Het einde van 2008 en in 2009 gebeurde er wederom een hoop.

Er komt een tweede album uit van het soloproject van Steve Rothery The Wishing Tree. Dertien jaar verder maar het debuut kan niet worden benaderd. Het idee is het zelfde maar het is niet zo mooi als de eerste en het is bij sommige gedeeltes zelfs saai te noemen.

https://www.musicmeter.nl/images/cover/152000/152444.300.jpg

Als er wat rumoer rond Marillion komt is EMI er altijd als de kippen bij om ook wat uit het verleden uit te brengen. EMI komt met de verder wel erg leuke box The Singles '82-'88. Alle singles met b kanten en alternatieve versies van de Fish periode in een kek boxje. In eerste instantie is het een boxje met 12 cd-singles en in en in een later stadium als propvolle drie disc editie alles achter elkaar geplakt.
https://www.musicmeter.nl/images/cover/180000/180409.300.jpg



Dit is lang niet het enige wat EMI uitbrengt in die periode. Allereerst is daar de lijvige live box Early Stages. Een live box uit de Fish periode. Je krijgt 6 cd's voor je kiezen zodat het doet denken aan het eerder via FRC verschenen Curtain Call, A Live Archive 1983-1988. De jaartallen zijn ietsje anders (namelijk 82-87) maar idee is het zelfde. Het interessantste gedeelte is de eerste helft van Misplaced Childhood tijdens de Fugazi tour. De plaat Misplaced Childhood is dan dus nog niet verschenen en de band zit ook nog duidelijk in de ontwikkelingsfase van dat album. Zowel muzikaal als tekstueel zitten er nog dingetjes in die de uiteindelijke plaat niet of niet op die manier gehaald hebben.
https://www.musicmeter.nl/images/cover/145000/145872.300.jpg



Verder een cd versie van Recital of the Script. Een live concert welke al eerder verschenen was op video en later dvd. Het concert is er wel eentje uit de begin periode. 18 april 1983 om precies te zijn, dit was de laatste avond van de Scripttour.
https://www.musicmeter.nl/images/cover/163000/163470.300.jpg



De koek was nog niet op, er verscheen ook een dubbel cd van het eerder op videoband en 1 cd (onder de noemer sound+ vision) en later op dvd verschenen Live from Loreley. Het was het laatste concert van de reguliere Clutching at Straws tour, dus een paar maanden later was het voorbij. Eerst zou de show van een paar dagen er voor in Lyon opgenomen worden maar erg slechte weersomstandigheden voorkwamen dat. De geluidskwaliteit is voortreffelijk. De setlist overigens ook.
https://www.musicmeter.nl/images/cover/162000/162870.300.jpg



was er dan niet nieuws van de mannen in 2009? Natuurlijk wel! Een akoestische plaat onder de noemer Less is More. Elf nummers uit de Marillion catalogus zijn gestript en opnieuw in elkaar gezet. Voor de meeste nummers zijn nieuwe arrangementen geschreven. Ook duiken er de nodige exotische (letterlijk en figuurlijk) instrumenten op die nooit eerder zijn ingezet bij Marillion releases. Naast de elf herbewerkingen staat er ook een nieuw nummer op. It's Not Your Fault is een drie en halve minuut lang nummer waarbij de titel (te) vaak voorbij komt. Het is niet bepaald een indrukwekkend werkje. Het album behaald de 72ste plaats in de albumlijsten.
https://www.musicmeter.nl/images/cover/174000/174377.300.jpg





Persoonlijke noot:
Er is een Less is More tour maar die sla ik over.

Doordat een zekere grote Marillionfan op dit moment niet meer voor Progwereld schreef, bleef er voor mij wel het nodige te schrijven over

Marillion – Recital of the Script « Progwereld
Marillion – The Singles ‘82-’88 « Progwereld

Van Less Is More kregen we geen promo. Hoewel dat voor een band van het formaat Marillion een beetje een omissie op de site is, is daar wat mij betreft ook geen recensie van een meesterwerk aan verloren gegaan. Toevallig heb ik de beide nieuwe nummers van het album de afgelopen weken wel in de Prog Files gedraaid, dat dan weer wel.

Het geduld van de Marillion-fan moet anno 2009 toen behoorlijk op de proef gesteld zijn na een paar zo-zo tot slechte albums. Ik vermoed overigens dat Marbles hun carrière gered heeft, want daarvoor was het ook al bijna een decennium vrij pover.

Toen al een pusher van Twelfth Night.

(Overigens wordt neo-prog niet beter dan Script en Recital of the Script is een briljante videoregistratie)

Ook als je je heilig voorneemt geen stokpaardjes te hebben, kom je jezelf na een al wat langer lopende schrijfcarrière op den duur wel tegen.

Overigens geloof ik onmiddellijk dat het bescheiden repertoire van Twelfth Night en de langdurig moeilijke verkrijgbaarheid ervan zeker bijgedragen hebben aan hun cultstatus en het is natuurlijk ook altijd heel stoer om af en toe misnoegd te stellen dat een bepaalde verloren parel onderschat wordt. Maar als ik voor dat alles corrigeer, ben ik nog steeds van mening dat Script en het één jaar oudere Fact & Fiction zeer aan elkaar gewaagd zijn.

Dat Less is More vond ik ook niet zo fantastisch, maar voor mij moest het er nu maar eindelijk maar eens van komen!
Ik ging Marillion voor de eerste keer live zien. Fish had ik al een paar keer live mogen aanschouwen, maar Marillion was er nog nooit van gekomen. Soms lag dat er aan dat ik te laat was, soms gewoon te ver weg en tja, de albums waren ook niet altijd van een dusdanige kwaliteit dat ik er een reis voor over had.
Maar nu kwamen ze in mijn eigen stad en dan ook nog eens in de Kleine Zaal. Dat was dubbel fijn, want dat vind ik een mooi intiem zaaltje voor een dergelijke band. Dus nu was er geen enkel excuus meer. En live was het uitgeklede ook nog eens een stuk mooier en indrukwekkender dan op de plaat. Ook het optreden an sich, het charisma en de praatjes van Hogarth en het speelplezier maakte grote indruk.
Ik had toen nog geen vergelijkingsmateriaal, maar vond het toch een heel mooi en bijzonder optreden.

Edit: Voor de volledigheid ook nog even de setlist erbij gezocht. Heb het concert ook nog digitaal, toen kun je dat via hun site in goede kwaliteit aanschaffen. Eigenlijk geen idee of ze dat nog steeds aanbieden bij al hun concerten?

Go!
Interior Lulu
Out of This World
Wrapped Up in Time
The Space...
Hard as Love
Quartz
If My Heart Were a Ball It Would Roll Uphill
It's Not Your Fault
Memory of Water
This Is the 21st Century
Cover My Eyes (Pain and Heaven)
Beautiful
Estonia
You're Gone
80 Days
Gazpacho
Encore:
Made Again
Easter
Encore 2:
The Answering Machine
Play Video
Three Minute Boy

Van mij al een tijdje geen feedback. Was me in deze jaren totaal niet bewust of ze nog bestonden....

Rond 2010 is het betrekkelijk rustig rond de band. Tenminste het is maar wat je rustig noemt want de ene na de andere live cd/dvd/brd komt uit via de band/webshop/fanclub. Had ik al eens gezegd dat Marillion verzamelen niet de goedkoopste hobby is? Uiteraard verscheen er ook gewoon het nodige wat via de winkels verkrijgbaar was.

Zoals de tweede zogenaamde officiele bootleg box via EMI. Het heeft de zeer originele naam The Official Bootleg Box Vol 2 meegekregen en deze keer krijgen de Hogarth jaren alle aandacht. Acht cd's vol met live materiaal vanuit de eerste helft van de jaren '90. De geluidskwaliteit is niet overal even goed, geinig zijn de vier nummers opgenomen voor radiosessies in 1992 en 1994.

https://www.musicmeter.nl/images/cover/196000/196057.300.jpg



In 2011 verschijnt er een akoestisch live concert op 2cd, dvd en blu ray. Het is opgenomen tijdens de Less is More tour van een jaar er voor. Een mooie registratie in een mooi gebouw. Live From Cadogan Hall is titel die precies beschrijft waar het gebeurde.
https://www.musicmeter.nl/images/cover/214000/214151.300.jpg



Een ander live album wat uitkomt is Best.Live. Eerst komt dit enkel via hun eigen webshop maar redelijk kort er na ligt dit ook in iedere winkel op de planken. Wel met een andere hoes overigens (onderste plaatje). Het is een soort van best of live Marillion van eerder verschenen live documentaties.
https://www.musicmeter.nl/images/cover/255000/255464.300.jpg
http://www.marillion.com/prodimages/prod/1158.jpg

Eind 2011 verschijnt de debuutplaat van Edison's Children. Een samenwerking tussen Pete Trewavas en de Amerikaanse zanger/Multi-instrumentalist Eric Blackwood. Ze komen elkaar tegen tijdens een Amerikaanse tour van Marillion waar Blackwood wat dingetjes regelt voor de band o.a. tijdens soundchecks. Op het debuutalbum laten ook andere leden van Marillion zich horen. In het titelnummer is nog een opvallende gast te horen namelijk Robin Boult die jaren in de begeleidingsband zit van Fish.
https://www.musicmeter.nl/images/cover/234000/234805.300.jpg

Die official bootleg box levert een niet onaanzienlijke bijdrage aan het feit dat ook bij mij Marillion de meest uitgedijde artiest in de collectie is (soit, ze staan ook op 2 in mijn Artiesten Top 10 hier op MuMe). Voor 5 items geregistreerd in de eigen administratie ('t zijn 5 verschillende concerten) en als ik er iets van draai, is het ook één zo'n concert. Maar eigenlijk ook een beetje symptomatisch voor het net voorbij zijn van het verzadigingspunt. Die Edison's Children heb ik ook nog en daar kom ik ook niet zo veel verder mee dan dat hij stof vangt.

2012 staat in het teken van een nieuw album. Vier jaar na de laatste echte studioplaat komt de band hier met Sounds That Can't Be Made. Het 17de album van de band komt uit op de 17de van september. Het album was een flinke bevalling, Marillion stond weer eens op springen en serieuze ziekte verschijnselen bij de vrouw van Hogarth zorgen voor flinke vertragingen.

De plaat is voor een groot gedeelte opgenomen in de Real World Studios van Peter Gabriel.

https://www.musicmeter.nl/images/cover/260000/260753.300.jpg

Het nummer wat het meeste opvalt is zonder twijfel Gaza. Een zwaar politiek geladen song welke ruim zeventien minuten klokt. Een epic eerste klas. Het lied wordt opgedragen aan de mensen en vooral de kinderen in de Gaza strook. Het lied is duidelijk geen makkelijke kost en misschien wel het meest politiek uitgesproken lied van Marillion tot dan toe. De tekst is grotendeels geschreven vanuit het oogpunt van een kind wat daar leeft. Muzikaal heeft het een grillig (in positieve zin) verloop.



Een ander nummer met epische tijdproporties is Montreal. Het is als song verder niet vergelijkbaar met Gaza. Dit is een veel meer melodieus lied met een langzame opbouw, meer in de traditie van bv Marbles. Tekstueel is het een ode aan singer-songwritter Joni Mitchell. Steve Hogarth, Mark Kelly en Steve Rothery zijn zelfverklaard fan. Ze wordt ook bij naam genoemd in het lied "I heard Joni Mitchell singin' her poems of isolation". Dit is niet de eerste keer dat Joni aandacht krijgt van Marillion. Ook Fish was fan en die heeft in Lavender een titel van een lied van Joni Mitchell uit 1975 geciteerd "Shimmer in the haze of summer lawns". Later in Montreal komt ook Leonard Cohen nog voorbij, "So up in my room I discovered Leonard Cohen on TV" . Ook van hem is Hogarth fan, bij soloconcerten van H komt met enige regelmaat zijn versie van Famous Blue Raincoat voorbij.



Het laatste nummer wat ik wil aanstippen is het titelnummer van de plaat. Of Casartelli het nou wel of niet leuk vind dit nummer is een behoorlijk grote fanfavoriet geworden de laatste jaren. Ik heb zelf het idee dat dit zijn oorsprong vind tijdens het Marillionweekend van 2015 waar het lied de afsluiter is van de Marbles avond. Na het dubbel album in zijn geheel gespeeld te hebben krijgt de menigte dit nummer als laatste toegift. De band is zichtbaar verrast door de explosie van geluid na afloop van het nummer. Nog minuten lang gaat het publiek door met zingen.



Hoewel het album niet hele grote potten breekt in de hitlijsten (er worden natuurlijk ook veel albums verkocht dmv inschrijving via de website die niet meegeteld worden door de hitlijst instanties) wordt het album wel redelijk breed gedragen. Het behaald de album top 50 in Engeland (43), Duitsland (29), Nederland (22) en Noorwegen (37). In andere landen valt deze daar net buiten maar weet wel voor het eerst sinds lange tijd weer de hitlijsten te behalen zoals in Zweden (55) en Zwitserland (58).

persoonlijke noot 1:
Na het middelmatige Somewhere Else en het voor mij teleurstellende Hapiness is the Road ben ik wel in mijn nopjes met deze plaat. Het is niet zo dat alle noten raak zijn maar het goede gevoel is er weer. Is dit weer net zoals bij Anoraknophobia een voorbode voor een waar meesterwerk?

persoonlijk noot 2:
De band komt weer voor een aantal concerten naar Nederland. Het concert van 16 november in de Zoetermeerse Boerderij pik ik mee.

Setlist:

Gaza
You're Gone
Cover My Eyes (Pain and Heaven)
Slàinte Mhath
Sounds That Can't Be Made
Neverland
A Voice From the Past
Power
Three Minute Boy (akoestisch)
Real Tears for Sale
The Sky Above the Rain
The Great Escape

A Few Words for the Dead

Sugar Mice

Ik kom vooralsnog inderdaad niet verder dan "o, daar is-ie weer", op het 2015-weekend zelfs tweemaal als mijn geheugen me niet bedriegt.

Een vergelijking met Anoraknophobia (en misschien ook .com en Radiation) kan ik ook wel maken, maar dan met een iets andere insteek: de band onderneemt een duidelijke poging iets anders te doen. Sounds That Can't Be Made is een avontuurlijke plaat, avontuurlijker dan Happiness Is the Road en Somewhere Else (op de vergelijking met de directe voorgangers gaat de vergelijking dan overigens weer mank). Gaza is grillig, maar ik kan het nummer op zich wel waarderen. Sounds That Can't Be Made doet mij dus weinig en verder is er, ondanks behoorlijk wat luisterbeurten, erg weinig van het album blijven hangen, op de lauwe meezinger Lucky Man na.

Hoewel avontuurlijker voor mij dus geen verbetering op Happiness Is the Road, eerder het tegendeel.

Wat mij betreft ook een hele behoorlijke plaat en ik zal de cliffhanger van of dit de voorbode is van een nieuw meesterwerk maar niet verpesten

Ik zie Marillion tijdens deze tour in Enschede 3 dagen later. Een mooi concert, maar in mijn herinnering is Steve Hogarth niet het hele concert geweldig bij stem. En bij de eerste toegift vond ik dat je toch ook echt wel kan horen dat die nummers niet voor Hogarths stem gemaakt zijn. Gaza maakte wel diepe indruk tijdens dit concert.

Gaza
You're Gone
Beautiful
Slàinte Mhath
The Sky Above the Rain
Neverland
Estonia
Power
King
The Great Escape

Encore:
Kayleigh
Lavender

Encore 2:
Sugar Mice
Three Minute Boy

hij duurde door de participatie wel langer dan gemiddeld maar het was toch echt maar 1 keer.

Power overigens wel twee keer, door dat deze bij het zogenaamde Swap the Band gedeelte ook voorbij komt.

Dan zal het Power wel geweest zijn die twee keer langskwam. Ging het hart ook al niet sneller van kloppen helaas.

Edit: dat dus.

Mijn eerste keer Marillion, maar dan een paar maanden eerder, 24 juli in Paradiso. Volgens setlist.fm moet dat ook de Sounds That Can't Be Made-tour geweest zijn. Zelf twijfel ik daar sterk aan, want ik kon me niet heugen een nummer van dat album gehoord te hebben en dat blijkt te kloppen. Gezien de nummers die er wel gespeeld zijn, moet ik daar volgens mij ook niet rouwig om zijn.

Het album in kwestie, Sounds That Can't Be Made, heb ik al jaren niet meer gehoord. Was er destijds maar matigjes van onder de indruk en heb het op den duur zelfs verwijderd van mijn computer. Heb destijds nog overwogen om het aan te schaffen, maar de hoge nieuwprijs van cd's tegenwoordig i.c.m. een ietwat tegenvallend Gaza heb ik daarvan afgezien.

Nee bij die 2 zomerconcerten in Paradiso was de plaat nog niet uit.

Wel twee vrijwel compleet andere concerten die dagen, zo uit mijn hoofd was Brunniepoo daar beide dagen naar toe geweest.

Klopt, twee verschillende concerten, maar beide uitstekend. Vooruitlopend op Sounds speelden ze toen volgens mij al wel Power en Lucky Man. De opmerking van chevy93 klopt dan ook niet. Overigens waren die concerten beduidend beter dan het concert in De Boerderij, waar h inderdaad slecht bij stem was. Dat optreden zou zelfs wel eens de minste kunnen zijn dat ik tot nog toe van Marillion gezien heb.

Sounds beviel bij verschijnen vrij goed. De waardering is daarna wel iets gedaald: een middenmoter. De waardering voor Gaza is daarentegen juist flink toegenomen. Ik vond het in het begin niet veel, maar inmiddels is het - samen met The Sky Above The Rain overigens - bij de betere nummers van de laatste twintig jaar gaan behoren.

Oh ja, Lucky Man zie ik inderdaad staan en nu ik er zo over nadenk, herinner ik me die nog.

Het einde van 2012 en 2013, 2014 en 2015 is het niet heel spannend rond Marillion. Maar uiteraard komt er toch wel het nodige uit.

Allereerst komt EMI met de meest vage verzamel cd die er ooit kwam van de band. Je krijgt onder de noemer Sight & Sound (niet te verwarren met Sound & Vision) een cd en een dvd. De cd bevat 15 nummers waarvan Easter de jongste is. De clip bevat 10 videoclips.
https://www.musicmeter.nl/images/cover/262000/262197.300.jpg

Een veel interessantere verzamel is de tweede box van de Single Collection. Deze keer de EMI jaren van Marillion met Hogarth. Het recept is het zelfde is als bij deel 1. In eerste instantie in een kek doosje met 12 losse cd-singles (van Hooks in You t/m Beautiful) en later met drie volgepropte cd's. Er staat heel veel live/akoestisch werk op maar ook een aantal b kantjes die verder niet op de reguliere albums staan zoals The Release ( b kant Easter).
https://www.musicmeter.nl/images/cover/353000/353159.300.jpg



Qua live werk verschijnt er weer een kleine meter aan materiaal via de webshop maar ook via de reguliere kanalen valt er wat te vinden. Somewhere in London verscheen al eerder als dvd maar in 2013 krijgt deze een re-release als dubbel cd met de dvd voor een redelijk scherpe prijs. Voor iedereen die door de vele bomen het bos niet meer zien maar wel iets live willen hebben van de band is dit wellicht een aanrader. Geluidstechnisch misschien wel diegene met de beste kwaliteit. Dit zijn opnamen, zoals de titel al doet vermoeden, van de Somewhere Else tour.
https://www.musicmeter.nl/images/cover/388000/388278.300.jpg



Verder verschijnt de zondagavond van het Marillionweekend 2013 op dubbel cd (en dvd en brd) met de titel A Sunday Night Above the Rain. De stem van Hogarth staat wat onder druk na een heel weekend optreden, drinken, lachen, weer optreden en ook weer drinken dus dat is niet zo heel vreemd. De setlist is in ieder geval een mooie waarbij de nadruk ligt op het op dat moment net verschenen Sounds That Can't be Made
https://www.musicmeter.nl/images/cover/439000/439278.300.jpg



Aangezien er even een paar jaar geen bandalbum in zit gaan de leden hun eigen weg en komen ze met allerlei verschillende releases. Zo komt Steve Rothery met zijn eerste echte solo album onder de noemer The Ghosts of Pripyat. Een volledig instrumentaal album waaraan de grote Marillion knuffelbeer wel het nodige werk heeft gehad. Hij krijgt op dit album ondersteuning door o.a. proggrootmeesters Steve Hackett en Steven Wilson
https://www.musicmeter.nl/images/cover/453000/453313.300.jpg



Mark Kelly sluit zich aan bij de neo-progformatie DeeExpus welke met The King of Number 33 een prima album afleveren.
https://www.musicmeter.nl/images/cover/235000/235638.300.jpg



Ook zanger Steve Hogarth laat van zich horen. Samen met zijn beste vriend Richard Barbieri (u weet wel van Porcupine Tree en Japan) brengt hij een album en een EP uit. Het is heel sfeervol wat de beide heren tot ons brengen. Verwacht geen instrumentale krachtpatserij maar synthtapijten en Hogarth die daar een beetje overheen praatzingt. Het is niet geschikt voor ieder tijdstip van de dag (ook niet voor elke dag trouwens) maar laat op de avond met een wijntje en goede koptelefoon kan het wonderen verrichten.
https://www.musicmeter.nl/images/cover/237000/237090.300.jpg


https://www.musicmeter.nl/images/cover/406000/406061.300.jpg



Verder gaat Trewavas gewoon lekker door met het zeer succesvolle Transatlantic. Inmiddels staat de teller op vijf studio en vijf liveplaten. Het recept blijft enigszins het zelfde, lange epics met de wortels diep in de jaren '70 bij de groten namen uit die tijd.
https://www.musicmeter.nl/images/cover/459000/459468.300.jpg

Daarnaast neemt de band het Italiaanse proggezelschap RanestRane een beetje onder hun hoede. Na een paar jaar in de marge gewerkt te hebben komt de band met een zeer mooi album A Space Odyssey: Part One (Part Two is ook al uit en Part Three komt er aan) waarop Hogarth zijn stem als zogenaamde navigator in zet en Rothery hier en daar wat solo's speelt. Ze gaan op tour met de Rothery band en treden op tijdens het Marillion weekend van 2015. Ze maken op films gebaseerde conceptalbums, absoluut de moeite waard.
https://www.musicmeter.nl/images/cover/408000/408143.300.jpg

De Hogarth/Barbieri samenwerking en RanestRane vechten hier om de prestigieuze titel Meest Interessante Vermelding uit dit Blokje Volgens Casartelli. Maar in zijn algemeenheid vrees ik dat vooral de eerste zin de periode goed samenvat. We cliffhangeren nog even door.

23 september 2016 verschijnt het 18de album van Marillion. De naam? F.E.A.R. of te wel Fuck Everyone And Run. Oorspronkelijk zou het album uitkomen op 9 september (09+09 = 18) maar dat werd toch verschoven. Op de hoes valt in het vakje van de letter A nog twee dingen te zien. Allereerst het cijfer 18 en verder een u. Die 18 slaat op het 18de album maar de combi Au weer op de scheikundige benaming voor goud (zie kleur hoes). Of te wel 18 karaat goud. De opvallende volledige titel komt voorbij in het nummer The New Kings maar kwam al eerder voorbij in een lied van Hogarth en Barbieri van het album Not the Weapon but the Hand namelijk Only love Will Make You Free. Het album komt uit op standaard cd, een SACD versie en dubbel LP. Het album heeft vijf nummers (zes als je Why Is Nothing Ever True? als los nummer ziet) maar een aantal van die nummers zijn weer opgesplitst in meerdere gedeeltes waardoor de cd-speler 17 nummers zal aangeven. Marillion is boos op de wereld en dat willen ze laten weten ook. Het album is enorm politiek geladen en de band (vooral tekstschrijver Hogarth) heeft wat te vertellen aan de mensheid. En de mensheid? Die luistert met grote getalen!

https://www.musicmeter.nl/images/cover/548000/548884.300.jpg

opmerking: volledige versies van de nummers staan niet op youtube, enkel de aparte gedeeltes.

De openingstrack El Dorado laat meteen al horen waar we als Marillion luisteraar aan toe zijn. Een lange symfonisch geladen epic. De tekst gaat (vooral) over Engeland en (onder andere) over het vluchtelingen probleem en in het bijzonder hoe Engeland daar mee om ging.





Bij The Leavers wordt ook vaak de link gelegd naar vluchtelingen maar dat is niet waar. Ook gaat het niet over Brexit. Het lied was al geschreven voordat dit in werking werd gezet. Het gaat om het leven dat je hebt als je veel aan het reizen ben. Je wordt elke dag wakker in een andere stad of zelfs land. Een bekend fenomeen als je artiest ben maar dit geld natuurlijk ook voor de op en afbouwers van de podia en e.d. Deze mensen zijn maanden van huis en zodra ze thuis zijn hebben ze ineens geen inkomen meer want ze worden enkel ingehuurd voor de tourperiode.





Het laatste nummer van het album heet The New Kings en dat was het eerste nummer wat Marillion de mensheid liet horen van deze plaat. Een lied over de zogenaamde nieuwe rijken en dat die langzaam de wereld overnemen. Met name hoe de banken op dit moment functioneren, kijk alleen maar eens naar de bonussen die de directeuren opstrijken. Er zit in dit lied ook een link naar het nummer We Do What We're Told (Milgram's 37) van Peter Gabriel (album SO) wat er over gaat dat mensen enkel maar braaf de orders van meerdere opvolgen terwijl ze weten dat wat ze doen erg fout is.





Het album slaat in als een bom, nou ja bommetje maar in de symfowereld mag je het dan toch wel over een flinke bom hebben. De 5 sterren recensies vliegen ons om de oren en de cd is niet aan te slepen. De band komt in vele landen de hitlijsten binnen waar het al jaren niet meer is geweest. In de landen waar ze altijd al redelijk groot waren worden posities bereikt die sinds eind jaren '80 niet meer behaald waren of in sommige gevallen zelfs nooit behaald waren. Even op een opsomming:
Engeland nr 4
Schotland nr 4
Nederland nr 6
Polen nr 8
Duitsland nr 10
Frankrijk nr 14
Italie nr 14
Zwitserland nr 15
Zweden nr 17
Belgie nr 21
Ierland nr 27
https://lh4.ggpht.com/-W6JfUnyAKU8/V-9DBksDafI/AAAAAADv1Rk/BZh1n_ZuJU0/w1000-h800/image

Ook is het prijs bij de jaarlijkse Progawards. Marillion de won volgende prijzen bij de verkiezing over 2016:
BAND OF THE YEAR
ALBUM OF THE YEAR
MALE VOCALIST
GUITARIST
BASSIST
KEYBOARD PLAYER
DRUMMER
EVENT OF THE YEAR
MAN OF THE YEAR (Hogarth)


persoonlijke noot 1:
Tja ook ik val voor F.E.A.R., erg hard zelfs. Het is een album dat me meer dan raakt. Komt dit door het lange wachten en dat we niet altijd even hard beloond zijn in het verleden of is het gewoon echt een meesterwerk eerste klas? De tijd zal het leren maar ik neig nu wel naar het laatste.

persoonlijke noot 2:
De F.E.A.R. tour komt uiteraard ook in Nederland. Twee keer een volledig uitverkocht Vredenburg/Tivoli op 6 en 7 december. De tweede avond ben ik van de partij met een hele fijne setlist.


The Invisible Man
You're Gone
Sounds That Can't Be Made
Fantastic Place
Living in F E A R
Goodbye to All That /Wave /Mad
Afraid of Sunlight
The New Kings: I. Fuck Everyone and Run
The New Kings: II. Russia's Locked Doors
The New Kings: III. A Scary Sky
The New Kings: IV. Why Is Nothing Ever True?
Easter
The Great Escape
King

El Dorado: I. Long-Shadowed Sun
El Dorado: II. The Gold
El Dorado: III. Demolished Lives
El Dorado: IV. F E A R
El Dorado: V. The Grandchildren of Apes

Ocean Cloud
Market Square Heroes

Met de mededeling dat in 2017 Marbles in the Park (het hele album opgenomen tijdens het Marillion weekend 2015) verscheen op 2cd, dvd en brd komt een einde aan de Marillion reis van 1982 tot en met begin 2017.

https://www.musicmeter.nl/images/cover/655000/655585.300.jpg

Knap gedaan The Story continues...(hopelijk nog 35 jaar voor de band)

En we zitten ineens in het heden!

Ik heb F.E.A.R. in afwachting van de ontknoping ook nog een keer opgezet en ja, het is een mooie plaat. Hoe mooi precies, daar moet inderdaad nog wat meer tijd overheen gaan, maar de beste sinds Marbles lijkt me geen heel gewaagde stelling.

Dus toch de voorbode voor een meesterwerk

Passend einde voor een prachtig verhaal van begin tot eind vigil! Mijn grote complimenten voor dit geweldige topic. Ik heb met zeer veel plezier meegelezen!
(5 sterren, maar dan anders)

Mooi verhaal Vigil!

Las ergens iets over een idee voor een reünie tour dat nooit van de grond kwam maar er is ooit (2007/2008?) een reünie optreden geweest in Aylesbury. Dat mag niet onvermeld blijven denk ik. Verder is het een compleet verhaal.

Geen heel optreden, het was een optreden van Fish waar tijdens MSH de resterende leden (zonder H uiteraard) mee deden.

Marillion joins Fish for a one off Market Square Heroes 16:9 - YouTube

jaja, een heel optreden van MSH dus

Ja dat wel

Vanuit sentimenteel oogpunt wel leuk maar het klinkt nergens naar

Ik ken die uitvoering ook.
Het is vrij rommelig idd.
Maar uit nostalgisch oogpunt zeker legendarisch.
De echte reunie is er nooit gekomen.
Het had leuk geweest, maar de relevantie er van ongaat mij nogal.
Marillion met H bestaat al veel langer dan de bezetting met Fish.
Voor de oerfans leuk natuurlijk.

Voor de symfonische liefhebbers:
Muziek >> Toplijsten en favorieten >> 50 shades of Genesis, a Musical Box