http://i63.tinypic.com/2hzu68p.png

Een top 200. Ik heb er lang over nagedacht. Het is bijna niet te doen om een volgorde aan te brengen in het werk van Prince. Zelfs 200 nummers bleken niet genoeg.

Aan die volgorde moet ook niet al te veel waarde gehecht worden (pas aan de top wordt het echt interessant en serieus en gaat de volgorde tellen). Het zou misschien wel kunnen gebeuren dat ik over het hoofd zie dat een nummer er twee keer in staat en op totaal verschillende plaatsen. Ach, een beetje chaos & disorder hoort bij de man

Ik zou het mooi vinden om dit topic te zien als een viering van al het moois dat mijn grote, kleine muziekheld ons gegeven heeft. Samen herinneringen ophalen of met anekdotes strooien. Hoe meer aanvulling hoe beter. Als er dan mensen alsnog de muziek van Prince gaan ontdekken ben ik al helemaal tevreden.
Voor mezelf ook een fijne trip. Het verlies van de muzikale held sinds mijn tienerjaren kwam hard aan en is nog steeds erg lastig, vooral bij het zien van optredens, interviews en videoclips.

Zondag wil ik van start gaan. Maar laat nu al gerust weten welke nummers je graag voorbij ziet komen, of laat op een andere wijze maar van je horen. Wat (korte) voorpret zou mooi zijn.


En wie geïnteresseerd is in de andere topics, hier de links: Marc Almond, The Smiths, The Smashing Pumpkins, Kate Bush, Nick Cave & the Bad Seeds, Pixies, Morrissey en Rufus Wainwright.

Prince leerde ik echt kennen in de periode dat ik naar de middelbare school ging, en niet ik alleen.
Klasgenoten die door hem begonnen met gitaar spelen, niet zozeer vanwege de solo aan het einde van Purple Rain, welke uiteraard geweldig was, maar iedereen wilde zo graag het intro van When Doves Cry leren spelen.
Het eerste nummer dat in het jaar 2000 draaide was 1999, vervolgens gingen we stappen.
Feesten alsof het 1999 was.
Het verzoek van Eric om met eigen anekdotes te komen bij de muziek van Prince pak ik met beide handen aan, al zal ik lang niet alles kennen wat er hier voorbij zal komen.

Ik wil als opwarmertje starten met nummers die ik bewust niet in de lijst heb opgenomen omdat ze nooit officieel zijn uitgebracht maar die ik wel enorm waardeer.

Ik start met:

There's Others Here with Us




In de jaren '80 had je nog geen internet. Maar er was wel een levendige handel in niet officieel uitgebrachte muziek en bootlegs van concerten. Er was een uitgebreid ruil-netwerk van fans die elkaar cassette bandjes opstuurden.
Ik was enorm trots op allerhande demo's en rariteiten. Op één daarvan stonden een paar hoogtepunten uit het onuitgebrachte materiaal en het toonde toen de enorme productiviteit van Prince aan. Dat niet alleen; de kwaliteit was torenhoog.

Ik hoop dat dit soort nummers ooit nog eens uitgebracht gaan worden! Het spookachtige There's Others Here with Us stamt uit 1985. Helaas heeft het Parade niet gehaald. Past er ook niet op, maar man man man wat een nummer!

Meer een Batman nummer, het gekrijs van slachtoffers van The Joker, terwijl hij lachend op de achtergrond te horen is.
Heeft ook wel wat weg van een tragere versie van When Doves Cry.

A Place in Heaven




Ik ben niet gelovig. Prince was het des te meer, dus voor hem mag ik hopen dat er een Place in Heaven is en dat ie daar mag jammen met Bowie, James Brown, Hendrix en al die andere bijzondere muziekhelden die hem zijn voorgegaan.
Dit lieve walsje komt uit 1986 en ik heb er altijd een zwak voor gehad. Ik krijg er een Kate Bush gevoel bij, een artiest die Prince hoog had zitten (ze hebben samen een nummer opgenomen dat op het Kate Bush album The Red Shoes terecht kwam).

All My Dreams




Een nummer dat heel hoog zou scoren in mijn lijst mits het officieel zou zijn uitgebracht wat dus niet het geval is.
Dit nummer stamt uit 1985 en zou op Parade hebben moeten staan, maar werd ervan verwijderd. Vervolgens zou het op het nooit verschenen The Dream Factory komen te staan als finale track.
Maar helaas, doordat ook dat album het levenslicht niet zag (veel nummers kwamen alsnog terecht op Sign O' the Times) is dit juweeltje nooit beschikbaar gekomen voor het grote publiek.

Ik vind dit een avontuurlijk nummer dat helemaal past in de Parade stijl. Als je dit soort nummers 'in de prullenbak laat verdwijnen' ben je een hele grote. Die jaren was Prince simpelweg niet te evenaren. De grote fans kennen dit nummer wel uit die tijd.

Empty Room




Empty Room deed indertijd mijn adem stokken. Zo mooi vond ik het. Ik was verbaasd dat hij het live ging spelen een aantal jaar terug.
Eén van de mooiste versies werd gespeeld in Montreux (waar een schitterende soundboard bootleg van is te vinden). Dat dit nummer later nooit op een album is verschenen verbaast me nog steeds.
Zoals op veel van zijn nummers laat Prince horen dat hij één van de beste gitaristen ter wereld is.

Het kijken naar dit soort opnames vind ik nog steeds erg moeilijk. Het idee dat ik er zelf nooit meer bij zal kunnen zijn (en met mij alle andere fans) is nog steeds niet te bevatten. Zijn albums deden me nauwelijks nog iets, maar live was dat het tegenovergestelde. Dan werd de tiener in mij weer wakker en was de spanning om aan kaarten te komen enorm en het gevoel tijdens zijn optredens bleef magisch.

Demoversie: Prince & The Revolution - Empty Room (unreleased) w/ lyrics - YouTube

Een beetje valsspelen is het wel, want op het album C-Note verscheen Empty Room als live versie

Moonbeam Levels




Als laatste wil ik dit nummer laten horen. Moonbeam Levels zou weleens mijn top 20 kunnen halen als het uitgebracht zou zijn.
Dit nummer heeft altijd tot mijn grote favorieten weten te behoren. Ergens doet het me denken aan het nummer Free van 1999. Niet zo vreemd, want het stamt uit 1982.
Gek genoeg was het niet gepland voor dat album. Wel zou het later moeten komen te staan op Rave Unto The Joy Fantastic, niet het album van rond de eeuwwisseling, maar een album uit 1989. Dat album kwam er nooit, omdat Prince toen bezig was met zijn Batman soundtrack.

Ik kan het na al die jaren nog steeds meezingen. Het cassettebandje heb ik niet meer, maar anno nu doen we dat met mp3's natuurlijk.

'He don't really wanna die' zingt Prince. En dan denk ik:

Mooi initiatief! Een groot artiest als Prince verdient die aandacht zeker in het jaar van zijn veel te vroege overlijden. En wie kan dit nu verzorgen dan aERodynamIC.
Ik blijf erbij dat Prince (ondanks zijn bekendheid) wat ondergewaardeerd wordt. Zeker de jongeren lijken geen idee te hebben.

Als ik over Prince begin schiet ik in allerlei superlatieven. Normaal probeer ik die wat te vermijden, maar in dit geval kan het niet anders: wat een onvergelijkbaar veelzijdig talent was deze man.

In de begin jaren moest ik nog niet zo veel van dat "rare mannetje met jarretels" hebben. Uiteraard was Purple rain later toch wel indrukwekkend, maar als 11 jarig Michael jackson liefhebbertje was ik nog in ontkenning van de grootsheid van deze artiest. Bij Around the world in a day ging ik dan toch voor de bijl, en van Sign o' the times was ik he-le-maal gek (zowel de film als het album). Ik heb als tiener/twintiger ook periodes gehad dat ik andere artiesten ontdekte en intensief draaide (bijvoorbeeld The Cure, Van Morisson, David Bowie, Joni Mitchell, Nick Drake, Otis Redding, Nina Simone, Donny Hathaway, Jimi Hendrix) maar enkel de ontdekkingen van het 70's werk van Marvin Gaye en Stevie Wonder kwamen in de buurt van wat ik voelde voor de muziek van Prince uit deze tijd.

Ik ben van mening dat hij samen met James Brown en Michael Jackson de grootste entertainer was die ik heb meegemaakt.
Gelukkig heb ik zowel Jackson als Prince (helaas pas na de geweldige Parade, SOTT en Lovesexy tournees) een aantal keren live kunnen zien. James Brown helaas niet (stom, want de kans was er wel, net als bij Miles Davis). Waar Jackson toch een vaste recept aanhield (en dat vond ik in '88 toen hij nog lieve zong nog geweldig, en in '92 zeer teleurstellend) was Prince een immer verassend podiumdier. Energiek, spannend, charismatisch, grappig en muzikaal indrukwekkend.
Maar ook later bleef Prince me vermaken met albums als The Rainbow Children / One night alone en 3121 en bijbehorende jazzy en funky feestjes van concerten.

Toch leuk dat je met een aantal onbekende nummers aftrapt Aero!
Ik heb hier een mapje met ruim 80 bootlegs/ b-kantjes en live spul, en ik kende alleen Empty room maar. Sowieso mooi die Montreux concerten. Dat vind ik ook gelijk veruit de beste van het stel.
All my dreams heeft ook wel wat weg van Lovesexy vind ik. En ja.. dat Moonbeam Levels krijgt, zoals wel meer platen, ineens een diepere lading.
Ik ben benieuwd naar de officiële lijst.

ps: Forever in my life (de topic titel).. dat nummer is dus één van mijn favorieten. En dan met name vanwege die lange gospelachtige uitvoering met dat bezwerende ritme van de concertfilm van Sign O' the times!

Ik hoorde die versie voor het eerst in Utrecht en hoewel ik al vaker kippenvel had die avond was het bij dit nummer torenhoog. Wat een passie, wat een vuur!
Op het album misschien een wat minder opvallend nummer, tijdens de live tour een hoogtepunt. Ik heb de film versie dan ook al ontelbare keren gezien en nog steeds kijk en luister ik graag naar die versie (sowieso is de hele film geweldig).
Het gaat zeker nog voorbij komen, en hopelijk kan ik die versie hier dan ook posten

Laat ik nu dan maar beginnen met de top 200. De volgorde stelt voorlopig eigenlijk niet eens zo veel voor. Pas in de bovenste regionen komen mijn echte favorieten aan de beurt.

Prince heeft zoveel uitgebracht dat ik er ook een top 500 van had kunnen maken. Natuurlijk kies ik wel voor nummers die ik echt goed vind en dat betekent dat sommige albums er wat bekaaider van af zullen komen waar andere flink aanwezig zijn (wat niet zo raar is als ze 5* hebben gekregen van mij). Sommige albums zullen niet eens een vertegenwoordiging hebben. Vind ik die dan zo slecht? Nee! Maar 200 is en blijft voor deze gigant gewoon erg weinig.

Hopelijk beleven velen hier plezier aan en ik zou het te gek vinden als de liefhebbers met hun verhalen komen, het gaat me vooral om de beleving van de nalatenschap van Prince en niet eens zozeer een volgorde van nummers en welke nu beter is of niet of dat er eentje te hoog of te laag staat (alhoewel daar uiteraard wel degelijk wat van gezegd mag worden want dat hoort er ook wel een beetje bij)

.......this is not music, this a trip!

http://i64.tinypic.com/2gvoj6h.jpg

200. Jam of the Year




Ooh!
This is the joint I've been layin' for all night
This is the one that really gets me gone
The DJ's on point, I'm sayin' he's alright
We gonna fun baby, baby, it's on

De opener van wat ik als één van zijn minste albums beschouw: de driedubbelaar Emancipation. Sowieso een wat rare periode voor mij. Ik zat helemaal in de 'alternatieve muziek' en Prince deed me steeds minder qua albums. Emancipation vond ik zelfs erg matig. Prince is nooit uit beeld verdwenen, maar dit waren wel de jaren dat mijn fan-zijn op een wat lager pitje ging en dat hield nog wel wat jaartjes aan. Ik teerde op zijn oude werk en uiteraard de live-optredens.

In 1997 ging in de V.S. de Jam of the Year tour van start. Er werden toen wat nummers van Emancipation gespeeld maar ook van Chaos and Disorder.

Dit nummer heeft de bekende funky groove van Prince. Voor mijn gevoel ietwat te veel automatische piloot en vooral een nummer dat je live moet horen en voelen. Maar lekker is het zeker en absoluut één van de betere nummers van Emancipation. Rosie Gaines krijgt een fijne hoofdrol toebedeeld. Wat was ik liefhebber van haar in die jaren.

Met Prince heb ik een haat-liefde verhouding. De ene song vind ik verschrikkelijk goed, de andere alleen maar verschrikkelijk. Laat dit voor mij een ontdekkingstocht voor het eerste zijn.

Drie favo's? The Ladder, Paisley Park en Under The Cherry Moon.

Ik vind sommige nummers ook niet best, maar dat is vooral omdat ik gewoon weinig heb met die kant van Prince. Er gaat dan ook een grote hit ontbreken in deze lijst. Mensen die mij een beetje kennen weten dan gelijk welke dat is

Gokje: The most beautiful girl in the world?

Zou jammer zijn..een van zijn mooisten (maar begrijp dat sommigen er moeite mee hebben)
En o succes Aero met deze mooie reis

Lekker nummertje Jam of the year. De tweede helft van de jaren 90 vind ik ook Pince's minste periode.
Om in 2001 heel sterk terug te komen met The Rainbow children en One night alone (live).
Daarna vind ik zijn albums (of delen ervan) slechts af en toe genietbaar, maar ik heb ook het idee dat dat bijzaak was geworden, en dat hij veel meer plezier haalde uit het optreden.

Emancipation is gewoon veel te lang. Je zou er een hele aardige enkele cd van kunnen maken (met nummers als Style, The love we make en Holy river).
Wel bijzonder aan deze plaat vind ik (ondanks dat het wat simpel en vooral te weinig akoestisch klinkt soms) dat het toch persoonlijk is. Friend, Lover, Sister, Mother / Wife bijvoorbeeld. Prince die een gezin wilde stichten, dat moet een bijzindere periode geweest zijn en tragisch dat het misliep. Dat is voor mij dan ook het verhaal van deze plaat.

Genieten dit, nu al!

Ik ga er niet omheen draaien: vreselijk nummer. Zo jammer dat uitgerekend dit (met Purple Rain) zijn enige nummer 1 in Nederland was. Maar ik sta hier redelijk alleen in, want het is een populair nummer.


Inderdaad een heftige periode in zijn privé leven denk ik zo (en ook nog eens zijn strijd tegen de platenindustrie). Jammer eigenlijk dat het geen meesterwerk opleverde.

Jam of the Year doet mij meer aan een band als Shakatak denken.
Het geluid van Prince is herkenbaar, maar het klinkt voor mij als iets uit begin jaren 80.
Lekkere funk, maar op dat gebied heeft hij mooiere dingen gemaakt, deze vind ik zelfs iets te gelikt.
Van mij had hij deze aan Lois Lane mogen geven.

199. Big City

Alright you polaroids.. let's go!
(yeah.. yeah.. yeah..)
Mhh we're in the big city
Uh.. come on!




Het allerlaatste nummer dat Prince op plaat heeft gezet. Het slotnummer van HitNRun: Phase Two dat vrij abrupt eindigt met de laatste woorden 'That's It', gevolgd door een stilte van 49 seconden...........

Alsof het zo heeft moeten zijn. Prince verliet het aardse leven niet met een meesterwerk, maar HitNRun: Phase Two gaf veel fans net even wat meer plezier dan veel albums daarvoor. Het klonk ontspannen en de blazers bleken een verrijking.

Het nummer is een fijn, funky feestnummer zoals hij ze vaker afleverde. Niet heel bijzonder, maar gewoon aangenaam om naar te luisteren. En symbolisch gezien nu toch wel een bijzondere afsluiter van zijn studioalbums uitgebracht tijdens zijn leven (zullen er nog veel gaan volgen na zijn dood?).

Ik ben erbij Eric: ben benieuwd!

Big City vind ik ook gewoon prima.
Wel vreemd om een beweeglijke Prince zo vrolijk te zien te bewegen op het podium.
Ik vraag mij nog steeds af hoeveel mensen op dat moment weten dat hij bijna kapot gaat van de pijn, of zo verdoofd is dat die pijn de dag later pas komt.
Dan hoor ik liever 1999; grappig omdat Big City op 199 staat.

Ah, toeval. Zie ik nu pas.

Leuk om je bijdragen mee te krijgen hier



Ben vooral benieuwd naar jouw verhalen. We hebben een behoorlijk gelijkende smaak en Prince is wel de meest grote overlap. Jij als mede-kenner kan hier vast mooie bijdragen leveren. Ik hoop dat het lennon ook lukt af en toe hier aanwezig te zijn ondanks zijn vakantie en ik denk dat we ook wel wat van thelion en VanDeGriend mogen verwachten

Ook Funky Bookie en Marty McFly zouden misschien wat kunnen melden hier. Zij zijn toch ook echte kenners net als ArthurDZ die zich hier al heeft gemeld.

Eric noemde hem bij Empty Room al een van werelds beste gitaristen.
Deze staat niet in de lijst; lijkt mij, maar daar laat hij het bij deze supergroep ook nogmaals horen.




(vanaf 3:27)

Wat ik zo mooi vind.. Je hoort nauwelijks nog blazers in de plastic zielloze muziek van tegenwoordig. Hetzelfde geldt voor een echte bas.
En meneer "real music for music lovers" staat daar bij dat Big city filmpje gewoon met 20 toeters op het podium.

Staat inderdaad niet in de lijst maar dit wordt inderdaad vaak aangehaald als zijnde een hoogtepunt op gitaargebied.

Sterker nog: het filmpje staat ook bekend als... 'the greatest guitar solo ever'. En dat is het misschien ook wel. Geweldig trouwens hoe hij de rest van het podium afblaast. Sommige kunnen het waarderen, anderen helemaal niet (let op Jeff Lynne).

Ik heb ook niet het idee dat ze een biertje zijn wezen drinken met z'n allen daarna.
Prince was the king here.

Aardig zijn was ook nooit het doel. Nog zo'n coole actie van hem

Zelf heb ik trouwens meer met verschillende Joy in repetition uitvoeringen als het op gitaar aankomt.

Die zoon van George Harrison vind het wel helemaal geweldig, en dat lijkt mij het belangrijkste.
Als iemand op zo'n manier een ode aan zijn vader brengt.

Ach het is zondag, laat ik er gewoon nog eentje tegenaan gooien

198. Annie Christian

Annie Christian wanted to be number one
But her kingdom never comes, thy will be done
She couldn't stand the glory, she would be second to none
The way Annie tells the story, she's his only son
Annie Christian wanted to be a big star
So she moved to Atlanta and she bought a blue car
She killed black children, and what's fair is fair
If you try and say you're crazy, everybody say electric chair
Electric chair




Mijn eerste kennismaking met Prince was 1999 dat een hit in Nederland werd (net geen top 10). Controversy werd 27 maar dat nummer heb ik toen niet bewust meegemaakt.
Ik vond 1999 helemaal geen leuk nummer als 12-jarige. Twee jaar later verscheen When Doves Cry en alles veranderde. Purple Rain was mijn eerste Prince lp en toen ging ik langzaam ouder werk kopen. Eerst 1999 en toen Controversy waarop Annie Christian staat. Controversy was dus mijn derde Prince lp.

Ik vond dat toen een gek nummer, en het heeft me altijd weten te boeien. Een beetje kil en koud en toch pakkend. Van de tekst begreep ik toen niks. Later begreep ik dat de dood van John Lennon genoemd werd.