Niet eerder heb ik me aan een 'eigen topic' gewaagd. 'Wie zit daar op te wachten' was telkens de reden er niet aan te beginnen.

Over een maand (14 september om precies te zijn) staat Marc Almond in de Melkweg en dat mag best bijzonder genoemd worden daar hij in 2004 ternauwernood een motorongeluk overleefde.

Een artiest die niet heel veel populariteit geniet op deze site. Te kitsch? Te glam? Te gay? Of toch gewoon te onbekend?

Ik hoop eigenlijk het laatste en dat is best jammer daar deze artiest een ongelooflijk uitgebreide discografie heeft opgebouwd en hij behoorlijk wat diverse muzikale hoeken heeft bezocht.

Daarom elke dag een nummer uit mijn persoonlijke top 30. Voor wie geïnteresseerd is. Reacties zijn meer dan welkom uiteraard. Ik heb nummers gekozen uit zijn solo carrière, maar ook van Soft Cell en Marc and the Mambas.

Op 30 staat een cover van David McWilliams. Marc Almond is altijd erg onzeker geweest over zijn eigen composities en vertolkt graag versies van andere artiesten. Jacques Brel is een favoriet, maar ook David Bowie en Peter Hammill zijn ooit gecoverd.

Deze single van het album Tenement Symphony deed het in de UK niet slecht en haalde daar een 4e plaats in de hitlijsten. In Nederland bleef het in de tipparade steken.

30. Marc Almond - The Days of Pearly Spencer

Ah dit wil ik wel gaan volgen. Begin dit jaar deze geweldige cover leren kennen, een goed begin om eens wat meer van deze man te horen.

Ik ben er in elk geval bij, de 14e in de Melkweg. Ik ken het meeste van hem uit de jaren 80 en 90, ben dan ook benieuwd naar deze top-30.
Dit vind ik alvast een uitstekende cover

Ik had er ook een top 50 van kunnen maken uiteraard, maar 1 nummer per dag lijkt me voldoende voor een site waar de beste man niet erg bekend of geliefd is, en dan kom ik mooi uit vlak voor dat optreden. Overigens heb ik hem de twee laatste keren ook zien optreden in Paradiso Amsterdam (2007) en in Leeuwarden (2011). Dat waren behoorlijk greatest hits optredens, komend optreden zal zeer waarschijnlijk in het teken van zijn laatste album staan gezien de setlists van die tour.

Ik heb overigens wel een top 50. De nummers 31 t/m 50 (weten jullie in elk geval welke nummers niet voorbij gaan komen):

31. Mamba
32. Just Good Friends
33. Love Letter
34. Adored and Explored
35. Sin Song
36. Jackal Jackal
37. If You Go Away
38. My Hand over My Heart
39. Gone But Not Forgotten
40. Under Your Wing
41. Toreador in the Rain
42. Crime of Love (ft. Michael Cashmore)
43. Trials of Eyeliner
44. Somethings Gotten Hold of My Heart (ft. gene Pitney)
45. I Have Lived
46. Cabaret Clown
47. Threat of Love (ft. Siousxie)
48. The Pain of Never
49. When the Comet Comes (ft. Beth Ditto)
50. A Million Manias (ft. Foetus)

Goed idee zo'n persoonlijk lijst van een favoriete artiest

Mooi begin in ieder geval! Ik leerde als eerste de 2 hits kennen van The Stars We Are via de Top 40 (dat was rond mijn 14de). Daarna kreeg ik het betreffende album via een leenbibliotheek op cassette. Daarna verdween hij ondanks 2 albums van mijn radar af maar met Tenement Symphony was hij weer helemaal terug. Was The Days of Pearly Spencer de eerste single van dat album of Jacky? In ieder geval in de loop der tijd nog wel het een en ander aan albums van hem aangeschaft. Fijne zanger al gaat hij soms wel iets te veel over de top. Soms niet erg natuurlijk, soms zelfs erg fijn en tja ook soms iets te ver voor mij.

Mijn favorieten waarvan ik hoop dat ze nog voorbij gaan komen (naast de door mij genoemde nummers en het jammerlijk op de 38ste plek gestrande My Hand over My Heart) zijn Vaudeville and Burlesque en Lavender

Jacky was de eerste en bereikte in de UK een 17e plaats, daarna kwam My Hand over My Heart die daar 33e werd en toen Pearly Spencer die op 4 eindigde. De enige single die het ook in andere Europese landen redelijk deed. In Nederland bleven ze allemaal in de tipparade steken. Wel opmerkelijk want ik dacht altijd dat Jacky de grotere hit was.

Verder met nummer 29. Het gaat hier om de b-kant van single The Boy Who Came Back uit 1984 afkomstig van Vermin in Ermine. Pas in 1992 verscheen dat album in de UK op cd als reissue van het al in 1984 uitgebrachte vinylexemplaar (zo ging dat in die jaren, nu zie je het omgekeerd) en stond Joey Demento er met nog twee andere nummers (Split Lip en Pink Shack Blues) bij als extra track.

Joey Demento borduurt nog erg voort op de stijl die hij hanteerde op zijn Marc and the Mambas albums: vurig en opzwepend. Een knorrende sax, snerpende trompet en zwierige strijkers. Misschien een wat minder bekend nummer maar voor mij absoluut tot zijn betere behorend.

29. Marc Almond - Joey Demento

Als nou John Harle mee was gekomen en ze hadden hun project The Tyburn Tree opgevoerd was ik geheid gegaan.

Marc solo dan twijfel ik of ik wel zou moeten gaan. Ondanks de rijke muziekgeschiedenis ken ik daar maar 4 albums goed van en 2 daarvan zijn van Soft Cell. Ik vermoed dat hij daar maar een 3-tal songs live zal brengen.

Het zijn er deze tour meestal 5 (waaronder vrij verrassend Darker Times)

Ha, dit topic ga ik zeker volgen!

Ook ik ben er de 14e bij, voor mij wordt het de eerste keer Marc Almond dus ben benieuwd. Het recentste album ken ik nog helemaal niet dus laat me dan maar verrassen. Al teveel Soft Cell hoeft voor mij in ieder geval zeker niet, maar van Torch zou ik toch wel erg blij worden.

De afsluiter van Vermin in Ermine was de derde en tevens laatste single van dat album en deed het in geen enkel land goed qua hitsucces, ook in de UK niet. Misschien iets te dramatisch en de bijbehorende clip zal het zeker niet goed gedaan hebben in de toen toch nog best conservatieve muziekwereld (Almond gaf recentelijk in een interview nog eens aan dat het niet makkelijk was in die tijd om zo openlijk uit de kast te zijn in de muziekbusiness). Toch is het wel een tijdloze Almond-klassieker onder de fans geworden en staat het nummer bij mij op een 28e plaats.

28. Marc Almond - Tenderness Is a Weakness

Ook ik volg dit topic. Heb nooit de klik met Marc gevonden, al hou ik juist wel van kitch/glam/gay over het algemeen (Antony and the Johnsons, Irrepressibles, Perfume Genius etc.). Ben benieuwd!

Prachtig nummer van een voor mij zwaar onderschat album.
Hopelijk komen er nog wat tracks uit de parel Enchanted (1990).

Ik ben geen (die hard) fan van Almond, maar heb wel een zwak voor de man.
Soft Cell vond ik erg goed en van zijn solo-werk uit de jaren 80 kan ik best genieten.

Ik volg.

Ik ga reageren, mocht ik een nummer uit mijn Almond top 10 zien voorbij komen.

Deze is al meteen raak en inderdaad jammer dat Marcs solo-singles uit de jaren 80
zo weinig potten braken in de charts. Want de muziek was best sterk te noemen.
Luister naar zowel de strofes als het refrein: heel catchy en meezingbaar.

En in het geval van Tenderness Is a Weakness moet dat ook: uit volle borst zelfs.

Varieté zou het laatste album moeten zijn met eigen werk. Marc had nooit echt vertrouwen daarin en voelde zich altijd wel comfortabel in het interpreteren van andermans werk.
Daarbij hield hij zich steeds meer bezig met allerlei projecten en samenwerkingen zoals The Tyburn Tree met John Harle, al genoemd door E-Clect-Eddy, Ten Plagues, Feasting with Panthers met Michael Cashmore en vervulde hij regelmatig een bijdrage aan allerlei (dance) acts.

Het was producer Chris Braide (bekend van o.a. Lana Del Rey, Paloma Faith, David Guetta, Beyoncé en Britney Spears) die Marc wist te overtuigen toch nog een 'eigen' album op te nemen en dat werd het onlangs uitgebrachte The Velvet Trail. Minder grillig en verrassend dan Varieté maar zeker een mooi en constant album.

Het is moeilijk om in dit stadium al te bepalen waar dit album bij mij persoonlijk valt binnen de gehele discografie, laat staan favoriete nummers. Toch vind ik dat de titelsong de 27e plaats verdient. Is het misschien het mysterieuze, haast Twin Peaks-achtige sfeertje? Of is het gewoon een prachtige nieuwe Almond-klassieker vol melancholiek?

Jullie mogen het zeggen

27. Marc Almond - The Velvet Trail

Ik bekijk het wat meer vanop een afstand.

En ik hoor een liedje dat maar moeilijk van de grond komt.
Het is alsof Marc de hemel smeekt om dat passionele vuur dat eens in hem laaide.
De man draagt duidelijk de sporen van de ouderdom en oogt me wat moe.

Maar poëtische lijkt hij me nog behoorlijk bij de pinken.
De tekst krijgt bij mij meer punten dan de muziek die iets te eentonig blijft.

Eigenlijk een goed voorbeeld van een song die een fan altijd zal aanspreken
omdat de artiest volledig zichzelf is. Een liefhebber als ik hoort te weinig aanknopingspunten
met het oudere werk dat ik erg kon smaken. Een tedere glimlach van herkenning is dan op zijn plaats.

Ik behoor in principe meer tot het Dazzler kamp, een liefhebber die de man een warm hart toe draagt ipv een fan die Almond in zijn hart gesloten heeft.

Dat het lied wat eentonig is kan ik onderschrijven maar ik vind het wel erg mooi. Ik hou altijd wel van die muzikale mijmeringen. De clip vind ik prachtig en heeft voor mij duidelijk een meerwaarde. Op het album komt achter dit lied een mooi klassiek stuk en dat mis ik nu eigenlijk wel een beetje

Ik kende dit ook nog niet. Niks nieuws onder de zon (het had ook zo op een 90s-plaat van Almond kunnen staan), maar een mooi nummer, met een sterke en herkenbare tekst.

Dat nieuwe album moet ik nog in zijn geheel beluisteren.

Lijkt me een goed plan, daar het zeer waarschijnlijk centraal staat op 14 september gezien de laatste setlists.

Zie net dat The Velvet Trail wel op Deezer staat, staat/stond niet op Spotify, dus zal die vandaag eens beluisteren.

titelnummer is The Velvet Trail is inderdaad het beste nummer van dat album, daarna Demon Lover of vice versa, daar ben ik nog niet uit. Aardig album maar vind The Tyburn Tree veel spannender.

Het album Enchanted is altijd een wat ondergeschoven kindje gebleken in de discografie van Almond. Na het succes van z'n voorganger was het dan ook niet makkelijk om wederom te scoren.

A Lover Spurned was de eerste single en borduurde nog redelijk voort op het geluid van The Stars We Are, de andere nummers waren beduidend exotischer. In de UK bereikte het nummer de 29e plaats en in Nederland bleef het zoals wel vaker steken in de tipparade. Julie T. Wallace is hier gastvocalist.

De hoes van Enchanted is gemaakt door het duo Pierre et Gilles en dit duo waagde zich ook aan de videoclip. Superkitsch zoals we ze niet anders kennen. Almond heeft op behoorlijk wat foto's van dit stel model gestaan en het waren goede vrienden met een gemeenschappelijke liefde voor een enorme hoeveelheid tatoeages.

26. Marc Almond - A Lover Spurned

Pas recent ontdekt, want destijds langs me heengegaan (of echt compleet vergeten). Tof nummer dit.

Destijds was 1990. Ik kan me voorstellen dat dat niet helder meer voor de geest staat dan

Misschien kom je straks nog wel meer leuke nummers tegen

A Lover Spurned begint toch behoorlijk theatraal,
alsof de toreador van datzelfde album nog wat nahijgt.

Maar het arrangement heeft verder ook iets straks, zoals Tears Run Rings had,
waardoor je toch weer heel eventjes die oude Soft Cell toets kan terugvinden.

Het verwondert me hoe Almond er steeds weer in slaagt om met zanglijnen uit te pakken
die uit het vele decennia oude songbook lijken te zijn geplukt... zo vertrouwd klinkt het in de oren.

De hitkansen van de song worden volgens mij genekt door het parlando middenstukje.

Wie A Lover Spurned kan smaken, moet er niet aan twijfelen het album te proberen.

Fijne toevoegingen dazzler

Ja wel een leuk nummer, die clip kan natuurlijk echt niet

Toen Soft Cell verleden tijd leek (wat nog niet zo was) dook Almond op in het gezelschap Marc and the Mambas, een uiterst creatieve periode waarin hij samenwerkte met o.a. Jim Foetus en Matt Johnson (The The). Ook Nick Cave werd in zijn gezelschap gezien.

Sleaze (Take It, Shake It) verscheen in 1982 op single, later kwam het alsnog terecht op een reissue van het album Torment and Toreros.
De kille electronica van Soft Cell was duidelijk hoorbaar maar de funky saus eroverheen was nieuw en geeft dit monotone nummer een zekere gedrevenheid. We horeneen Almond die er soms net even tegenaan zingt, iets wat hij in die jaren sowieso wel vaker deed maar wat zijn muziek in mijn oren juist een charmante meerwaarde gaf.
Misschien niet één van de meest bekende Almond werken maar voor mij meer dan de moeite waard om op te nemen in mijn lijst met dertig favoriete tracks. Dat orgeltje aan het eind! Prince zou het zo ook hebben kunnen doen

25. Marc and the Mambas - Sleaze (Take It, Shake It)

Wat bracht Almond er eigenlijk toe om al in 1982 met een zijproject te komen?
Op dat moment draaide Soft Cell toch nog op volle toeren? Bezig bijtje, dat zeker.

Was het al een poging om uit het keurslijf van de hitparade artiest te kruipen?

Een lang, maar onderhoudend nummer.
Die elektronica toets is inderdaad duidelijk aanwezig.
Met, zoals gezegd, een funky groove, maar hier en daar ook jazzy.

Klopt. Dave Ball doet ook gewoon mee op dit nummer (het enige waar hij aan bijgedragen heeft)

Hij had zelfs ook nog een project met Lydia Lunch, Nick Cave en Jim Foetus onder de naam The Immaculate Consumptive. Nooit een album van verschenen, wel live optredens: