Ondertussen heb ik me dit weekend weer eens helemaal ondergedompeld in het kleine, maar ontzettend fijne oeuvre van deze bijzondere band, misschien wel mijn favoriete ooit als ik er dan toch één moet geven.

Dat heb ik in het verleden wel meer gedaan overigens, maar deze keer heb ik voor het eerst elk nummer dat ik hoorde ook gerangschikt. Dat was niet simpel, maar langs de andere kant zitten The Smiths al zo lang zo diep in mijn systeem dat het ook niet godsonmogelijk was. Hun covers heb ik niet opgenomen, omdat het eigenlijk geen Smiths-nummers zijn en omdat ze toch allemaal achteraan de lijst zouden bungelen. Bijkomend voordeel was dat zo zeventig nummers overbleven om te rangschikken, een mooi rond getal.

Ik begin ergens vandaag nog met de presentatie. Wanneer precies zeg ik niet, Radiohead-stijl. In ieder geval wens ik jullie alvast al veel leesplezier!

70. Wonderful Woman

Album: b-kant van This Charming Man
Key lyric: “Oh when she calls, I do not walk, I run”

Het is me tijdens dit klusje opgevallen hoe weinig slechte nummers The Smiths gemaakt hebben. Alleen over de onderste vijf kan ik iets diep negatiefs zeggen, verder vind ik elke song behoorlijk geweldig tot ronduit briljant. Wonderful Woman dus, die bungelt onderaan simpelweg omdat het hun enige liedje is dat maar geen indruk op me weet achter te laten. Het is echt ene oor in, andere oor uit en ik kan maar niet onthouden hoe het gaat. Iets dat ik zelfs bij hun allesbehalve essentiële covers niet heb. De band zelf vond dit blijkbaar ook niet zo’n toffe track, want zelfs op Hatful Of Hollow is deze vroege b-kant niet te vinden.

69. I Keep Mine Hidden

Album: b-kant van Girlfriend In A Coma
Key lyric: “I'm a twenty-digit combination to unlock”

Van een middelmatige vroege b-kant naar een middelmatige late b-kant. Dit nummer is alleen interessant omdat het de laatste opgenomen originele Smiths-compositie is, verder is het me allemaal ietsje te huppeldepup. Je merkt wel dat noch Morrissey noch Johnny Marr echt zin hadden om nog met iets sterks voor de dag te komen. Dit is een nummer van het type slecht geacteerde, licht ongemakkelijke luchtigheid waaraan koppels zich bezondigen vlak voordat het uit gaat. In die zin dus een passend laatste Smiths-nummer.

68. Miserable Lie

Album: The Smiths
Key lyric: “You have destroyed my flower-like life/Not once – twice”

In de grond een goed – zij het niet geweldig – liedje. De tekst is behoorlijk mooi en typisch Morrissey, met seks en macht als de grote vernietigers van liefde. Alleen, dat op hol geslaagde gejodel op het einde had van mij echt niet gehoeven. Ik kan er prima naar luisteren, skip het ook nooit als ik naar het debuut luister, maar het had van mij niet gehoeven.

67. Money Changes Everything

Album: b-kant van Bigmouth Strikes Again / The World Won’t Listen

Van de twee andere puur instrumentale nummers die ze maakten, ben ik wel fan. Deze is me echter te monotoon. Het begint goed, maar komt nooit echt los. Kennen jullie dat moment waarop Wile E. Coyote uit de Roadrunner-cartoons nog niet doorheeft dat hij geen grond meer onder zijn voeten heeft maar toch blijft doorrennen? Dat heeft dit nummer een beetje. Ik neem het Morrissey alvast niet kwalijk dat hier nooit een tekst voor is geschreven. De titel is waarschijnlijk een dig naar de verwoeste relatie tussen de band en Rough Trade Records, waarvan achterstallige betalingen aan de basis lagen. Of misschien een dig van Marr naar Morrissey, die er ook behoorlijk over kon doorzeuren naar het schijnt.

66. Accept Yourself

Album: b-kant van This Charming Man / Hatful Of Hollow
Key lyric: “Anything is hard to find when you will not open your eyes”

Nee, This Charming Man had niet de beste b-kanten. Dit is ook weer zo’n nummer waaraan ik nooit denk tenzij ie voorbijkomt op Hatful Of Hollow. Verder heeft dit nummer geen huisje in mijn brein, in tegenstelling tot de meeste andere Smiths-nummers die nog moeten komen. Terwijl ik hier ook geen hekel aan heb ofzo. Gewoon een grijze muis.

Mooi rijtje, ik heb ze ook allen relatief laag staan. MCE leidde mede de breuk in tussen Moz en Marr, omdat eerstgenoemde weigerde er meer dan de titel voor te schrijven. Marr bood het dan maar aan Bryan Ferry aan, wat nog een hitje opleverde ook (The Right Stuff).

Miserable Lie zo laag (en ook al bij Johan). Geen topper, maar toch ook wel een nummer dat ik erg graag hoor.

Tekst is super, eerste minuut ook, maar verder vind ik het gejodel ook wat over de top. Maar een dikke 7,5 zou ik het nog wel geven, dus slecht is het zeker niet!

Absoluut en dan plaats ik de mijne daarna. Nooit aan gedacht om van haar een top 40 te maken.

Fijn om The Smiths in andere volgorde langs te zien komen nu

Inderdaad, ik zou dezelfde score geven. In zo'n ijzersterk oeuvre als dat van The Smiths komt zo'n kleine tekortkoming je gewoon duur te staan, en beland je prompt twee-na-laatste ook al ben je eigenlijk prima beluisterbaar.

Over mijn postfrequentie: ik hoop er elke dag minstens vijf te doen, maar als ik tijd en zin heb zoals vandaag, zal ik er tien per dag plaatsen. Enjoy!

65. Back To The Old House

Album: b-kant van What Difference Does It Make / Hatful Of Hollow
Key lyric: “And you never knew/How much I really liked you/Because I never even told you/Oh, and I meant to”

Fijn, slepend liedje over met gemengde gevoelens terugkijken op je verleden. Helemaal niks mis met dit nummer, komt gewoon nu al omdat ze in de categorie ‘kleine, gevoelige liedjes die mooi zijn in hun eenvoud’ nog een paar veel betere hebben.

64. Death At One's Elbow

Album: Strangeways, Here We Come
Key lyric: “Oh, don't come to the house tonight”

Dit is dan weer eentje uit hun ‘vuile lompe rocker’-doos. Wederom een nummer dat hier al terechtkomt omdat ik andere, gelijksoortige Smiths-nummers gewoon een tikkeltje beter vind. Dit zou dus statistisch gezien mijn minst favoriete nummer van Strangeways moeten zijn, maar ik stond deze een paar weken geleden nog luidkeels en met veel plezier te zingen tijdens het douchen dus zo zie je maar, alles is relatief.

63. I Want The One I Can't Have

Album: Meat Is Murder
Key lyric: “On the day that your mentality/Decides to try to catch up with your biology...

Lekker vlot nummertje. Heb altijd het gevoel dat dit één van Morrissey‘s meest expliciet homoseksuele songteksten is. Een song over seksueel verlangen naar een zware jongen die op zijn dertiende al een politieagent vermoorde, en de je niet kan krijgen (waarschijnlijk omdat hij hetero is ofzo) en dat eindigt in een ‘alley by the railway station'... Of mijn interpretatie nu klopt of niet, hier vinden we al wat van Morrissey’s latere gedweep met boksers en gangsters terug.

Interessante tekst dus, maar muzikaal net iets te rechtlijnig om hoger te staan. Ze hebben betere rockers, om mezelf even te parafraseren.

62. Vicar In A Tutu

Album: The Queen Is Dead
Key lyric: “He's not strange, he just wants to live his life this way”

Een Smiths-song dat een vrolijk, grappig beeld schept, het is eens iets anders. Als Morrissey op het einde “I am the living son, I’m the living soooooooon” begint te kwelen, zal je me altijd de grootst mogelijke glimlach zien opzetten. Maar niettegenstaande ik een groot zwak heb voor dit nummer, kan ik niet anders dan hem hier al plaatsen. Daarvoor is het net iets te niemandallerig. Maar zeker niet slecht, verre van zelfs.

61. Oscillate Wildly

Album: b-kant van How Soon Is Now / Louder Than Bombs

Erg toffe instrumental, met een mooie rol voor de piano. Hier gebeurt alleszins al meer dan op Money Changes Everything, en de titel is een geslaagde woordgrap (zij die het niet zien, moeten dringend eens checken wie Morrissey’s grootste inspiratiebronnen zoal zijn). Dit nummer vinden we hier al omdat het, door woordloos te blijven, toch meer aanvoelt als een intermezzo dan als een echte Smiths-song. Een geweldig intermezzo wel, mind you.

Leuk hoor

Tuurlijk maar dat moet je eigenlijk niet vragen maar gewoon doen, interesse komt er van zelf.

Ik ben er overigens wel erg voor om gewoon aparte topics te gebruiken anders vind je het nooit meer terug. Nu heb je gewoon een eigen topic met eigen titel en een reis door de tijd met die band/artiest.

Als Snoeperd het niet gaat doen doe ik het na de Pumpkins wel dus hup.... gewoon doen

60. This Night Has Opened My Eyes

Album: Hatful Of Hollow
Key lyric: “Oh, save your life/Because you've only got one”

Een Smiths-klassieker voor sommige mensen op dit forum, dacht ik. De betrekkelijk lage positie voor dit nummer is dus misschien de eerste grote schok van mijn lijstje. Fraaie song hoor, daar niet van, maar het heeft ook nooit tot mijn absolute favorieten gehoord dus belandt ie automatisch ergens onderaan de lijst.

59. Meat Is Murder

Album: Meat Is Murder
Key lyric: “It’s death for no reason, and death for no reason is murder”

Misschien wel hun meest beruchte en omstreden song. Heel veel grote, en meestal vleesetende, fans geven dit nummer aan als hun enige rotslechte Smiths-song. Zo ver wil deze liefhebber van een goede biefstuk niet gaan, want naast morbide heeft dit nummer ook een catchy element in zich. Met name de gitaarriedel en Morrissey’s traag golvende vocalen vind ik behoorlijk mooi. En die snijmachine-sample in het begin zet wat mij betreft gewoon mooi de toon.

Verder geldt ook hier: gewoon niet echt een topfavoriet. En jammer van het gebrek aan logica in de zin die ik hier als key lyric heb aangeduid. Dus zolang je maar een reden hebt, is moord oké? Dat zegt ie natuurlijk nergens, maar het wordt per ongeluk wel geïmpliceerd. Nogal knullig van iemand die anders altijd zo goed met woorden overweg kan.

58. I Started Something That I Couldn't Finish

Album: Strangeways Here We Come
Key lyric: “I started something/I forced you to a zone/And you were clearly/Never meant to go”

T-Rex-achtig nummer over vastzitten aan de verkeerde persoon, maar dan nogal sinister gebracht. De single kwam uit nadat de band al gesplit was en deed ook niet zo veel. Er staan ook wel betere singlekandidaten op Strangeways vind ik. Verder wel een leuke beuker met vooral in het refrein een heerlijke gitaarriff.

57. Never Had No One Ever

Album: The Queen Is Dead
Key lyric: “I had a really bad dream/It lasted 20 years, 7 months, and 27 days”

Een tekst die zo stereotypisch Morrissey is, dat het me niet zou verbazen als hier ook wat zelfspot om de hoek loert. Het maakt ook niet echt uit eigenlijk, want in dit nummer is het muzikale luik het allermooiste wat mij betreft. Plechtig en treurig en daarom sterk bitterzoet, zoals wel meer Smiths-ballads.

56. Shoplifters Of The World Unite

Album: losse single
Key lyric: “Tried living in the real world instead of a shell/But before I began.../I was bored before I even began”

Misschien komt deze ook al wat vroeg voor velen. Morrissey himself zou ook niet akkoord zijn, want dit is naar het schijnt zijn favoriete Smiths-nummer. Ik vind het in ieder geval ook een erg mooi nummer, het is tekenend voor de kwaliteit van de lijst dat we deze hier al tegenkomen. Zeker het moment waarop de gitaar van Johnny Marr losbreekt na het tweede refrein is een wondermooi moment. De tekst is ook weer top-notch, vol woordspelletjes (‘a listed crime’ wordt plots ‘a list of crimes’) en prettig politiek incorrect. Hoewel Mozzer zelf het zo uitlegde:

“It’s more or less spiritual shoplifting, cultural shoplifting, taking things and using them to your own advantage.”

Woorden waar ie bij leefde, zoveel is duidelijk!

Hmmm Shoplifters staat vrij laag....

Wanneer komt There Is A Light?
En Meat Is Murder en ook Shoplifters staan een beetje te laag, vind ik ook. Verder prima hoor, zeer leuk!

Het riedeltje in Meat Is Murder is in mijn oren gewoon een gitaarlijn van baas Marr.

Verder heb ik Wonderful Woman ook altijd een heerlijk deuntje gevonden.

Het is een gitaar ja, ik pas het even aan.

Bovendien: The Smiths hebben gewoon zoveel goede tracks, dat je die rangschikking wel een beetje in perspectief moet zien natuurlijk. Het is niet zo alsof ik het maar goed vind vanaf nummer 35 vd 70, niet voor niks haal ik in dit stadion al superlatieven als 'fraai', 'heerlijk' en 'wondermooi' uit de kast

Ik ken het probleem

Verwacht van mijn kant ook een lijst van een bepaalde band (niet The Smiths) binnenkort

Nu al This Night Has Opened My Eyes? Eén van hun beste vind ik. Die tekst is zo ontzettend droevig.

55. Barbarism Begins At Home

Album: Meat Is Murder
Key lyric: “A crack on the head/Is what you get for not asking/And a crack on the head/Is what you get for asking”

En nu moet ook het voorlaatste nummer op Meat Is Murder eraan geloven. Heerlijk nummer nochtans, met voor de verandering eens de funky bass van Andy Rourke in een hoofdrol. Elke pedagogische tik die Morrissey ooit tegen zich aan heeft gekregen, voedt de woede in zijn stem hier. Making a good song about it is the best revenge, om de bekende uitspraak van waarschijnlijk George Herbert maar fout te parafraseren.

54. Unhappy Birthday

Album: Strangeways Here We Come
Key Lyric: “And if you should die/I may feel slightly sad but I won't cry”

Überzonnig liedje over iemand zo haten dat je hem of haar zelfs geen leuke verjaardag meer gunt. Ach, wie heeft zich nu nooit in zo’n soort situatie bevonden?

Wat kan ik hier nog meer over vertellen? Misschien dat onze eigenste Johnny Marr me dit nummer altijd stuurt als ik jarig ben, maar volgens mij meent hij het niet.

53. Death Of A Disco Dancer

Album: Strangeways Here We Come
Key lyric: “And if you think peace is a common goal/That goes to show/How little you know”

En meteen weer Strangeways. Broeierig, mysterieus en onderkoeld tot het allemaal losbarst op het einde. Deze prachtige muzikale opbouw gaat hand in hand met een mooie en confronterende tekst, over het bombardement op een discotheek door de INLA (Irish National Liberation Army) in 1982. De wereld is helaas nooit gespaard geweest van gevaarlijke gekken die willen sterven voor hun ideeën. And if you think peace is a common goal…

52. London

Album: b-kant van Shoplifters Of The World Unite / Louder Than Bombs
Key lyric: “And do you think you've made the right decision this time?”

Een vurig rocknummer over afscheid nemen van je familie en vrienden om in Londen een beter leven op te bouwen. Tekstueel behoorlijk filmisch (en dat in krap twee minuten!) waarin verschillende onderlinge banden tussen personages telkens met slechts een paar woorden sterk beschreven worden. Muzikaal is het dan weer zowaar op een haar na hardcore punk. Heel wat bands zouden een moord doen voor zo’n sterke b-kant. Sterker nog, op mening rockalbum zou dit een hoogtepunt zijn. Maar omdat The Smiths nu eenmaal geweldig veel moois hebben uitgebracht, heb ik London hier al moeten achterlaten.

51. Asleep

Album: b-kant van The Boy With The Thorn In His Side / Louder Than Bombs
Key lyric: “Don't feel bad for me/I want you to know/Deep in the cell of my heart/I really want to go”

Ah kijk, meteen nog een nummer waar heel wat bands voor zouden moorden, maar die helaas hier al moet stranden. Nochtans kippenvelopwekkend, want Morrissey zingt hier natuurlijk niet écht over slapen, maar eerder over diens duistere neefje (dixit Nas). Misschien dus wel hun allerdepresiefste nummer, en dat wil wat zeggen. Erover zingen kan helpen om het van je af te zetten, ernaar luisteren ook. Door de desolate sfeer de ideale afsluiter van Louder Than Bombs.

En tja, nu al Barbarism en Asleep. Zeer onverwacht. Asleep is zooooo onaards hartverscheurend mooi....

Asleep nu al?

Duidelijk een andere volgorde dan bij mij

Gisteren te veel van de zon genoten voor een nieuwe lading, vandaag is het er wel van gekomen. Een minder controversiële post dan de vorige, vermoed ik.

50. I Don't Owe You Anything

Album: The Smiths
Key lyric: “Did I really walk all this way/Just to hear you say: "Oh, I don't want to go out tonight"

Dit is bij mij een bescheiden groeiertje gebleken doorheen de jaren. Oorspronkelijk vond ik dit met afstand het minste nummer van het debuut, wegens toch een beetje saai. En hoewel ik het nog steeds niet het meest sprankelende liedje in hun oeuvre vind, sluimert er wel iets van een herkenbare tristesse door I Don’t Owe You Anything dat me erg raakt. Dat terugkerend geluidje (geen idee wat het precies is, een synthesizer waarschijnlijk) houdt je sowieso wel bij de les. Gewoonweg een fijn, ietwat onderschat nummer.

49. Is It Really So Strange

Album: b-kant van Sheila Take A Bow / Louder Than Bombs
Key lyric: “Oh yes, you can kick me/And you can punch me/And you can break my face/But you won't change the way I feel/Cause I love you”

Heerlijk liedje dat Louder Than Bombs knap in gang weet te trappen met zijn typisch Smithsesque mengeling van hartzeer en zwarte humor over een catchy gitaarriff. Een archetypische Smiths-song dus. Laat dit horen aan iemand die nog nooit van de band gehoord heeft, en die persoon weet meteen waar The Smiths voor staan.

48. Well I Wonder

Album: Meat Is Murder
Key lyric: “Please keep me in mind”

Een beetje de I Don’t Owe You Anything van Meat Is Murder. Een stemmig, slepend nummer waarin Morrissey’s zelfbeklag een hoofdrol krijgt. Bij de meeste andere bands zou me dat storen, maar bij The Smiths niet. Want Morrissey zingt recht uit zijn hart, het is niet gewoon zielig doen in een poging zoveel mogelijk gevoelige snaren te raken bij de luisteraar. Het is geen schijnheiligheid of show, deze man is echt zo. In Well I Wonder gaat het bijvoorbeeld over de universele vraag ‘denkt ze nog wel eens aan mij, want ik denk voortdurend aan haar’. Daar kan je dan heel pseudo-poëtisch over lopen schrijven, met metaforen als een hart dat in duizend stukken gereten wordt en weet ik wat nog allemaal, maar de naakte rauwheid waarmee Morrissey het onderwerp behandelt is wat mij betreft veel effectiever. En met wat gezegd wordt, wordt nog meer gesuggereerd. Dat is volgens mij de grote kracht van Mozzer’s songwriting.

47. Unloveable

Album: b-kant van Bigmouth Strikes Again / Louder Than Bombs
Key lyric: “I wear black on the outside/Cause black is how I feel on the inside”

Beleefd afgewezen worden door iemand en dat vervolgens een beetje nodeloos gaan overdramatiseren. Opnieuw een tekst gegrepen uit menig tienerleven, waarschijnlijk ook uit dat van Morrissey en zeker uit het mijne. Vroeger kon ik me hier meer in verliezen dan nu, ondertussen besef ik ook wel dat de wereld niet staat of valt bij de goedkeuring van een of andere leuke meid. Maar toch blijf ik wel iets hebben met dit liedje, vooral met de manier waarop Morrissey’s zanglijn zich zo mooi rond de lieve gitaarmelodie kronkelt. Je leefwereld mag dan wel veranderen, kwaliteit blijft kwaliteit.

46. Stretch Out And Wait

Album: b-kant van Shakespeare’s Sister / Louder Than Bombs
Key lyric: “Amid concrete and clay and general decay/Nature must still find a way”

Zeldzaam lief Smiths-nummer, voor de verandering ook tekstueel. Dichter bij de ‘ik en mijn liefje tegen de rest van de wereld’-thematiek van Bruce Springsteen heeft Morrissey zich nooit meer gewaagd. De tekst komt op me over als een goed gesprek na goede seks: “What I do know is we're here and it’s now”.

Nou, Stretch Out and Wait en vooral Well I Wonder hadden wel een stuk hoger gemogen
'Gasping - dying - but somehow still alive, this is the fierce last stand of all I am' vind ik wel een van de meest hartverscheurende frases uit Mozzer's gehele oeuvre. en Johnny en Andy halen hier ook het beste uit zichzelf naar boven. Een van mijn favoriete nummers van de band!

Well I Wonder staat zelfs top 10 bij jou, zag ik toen ik gisteren nog eens naar je eigen Smiths top 73 keek. Wel pas na mijn eigen update, anders had ik de tekst wellicht wat aangepast. Vind het zelf ook een machtig nummer zoals je weet, maar de concurrentie is gewoonweg moordend. Zoals je weet

Moordend, maar het blijft een mooi rijtje natuurlijk

Nou en of! En hier opnieuw vijf parels

45. Sweet And Tender Hooligan

Album: b-kant van Sheila Take A Bow / Louder Than Bombs
Key lyric: “He was a sweet and tender hooligan/And he said that he'd never, never do it again/And of course he won't/Not until the next time”

Knotsgekke song, over een moorddadige hooligan die in de rechtbank passioneel verdedigd wordt door diens advocaat of moeder. Muzikaal is het ook weer messcherp, samen met London hun hardste track. Heerlijk om mee te brullen, omdat in the midst of life we are in death ET CETRAAAAAA.

44. William, It Was Really Nothing

Album: Single (#17 UK #8 Ierland)
Key lyric: “How can you stay with a fat girl who'll say, ohhh/Would you like to marry me/And if you like you can buy the ring"/She doesn't care about anything”

Misschien alweer een nummer dat voor veel mensen te vroeg komt, en ikzelf vind het natuurlijk ook een geweldige song. De depressiviteit van het vast komen te zitten aan een stad waar je niet van houdt met een meisje dat je niks kan schelen, je zou voor minder aan zelfbeklag gaan doen. Met andere woorden, een uitstekend onderwerp voor een Smiths-song. Morrissey weet immers ook de humor uit de situatie naar boven te halen. Tel daarbij weer zo’n klassieke huppelende Johnny Marr-gitaarriff bij op en je hebt een topnummer, hun eerste top 10-succes in Ierland. Volgens de mythen en sagen ook de favoriete Smiths-song van André 3000, die een enorme fan schijnt te zijn.

43. Last Night I Dreamt Somebody Loved Me

Album: Strangeways Here We Come (#30 UK #17 Ireland)
Key lyric: “No hope, no harm, just another false alarm”

En we blijven in de hiphop, want op de vraag welk nummer André 3000 het liefst zelf zou hebben geschreven, antwoordde die prompt en tot ieders verbazing “Last Night I Dreamt Somebody Loved Me van The Smiths”. Het uitbundige hoogtepunt van ieder feestje… in de bizarro wereld. Beginnend met een sample van stakende mijnwerkers en handelend over teleurgesteld wakker worden na een mooie droom, er is hier inderdaad maar weinig reden tot lachen. Zelfs van de muzikale omlijsting hoef je geen vrolijke gitaarlijntjes en hoopvol voortstuwende drums te verwachten. Het liedje zelf is natuurlijk des te mooier, oprechte dramatiek werkt. Met een van Morrissey’s allerbeste zangprestaties.

42. Jeane

Album: b-kant van This Charming Man
Key lyric: “Jeane, I'm not sure what happiness means/But I look in your eyes/And I know that it isn't there”

Een erg vroege Smiths-song, waarin Morrissey’s songwriting-talenten al volop aanwezig zijn, maar waar hij nog heel erg steunt op angry young men-toneelstukken uit de jaren ’50 voor inspiratie. Geen probleem natuurlijk als het zo’n aangrijpende topsong als Jeane oplevert. Jeane heeft voor mij iets weg van een prachtig theatermonoloog waarin de onzalige driehoek van woede, verdriet en teleurstelling de hoofdfiguur, laten we hem Morrissey noemen, eindelijk teveel wordt en het tot een uitbarsting komt. Ik zie het al helemaal voor me.

41. The Draize Train

Album: b-kant van Panic / Rank

De liveversie van dit nummer vind ik zo ontzettend vet dat ie bijna mijn top 40 haalt! Als je The Smiths had gevraagd om de introtune van Miami Vice te schrijven, hadden ze met gemak dit nummer kunnen doorgeven wat mij betreft. In één woord: scheurend. Ik leg in mijn besprekingen vaker de nadruk op de teksten van Morrissey dan op het muzikale luik, maar dit nummer is het bewijs dat The Smiths ook hadden gewerkt als puur instrumentale act. Hulde aan Johnny, en natuurlijk ook aan Andy en Mike!

Mooi, Jeane en Draize Train zo hoog, relatief dan.
Draize Train is inderdaad geweldig in de Rank-versie!

En de key lyric van het briljante Sweet and Tender Hooligan is natuurlijk:
IN THE MIDST OF LIFE WE ARE IN DEBT ETC!

Hahaha had zeker gekund, maar ik wilde ook afsluiten met dat zinnetje dus dan vond ik het wat bloedarmoederig overkomen om twee keer hetzelfde te gebruiken. Vandaar

40. Bigmouth Strikes Again

Album: The Queen Is Dead (UK #26)
Key lyric: “Bigmouth strikes again/And I've got no right to take my place/With the human race”

Nu al? Inderdaad, de volgens musicmeter derde grote klassieker van The Smiths haalt bij mij maar nipt de bovenste veertig. Vroeger choqueerde ik al eens graag andere fans door dit het minste nummer op The Queen Is Dead te noemen, wat zoals jullie hier hebben kunnen lezen niet waar is, maar het leverde wel grappige reacties op. Het is ook gewoon een ontzettend sterk nummer met een heerlijke drive. Die versneld afgespeelde backing vocals maakt de compositie nog extra uniek, echt een schitterende vondst van de mannen. En toch, blijkbaar sla ik dus zeven nummers op dat album nog hoger aan.

39. You've Got Everything Now

Album: The Smiths
Key lyric: “I've seen you smile, but I've never really heard you laugh”

Een vroege favoriet van me (die bas!!), waar ik nog altijd een serieuze soft spot voor heb zoals jullie hier kunnen zien. Toen ik The Smiths leerde kennen zat ik in het vijfde jaar van een middelbare school waar iedereen verplicht grijs moest dragen, dan vangt zo’n zin als ‘Back at the old grey school, I would win and you would lose‘ wel de aandacht. Al had ik toen niet echt het gevoel dat ik aan het winnen was, maar fijn dat tenminste Morrissey aan mijn kant leek te staan. Ik was toen namelijk ontzettend sixteen, clumsy and shy. Maar daarover later meer!

38. I Won't Share You

Album: Strangeways Here We Come
Key lyric: “Oh, life tends to come and go”

Het album dat Strangeways en in het verlengde daarvan de carrière van The Smiths afsluit. Er zijn slechtere laatste nummers denkbaar denk ik dan. Heerlijk folky en atmosferisch, ik vermoed dat de band nog wel meer nummers met dit soort feel had gemaakt, mochten ze toen niet gesplit zijn. Maar langs de andere kant, stoppen op je hoogtepunt is ook wel mooi.

37. Handsome Devil

Album: b-kant van Hand In Glove
Key lyric: “Let me get my hands on your mammary glands”

Heerlijk raggende adrenalinestoot met een refrein dat zo in je hoofd blijft steken. De moeder van eerder langsgekomen nummers als London en Sweet And Tender Hooligan, met een tragikomische tekst over oversekste tieners.

Het favoriete Smiths-nummer van musicmeters eigen Johnny Marr strandt bij mij dus al op de 37ste plaats. Helaas Sjonnie, nog steeds 10/10 in het lied van de dag though

Ja mensen, nu komen we echt bij de big boys terecht!

36. Sheila Take A Bow

Album: Single (UK #10 Ireland #3)
Key lyric: “Throw your homework onto the fire”

Zeker een van hun meest poppy uitingen, en misschien daarom ook één van slechts twee (!) Engelse top 10-hits voor de band. In Ierland haalde dit nummer zelfs vlotjes de top 3. Het heeft dan ook alles in huis wat een goede popsong nodig heeft. Het komt meteen lekker binnen, heeft een sterk refrein, er zijn verdorie zelfs la la la’s aanwezig. Maar het allerbelangrijkste, dit nummer straalt en sprankelt als muzikaal zonlicht. Om heel luid mee te zingen en nooit genoeg van te krijgen!