Ha, dat album werd destijds ook wel prog-punk genoemd.
Goed bezig

Progfolk, progsoul, progfunk, progblues, progindie en progpunk. Ik herhaal: ALLES IS PROG!

Nochtans kan ik me bij de term progfolk nog wel iets voorstellen (Jethro Tull, Comus, Los Jaivas, Gryphon, Kebnekaise en Ritual o.a), maar ook daar moet het subgenre niet worden gebruikt om elke lange, wellicht zelfs ietwat bombastische, folksong te annexeren. Sommige, door Chevy en aanhang genoemde, aanduidingen zijn desalniettemin zuivere voorbeelden van een oxymoron. Prog-punk Yeah right.........dream on.

33. Hans Zimmer - Coward
https://steamuserimages-a.akamaihd.net/ugc/91596291478763602/7EEA0477AD7B994E4A077D5FCC6CC5B1B3AD6FA4/?interpolation=lanczos-none&output-format=jpeg&output-quality=95&fit=inside%7C637:358&composite-to%3D%2A%2C%2A%7C637%3A358&background-color=black
Filmmuziek is vaker bombastisch en ook Hans Zimmer is daar geen uitzondering in. Met de muziek van Interstellar leverde hij echter iets nieuws af. Heroïsch, meeslepend en (letterlijk) luid. Ik zou haast zeggen: wagneriaanse filmmuziek. Het in noten verwoorden van een letterlijk buitenaardse wereld. Wellicht zijn het de opzwepende orgels, maar komt voor mij heel dicht in de buurt van de geest van progressieve muziek. Mocht Keith Emerson een keer een score hebben geschreven voor een science-fiction had het zomaar zo geklonken kunnen hebben. Hoewel hij het waarschijnlijk nog geflipter had gemaakt.

34. Iron Maiden - Rime of the Ancient Mariner
https://s-media-cache-ak0.pinimg.com/originals/61/1c/5b/611c5b291573a28313808c019677f33a.jpg
Iron Maiden stond voor mij al vrij snel vast. De keuze eigenlijk ook vrij snel, omdat het een mooie epic moest worden. Ik denk dat de muziek van Iron Maiden (of NWOBHM in het algemeen) te rücksichtslos is om echt tot de prog gerekend te worden, maar dat ze er tegenaan schuren staat voor mij buiten kijf.

Prog is dan ook een adjectief en geen zelfstandig naamwoord en derhalve geen autonoom muziekgenre, maar een woord om een karakteristiek te beschrijven. In zekere zin zou je het dus prima voor ieder willekeurig hoofdgenre kunnen plakken, inderdaad. Hoewel dat soms wat vreemde combinaties oplevert, waarbij progpunk toch wel de mooiste is. Een album als Animals zou wonderwel als prog-punk beschouwd kunnen worden.

Enne, wanneer ga je schrijven voor 'De Speld', Chevy?

Je kunt blijven lachen en dure woorden als "oxymoron" gebruiken, maar in de muziekmelange van met name het afgelopen decennium wordt zo'n beetje ieder (sub)genre met ieder ander (sub)genre vermengd, dus waarom prog en punk daar een uitzondering op zouden zijn, is mij een raadsel. Zeker aangezien punk zich meer kenmerkt als houding dan als geluid.

P.S. Een oxymoron is per definitie niet mogelijk, want daarvoor zou een muziekgenre een letterlijk, duidelijk omkaderd begrip moeten zijn waarin je genres op een schaal diametraal tegenover elkaar zou kunnen zetten.

En dat zal ik zeker blijven doen als je dit soort onzin blijft poneren. Wanneer komen de Sex Pistols, chefje. Ik wil verdomme Swell Maps en Peru Ubu in deze lijst zien.

Ja, Punk en Prog zijn wel degelijk elkaars tegenpolen. Prog-Punk is een oxymoron. Punk is nota bene deels ontstaan als reactie tegen de excessen van o.a de progrockmastodonten("I Hate Pink Floyd" ring a bell). Zowel punk en Prog zijn wel degelijk te omkaderen begrippen. Het is precies als een kustlijn van een land. Helemaal tot in de puntjes kun je het niet duiden, maar in grote lijnen kun je wel degelijk het een met het ander vergelijken.

Iron Maiden heeft toch echt wel 'progressievere' nummers geschreven dan The Rime Of The Ancient Mariner. Het is alleen de lengte, verder is het stiekem vrij saai en repeterend. Dan had ik eerder een Seventh Son, Alexander The Great of iets van The X-Factor en de 2000s albums gekozen.

Laten for the sake of the argument ervan uitgaan dát het zo is, dan nog zou een synthese daartussen prima mogelijk zijn. Dat het een als reactie is ontstaan tegen het ander doet daar niets aan af. De spanning tussen het kapitalisme en communisme is ook duidelijk aanwezig, maar daarmee zijn er prima hybride middenwegen denkbaar.

Nee, kapitalistisch communisme is een oxymoron. Het is ofwel geen Kapitalisme, ofwel geen communisme. Kapitalisme en socialisme is wel mogelijk verenigbaar maar dat is toch terdege een andere term dan communisme. Naar prog vertaald. Animals is een, weliswaar iets meer down to earth, progalbum, geen punkalbum.

Wat moet het toch heerlijk zijn om in jouw keurig in hokjes ingedeelde wereld te leven waarin alles duidelijk ingekaderd is. Het is a of b, geen middenweg.

Wat moet het toch makkelijk zijn om alles kapot te relativeren. Je hoeft nooit voorzichtig te zijn met termen, want is alles is toch wel, als je maar vaag genoeg doet, toepasselijk.Nogmaals, er is wel degelijk enige ruimte, maar ik leg nog een grens tussen genre's. Jij legt in het geheel geen grens. Waar blijven de Sex Pistols!

Als er iets is wat prog-punk valt te noemen, dan kom je toch terecht bij The Mars Volta's De-loused in the Comatorium? Prog met een punk insteek. Ik denk dat dat een prima manier is om dat album te plaatsen, als je er per se een genre voor wil gebruiken. Green Day in het algemeen, maar ook dit nummer heeft wat mij betreft niet iets met prog te maken.

Er is een verschil tussen (kapot) relativeren en contextualiseren, c.q. een interpretivistische benadering. Net zoals er een verschil is tussen iets in perspectief plaatsen en een hokjesgeest.

Finidi. Bij Mars volta zou ik willen betogen dat de band op dat moment muzikaal al niet zo veel meer met punk te maken heeft. Ja, het tegendraadse gevoel is gebleven, en in zoverre merk je nog enigzins dat de heren ooit hardcore punk maakten, maar 30 minuten lange, virtuoze jazz-exploraties hebben mijn inziens niet zo veel meer met punk te maken.

Dat ik "in het geheel geen grens" leg, is overigens wel het vreemdste verwijt dat je mij hier kunt maken, omdat deze hele exercitie erop gericht is de grenzen van de prog te verkennen.

Ik blijf daarbij: de toevoeging van Green Day en Autechre kan daarbij goed als adstructie dienen. Die artiesten liggen zo ver van prog af dat je in principe nu alles zou kunnen toevoegen aan de lijst. Dan contextualiseer je 'prog' niet langer, dan ben je de grens niet langer aan het opzoeken, dan leg je de grens geenszins. Wat ik al eerder zei: dit is nu de grote vergaarbakshow. Nogmaals, ik ben dan nog liever een purist, dan dat ik een term zo erg kapot relativeer.

Het gaat mij niet om Green Day (over Autechre heb ik al genoeg gezegd), maar om het specifieke nummer. Een vijfdelig epos met een aantal tempowisselingen. Of dat afdoende is om als prog bestempeld te worden was de vraag die ik op tafel gelegd heb. Op het moment dat we prog kwalificeren o.b.v. dergelijke kwalificaties (en die worden nogal vaak gegeven), abstraheer je daaruit dat een nummer als Jesus of Suburbia ook een progressieve kant heeft (iets wat trouwens nog wat anders is dan als prog te bestempelen). Ik heb nochtans duidelijk aangegeven dat we er muzikaal gezien snel over uit kunnen zijn.

Kijk, je kunt de belerende purist blijven spelen die mij tracht te beschimpen met een hoop zelfbevlekkerij, maar pretenderen dat ik hier maar lukraak wat doe zonder een gedachte daarachter zegt meer over je eigen leesvermogen dan over wat ik hier plaats.

Pff, Ik mis nu echt Mjuman. Die had jullie veel eloquenter een schop onder de kont gegeven. Terecht ook! Dit topic is echt vervallen tot een gevalletje....als de kat van huis is. Stompzinnigheid ten toppe, waar men enkel een diepe zucht bij kan slagen. Die labeling als belerende purist neem ik dan maar voor lief.

Edit: twee spreekwoorden doorelkaar gehaald. Schop onder de kont er van gemaakt. Jammer dat zo'n aasgier als chevy er dan gelijk mee aan de haal gaat.

Misschien dat we eerst kunnen voortborduren op de eerdere inhoudelijk discussie - inventio* -, voordat we ons gaan focussen op het eloquent - elocutio* - "aannaaien van oren". Wat ik trouwens een vreemd spreekwoord vind in deze context, maar bon.

*) (edit: Leuke) boektip: Utopia van More, vorig jaar vierde het zijn 500-jarige bestaan. Profetisch als boek en als album perfect van toepassing hier: Utopia - Todd Rundgren's Utopia (1974)

Ondertussen...

35. Joe Jackson - Chinatown
http://www.maxazine.nl/wp-content/uploads/2015/11/joe-jackson.jpg
In de vroege Jaren ’70 raakte Joe Jackson in de ban van de progressieve rock. Vooral van Soft Machine werd hij groot fan, maar ook bands als King Crimson, Caravan en Van Der Graaf Generator kon hij goed verteren. Het zal ook niemand verbazen dat het vooral de jazzy stijl van deze bands was die hem trok. Iets wat later zeer zeker doorgeklonken heeft in zijn muziek. Ik vroeg me echter af of je deze progressieve passie ook daadwerkelijk concreet kon terugvoeren naar zijn muziek.

Zijn meest progressieve (progressiefste is gewoon lelijk…) album leek mij Night and Day. Daarvan Chinatown, waarom weet ik eigenlijk ook niet. Wellicht is het de sfeer van het nummer. Heel progressief krijg je ze eigenlijk niet. Betere suggesties zijn welkom, ik ben verder niet zo bekend met zijn oeuvre behalve genoemd album en de opvolger.

36. Kate Bush - An Architect's Dream
http://inyourspeakers.com/files/imagecache/618x280/images/news/katebush_zps3492ab69-11214.jpg
De vrouwelijke versie van een Peter Gabriel-nummer. En dat zeg ik niet alleen omdat ze een keertje samengewerkt hebben. Wie prog interpreteert als progressieve rock zal waarschijnlijk niet bij Kate Bush uitkomen, maar nog meer dan bij Joe Jackson is progressieve pop wel op z’n plaats.

Ik denk dat zelfs Misterfool nog wel iets met Kate Bush kan dus daarom snel over naar Joe Jackson!

Zoals waarschijnlijk wel bekend ben ik best een groot fan van deze eigenzinnige man. Je hoeft overigens geen fan te zijn om te kunnen inzien dat de goede man een echte songsmid is die prachtige werkjes in elkaar gedraaid heeft. Vrijwel elk genre is wel voorbij gekomen in zijn indrukwekkende oeuvre. Ska, pop, rock, jazz, singer song, new wave, postpunk, jive, world en zelfs klassiek.

Een prog plaat heeft hij niet gemaakt en dat zal denk ik ook niet gebeuren. Dat hij Hammill als held ziet komt regelmatig naar voren in zijn werk , de jazz link met veelal spectaculair percussie werk heeft VDGG en King Crimson natuurlijk ook maar wel in een ander muzikaal spectrum.

De popkant van Jackson (slow song, nineteen forever, stepping out, real men e.d) zit wel in de richting van de artrock van10cc welke dan weer prog relaties heeft maar dan zijn we wel aan het zoeken om het zoeken.

Hier een mooi piano stuk van Jackson dat wellicht in de smaak valt
Joe Jackson - Nocturne - YouTube

Weet je, als ik rustig de berichten teruglees, dan denk ik inderdaad dat ik de discussie de afgelopen tijd te hard heb gevoerd en te stellig ben geweest.Hoewel ik achter het generale punt van mijn betogen sta, de grens wordt nu te ver opgerekt, heb ik mij iets te veel verloren in tjsa.... laten we het maar strijdlust noemen, bij gebrek aan een beter woord. Ik ben soms iets te bevlogen en dat moet ik misschien eens wat beter in de hand gaan houden. Kan me ook wel herinneren dat ik wel eerder eens de plank op die manier mis heb geslagen. Mijn welgemeende excuses, chevy93