Ja Bigmouth staat echt te laag

Handsome Devil ook. Wat. Een. Nummer. En dan nog een B-kant, onvoorstelbaar, waanzinnig nummer. Idd voor mijn hun beste.

Geweldig nummer inderdaad. Voor mij voelt het niet als een B-kant, maar heb het dan ook leren kennen via Hatful of Hollow, ooit mijn eerste Smiths-cd. Opvallend dat I Won't Share You zo hoog staat, maar ik ben sowieso niet zo'n fan van het Strangeways-album.

I lol'd.

35. You Just Haven't Earned It Yet, Baby

Album: Louder Than Bombs
Key lyric: “Today I am remembering the time/when they pulled me back/and held me down/and looked me in the eyes/and said you just haven't earned it yet, baby”

En toen zaten we plots op de helft van de lijst. Daar vinden we zonder twijfel het meest miskende Smiths-nummer door The Smiths zelf. You Just Haven’t Earned It Yet Baby zou begin 1987 de opvolger van Ask worden, en er bestaan zelfs testpersingen van de single, maar op het laatste moment besloot de band om toch maar Shoplifters Of The World Unite op te nemen. Als troostprijs mocht dit nummer enkele maanden later mee op de verzamelalbums The World Won’t Listen en (het superieure) Louder Than Bombs. Vinden jullie het erg als ik zeg dat ik dit eigenlijk zowel een sterker nummer als een betere single-kandidaat vind dan Shoplifters? Gitaargejengel op zijn best, met een onweerstaanbaar refrein. Ik loop vaker met dit nummer in mijn hoofd rond dan met Shoplifters. Hoewel ik die laatste ook top vind, al staat ie een heel aantal plaatsen lager in deze lijst.

34. Cemetry Gates

Album: The Queen Is Dead
Key lyric: “So we go inside and we gravely read the stones/All those people, all those lives, where are they now?/With loves, and hates and passions just like mine/They were born and then they lived and then they died/It seems so unfair/I want to cry”

Heerlijk, zonnig liedje dat nogal abrupt van onderwerp switcht. Wat begint als een onschuldig nummer over de oneerlijkheid van zowel geboren worden als sterven (de twee belangrijkste gebeurtenissen in ieder leven, waar we desondanks geen enkel vat op hebben), verandert al snel in een rondje gebekvecht tussen vrienden over originaliteit versus beter goed gejat dan slecht verzonnen. Het pleit wordt beslecht in het voordeel van Morrissey als Oscar Wilde zich ermee komt bemoeien. Knotsgek nummer met een op de top van zijn kunnen presterende Johnny Marr.

33. What She Said

Album: Meat Is Murder
Key lyric: “What she said: "I smoke 'cos I'm hoping for an early death/and I need to cling to something!"

Vintage Morrissey-tekst over depressieve tieners, gebracht met een mengeling van oprecht begrip en zwarte humor. Ook lekker furieus ingespeeld, de gitaarsolo op het einde is werkelijk schitterend, en duurt geen seconde te lang.

32. Heaven Knows I'm Miserable Now

Album: single (UK #10 Ireland #11)
Key lyric: “In my life, why do I smile/At people who I'd much rather kick in the eye?”

Sheila Take A Bow was de tweede, dit de eerste top 10-hit voor de groep. Vijf jaar na de split zou een heruitgave van This Charming Man nog nummer 8 halen, hogerop in die lijst zijn ze nooit gekomen. België deed het zelfs nog veel slechter trouwens, daar haalde alleen Bigmouth één weekje de top 30. Dan deden The Smiths in Nederland toch nog iets betere zaken, maar daar kom ik later wel op terug!

Maar genoeg over hitlijstjes, over naar de overduidelijke kwaliteiten van dit zoveelste Smiths-anthem voor verloren zielen. Het zomervakantiesfeertje van de muziek clasht weer heerlijk met de tekst, en Morrissey zingt nog maar eens de sterren van de hemel. Met als onderwerp ‘ik voel me al rottig genoeg, waarom verspil ik eigenlijk tijd aan mensen die me nog slechter doen voelen dan ik al ben’. Geen idee of Morrissey zijn eigen raad ooit heeft opgevolgd, maar volgens mij hield hij erna amper nog gesprekspartners over.

31. Frankly Mr. Shankly

Album: The Queen Is Dead
Key lyric: “Oh, I didn't realize that you wrote poetry/I didn't realize you wrote such bloody awful poetry, Shankly”

Ik denk dat we de meeste ‘verdorie wat zet Arthur dat nummer laag’-momenten nu wel gehad hebben. Welkom in het tijdperk van de ‘oei wat zet ie dat nummer hoog’.

Dit is misschien de eerste uit die categorie voor sommigen onder jullie. Ik heb alleszins het gevoel dat vele fans van de band niet veel hebben met Mr. Shankly. Ik vind het daarentegen echt een heerlijk sardonisch nummer, waarin labelbaas Geoff Travis stevig in zijn hemd wordt gezet door een pissige Morrissey. Die laatste was het grondig beu dat Rough Trade Records er maar niet in slaagde de band op tijd te betalen, en vraag Travis hier ongegeneerd om geld. En zoals jullie in de key lyric kunnen lezen, bleef het niet boven de gordel. Op muzikaal vlak is dit nummer dan weer zo frivool als maar kan zijn, terwijl het tegelijkertijd heel knap in elkaar zit. Ferm ondergewaardeerde track!

Het is een druk lang weekend geweest, maar vanavond ga ik hier weer mee verder!

Frankly Mr. Shankly

30. What Difference Does It Make

Album: The Smiths (UK #12 Ireland #12)
Key lyric: “Oh, the devil will find work for idle hands to do/I stole, and then I lied/Just because you asked me to”

Morrissey zelf vindt dit één van de minste nummers uit zijn Smiths-tijd. Vreemd. Heerlijke gitaarriff en mooie tekst, also featuring gejodel dat hier wél volledig werkt (itt tot Miserable Lie imo).

29. A Rush And A Push And The Land Is Ours

Album: Strangeways Here We Come
Key lyric: “Oh, but don't mention love/I'd hate the strain of the pain again”

De mooiste songtitel uit hun oeuvre? De opener van Strangeways is net als de afsluiter van die plaat een atmosferische folksong, helemaal anders dan eerdere Smiths-nummers. A Rush And A Push And The Land Is Ours zit ook barstensvol heerlijke details, zoals de piano en Morrissey’s van-ver-komende-stem in de intro, en de gefrustreerde manier waarop hij de titel zingt in het refrein (‘aaaaa rrrrrrush and a push…’).

28. Hand In Glove

Album: The Smiths
Key lyric: “No, it's not like any other love/This one is different - because it's us”

Het nummer waarmee het allemaal begon, en de eerste topper van velen. Een jonge Johnny Marr blufte zich het kantoor van platenbaas Geoff Travis van Rough Trade Records binnen met een tape waarop Hand In Glove prijkte. ‘it’s not just a tape’ verklaarde hij ontzettend ballsy. En inderdaad, in plaats van die grootprater de deur te wijzen en het bandje als frisbee te gebruiken, deed Travis braaf wat van hem gevraagd werd en begon te luisteren. Hij werd van zijn stoel geblazen. De rest is geschiedenis.

Toevallig herinner ik me ook nog mijn eerste luisterbeurt van Hand In Glove: toen ik de band net ontdekt had, ging ik enthousiast van youtubesuggestie naar youtubesuggestie om meer te ontdekken. Het werd een waar bacchanaal, maar ook eentje die me, raar maar waar, een beetje teleurstelde. Misschien verwachtte ik er teveel van, maar geen enkel nummer maakte een diepe impact. Ik gaf het zowaar bijna op, terwijl ik er zeker van ben dat de nummers die ik toen hoorde nu allemaal topfavorieten van me zijn. Tot ik toevallig bij Hand In Glove terecht kwam, ik net als Geoff met mijn mond tegen de vloer smakte, en mijn zin om het hele Smiths-oeuvre uit te spitten weer terugkeerde. Mijn tweede Smiths-favoriet dus (wie de eerste is verklap ik nog niet). Een geweldig nummer van begin tot einde waarbij de mondharmonica ontzettend veel toevoegt. Sinds dag één heeft dit nummer voor mij niks aan kracht ingeboet, ook al zijn er zoveel Smiths-favorieten bijgekomen dat dit nummer uiteindelijk toch hier al strandt.

27. Reel Around The Fountain

Album: The Smiths
Key lyric: “I dreamt about you last night, and I fell out of bed twice”

Reel Around The Fountain. Wat een vreemd nummer om je debuutplaat te openen, niet? Een trage song zonder hook (of toch één die er pas na een paar luisterbeurten echt uitspringt) en met een tekst die zo vaag is dat sommige tabloidkranten er een pro pedofilie-boodschap (!) in meenden te herkennen. Geen nummer dat meteen aan mijn ribben bleef plakken, maar juist eentje die per luisterbeurt groeide, tot ik niet meer rond deze prachtige pianoballade heen kon.

26. Pretty Girls Make Graves

Album: The Smiths
Key lyric: “I'm not the man you think I am/And sorrow's native son/He will not smile for anyone/And pretty girls make graves”

Een nummer van het debuut dat er wel direct uitsprong, net zoals bijvoorbeeld ook You’ve Got Everything Now, was Pretty Girls Make Graves. De tekst sprak me toen erg aan, en ik zag dit nummer zelfs korte tijd als een soort van persoonlijk lijflied. Jaren later vraag ik me eigenlijk af waarom, want hoewel de tekst behoorlijk multi-interpretabel is (zoals vaak bij The Smiths), zitten er toch enkele homoseksuele connotaties in die gewoonweg niet bij me passen.

Maar hoe dan ook, in mijn sixteen, clumsy and shy-periode kwamen regels als ‘Sorrow's native son, He will not smile for anyone’ en ‘I lost my faith in womanhood’ wel binnen. En voor zover ik wist sloeg ‘but nature played this trick on me’ gewoon op het feit dat mijn rustige, stille karakter me minder gegeerd maakte bij de pretty girls. Maar ach, die leidden je toch rechtstreeks naar je graf, dus waarom vind je dat dan toch zo jammer?

Nu vind ik het nog steeds een pracht van een song met een heerlijk stukje bas, en de tekst blijft natuurlijk geweldig. Deze song voelt echt aan als een persoonlijk favorietje van me, ik weet niet of veel mensen hier dit nummer even hoog zouden plaatsen als ik in hun persoonlijke Smiths-lijstje eerlijk gezegd.

Zo, het debuut verliest in een klap vier nummers in deze post! Voor de geïnteresseerden, de verdeling van de top 25 is als volgt:

The Smiths: 4
Meat Is Murder: 4
The Queen Is Dead: 5
Strangeways Here We Come: 3
Non album singles: 4
B-kanten: 5

In alfabetische volgorde zijn dit de overblijvers:

Ask
Girl Afraid
Girlfriend In A Coma
Half A Person
How Soon Is Now
I Know It’s Over
Nowhere Fast
Panic
Paint A Vulgar Picture
Please, Please, Please, Let Me Get What I Want
Rubber Ring
Rusholme Ruffians
Shakespeare’s Sister
Some Girls Are Bigger Than Others
Still Ill
Stop Me If You Think You’ve Heard This One Before
Suffer Little Children
That Joke Isn’t Funny Anymore
The Boy With The Thorn In His Side
The Hand That Rocks The Cradle
The Headmaster’s Ritual
The Queen Is Dead
There Is A Light That Never Goes Out
These Things Take Time
This Charming Man

25. Please, Please, Please Let Me Get What I Want

Album: b-kant van William, It Was Really Nothing
Key lyric: “See, the luck I've had/Can make a good man turn bad”

The Smiths op hun kleinst en delicaatst. In nog geen twee minuten wordt een wanhopig, doch teder en warm sfeertje gecreëerd. Wanneer op het einde die belletjes erin komen, mogen jullie me gegarandeerd opvegen.

24. That Joke Isn't Funny Anymore

Album: Meat Is Murder (UK #49 Ireland #20)
Key lyric: “I've seen this happen in other people's lives/And now it's happening in mine”

Vergelijkbaar verhaal als met Reel Around The Fountain. Een nummer dat me de eerste paar keer niet veel deed, maar opeens toch ontzettend hard aankwam. Morrissey’s zangprestatie hier is kippenvelopwekkend goed, en ook de outro is prachtig. De song neemt je mee in een soort draaikolk van verdriet, maar blijft machtig mooi. Wie kan hier nu niet door geraakt worden, vraag ik me af.

23. Suffer Little Children

Album: The Smiths
Key lyric: “A woman said: "I know my son is dead/I'll never rest my hands on his sacred head"

Van het ene intrieste doch prachtige nummer naar het andere. Met een tekst gebaseerd op de gruwelijke Moors Murders, waarin je enkele slachtoffers nog bij naam noemt ook, is een emotioneel sfeertje opwekken sowieso niet moeilijk. Regels als ‘Oh John, you'll never be a man/And you'll never see your home again/Oh Manchester, so much to answer for’ komen hard aan, zeker als je je wat meer verdiept in de zaak. Toch is hier geen sprake van het opportunistisch gebruiken van een nationale tragedie om een songtekst van een pakkend onderwerp te voorzien, denk ik. De moorden vonden plaats in het midden van de jaren ’60 in Manchester, en de slachtoffers waren telkens slechts een paar jaar ouder dan Morrissey, iets wat duidelijk veel indruk op de jonge snaak gemaakt heeft. Het levert hoe dan ook een prachtig nummer op.

22. Paint A Vulgar Picture

Album: Strangeways Here We Come
Key lyric: “Please the press in Belgium!"

Nu over naar het meest bitter ironische lied in de hele Smiths-catalogus. Beetje onhandig om een nummer over de hebzucht van de platenindustrie uit te brengen nadat eerder in hetzelfde jaar twee verzamelalbums met bijna identiek dezelfde tracklist van je groepje zijn verschenen, nota bene met goedkeuring van dat groepje! Nog meer ironie: nog voor de plaat goed en wel in de winkel lag, waren The Smiths gesplit en werd de band zelf een ‘dead star act’, zoals hier bezongen wordt, met een eindeloze stroom verzamelalbums en heruitgaven als gevolg.

Maar het is niet allemaal kommer en kwel, wel integendeel. Een geweldige gitaarriff en dito zanglijn zorgen ervoor dat het nummer heerlijk doordendert en nooit ook maar een nanoseconde aan stoom inboet. Hypocriet zijn mag dus, zolang de song maar goed is.

21. Shakespeare's Sister

Album: non-album single (UK #26 Ireland #11)
Key lyric: “Young bones groan/And the rocks below say/"Throw your skinny body down, son" “

Mijn favoriete Smiths-beuker strandt net voor de top 20. De op los geslagen-instrumentatie is de perfecte drager voor een zoveelste prachtige Morrissey-vocal. Grappige titel ook, gebaseerd op de feministische theorie dat als de zus van William Shakespeare hetzelfde talent als haar broer had gehad, ze als vrouw toch nooit dezelfde kansen zou hebben gekregen. Wat het met de eigenlijke tekst te maken heeft, weet ik niet, maar een leuke faits divers is het wel.

Wat een band is het toch

20. Girlfriend In A Coma

Album: Strangeways Here We Come (UK #13 Ireland #12 NL #36)
Key lyric: “There were times when I could have murdered her/But you know, I would hate anything to happen to her”

Een van de vele Smiths-nummers waarbij het contrast tussen Johnny Marr’s liefelijke gitaarspel en de donkere teksten van Morrissey een haast ironisch effect heeft. Tegelijkertijd geeft dit het nummer ook iets ontzettend intiems en ja, zelfs eerlijks. Dit nummer haalde ook de Nederlandse top 40, sowieso een van de beste nummers die er dat jaar in stonden.

En zo hebben we nu op één na alle nummers van Strangeways al gehad!

19. Nowhere Fast

Album: Meat Is Murder
Key lyric: “And when I'm lying in my bed/I think about life and I think about death/And neither one particularly appeals to me”

Heerlijk vlotte rocker nummer zoveel. Tekst en muziek zijn precies even lekker op deze. Morrissey komt met een paar fantastische regels (“I’d like to drop my trousers to the queen” had ook als key lyric gepast) terwijl Marr en de ritmesectie lekker ronken en vlammen.

18. The Hand That Rocks The Cradle

Album: The Smiths
Key lyric: “For you are all that matters and I'll love you to till the day I die/There never need be longing in your eyes/As long as the hand that rocks the cradle is mine”

Dit is voor mij persoonlijk misschien wel de allergrootste groeibriljant uit hun oeuvre gebleken. De eerste tientallen keren dat ik het debuut draaide, vergat ik steeds weer hoe dit nummer ging. En dan opeens was de klik er en zat ik tijdens luisterbeurten plots te wachten tot The Hand That Rocks The Cradle voorbij kwam, en werd er zelfs af en toe teruggekeerd naar deze parel (iets wat ik gewoonlijk echt niet vaak doe).

Het is ook gewoon een prachtig, ietwat ondergewaardeerd nummer. Steeds sluimerend tussen dromerig en creepy, en met een tekst die op een erg mooie en subtiele manier over een obsessieve liefde handelt (tussen ouder en kind als je de tekst letterlijk neemt, maar het kan slaan op verschillende types relaties volgens mij). Dit was naar het schijnt de eerste song die Morrissey en Marr samen componeerden, toen Johnny Marr verdorie van rond mijn leeftijd was! Niet moeilijk dat beiden later zo straf carrière hebben gemaakt!

17. Rubber Ring

Album: b-kant van The Boy With The Thorn In His Side
Key lyric: “But don't forget the songs that made you cry, and the songs that saved your life”

Een nummer dat voor veel Smiths-fans (waaronder mezelf) erg bijzonder is, aangezien Morrissey hier zo’n beetje letterlijk over ons zingt. De moraal van de song lijkt te zijn: “jullie groeien allemaal op, en spoedig zullen jullie verlost zijn van onze tienerproblemen-thematiek. Maar vergeet ons niet, oké? Wij waren er voor jullie, zijn jullie er ook voor ons?”. En inderdaad, heel wat mensen die The Smiths tijdens hun adolescentie ontdekten, blijven de band trouw. Omdat The Smiths, en ik kan het echt niet beter zeggen dan met een cliché, gewoon meer zijn dan de som der delen. En ontzettend geniaal zijn, dat natuurlijk ook.

16. Rusholme Ruffians

Album: Meat Is Murder
Key lyric: “This is the last night of the fair…”

Morrissey gebruikt meestal de eerste of derde persoon, en plaatst zichzelf vaak middenin zijn teksten. Op Rusholme Ruffians gebeurt dit niet (helemaal), en heeft hij meer iets van een alwetende verteller. Het levert opnieuw een straffe tekst op, over een aantal figuren die tijd verdrijven op de laatste dag van de kermis. Er zijn vechtpartijen, mensen worden beroofd of verliefd, en iemand vraagt zelfs luidop om zelfmoordadvies. Morrissey zelf is een passieve bijstander, maar hij geloof nog steeds in liefde op zijn eenzame tocht huiswaarts. Ik hou wel van dat soort tableaux vivant-teksten die een plaats beschrijven waar alles ongeveer gelijktijdig gebeurt (zie ook Jacques Brel – Amsterdam en Suzanne Vega – Tom’s Diner).

Verder steelt natuurlijk ook de heerlijk funky baslijn de show. Zeer onterecht dat Andy Rourke voor dit soort nummers nooit songwriter-credit gekregen heeft, zijn sprankelende bas-spel draagt uiteindelijk het hele nummer (en ik kan me niet voorstellen dat Johnny Marr ook de baslijnen uitschreef).

Daar zou ik nog niet zo zeker van zijn, ik denk dat het goed mogelijk is dat Marr ook de baslijnen schreef. Een basgitaar is immers ook een gitaar.

Nee, was weldegelijk Andy.
Maar het nummer wordt toch duidelijk gedragen door de riff die Johnny stal/leende van Elvis' (Marie's the name) His Latest Flame, dus lijkt me terecht dat hij de credits kreeg
Mooi dat-ie zo hoog staat trouwens!

Ook zo'n nummer dat ik nog net iets beter vind in de Rank-liveversie (als ook What She Said, Ask, Draize Train en Is It Really So Stange bijvoorbeeld).

15. Ask

Album: single (UK #14 Ireland #9)
Key lyric: “If there's something you'd like to try, ask me - I won't say "no" - how could I?”

The Smiths blonken zoals we allemaal weten uit in het releasen van een hele reeks prachtige non-album singles. Dit is één van hun allermooisten, met voor de verandering een heerlijk hoopgevende tekst, en een mooi zomers sfeertje. Samen met Sheila Take A Bow misschien wel hun zonnigste nummer.

14. These Things Take Time

Album: b-kant van What Difference Does It Make
Key lyric: “Oh the alcoholic afternoons when we sat in your room/They meant more to me than any living thing on earth/They had more worth/Than any living thing on earth”

Dat we These Things Take Time hier al tegenkomen, is een mooie illustratie van hoe extreem dicht alles op elkaar zit in deze fase van de lijst. Toen het een aantal jaar geleden mijn beurt was in het ‘top 100 van…’ topic, stond dit nummer in die lijst, als laagste van drie Smiths-songs. En dat terwijl ik dit nummer niet minder ben gaan waarderen of zo, het ligt gewoon zodanig dicht opeen dat alle nummers die nog komen evengoed op 3 hadden kunnen staan.

Dit nummer dan, vind ik een van de hartverscheurendste teksten ooit hebben. Vooral de zin die ik als key lyric heb aangeduid, gaat al jarenlang elke keer door merg en been. Vooral in de eerste jaren van The Smiths schreef Morrissey een hoop pijnlijk mooie dingen over machtsverhoudingen in relaties.

13. Stop Me If You Think You've Heard This One Before

Album: Strangeways Here We Come
Key lyric: “Nothing's changed, I still love you/Oh, I still love you/Only slightly, only slightly less then I used to”

Strangeways is helaas het eerste album dat al zijn knikkers verliest. Een album dat lang als enige van hun platen niet op 5 sterren stond bij mij, maar die ik ondertussen even goed vind als hun overige platen.

Aan dit nummer heeft het overigens nooit gelegen, dit vond ik meteen een schitterend liedje met een prachtig refrein.

12. The Boy With The Thorn In His Side

Album: The Queen Is Dead (UK #23 Ireland #15)
Key lyric: “And when you want to live/How do you start?/Where do you go?/Who do you need to know?”

Het zoveelste Smiths-nummer dat de angry young man in mij aansprak toen ik hun oeuvre op TGV-snelheid aan het ontdekken was. Vol ongemeen schattig, sprankelend gitaarwerk van Johnny Marr.

Tijdens het samenstellen van deze top 70 is me trouwens eens te meer duidelijk gevonden dat hoe sterk ik hun hele oeuvre ook vind, The Queen Is Dead toch mijn favoriete Smithsplaat blijft. Er komen namelijk nog vier nummers van die plaat langs!

11. The Headmaster Ritual

Album: Meat Is Murder
Key lyric: “Belligerent ghouls run Manchester schools…”

En ook Meat Is Murder heeft geen enkel nummer in de top 10. Aan de kwaliteit van de openingsnummer van die plaat zal het niet gelegen hebben, want die is er wel. Met bakken. Ook dit is weer zo’n nostalgisch nummer voor me: in de periode dat ik de band ontdekte, zat ik in het vijfde middelbaar en moest ik elke dag met de trein naar school. Ik was altijd vergezeld van mijn trouwe iPod, en het werd een beetje traditie om elke treinrit af te sluiten met dit nummer over hoe kut school is.

En toch heb ik ‘m net niet in de top 10 kunnen zetten. Man man man toch!

De top 10 dan, zal bestaan uit de volgende nummers (hier alfabetisch gerangschikt):

Girl Afraid
Half A Person
How Soon Is Now
I Know It’s Over
Panic
Some Girls Are Bigger Than Others
Still Ill
The Queen Is Dead
There Is A Light That Never Goes Out
This Charming Man

Ik ben benieuwd. Misschien dat ik hier later een Morrissey top 40 plaats. Die heeft ook genoeg moois gebracht als solo-artiest.

The Smiths was een topband, dat wou ik even kwijt.

Dat zou leuk zijn ja! En inderdaad ook perfect mogelijk! Wat een knakker is het toch

Mooi, goed plan! Ben zelf bezig aan een Moz-top-200, maar is voorlopig nog work in progress

10. I Know It’s Over




Album: The Queen Is Dead
Key lyric: “I know it's over/And it never really began/But in my heart it was so real”

Hartverscheurende ballad over op welke verschillende manieren je ego door elkaar kan worden geschud nadat een prille romance (of zelfs dat niet) al faalde van bij het opstijgen. Morrissey brengt opnieuw nuances aan waar een doorsnee songwriter niet aan zou denken of niet over zou willen zingen (de allusies naar zelfmoord, het fictieve gesprek tussen de zanger en zijn crush), en geeft ondertussen de zangprestatie van zijn leven. Machtig!

9. Half A Person




Album: b-kant van Shoplifters Of The World Unite
Key lyric: “Sixteen, clumsy and shy/That's the story of my life “

Van de ene bloedmooie ballad naar de andere. Een nummer dat ik, oh ironie, leerde kennen een paar dagen na mijn 17de verjaardag. Ik was toen misschien geen 16 meer, maar clumsy en shy zeker wel, dus het nummer ging er nog steeds als zoete koek in bij me. En nu nog steeds, want dit is gewoon een prachtig teder nummer, en qua instrumentatie zit het er ook weer boenk op. Dat delicate gitaargehamer in het refrein (“I went to London and I tetereterem”), zo hemels mooi.

Morgen de nummers 8 tot en met 6!

Twee juweeltjes inderdaad

Allemachtig wat een mooie omschrijving. Deze is langzaam maar zeker naar mijn top 3 Smiths-nummer geslopen.

Het maakt gewoon niet uit in welke volgorde de nummers staan. Bij deze machtige band is het niet te doen. Er zijn er maar weinig waar dat verhaal op kan gaan.

Bedankt voor het compliment Geert, leuk om te lezen!

En daar gaat aERo ook even met mijn geplande conclusie aan de haal Met andere woorden, we hebben duidelijk precies dezelfde mening over dit geniale groepje!

8. Girl Afraid




Album: b-kant van Heaven Knows I’m Miserable Now
Key lyric: “Prudence never pays/And everything she wants costs money”

Voor mij zo’n beetje het beste dat Johnny Marr ooit gedaan heeft in zijn tijd bij The Smiths, samen met This Charming Man en Some Girls Are Bigger Than Others (die nog moet komen zelfs!). Geweldig ingespeeld nummer, je hoort de snaren trillen tot in je botten. Heel mooie tekst ook, over hoe onzekerheid en een gebrek aan durf en initiatief een potentiële romance in de nek schieten, en dat gezien van twee verschillende kanten. Heel slim en heel catchy, zoals eigenlijk bijna de hele Smiths-catalogus.

7. This Charming Man




Album: The Smiths (UK #25)
Key lyric: “Why pamper life's complexities/When the leather runs smooth on the passenger seat?”

Meteen over naar het volgende geweldige gitaarmoment. Dit nummer moet toch wel een van de meest monumentale gitaarintro’s in de muziekgeschiedenis hebben, als een Whole Lotta Love van de jaren ‘80 ofzo. Als we de verhalen mogen geloven, zijn heel wat muzikanten die in het volgende decennium keet zouden schoppen, zoals Noel Gallagher en John Squire, diep beïnvloed door deze kraker. Zo was This Charming Man voor Britpop wat Heartbreak Hotel voor de British Invasion was, en zo kan ik dit nummer nog wel een half uur blijven vergelijken met andere patrimonium-songs. Wil ik maar zeggen dat dit eerste Smiths-hitje daar zeker ook tussen hoort. Eeuwig fris en blijvend prikkelend.

6. Still Ill




Album: The Smiths
Key lyric: “Under the iron bridge we kissed/And although I ended up with sore lips/It just wasn't like the old days anymore”

Hier laat Morrissey zich voor de verandering van zijn meest bittere kant zien. In deze top 70 kregen eerder onder andere schoolmeesters, ouders, tienermeisjes, domme jongens en de koningin al vegen uit de pan, hier moet zelfs heel Engeland eraan geloven. “England is mine, it owes me a living” klinkt op het eerste gezicht als de punchline uit een of andere ‘twee werklozen komen elkaar tegen op café’-mop, maar bij Morrissey wordt het opeens een gekwelde schreeuw. Maar bovenal is dit weer zo’n heerlijke ‘lust, where is it good for’-song. Een gigantische fanfavoriet voor velen, waaronder mezelf.

Toch een prachtig gegeven dat iedere keer dat ik dit topic open, getriggerd word om weer eens een Smiths-plaat op te zetten! Vandaag was de beurt aan Hatful Of Hollow, overigens een compleet willekeurige keuze.Complimenten, ArthurDZ, voor je berichten die ik met veel aandacht, plezier en herkenning lees.

De moeilijkste keuze is altijd welke plaat ik opzet. Dat tekent voor de onwaarschijnlijk sterke kwaliteit van hun gehele oeuvre. Qua Smiths was ik een relatieve laatbloeier, zo rond mijn 22e had ik de smaak pas echt te pakken, maar sindsdien deze band altijd trouw gebleven.

De songs blijven altijd overeind, maar doorheen de verschillende fases van mijn leven veranderen voorkeuren, maar ook tekstinterpretaties. Het ene moment hoor je de humor, het andere moment juist de verstikkende ernst binnen een zelfde song. En wanneer je geen van beide hoort, dan hoor je nog altijd die onversneden pracht van meestergitarist/songsmid Johnny Marr, gecombineerd met de ijzersterke ritmesectie, Rourke en Joyce.

Iedere keer weer word ik diep geraakt als ik zo ineens out of the blue een Smiths-song voorbij hoor komen of hem zelf opzet, ongeacht of het nu middag, morgen of avond is. Ongeacht of ik depressief of juist vrolijk ben, nuchter of stoned, verliefd of niet verliefd.

Ik kan wat dat betreft niet genoeg loftuitingen plaatsen over deze heel bijzondere band die ook een heel bijzondere plaats in mijn leven heeft. En in dat van velen, gezien dit topic.

Ikzelf voel niet de behoefte om nog eens met een lijstje te komen, simpelweg omdat ik niet het gevoel heb dat ik nog veel toe kan voegen aan wat hier al geschreven is. Maar nogmaals complimenten voor alle mooie bijdragen aan dit al even zo mooie topic!

Wil je het echt niet overwegen, Robertus? Want hemeltjelief, wat een prachtbericht pen je hier neer zeg! Hulde, en bedankt voor het compliment!

Jij ook bedankt, Arthur. Overwegen kan altijd, maar als je er eenmaal aan begint moet je het ook afmaken, natuurlijk. En zelf vind ik het een hels karwei om alleen al zo'n lijst samen te stellen en er per nummer dan ook nog eens iets over te schrijven.

Maar goed, ik zeg nooit "nooit". Wel heb ik gezien dat ik twee nummers nog nooit gehoord heb, te weten Jeane en I Keep Mine Hidden. Die zal ik dan eerst ook even tot me moeten nemen.

5. Panic




Album: non album single (UK #11 Ireland #7 Nederland #19)
Key lyric: “Burn down the disco/Hang the blessed DJ/Because the music that they constantly play/It says nothing to me about my life”

Misschien wel één van de vreemdste twee-minuten-popsongs aller tijden. En ook één van de besten. Het maximum aan impact in een minimum aan seconden, mede dankzij de kinderkoor-outro (opnieuw: vreemd maar geweldig). Grappig ook om de slechte muziek op de radio aan te klagen met zo’n radiovriendelijk nummer, maar het past natuurlijk bij zo’n tegendraadse band. Cool trouwens dat Panic de Nederlandse top 20 wist te halen!

4. The Queen Is Dead




Album: The Queen Is Dead
Key lyric: “So I broke into the Palace/With a sponge and a rusty spanner/She said: "Eh, I know you, and you cannot sing"/I said: "that's nothing - you should hear me play piano"

De eerste van drie The Queen Is Dead-nummers in mijn top 4! Geniaal anti royalty-nummer met geweldige lyrics en fantastisch gitaargeweld. Nooit rockten The Smiths harder dan tijdens de outro van dit schuimbekkend mooie nummer.

Binnenkort: de top 3!

Panic! Twee sleutelwoorden: Confronteren en ontregelen. Met je beschrijving neem je mij wederom de woorden uit de mond.

Morrissey maakte ook veel gebruik van alliteratie in zijn teksten. SPonge ...... SPanner, dat maakt volgens mij dat ze, zelfs bij lange zinnen met veel woorden, metrisch lekker lopen en gemakkelijk te onthouden zijn.

Nog drie tot de ontknoping, ik volg je op de voet.