KU is een zwaar onderschat album, heerlijk licht album met veel parels. 4.5 * bij mij.
Camera Eye vind ik de minste, anders de mogelijkheid tot 5 *

Het dromerige van de nummers van vooral de B Kant doen me denken aan de dromerigheid van sommige nummers van The Queen Is Dead.

Ik zet KU meteen op

The Harsh Truth staat zo ongeveer algemeen bekend als het minste Moz-nummer, wat mij betreft in elk geval ook het minste nummer van KU. Voor de rest vind ik het eigenlijk een uitstekende plaat, maar met een klein half uur dan wel wat kort. Ook ontbrak het aan hits waardoor het album als een flop de geschiedenis in ging. Moz weigert ook tot op de dag van vandaag nog iets van dit album live ten gehore te brengen. Hopelijk verandert hij ooit nog van gedachten

Driving Your Girlfriend Home vind ik zeker een van de prijsnummers van KU, heerlijk dromerig sfeertje inderdaad. Het is een soort vervolg op There Is a Light That Never Goes Out, maar dan van een ander point of view en zonder de pathos.
I'm parking
Outside her home
And we're shaking hands
Goodnight, so politely
Bij mij op plek 50-80.

Id de link met de dromerigheid van het lichtje en Some Girls bv, maar dan anders ja
Some Girls heeft natuurlijk die fade in fade out in het begin..Family Line heeft een fade out fade in aan het eind, merk ik nu pas op

37. Friday Mourning

Friday mourning, I'm dressed in black
Douse the house lights, I'm not coming back
For years, I warned you
Through tears, I told you
Friday mourning, there comes a time
Before that breaks this very smug mug of mine





Een extra track van de single 'Let Me Kiss You' en later verschenen op de verzamelaar 'Swords' en de deluxe versie van 'You Are the Quarry'.
Een heerlijke tearjerker wat mij betreft. Misschien iets te veel van dik hout zaagt men planken maar ik ben er dol op. Het is nu zelfs zo erg dat ik twijfelde over de positie in mijn top 40. Te laag. Maar ik blijf niet sleutelen. Waan van de dag en zo.....

Ja, geweldige b-side! Sowieso van erg hoog niveau, de Quarry b-sides! Na 7 jaar afwezigheid had hij duidelijk genoeg materiaal voor twee volwaardige albums. Wel vind ik The Never Played Symphonies nog beter.
Deze staat bij mij ook tussen 50-80.

Ja die luxe versie van You Are the Quarry heb ik ook, 9 bonus b kantjes

36. At Last I Am Born

At last I am born
Historians note
I am finally born
I once used to chase affection withdrawn
But now I just sit back and yawn
Because I am born, born, born




studioversie: Morrisey - At last I Am Born - YouTube

Ringleader of the Tormentors: nog steeds een zeer fijn album waar zelfs Ennio Morricone aan bijgedragen heeft (string arrangement op Dear God Please Help Me). Op drie nummers deed een kinderkoor mee en dit nummer is er één van. De hoes van het album is goed gekozen: het heeft wel wat bombast in zich en dat bevalt mij prima.

De hoes deed me altijd sterk denken aan de hoes van dit album van een andere held van je, en voorganger in deze serie. Het zal toeval zijn.
Ringleader vond ik een stuk minder dan Quarry, maar heeft wel een aantal zeer sterke songs, zoals Pigsty, het al gememoreerde Dear God en You Have Killed Me. Hopelijk zien we die nog in je lijst.
At Last I Am Born vind ik echt een novelty-nummer in zijn oeuvre. Zeker niet slecht om af en toe te horen, maar ook geen favoriet. Wel weer een geweldige tekst!
Niet in de top 100 bij mij.

Morrissey werkt samen met Tony Visconti op dat album. Ook Marc Almond heeft er mee samengewerkt.

Ik herken altijd wel wat tussen beide artiesten ook al lijken ze muzikaal niet op elkaar. Misschien toch de soms ietwat kitscherige kanten?! Volgens mij hebben beide heren ook een beetje eenzelfde muzieksmaak.

In Marc's boek staat er zelfs nog wat over geschreven: Marc Almond "hooks up" with Morrissey. But not really.: morrissey_shot - morrissey-shot.livejournal.com

Moz en Marc passen mooi samen, een mooi koppel zou het zijn . Ze hebben allebei het theatrale en vrouwelijke, al is dat bij Moz serieuzer en Marc meer camp.

En is Marc daar heel wat opener over en blijft het bij Moz nog steeds een beetje een mysterie

Het blijft opmerkelijk hoe veel artiesten die tot mijn grote favorieten horen tot deze groep gerekend kan worden (en ik zoek het niet eens op): Marc, Moz, Jonsi, Rufus, Antony, Jamie Irrepressible, Patrick Wolf, John Grant, Jay Brannan en dan ook niet bepaald macho: Prince, Brett Anderson, Sufjan, Bowie.......

Haha mooi..zegt misschien meer over het gevoel dat die muzikanten in hun muziek leggen, jij bent vast ook een gevoelsmens

Al vraag ik me af of het in Sex Dwarf om gevoel draait bijvoorbeeld

Klopt, gelijkenissen zijn er zeker, maar Moz heeft nooit iets positiefs te zeggen gehad over Marc Almond en vice versa, wat opmerkelijk is, omdat het toch tijdgenoten zijn, en zielsverwanten zouden kunnen zijn.
Maar iets negatiefs ook niet, en dat is - zeker in Moz's geval - al uitzonderlijk genoeg

Haha frappant wel, he doesn't even want to go there

Nou ik vrees dat het een enorme bitchfight gaat worden.

enorm op elkaar lijken valt ook wel mee toch, Almond is ook enorm met het uiterlijk vertoon bezig en dat valt bij Moz wel mee. Tuurlijk een bos gladiolen en de kuif moet goed staan maar ik zie hem niet met make-up en extravagante kleren in de weer gaan.

Haha

Allebei ook artiesten die heel erg de creative control willen hebben, worden het vast niet eens over een hoes bijvoorbeeld of bijpassende schoenen voor de videoclip

nou is dat wel artiest eigen en niet specifiek iets voor deze twee heren.

Bio van Marc:

I was dragged out to meet Morrissey for dinner once. A mutual friend of ours -- Jill Smith, a journalist with the now defunct Record Mirror --- wanted us to 'hook up' because she mistakenly thought we would have so much in common, what with our respective styles and lyrics. Early dinner in a London restaurant was arranged. I was my usual nervous self, but determined to see it through, and Jill was in her element, accompanied by her two favourite singers. So there we all sat, Morrissey across from me, and both of us guarded and reluctant to open up or chat. Morrissey was concerned with being Morrissey as much as I was concerned with being Marc Almond. The small talk remained so polite and charming that it was all but nonexistent, and there were long, long pauses, fake laughter, much lingering over the menu, much filling time. Jill proceeded to get so drunk that she ended up crying in the toilet, and Morrissey and I had to help her out. Sniveling and weeping, she was overcome with the experience of having dinner with the both of us. We loaded her into a taxi. Poor Jill! Morrissey and I at last managed to have a good laugh as she was driven away.

Ja, daar linkte Aero een half uur geleden al naar
Leuk stukje!

Haha ik was er ff niet bij
Maar meer dan dat is er niet van gekomen. Nou vind ik ze allebei ook wel echt Solo artiesten, ook al hebben ze in bands gezeten..

Ik weet natuurlijk niet wat Marc besteld had, als hij daar als een wilde onbeperkt spare ribs liep af te knagen kan dat de sfeer wel eens negatief beinvloed hebben

James

Misschien, ik kan ook bikkelhard zijn. Ben ook geen snotteraar bij films of zo, maar qua muziek wel denk ik


Dat is een ander soort gevoel

35. Life Is a Pigsty

It's the same old S.O.S.
But with brand new broken fortunes
And once again I turn to you
Once again I do I turn to you
It's the same old S.O.S.
But with brand new broken fortunes
I'm the same underneath
But this you, you surely knew




Onderin een top 40 is het altijd dubben. Dringen ook. Hierdoor missen een aantal geweldige nummers toch de boot en is het telkens afvragen of iets niet te laag staat of misschien wel te hoog.
Vandaag hou ik het bij Ringleader of the Tormentors. Vandaag gelijk in z'n geheel weer gedraaid. Dit nummer is duidelijk wel één van zijn spannender nummers. Een dikke zeven minuten (kom daar maar eens om bij The Smiths) een broeierige sfeer. Niet te vergelijken met werk van zijn oude band. Nummers als deze tonen de solo-klasse van de man aan. Ik heb nooit zo goed begrepen waarom Smiths-fans soms zo'n moeite hebben met zijn solo-albums. Dit is toch gewoon geweldig?! En dan staat het slechts op nummer 35

Geweldig nummer id
O dat is de andere kant van de medaille..Smiths fans die niks met Moz solo kunnen..
Weer ns wat anders dan die ene kant van de medaille

Ik volg sinds vandaag het topic ook met veel plezier (iets te laat, maar ik hoef lang niet zo veel terug te lezen als bij de eerdere in deze serie van the Smashing Pumpkins, daar haakte ik pas aan na de nummer 1 ). Er zijn al mooie pareltjes voorbij gekomen. Zeker de laatste zou bij mij denk ik wel wat hoger staan. Ben benieuwd naar wat er nog volgt. Ook omdat ik het solowerk van Morrissey toch wat hoger aan sla, dan dat van The Smiths.

Dit is echt een geweldig nummer! Ik heb het wel eens zijn beste van de 21e eeuw genoemd. Live ook echt een belevenis.
Deze staat bij mij zeker top-30.

34. Kick the Bride Down the Aisle

Kick the bride down the aisle
And make no mistake
It's the best you can do for everyone's sake




Het laatste album vind ik een ijzersterk album. Volgens mij is het nooit echt goed opgepikt, een probleem wat Morrissey wel vaker heeft gehad. Ik meen zelfs dat het album niet eens meer nieuw uitgebracht wordt en dat je het moet doen met wat er in omloop is.
Erg zonde voor wat betreft World Peace Is None of Your Business, waar juweeltjes als deze op staan. Ik moet altijd aan Tarantino's 'Kill Bill' denken als ik het hoor (zelfs qua sfeer).

Dat zijn de ergste

Pigsty zou bij mij ook hoger staan, ergens rond de 20 denk ik