Inderdaad wat killer, maar zou dat komen omdat hij later bij zijn kenmerkende sound de drums meer naar voren mixt?
Persoonlijk vind ik zijn sound helemaal af en herkenbaar vanaf 1999.

Leuke keuze. Ik heb het altijd gezien als de maffe voorloper van All the critics love you in New York.

Ben ik met je eens. Controversy was de eerste echt serieuze aanzet hiertoe. Dirty Mind was ongepolijster. Ruwer. Lange tijd vond ik Controversy beter, maar inmiddels heeft Dirty Mind toch mijn voorkeur.

Marty meldt zich!

Een flinke stevige opening van de top 200 met 4 nummers. De laatste voor vandaag nu.

197. Muse 2 the Pharaoh

If she could b Muse 2 the Pharoah
Then one day she might b Queen
If like Sheba, she then could bring presents/presence and wine
The helix he might get between them
In other words, intertwine
With the ebony and milk of her thighs
If she could be Muse and let him decide
Perhaps she'll let him decide




Toen The Rainbow Children net uitkwam was ik niet eens zo enthousiast. Het godsdienstige karakter stond me wat tegen en ik denk dat mijn liefde in die jaren het meest bekoeld was. Ik had dan ook niet veel op met de NPG Music Club. Leuk voor de fans hoor, maar ik stoorde me enorm aan het feit dat de andere (grote) fans een soort tweederangs behandeling kregen. Ook tijdens live-concerten die volgden na de release van dit album (zijn kreten die hij het publiek toeriep vond ik niet erg netjes: hij liet duidelijk merken veel liefde te voelen voor de fans vooraan die daar stonden door lid te zijn; een slechte manier van adverteren vond ik). Na die optredens was hij mij bijna kwijt als fan.

Maar ja, het blijft Prince en na 5 jaar was dit idee van hem ook weer verdwenen. Mijn waardering voor The Rainbow Children groeide daarna rap. Het is kwalitatief misschien wel het meest interessante album van hem sinds de jaren '80. Nog steeds merk ik wel dat het erg afhangt van mijn bui hoe ik het album beleef.

Ik ken nog steeds aardig wat fans die dat een machtig mooie periode vonden (logisch als je een voorkeursbehandeling krijgt natuurlijk). Maar aangezien ik geen lid was zijn die jaren voor mij als fan de minst boeiende. Blijft over: een aantal goede nummers zoals dit Muse 2 the Pharaoh.

Dank voor de link. Ik kende dit niet. Gaaf om te zien.

Kende je dit momentje al?
Prince: Fails and Funny Moments v1.5 - YouTube

Ja die ken ik wel. Het zijn dit soort momenten waardoor ik ooit zo van de man ben gaan houden

Same here, ik moest ook erg vaak lachen om z'n mimiek. Echt een clown en soms deed hij me aan Charlie Chaplin denken. Michael Jackson met zijn mime acts op een droeve manier toevallig ook.

Grappig wat je zegt over The rainbow children. Voor mij was dat juist het album dat me terug haalde. Een beetje onconventioneel, lekker oldschool donkere funk soms met die stem vervormer, en het was echt een product van de funk en jazz liefhebber die hij was. Ook One night Alone sprak me erg aan.
Prachtig artwork trouwens die hoes (doet met wat aan Marvin Gaye's I want you denken, die ik ook zo mooi vind).
Mooi nummer Muse 2 The Pharaoh, zoals het grootste deel van het album vind ik.

Ik weet het niet helemaal zeker, maar soul/funk liefhebbers principal2000 en Poeha zouden dit ook wel eens een leuk topic kunnen vinden.
Het mag best wat drukker worden.

Muse 2 the Pharaoh is smoothy funk, meer richting D'Angelo, maar van mij mogen de nummers van Prince meer rocken, ik blijf vooral een liefhebber van zijn gitaarwerken.

Count me in for sure! Bedankt voor de tip, Minneapolis

Mijn MuMe activiteit staat op het moment, op enkele topics na, op een laag pitje. Vandaar dat ik ook niet bij de nieuwe topics kijk, maar dit zou ik voor geen goud willen missen.

Mijn kennis van Prince zijn oeuvre mag niet in de schaduw staan van die van de organisator en van nog enkele users.
Ben al vrij lang een liefhebber van de grote kleine man uit M. Heb al genoten van het deel hiervoor.

P.S. Moonbeam Levels is alvast de eerste grote ontdekking in dit topic, waarvoor mijn dank, aERodynamIC.

Moonbeam levels is zo prachtig. Dat nummer is in de loop der jaren in steeds betere kwaliteit in de collectie gekomen. Dat begon met een enorme ruis er door heen en nu gewoon op cd kwaliteit. Deze versie via YouTube gooit me terug in de tijd dat je bootlegs kocht en de kwaliteit erbarmelijk was...maar je kocht t toch. Het internet heeft t allemaal veel makkelijker gemaakt. Neemt ook wel wat van de charme weg moet ik zeggen.

Maar ik hoop dat Moonbeam nog ooit officieel uitkomt, net als de gitaar versie van empty room. Zijn mooiste niet uitgebrachte song (in die versie)

Leuk al die reacties. Graag ieders ervaringen en belevenissen en zie de lijst dan maar als leuke leidraad (of je het met de positie eens bent of niet; ook voor mij vrij ondergeschikt eigenlijk). Voor mij is dit (ondanks de titel) toch een topic van en voor de grote liefhebbers.

196. Lady Cab Driver

Lady cab driver - Can U take me 4 a ride?
Don't know where I'm goin' 'cuz I don't know where I've been
So just put your foot on the gas - let's drive
Lady - don't ask questions
Promise I'll tell U no lies
Trouble winds r blowin', I'm growin' cold
Get me outta here - I feel I'm gonna die




Afkomstig van het album 1999. Lang een nummer geweest waar ik niet zo goed wist wat ik er mee aan moest. Het past heel erg in de stijl van de eerste albums van The Time.
Jill Jones krijgt hier een aardige hoofdrol. Ze zingt hier onder de naam J.J. en zou een rolletje in Purple Rain krijgen. weer later was zij verantwoordelijk van het voor mij beste Prince, niet door Prince gezongen titelloze album uit 1987.
De seks druipt er vanaf. Dat was prince ten voeten uit in die jaren: aan de ene kant religieus en aan de andere kant zeer expliciet qua thema seks. Jill hijgt aardig. Vanity deed dit later op het nummer Vibrator ook (daar was Jill Jones overigens ook op te horen).
De kenmerkende Minneapolis sound is hier goed hoorbaar: synths waar je eigenlijk blazers zou verwachten.

Ik hoor hier vooral de invloeden van George Clinton in terug.
Uitgerekte Funk.
Wat ik jammer vind aan het album 1999 is de lengte van veel nummers.
Maar het is natuurlijk een feestplaat, en een feestje mag lang duren.

Ik hield het meestal bij de pakweg eerste 3 minuten als er meerdere mensen in huis waren.
Dat vond ik (als basis van het nummer) ook wel genoeg. Heerlijk droog en kaal dat ritme, die bas en de ingetogen zang. Ik draaide steevast kanten B en D (die begon met Lady cab driver) van deze dubbelaar.

Ik hou juist van die lengtes. Ik was ook dol op de 12" versies van veel bekende nummers: die zijn net even beter dan de originelen vanwege die lengte

195. Last December

If ur Last December came
What would u do?
Would anybody remember
2 remember u?




Nu ik dit slotnummer van The Rainbow Children opnieuw beluister denk ik toch wel dat het wat hoger had moeten staan. Maar ja, iets met waan van de dag

T.a.f.k.a.P. leverde weer een album onder de naam Prince af. Na dit nummer volgen op de cd nog wat stille tracks en is er nog sprake van een reprise. Op bas horen we Larry Graham die in die jaren een grote invloed op Prince had. The Rainbow Children krijgt steeds meer de credits die het verdient, en zoals eerder gemeld heeft het mij ook wat jaartjes gekost eer ik dit album echt helemaal op waarde kon schatten. Je zou bijna denken dat het jammer is dat niet zijn allerlaatste album tijdens zijn leven is geweest. Ik denk dat het dan meer indruk gemaakt zou hebben dan HitNRun: phase two (hoe prima dat album ook is).

HET hoogtepunt van TRC voor mij (al geldt dat eigenlijk voor het rijtje vanaf "She Loves Me 4 Me"). Jammer dat dit nooit een reguliere concertafsluiter is geweest, is er wel geschikt voor lijkt me. Trouwens, "Black Muse" van HNR2 doet me muzikaal op een of andere manier altijd aan dit nummer denken.

Ik ga The Rainbow Children steeds meer waarderen.
Duidelijk dat Prince zich blijft vernieuwen en hier een meer volwassen geluid neer zet, al hou ik vooral van het speelse en uitdagende.

194. Screwdriver

Everyday when I wake up
Gotta make up
Another reason to make it last, miss mistake up
If we break up
We smash guitars and shatter glass




dericraven gaf al aan een liefhebber te zijn van de gitaarwerken. Ik sluit me daar bij aan. Hoezeer ik ook van de funky grooves hou en ze nodig heb ter afwisseling, Prince op gitaar is hemels. Toch vind ik deze rechttoe rechtaan rocknummers niet zijn allerbeste. Hij presteert het ook om ze allemaal een beetje op elkaar te laten lijken (er zullen er later nog een paar volgen). Iets te simpel, maar desondanks kan ik er goed van genieten. Het toont tevens de veelzijdigheid van Prince aan. Michael Jackson had gastgitaristen nodig om hem die blanke rockvibe te geven. Prince draait er zelf zijn hand niet voor om: achteloos ragt ie er op los, alsof het hem geen enkele moeite kost. De arrobitch. En ik hou d'r van!

Door dit soort opmerkingen kan ik gewoon al stoppen met dit topic

Missie geslaagd: het topic doet iets met users! Goed te lezen Leon.

En er komt nog zoveel moois... zit nu een spetterende live versie van Chaos and Disorder te bekijken. Ik zit echt kwijlend voor mijn scherm. Wat een gitaargeweld. Mijn hemel! Hopelijk staat die clip nog online als we zijn aangekomen bij dat nummer (want ja, die staat in de lijst).

Nu Prince er niet meer is zie je echt zoveel moois op YouTube. Ik snap dat mensen daar gemengde gevoelens bij hebben, maar ik zie ook dat nu meer mensen ontdekken hoe goed hij wel niet is, en daar hebben ze die beelden echt bij nodig!

Wow: ik vroeg me altijd al af wie die jonge gast daarachter was die het inderdaad geweldig vindt. De zoon van George Harrison zag dat Prince zijn vader eer aan deed.

193. Billy Jack Bitch

What if I called U silly names
Just like the ones that U call me?
What if I filled your eyes with tears
So many that U cannot see?




Nu een nummer van toch wel één van mijn lievelingsalbums uit de jaren '90: The Gold Experience. Het waren rare jaren: de albums werden minder boeiend, de optredens vonden ineens plaats in een veehal in Den Bosch en daar werden dan ook nog eens nummers gespeeld die velen niet eens kenden. Ja, de die-hards hadden die nummers al op tape. Veel daarvan kwamen terecht op dit album

Billy jack Bitch doet me een beetje denken aan nummers op 1999, maar dan met echte blazers. http://i68.tinypic.com/20b1isi.png was de nieuwe naam waar Prince mee door het leven ging en op dit album gebeurde dat voor het eerst.

Op deze track is Lenny Kravitz op achtergrond zang te horen. Lenny was goed bevriend met Prince en ze stonden wel eens samen op het podium. Tijdens een concert in Utrecht was dat ook het geval. Ik weet nog goed dat ik helemaal uit mijn dak ging toen ik hem het podium op zag komen.

Screwdriver klinkt als Lenny Kravitz, wat blijft Prince een held op gitaar.
Ik weet niet uit welke periode dit nummer komt, maar dit had gewoon goed kunnen scoren in de tijd van Always On The Run, Mr. CAb Driver en Are You Gonna Go My Way.

Nog even over Lady Cab Driver: dat is toch wel een heerlijk funk nummer van Prince. En voor mij één van de beste van 1999. Zelf zou ik 'm wat hoger hebben gezet.

Het nummer is terechtgekomen op zijn allerlaatste album HitNRun: Phase two, maar was drie jaar voor de release al het internet op geslingerd. Eind 2012 liet bandlid Hannah Ford de clip op haar Facebook zien. Begin 2013 werd het als single uitgebracht en in 2015 verscheen het dus alsnog op zijn laatste album.

Ik volg dit topic natuurlijk ook, al ben ik niet zo'n kenner als de meeste hier. Ik heb "slechts" 90% van zijn reguliere releases in mijn kast staan (alleen de laatste 3 en NEWS niet) en heb hem maar 3 x live mogen zien.

Ik had altijd hoop gehad dat hij weer een piano-periode zou krijgen, want ik de nadruk op gitaar ligt mij minder. Funky nummers als Lady Cab Driver (waarschijnlijk mijn favoriet van 1999) vind ik dan weer fantastisch.

Billy Jack Bitch zou ik in die periode niet zo bijzonder vinden, maar hier hoor je wel de invloed op hedendaagse artiesten als Bruno Mars in terug.
Ik heb alleen de albums vanaf Dirty Mind tot en met Diamonds and Pearl, dus hoor veel nieuw werk.

Het is dan jammer dat die Carré concerten op piano er nooit meer van gekomen zijn.

Zelf heb ik het meest met soul/ funk en jazz(y), en kan ik ook geweldig genieten van de funk feestjes van Prince, vaak met grote bands, en bombastische finales (maar ook de subtiele zwoele variant).
Maar het is juist de veelzijdigheid die hem zo geweldig maakte i.m.o. Inclusief allerlei soorten gitaarwerk (van Akoestisch, tot gillende solo's tot warme Santana achtige partijen dus). Een mix van alles waar ik van houd.
(Klein uitstapje) Grappig dat je Jackson noemt hierin. Ik ben van mening dat hij muzikaal de verkeerde kant op ging nadat hij besloot de zgn king of pop te willen worden. Van Halen in Beat it was natuurlijk een briljante set van Quincy, maar het succes ervan killde wel Jacksons meest passende soul en funk sound helaas (Off the wall/ Destiny).

Prince staat die gitaar kant wel perfect. Maar zijn Minneapolis achtergrond met de smeltkroes aan muziekstijlen is ook totaal anders dan waar The Jacksons vandaan kwamen. De twee worden vaak vergeleken. Vaak gaat dit mank, maar er zijn wel degelijk overeenkomsten. Het geboortejaar 1958, het kleine postuur, het verlegen karakter gecombineerd met een podium presence die ongekend was sinds James Brown. En natuurlijk de crossover naar een blank publiek in '83-'84 waar MTV niet meer om zwarte artiesten heen kon.
Ach.. zit niemand op een vergelijking te wachten hier, maar ik moest het toch even kwijt.