Mijn hoofd staat op dit moment niet echt naar het schrijven van meer stukjes. Dus het wordt een kale top 10 of even geduld... Voorkeuren mogen hier aangegeven worden.

Kaal hoeft niet, we wachten nog wel even

We hebben geduld

De 5 favoriete Golden Earring albums.

Noem je 5 favoriete studio albums van ze, wel keuze uit 25 stuks !

1. Golden Earring - To the Hilt (1975)
2. Golden Earring - Cut (1982)
3. Golden Earring - Seven Tears (1971)
4. Golden Earring - Prisoner of the Night (1980)
5. Golden Earring - Tits 'n Ass (2012)

10. The Saints - Know Your Product (1978)

Het prijsnummer van de voornaamste Australische punkband. Of punk, eigenlijk is dit gewoon je reinste soul in een 1978-jasje, met een saxofoon die hard meeblaast in een orkaan van geluid. In al zijn luidheid een stuk gelaagder dan bijvoorbeeld het bekendere (I'm Stranded). Want hoewel de volumeknop vol open gaat, zit er ook een soort ingehouden woede in deze plaat.

9. The Bats - North by North (1987)

Terug naar Nieuw-Zeeland voor deze parel van The Bats. Een nummer dat de genre-aanduiding jangle pop eer aan doet, want er jengelt van alles. The Bats klinken vaak wat toegankelijker en gepolijster dan andere Flying Nunbandjes. Ook in deze soort-van-ballad, een leuk popliedje voor in de auto. Tot de gitaar echt losgaat, wel te verstaan.

8. The Church - Reptile (1988)

Lastig om een favoriet nummer van The Church aan te wijzen, maar voor dit moment hou ik het even bij Reptile. Vanwege de uit duizenden herkenbare gitaarriff waardoor dit net even wat vaker in mijn hoofd opduikt dan andere hoogtepunten uit het oeuvre. Wat een plaat is Starfish ook. Destination, Antenna, Reptile én Under the Milky Way op één album. Dat is nogal een score...

7. Crowded House - Sister Madly (1988)




Het is dat ze met Four Seasons in One Day ook nog eens een van de mooiste popliedjes ooit hebben geschreven, anders was deze vaak vergeten single mijn favoriete Crowded House-nummer. Ik mag er ook graag live-opnamen van beluisteren. Want het typisch zo'n nummer waar het speelplezier aan alle kanten vanaf spat.

6.The Clean - Anything Could Happen (1981)

De laatste zin in het stukje over Sister Madly is zeker ook van toepassing op het gehele oeuvre van The Clean. Of misschien ook niet. Want in elk nummer vechten een speelse levenslust en een soort chronische desinteresse om voorrang. De levenslust zit in de gitaren, de desintresse in de zang. Ik vind het fijn.

Prachtige update weer! Alleen met Sister Madly heb ik minder, de andere vier zijn toppers die ook bij mij hoog zouden staan. Krijgen we nog Four Seasons, Mercy Seat, Pink Frost en

Kylie

nu bedenk ik me ineens dat de Cave/Kylie single best nog een kansje kan maken, verder Message to my Girl wellicht?

Geen Four Seasons of Cave en Kylie, want deze lijst beslaat de periode van de eerste punk tot 1990.

Dacht even dat je hier al op de zaken vooruit liep en een van je top 5 nummers verklapte, maar die is van 1991 en doet dus net niet mee hier.

5. Hoodoo Gurus - Leilani (1982)




Van die muziek waarbij je meteen van die plaatjes in je hoofd gaat visualiseren van verdorde landschappen in Australische binnenlanden. Uiteraard met Ayers rock op de achtergrond enzo. Ondanks dat dit een enorm cliché is, is deze muziek daar wars van. Alleen het intro is al heerlijk, verfrissend, origineel en herkenbaar. Eerst een paar doffe drumklappen, dan iets dat klinkt als een Macarena-achtige dubsample en vervolgens doet de rock 'n roll zijn intrede. Het album Stoneage Romeos, waarvan dit nummer een voorbode was, is trouwens ook erg de moeite waard.

4. Radio Birdman - Aloha Steve and Danno (1977)




Hoewel The Saints wat mij betreft in de breedte sterker zijn, komt het ultieme Australische punkanthem toch van Radio Birdman. Vooral dankzij het heerlijke surfgitaargeluid, dat uitmondt in een geweldige herinterpretatie van het Hawaii Five-O-thema.

3. Nick Cave & The Bad Seeds - The Mercy Seat (1988)




Het ultieme Cave-nummer. Vooral omdat het de gezichten van Nick Cave als geen ander verenigt. Het origineel laat de schuimbekkende wildebras hoorde, maar het nummer blijft ook als gedragen ballad al zijn kracht behouden. Er zijn ook weinig dingen beter dan dit nummer keihard meezingen tijdens een concert. Kortom: als je ooit nog eens de kans krijgt Nick Cave live te aanschouwen, zorg dan vooral dat je The Mercy Seat.

Het raden van de laatste twee nummers is niet echt een enorme opgave denk ik. Maar er mag natuurlijk ingezet worden.

Pink en Frost

Ik zou t niet weten..Pink Frost en Beat Rhythm Fashion..

Kylie Minogue, een keer solo en dat duet met Jason Donovan. Lijkt me duidelijk.

2. The Chills - Pink Frost (1984)




Hierboven al genoemd, dus dit mag niet echt een verrassing heten. Dit is dan ook wel zo'n beetje het ultieme anthem van de Nieuw-Zeelandse janglepop. Niet echt een wapenfeit waarmee je een miljoenpubliek aanboort. Maar toch zeker genoeg om een meer dan terechte cultstatus te verwerven. Bij de eerste tonen is al duidelijk waarom: een heerlijke gitaarriff, plus het kenmerkende geluid dat alleen The Chills kunnen produceren. Bijna alsof ze onder water aan het spelen zijn.

1. Midnight Oil - The Dead Heart (1986)




Protestzangers worden vaak vervelend en pathetisch, maar van Peter Garrett kan ik het wel hebben. Dit is bovenal een prachtig gelaagd rocknummer, met een paar thema's die vernuftig in elkaar overlopen. De onheilspellende sfeer maakt dat dit Beds Are Burning met gemak naar de kroon steekt. Vooral het refrein vind ik subliem.

We carry in our hearts the true country
And that cannot be stolen
We follow in the steps of our ancestry
And that cannot be broken

Bijzonder ook dat een blanke zanger het op deze manier opneemt voor de oorspronkelijke bewoners van zijn land. Het wachten is nu voor een raak nummer over de zwartepietendiscussie voor mijn Nederlandse Top 100-lijstje...

Oei, ik zat er heel dicht bij met m'n voorspelling zo te zien.

Ah, natuurlijk, Midnight Oil moest ook nog een keer komen
Ben nooit echt fan van ze geweest, maar dit is wel een heel goed liedje!

Prachtige top-100, ik heb genoten

Super top 100!

Mooi werk Lukas

Coming soon (dit weekend om precies te zijn): hoi123 gaat (relatief) MuMe-underground. Een lijstje van 50 nummers van albums onder de 50 stemmen op MuMe, variërend van Afrikaanse popmuziek tot screamo tot dance tot folk, die allemaal stukken meer aandacht verdienen. Heb wel weer eens zin om m'n muzieksmaak te ventileren.

Gaaf. Ik ben benieuwd!

En voila, hier de eerste vijf. Stel het lijstje samen op m'n mobiel, dus geen prachtige linkjes. Hoop dat jullie het me kunnen vergeven.

50. Sevn Alias - Ma3lish Ma3lish, a song by Sevn Alias, Frenna, D-Double on Spotify - open.spotify.com
Streetcredit meteen een paar puntjes omhoog: dit nummer, doorspekt van Marokkaanse slang, is zo Bijlmerrap als je het maar kan krijgen. Interviews met de gozer getuigen van dat hij niet de grootste diepgang ooit heeft, maar ondertussen weet hij met Ma3lish wel echt een heerlijk hiphopknallertje neer te zetten - het amateuristische synthesizertje zet een ietwat duister sfeertje neer en het refrein blijft nog vervelend lang in je hoofd zitten. Geen materiaal om het ontstaan van het universum bij te beredeneren, wel erg lekker voor op feestjes of om aan je moeder te laten zien dat je een grote jongen bent.

49. Yonlu - Waterfall Waterfall, a song by Yonlu on Spotify - open.spotify.com
Een verhaal van Nick Drake-achtige hoogtes, alleen heeft het hem geen wereldroem opgeleverd. Yonlu, aka Vinicius Gageiro Marques, een 16-jarige upper class Braziliaanse jongen, bracht zijn vrije tijd door met over muziek bloggen en met ontsteltenis de wereld bekijken, totdat hij zichzelf opsloot in de badkamer en zichzelf van het leven ontnam. Zijn vader ontdekte op zijn laptop nummers die hij opgenomen had en bracht die de wereld in. Blijkt dat hij een best wel groot muzikaal talent had: ondanks dat de wat dunne falsetto in dit nummer laat zien dat hij duidelijk geen geoefend zanger was, getuigt de gitaarbegeleiding van een ongelooflijk gevoel voor melodie. De wat amateuristische inkleuring stoort, net als zijn zangstem, dan ook niet echt - het geeft een authentieker gevoel aan een tekstloos maar erg tot de verbeelding sprekend nummer.

48. Blanck Mass - Dead Format Dead Format, a song by Blanck Mass on Spotify - open.spotify.com
Niks geen vriendelijke opbouw naar een climax, Dead Format knalt meteen door de speakers als een wervelende en genadeloze vloedgolf aan distorted melodieën. De opzwepende drumpartijen en de vrij heerlijke voicesample zouden het nummers eigenlijk wat dansbaars mee moeten geven, maar ze werken eerder mee aan het proces van de luisteraar verwarren: dit is herriemuziek waarbij de gepaste reactie eerder dan bewegen verdwaasd voor je uitkijken is, terwijl de melodie toch altijd aanwezig is (voordat de hardcore noisefans onder ons hier echt wat van gaan verwachten).

47. Mafikizolo - Marabi Marabi, a song by Mafikizolo on Spotify - open.spotify.com
Eén van de meest recente nummers in de lijst: ik probeer me in beetje in Zuid-Afrikaanse muziek te verdiepen nu ik in Kaapstad zit en Mafikizolo was de eerste groep die mijn Xhosa-sprekende collega aanraadde. Als volgens mij een wat verpopte maar desalniettemin erg overtuigende versie van Zuid-Afrikaanse pop heeft dit liedje een heerlijk laidback sfeertje - met behulp van drie akkoordjes en een kinderlijk eenvoudig baslijntje wordt er in iets onder vier minuten heerlijke samenzang op je schoot geworpen, die samen met dat superleuke trompetje redelijk humeuropheffend werkt. Ongelooflijk leuk.


46. clipping. - Body and Blood Body & Blood, a song by clipping on Spotify - open.spotify.com
Soms kan ik me ook wel bedenken waarom de nummers in m'n lijstje van albums onder 50 stemmen komen: clipping. maakt extreem onvriendelijke hiphop met beats die zelden ook maar iets van melodie bevatten. Dit pakt lang niet altijd goed uit, ik heb het album op 2,5 staan volgens mij, maar hier als een beest. Een stampende bas en drum worden begeleid door tandartsboren, agressieve piepjes en de fantastische flow van Daveed Diggs, die ondanks dat complete gebrek aan melodie toch nog wat pakkends aan het nummer weet mee te geven. In de laatste minuut heeft Body and Blood op een verwrongen manier zelfs een ongelooflijk dansbare, machinale groove: op zijn minst bewonderenswaardig hoe je tientallen nare, amuzikale geluidjes tot zo'n geheel kan brengen.

Grappig, clipping. is hetgene dat ik je aanvankelijk wilde tippen voor de Super Tip-Topper. Voor mij is dat hele album raak.

Ah, weer een mysterie opgelost.

Ik vind het album ook vet, al bestaan er inderdaad constantere albums. Work Work en Dominoes vind ik nog betere nummers dan deze.

Nummer 46 moet 47 zijn en nummer 45 moet 46 zijn.

Je hebt gelijk, merci. Gooi er meteen nog een vijftal tegenaan:

45. Minnie Riperton - Les Fleur Les Fleurs, a song by Minnie Riperton on Spotify - open.spotify.com
Mierzoet en op MuMe nogal ondergesneeuwd soulklassiekertje van die dame die vooral bekend is van dat nummer met die hele hoge uithalen. Deze vind ik eigenlijk stukken beter. De dalende bas in het gitaarlijntje (mijn AC/DC-liefhebbende gitaarleraar keek me erg sceptisch aan toen 15-jarige ik dat wilde leren), de royale instrumentale invulling en dat übergezellige achtergrondkoortje dat het liedje uitgeleide doet, geven het nummer een ongelooflijk lieve warmte mee - dit nummer is perfect materiaal om door een bloemenveld te huppelen terwijl er vogeltjes om je heen vliegen. De stomme Franse spelfout zal ik maar vergeten dan.

44. How to Dress Well - Words I Don't Remember Words I Don't Remember, a song by How To Dress Well on Spotify - open.spotify.com
Nog een topper van een album waar ik in zijn geheel weinig mee kan: de zanger van How to Dress Well (te lui om z'n naam op te zoeken) heeft een klassieke R&B-stem - dat wil zeggen, loepzuiver en vakkundig gedaan van enige randjes. Normaal gesproken word ik daar wat naar van en eerlijk gezegd gaan er nog steeds ergens achterin mijn hoofd wat alarmbelletjes rinkelen bij het "You know that I love you baby" die het nummer inleidt, maar die gladheid wordt hier volledig gecompenseerd door echt een fenomenale instrumentale invulling. De synth die "rechtstreeks door je lichaam heen beamt", zoals op de albumpagina staat beschreven, schudt alle potentiële kritiek van je af, al helemaal als die scherpe randjes die de stem mist in de climax qua instrumentatie alsnog komen binnenvallen. Voeg daaraan toe een nachtelijk, grootstedelijk sfeertje en je hebt alsnog een klein meesterwerkje.

43. Soul Sister Dance Revolution - Baby Gaselle Baby Gaselle, a song by Soul Sister Dance Revolution on Spotify - open.spotify.com
Zeven nummers voor het eerste witte indierockbandje, best goed voor mijn doen, al zeg ik het zelf. Het Nederlandse Soul Sister Dance Revolution heeft met dit nummer een voor ons land redelijk zeldzaam niveau van venijnigheid neergezet. Het naargeestige riffje doet aan de betere nummers van Queens of the Stone Age en de gruwelijk lekkere ontlading in het refrein doet je verlangen naar het live meemaken van deze energiebom.

42. Metz - Acetate Acetate, a song by Metz on Spotify - open.spotify.com
...En we gaan van zo onvenijnig als het me kan naar erg venijnig naar zo ongeveer het maximum. Ik zal nooit vergeten hoe ik vorig jaar op Best Kept Secret om 3 uur 's middags in tent twee stond, waar een compleet publiek naar Metz stond te kijken - niet moshend, maar compleet verdwaasd over hoe je op zo'n zonnige middag zo'n rauwe, ellendige (in de best mogelijke zin van het woord) show neer kan zetten. Zanger Alex Edkins krijgt dan misschien wel de beste hulp van een gitarist die je kan voorstellen - in zijn eentje neemt die gitaarpartij met al zijn dissonante tweeklanken een aanzienlijk deel van de naarheid voor zijn rekening - maar zelfs als deze gozer in een lege kamer tegen een muur stond te schreeuwen krijg ik nog de nare rillingen van die pure agressie in z'n stem. Heel vet.

41. Bob Moses - Before I Fall Before I Fall, a song by Bob Moses on Spotify - open.spotify.com
We kunnen weer terug in de comfortzone: met zijn goddelijke gitaarriffje en synthinvulling is Before I Fall één van de betere soorten muziek die je op familie-etentjes kan draaien. Heerlijk loom sfeertje, refreintje dat een paar weken in je hoofd blijft hangen en een matige tekst - helemaal zoals het hoort in dit genre.

Gaan we weer:

40. Shangaan Electro - N'wagezani My Love N'wagezani My Love, a song by Zinja Hlungwani on Spotify - open.spotify.com
Bij deze Zuid-Afrikaanse topper nummer twee (die volgens mij wat MuMepuntjes waard is), is het heel moeilijk om uit te leggen wat ik er eigenlijk zo ongelooflijk tof aan vind. De beat zou bijna van een gameboy afkomstig kunnen zijn, iets wat me bij de andere nummers van het album nu nog wat tegenstaat, maar hier zorgt het in combinatie met de bezielde, repetitieve zang voor een soort van "kleine dansbaarheid", die het nummer ongelooflijk verslavend maakt. De tientallen variaties rond het "how can I make you mine?" laten je doorluisteren, terwijl ondanks die lage productiekwaliteit die melodieuze bliepjes het geheel perfect aanvullen. Ongelooflijk leuk en op een rare manier heel erg dansbaar.

39. awkward i - Everything On Wheels Everything on Wheels, a song by Awkward I on Spotify - open.spotify.com
Nog een topper van Nederlandse bodem. Hoewel je mij sowieso kan opvegen als de zanger zo'n subtiel raspje heeft als degene hier, is ook de melodieuze invulling hier iets wat het liedje toplijstjeswaardig maakt. Drie jaar geleden hoorde ik dit nummer bij een vriend van me en na het drie maanden nog compleet kunnen nafluiten, was ik eindelijk achter de titel gekomen: als je als artiest je liedjes zo herkenbaar kan maken doe je iets goed (en voor de mensen die wel op het linkje klikken: let eens op die heerlijke vioolpartijen).

38. Indian Summer - Orchard Indian summer - Orchard - YouTube - m.youtube.com
Afkomstig van een nielsige medeMuMe'er; wederom een nummer van een album dat me in zijn totaliteit niet helemaal weet te pakken, ondanks enige zeldzame hoogtepuntjes die erop staan. Het is hier, naast de wanhopige uitbarsting, vooral die onheilspellende productie die het hem doet - het hele nummer lang moet je echt je oren spitsen om dat bezielde gefluister/geschreeuw van de zanger überhaupt te horen, maar als je je goed concentreert, hoor je hoe fantastisch dat iconische riffje samengaat met het indrukwekkende gekrijs dat hij hier uit z'n strot krijgt. Een compromisloos, extreem onheilspellend en vooral erg overtuigend nummer uit een genre dat me normaal gesproken ook nog eens weinig doet.

37. Gruppo di Pawlowski - Phone Call from a Ruin Phone Call from a Ruin, a song by Gruppo di Pawlowski on Spotify - open.spotify.com
Je hoort duidelijk dat Mauro Pawlowski niet verantwoordelijk lijkt te zijn voor de lieve, melodieuze kant van dEUS: dit liedje ademt gefliptheid in al zijn vormen. Bij elke luisterbeurt moet ik denken aan een filmpje dat ik ergens in een hoekje van Youtube vond, met de beste meneer die half stuiptrekkend op de grond ligt te krijsen, terwijl die dissonante, nare gitaarpartijen zijn zang bijna overstemmen en de drumpartij, incoherent zoals gebruikelijk, hortend en stotend het nummer voortbrengt. Nogal mentaal instabiel, met die geflipte voicesample als groot bewijs, en daardoor juist zo fantastisch.

36. Plan Kruutntoone - Opgesloten In Opgesloten In, a song by Plan Kruutntoone on Spotify - open.spotify.com
Wederom een erg recente ontdekking in m'n lijstje, want hoewel ik deze ergens in oktober al opgerakeld had, was het maar een paar weken geleden dat Masimo met zijn tip in het tiptoppertopic me echt aan de Plan Kruutntoone kreeg. Op het eerste gehoor is het eerste woord dat in je opkomt bij het luisteren hiervan namelijk "gekunsteld", vooral door die dissonante pieptoon die het nummer in de eerste minuut begeleidt. Het kost wat moeite om de ware pracht hiervan te ontdekken, want die is er wel degelijk: de gekwelde stem van Hans Visser sluit prachtig aan bij het eigenlijk ongelooflijk melodieuze Spaanse gitaarspel, terwijl ondertussen de tekst (eigenlijk op het enige moment in het hele album) onverminderd overtuigend is. De mens lijdt meestal nog het meest door het lijden dat hij vreest, maar het zal wel..