In 2010 verscheen het album Varieté wat voor mij een enorme 'return to form' was. Het eerste album met eigen nummers na zijn ongeluk in 2004. Een album dat me vanaf de eerste luisterbeurt van mijn sokken blies. Ik hoorde de creatieve tijd terug waarin Almond verkeerde ten tijde van Marc and the Mambas. Een album waarop alle facetten uit zijn carrière terugkeerden.

Het nummer Lavender was geen onbekende voor mij. Het nummer zwierf al veel langer over het internet. Hier horen we Almond de romanticus met net even dat decadente nachtclub randje. Zoals we hem kennen dus. Een ontroerend, scherp nummer van een album dat ik koester. De clip spreekt trouwens duidelijke taal. Op dat gebied waardeer ik de man enorm. Al in een vroeg stadium open zijn, geen George Michael of Ricky Martin toestanden. 'Dit ben ik en je doet het er maar mee en als dat niet bevalt is dat jouw probleem'. Een man naar mijn hart.

Of vigil tevreden gaat zijn met deze positie betwijfel ik

24. Marc Almond - Lavender

Jazeker, meer dan tevreden. Ik ben al erg blij dat een van mijn favorieten in een lijst staat van een groot fan/kenner

En wederom een nummer van Enchanted, een album waar ik gek op ben.
The Desperate Hours haalde in de UK slechts een 45e plaats en deed in andere landen helemaal niks. Blijkbaar had Europa geen zin in deze flamencoklanken. Ik moet altijd een beetje denken aan Azúcar Moreno's 'Bandito' dat het in hetzelfde jaar niet slecht deed op het Songfestival voor Spanje. Misschien is dat het wel: te kitsch, te gay?!

De Flamenco-mix die te vinden is op het album Treasure Box vind ik net nog even lekkerder: klik.

23. Marc Almond - The Desperate Hours

The Desperate Hours zit in zijn flamenco arrangement inderdaad dichter
bij het gepeperde temperament van het album dan het eerdere A Lover Spurned.

Mijn absolute favoriet van het album is de opener, maar daarover misschien later meer.

Waarom werken die harmonieën van Almond trouwens altijd op mijn traanklieren?
Misschien omdat het album tot mij kwam kort na de breuk met mijn eerste liefde?

Ik denk dat ik vanavond nog eens met Enchanted in bed kruip.

Met een beetje geluk gaan we op 14 september de Mambas-klassieker Black Heart in Amsterdam voorgeschoteld krijgen. Deze single is afkomstig van Torment and Toreros en staat nog redelijk vaak op het programma en prijkt op de setlist van The Velvet Trail tour.

Opvallend, want Marc wil niet zo graag meer nummers van dat album zingen omdat het zo donker is. Toch duiken er elk optreden wel weer 1 of 2 nummers van deze dubbelaar op. Toen Antony in 2012 voor het Meltdown Festival vroeg of Marc dit album integraal wilde opvoeren (het album beschouwt Antony als het meest belangrijke en invloedrijke album op wat hij zelf is gaan doen). Na de nodige bedenkingen kwam het er van en nu zegt hij dat het niet meer 100% uitgesloten is dat ooit nog eens te doen. Ik mag het hopen en al helemaal dat ik er dan bij kan zijn.

Een bezwerend nummer dat ik nog steeds erg graag mag horen. Alleen in de UK wist het de hitlijst te bestormen en kwam iet verder dan een 49e plaats.

22. Marc and the Mambas - Black Heart

De Jacques Brel cover van Jacky is te vinden op Tenement Symphony, gek genoeg een album dat bij mij wat tijd nodig had toen het net uitkwam. Ik was namelijk verslingerd aan zijn voorgangers en had daar nog steeds genoeg aan. Ja, ook aan het twee jaar daarvoor uitgebrachte album Jacques waar alleen maar Brel-covers op stonden.
Deze versie van Jacky had daar nooit tussen kunnen staan.

Waar op Jacques de rustiger, haast morbide nummers stonden en instrumentaal ook somberder ingekleurd daar is deze cover een discostamper geworden. Bij Brel-puristen zullen de magen waarschijnlijk wel zijn gaan omkeren, maar ik mag deze versie enorm. Pittig en groots. Ook mijn liefde voor het album waar dit op staat is in de jaren flink gegroeid.

Als ik de bijbehorende clip zie en dat vergelijk met de Almond van nu dan zie ik wel dat het ongeluk zijn sporen heeft nagelaten. Natuurlijk is de man ook ouder geworden, maar toch......

21. Marc Almond - Jacky

Ik denk dat Marc het slim gespeeld heeft.
Hij was een van de weinige artiesten die carte blanche kreeg van de erfenis Brel
om dat Jacques album te maken. Daar werden de songs met een fluwelen handschoen bewerkt.

Eens dat album in goede aarde viel, kon hij even later met Jacky iets uitbundiger zijn zin doen.

Ik vind zijn versie van Jacky overigens niet zo geslaagd.
Dan lukt het hem om op heel wat van zijn eigen materiaal Breliaanser te klinken.

Ik vind de versie van Scott Walker de definitieve versie, eigenlijk beter dan het origineel.
Daar kan deze versie van Marc niet bij in de schaduw staan.

Dan vind ik Days of Pearly Spencer een heel wat geslaagdere cover.

Daar is ie dan, het eerste Soft Cell nummer. What? is een nummer dat nog steeds regelmatig wordt gezongen bij zijn optredens. Te vinden op de EP Non Stop Ecstatic Dancing uit 1982 (later ook op de re-issues van Non Stop Erotic Cabaret maar dan in de verkorte single versie).

Lekkere opzwepende electro-wave die veel latere bands wist te beïnvloeden. Misschien wat gedateerd anno 2015 maar daarom niet minder lekker.

Toch was ik in die tijd iets te jong voor dit duo. Uiteraard kende ik de hits en dan al helemaal Tainted Love, maar echte liefde ontstond pas toen ik Almond solo ontdekte in 1987 met zijn Mother Fist album. Soft Cell volgde dus pas na Marc solo voor mij. Nog steeds draai ik sneller solowerk van Marc of de Mambas albums dan Soft Cell. Daar moet ik altijd iets meer voor in de stemming zijn.

20. Soft Cell - What?

Ik begon al te vrezen dat je Soft Cell niet in rekening ging brengen.
What had ik vroeger hoger zitten dan vandaag (de zoveelste soul cover van de band).

Ik ergerde me ook aan het feit dat verzamelaars kwamen aanzetten
met de Non Stop Ecstatic Dancing mix. De single versie is zoveel mooier.
Ook op YouTube moeilijk te vinden, maar kijk... What! - Soft Cell - YouTube.

De b-kant ...So (een instrumental die eigenlijk een Dave Ball solo-nummer is),
vind ik hun allerbeste b-kant (en Soft Cell had over het algemeen schitterende b-kantjes).

De hoes van de single is trouwens weer een prachtige creatie van hun vaste designer Huw Feather.
Eigenlijk een hoestekening die bij de b-kant hoort met zijn toeterende wagens in het verkeer.

Als lid van de Ultratop-crew (in Nederland bekend als dutchcharts.nl)
heb ik me bezig gehouden met het verfijnen van de Soft Cell vinyl discografie.
Van alle 7" hoesjes plaatste ik voor- en achterkant (+ catalogusnummers en releasedata).
Soft Cell - dutchcharts.nl

Toch ook maar een linkje naar die b-kant: SOFT CELL - ... So.
Anekdote: mijn moeder hoorde mij ooit deze b-kant spelen en vroeg prompt of ze hem mocht gebruiken
voor de Aerobic lessen die ze aan het voorbereiden was: ...So had de perfecte beat, zei ze (echt gebeurd!).

Mooie aanvulling weer

Stories of Johnny is afkomstig van het album Stories of Johnny. In de jaren '80 was Almond al behoorlijk strijdbaar net als zijn collega's van Bronski Beat (samen te horen op I Feel Love). Op A Virgin's Tale - Volume I staat ook een versie met het Westminster City School Choir.

Het nummer behaalde een 23e plaats in de UK en kwam in Ierland tot een 17e notering wat vrij opvallend is daar hij in dat land maar zelden scoorde. In de rest van Europa werd de single niet opgepikt.

19. Marc Almond - Stories of Johnny

Ik hou wel van Marcs jaren 80 singles.
Ze zijn poppy genoeg om de radio op te luisteren.

Ik denk dat hij vooral te weinig gepromoot werd door Virgin.
Misschien omdat hij bij Some Bizzare niet altijd het braafste baasje was geweest?

Er zit wel wat gelijkenis in de verhaallijn van de videoclip en die van Bronski's Smalltown Boy.

Ook van Marcs vinyl jaren heb ik de discografie op de Ultratop site netjes uitgewerkt.
ultratop.be - Marc Almond

Ik vind dit dan weer niet zo'n sterke single, ik ken overigens verder het album niet (ik ken de 1ste twee solo van hem niet) dus daar heb ik verder geen oordeel over.

Een leuke beginners guide voor wie interesse heeft

De single Soul Inside van Soft Cell werd een bescheiden hit in de UK en Ierland en is afkomstig van het uit 1984 afkomstige album This Last Night... in Sodom dat lange tijd de zwanenzang bleek te zijn van dit duo (in 2002 verscheen Cruelty without Beauty).

Het is een opzwepend nummer van een album dat wat gevarieerder klonk dan z'n voorgangers. Niet zo bekend als b.v. Tainted Love maar ik vind het een heerlijk nummer.

18. Soft Cell - Soul Inside

Van The Art of Falling Apart zijn we nog geen nummer tegengekomen. Where the Heart Is schopt het tot een 17e plaats. In de UK eindigde het op 21 en in Ierland op 14. In de rest van Europa, op Polen na (27), werd het geen succes.
Een melodieus, pakkend nummer waar de flow mij telkens weer snel weet aan te steken.

17. Soft Cell - Where the Heart Is

Where the Heart Is schetst het generatieconflict tussen jongeren en hun ouders.
Wie met een volwassen oor luistert, krijgt daarom de indruk dat de tekst wat puberaal is.

Het nummer past natuurlijk wel tussen de andere songs
op een plaat die het uiteenvallen van relaties als thema heeft.

Op de b-kant van het album staat de tegenhanger Loving You, Hating Me.
Een nummer met een gelijkaardig arrangement, maar nu met een koppel in de hoofdrol.
Al is de SM-insteek bij Almond natuurlijk nooit veraf.

Beide songs liggen muzikaal wat in het verlengde van de hit Say Hello, Wave Goodbye.
Eigenlijk zijn het smartlappen met een kwijnende synthesizermelodie en pathetische vocalen.
Op zo'n momenten durft Almond op zijn manier wat Brel durfde: één worden met zijn personages.

Gek is dat in Europa Where the Heart is op single verscheen,
terwijl men in Amerika koos voor Loving You, Hating Me.

Misschien is het generatieconflict daar een taboe?

Ik vind The Art of Falling Apart toch al een ontzettend miskend album.
Mooi dat een nummer ervan de lijst haalt.
Where the Heart Is vind ik geweldig, net als Kitchen Sink Drama, Numbers, Baby Doll...
Eigenlijk is het als geheel beter dan Non-Stop EC.
Ook mooie bonusnummers op de cd. Alleen jammer van die Hendrix-medley

Als ik me niet vergis mocht Dave Ball een beetje zijn zin doen met The Art of Falling Apart.
Het is dan ook een plaat die muzikaal soms dicht bij zijn solo-album In Strict Tempo aanleunt.
Luister maar eens naar de titelsong, Heat en vooral Baby Doll (alsmede b-kant It's a Mug's Game).

Marc zat met zijn gedachten al bij het Mambas project, want Soft Cell was
tegen wil en dank een hitgroep geworden en die status waren ze liever kwijt dan rijk.

Op hun derde en laatste album pleegden ze commercieel zelfmoord.
Zelden zo'n destructieve plaat gehoord. Misschien haalt de single Soul Inside
of het exuberante L'Esqualita (al op en top Almond solo vind ik) dit overzichtje nog?

Ehm?????

Soul Inside staat op 18

En daar staat ook dat het uiteindelijk niet het laatste album bleek te zijn want vele jaren later verscheen Cruelty without Beauty.

Niks voor jou om daaroverheen te lezen of dit soort feitjes niet te kennen, wat ik dus ook niet geloof... waar waren je gedachten gisteren?! Ik miste al een toevoeging van jouw kant

Ik heb er wel degelijk overheen gelezen. Ik check doorgaans dagelijks en gisteren
moet ik dat te vroeg gedaan hebben en gedacht hebben dat je een dagje oversloeg of zo.
Ik werk niet met topic updates, anders was me dat wellicht niet overkomen.

Je kan Cruelty without Beauty toch enkel maar als eenmalige comeback plaat beschouwen?
Die telt natuurlijk ook, maar daar waren in 1984 nog helemaal geen plannen voor, neem ik aan.
En het is dus niet zo dat ze de draad weer opnamen, zoals bijvoorbeeld OMD deed.

Ze werkten ook alweer samen begin jaren 90.
Maar dat hoef ik jou niet uit te leggen. The Grid (met Dave Ball) remixte Waifs and Strays
en op de Marc Almond/Soft Cell compilatie Memorabilia remixte Ball ook graag mee.

Nee, doe ik ook nooit.

Op 16 vinden we een cover van Lee Hazlewood. Marc blijft redelijk dicht bij het origineel. Ik kan niet zeggen dat ik de ene versie beter vind dan de andere maar wel dat dit nummer behoort tot mijn favoriete Almond-nummers. Dat trompetje!!!!

Het nummer is te vinden op de EP A Woman's Story, en op A Virgin's Tale - Vol. I.

Niet behorend tot het bekendere werk maar dat hoeft ook niet. Sterker: er zal een veel bekender nummer gaan ontbreken in deze lijst

16. Marc Almond - For One Moment

Is het weer Dave Tofani, beter bekend van Torch en Madame de la Luna?

Ik gok erop dat Tainted Love zal ontbreken.

Something's gotten hold of my heart verwacht ik ook niet

?

En ik hoop op iets van Violent Silence, maar verwacht dat evenmin.

Al die verwachtingen


Het is Enrico Tomasso.


Nee, nogal logisch als ik die op 44 gezet heb

Dan heb ik toch gewoon gelijk

Deze is ook zonder Gene leverbaar. Solo had ie wat mij betreft wel bij de bovenste helft gemogen. Zo mooi gaan die stemmen namelijk niet samen.