballades. Lekkere om mee te zingen ook. Dat heb ik nog eens heel gepassioneerd staan doen tijdens zijn concert op Primavera Sound, twee jaar terug.

13. The Triffids - Blinder By the Hour (1987)

Met Blinder By the Hour bedanken The Triffids voor hun niet onaanzienlijke bijdrage (7 nummers) aan deze lijst. Net als Jerdacuttup Man een nummer van het theatrale en folkachtige Calenture. Een ballad met violen, er zijn nummers van The Triffids waarbij je je niet kan voorstellen dat ze die maken. Maar als ze het dan toch doen, doen ze het goed.

12. The Church - Constant in Opal (1984)




Niet een van de bekendste singles van The Church, wel een van de beste. Het intro met een prominente rol voor de bas doet erg denken aan het debuut van The Cure. Daarna klinkt een oneindig, psychedelisch aandoend gitaarriffje. Vrij simpel eigenlijk, maar een heerlijk thema om een uit duizenden herkenbaar popliedje overheen te schrijven.

11. Sunnyboys - Alone With You (1981)

Deze heerlijke powerpopklassieker is het voornaamste wapenfeit van de Sunnyboys uit Sydney. Alone With You is daar nog altijd wel een klassieker die ongetwijfeld in een eventuele Australische tegenhanger van de Top 2000 zou staan. Vooral heerlijk gitaarwerk.

Ben nu toch wel benieuwd naar de top-10
Geen Go-B's en Triffids meer (mijn favorieten uit deze periode), maar dan waarschijnlijk nog wel The Church, Chills, Nick Cave... Of krijgen we nog enkele grote verrassingen als Blam Blam Blam, The Crystal Set, The Apartments, Even as we Speak, the Marigolds, Shrinking Violets of the Summer Suns

Of Beat Rhythm Fashion wie weet..
Lukas laat ons niet langer in spanning..