Je was zo lekker bezig. Mijn zegen heeft het.
De achtergrondverhalen zijn interessant genoeg.
Vooral doorgaan

En zo was het november 1988 en zat Marillion zonder zanger. Er stond nog 1 concert in de planning, een fanclubconcert in Nederland. 12 november 1988 in Tivoli Utrecht om precies te zijn. De band liet nog in alle onzekerheid de fanclubdag doorgaan. Ze speelde vijf liedjes met als zanger bassist Pete Trewavas. De setlist was:

Garden Party
Market Square Heroes
Incommunicado
Heart of Lothian
Freaks

Er moest dus op zoek gegaan worden naar een frontman. De band had diverse "sollicitanten" waar onder o.a. Stuart Nicholson van neo-progformatie Galahad een gegadigde was. Het werd uiteindelijk de op dat moment dertig jarige Steve Hogarth. Een relatief onbekende Engelse toetsenist/zanger die begonnen is bij The Europeans (waarvan de live plaat destijds in Fish zijn platencollectie zat) en daarna met de band How We Live een mooi platencontract tekenende bij Columbia maar het eerste album flopte. Hogarth deed als toetsenist o.a. sessiewerk bij Do-Re-Mi (hitje Man Overboard), achtergrondzang bij de Saint Julian plaat van Julian Cope en bij The The op het album Infected. Met de laatste band zou hij als toetsenist op tour gaan naar America maar precies op dat moment kreeg hij te horen dat Marillion het met hem wilde proberen en moest hij The The leider Matt Johnson teleurstellen. Hogarth is vanuit zijn jeugd zelf niet zo van de prog, zijn helden zijn Bowie, Mike Scott, Sting en Paul Buchanan van The Blue Nile. Een interessante combinatie dus, waar zou dat heen gaan!

http://www.theeuropeans.co.uk/kerr4.jpg

Begin 1989 start de band met de opname voor hun vijfde studioplaat. Fish laat behalve als enorm sterk boegbeeld vooral qua teksten een flink gat achter. de band schakelt schrijver John Helmer in de band daarin te ondersteunen. Qua muziek gaat Marillion vooral verder met hetgeen al geschreven in de laatste periode van Fish.

Limburg?

Ja, ik moet toch wat om ons naar die tweede pagina te schrijven...

Voorprogramma van Rowwen Hèze

Ik begrijp uit de berichten hier boven dat we inmiddels in de eerste toegift zijn beland?! Marillion heeft een reputatie vwb toegiften dus dat beloofd wat.

Fijn dat je doorgaat, vigil!

Ik lees de stukken graag. Veel extra info.

Of was het eerste gedeelte misschien wel het voorprogramma

Fish in het voorprogramma van H?! hmmmm.... Kan ik anno 2016 wel mee leven!

Zo zit EMI in de zomer van 1989 ineens met een probleem. Zowel Marillion als mede Fish wil met een nieuw album uitkomen in september. EMI kiest voor Marillion en Fish zijn solodebuut verschuift naar begin januari 1990. Fish over de zeik en de relatie tussen Fish en EMI zou nooit meer goedkomen.

Voorafgaand aan het album komt Marillion op 24 augustus 1989 met een eerste single. Hooks in You heeft de eer om als eerste single met Steve Hogarth te verschijnen. Iedereen van en rond de band heeft nu spijt dat deze single toen als eerste verscheen. Een nummer waar de Symfonische roots van de band nergens meer te vinden zijn. Een hardrock nummer op Amerikaanse leest geschoeid van nog geen drie minuten. Het wordt door EMI naar voren geschoven vanwege het live gevoel wat het nummer in zich heeft. De video wordt opgenomen in The Brixton Academy waar 600 Marillion fans de nieuwe zanger voor het eerst zien. Eerst spelen ze een paar andere nummers van Seasons End om daarna Hooks in You te spelen. Niet live want dat kon niet voor de video. Ook volgde nog een Q&A tussen band en publiek.

Het nummer wordt geen groot succes. Een 30ste plek als hoogste positie in de Engelse hitlijsten is het resultaat.

http://www.progarchives.com/progressive_rock_discography_covers/233/cover_54201122012_r.jpg



Naast Fish was zijn grote vriend Mark Wilkinson ook vertrokken en moest de band dus op zoek naar iemand die de hoezen ging doen. Ze kwamen terecht bij de Bill Smith studios. De in mijn ogen mooie hoes heeft naast de vier elementen (water, vuur, lucht en aarde) een hoop symboliek in zich. Zo zien we linksboven een veertje van de magpie, bij de lucht het belletje van de Jester, bij het vuur de kameleon en in het water het Fugazi schilderij.

https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2521.300.jpg

De muziek was grotendeels al klaar, dit was al geschreven toen Fish nog bandlid was. Als je wilt weten hoe de muziek van Seasons End met de teksten van Fish eerste plaat Vigil klinken dan moet je de 2 disc remaster van Clutching at Straws kopen. Op de 2de disc staan daar de (demo) liedjes zoals ze van plan waren uit te brengen. Nu zijn de teksten veelal (mede) door John Helmer geschreven.

De tweede single werd The Uninvited Guest. Veel mensen denken dat de tekst gaat over Hogarth en hoe hij zich voelde toen hij zich bij Marillion aansloot maar de tekst gaat eigenlijk over Aids, een ziekte die toen aardig om zich heen begon te slaan. De tekst is volledig geschreven door John Helmer. de single verscheen eind november 1989 en kon in het begin van de feestperiode geen potten breken. Voor het eerst sinds 1982 werden de hoogste 40 niet behaald. Nummer 53 was het hoogst haalbare. Zo'n beetje tegelijk kwam de eerste single van Fish uit. State of Mind werd een grotere hit dan deze. De eerste solo single van Fish bereikte de 32ste plek in de hitlijsten.

http://www.securecrazydiamond.com/dizq/12578.jpg



https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/8/82/FishStateOfMind.jpg/220px-FishStateOfMind.jpg
Fish - State of Mind 1989 Music Video HD - YouTube

De derde single had eigenlijk de eerste moeten zijn. Easter verscheen in maart 1990 op single en was op zich het beste uithangbord voor wat Seasons End voorstelde. Het idee komt letterlijk uit de koffer van Hogarth. Hij had in de eerste weken bij Marillion altijd wat mappen bij zich met ideeen voor liedjes vanuit het verleden. Op een gegeven moment liep de band wat vast en vroeg Mark Kelly of hij eens in die mappen mocht kijken en daar kwam toen Easter uit. Weliswaar was de versie nog lang niet af (2 coupletten en een idee voor een refrein) maar daar kon de band wel wat mee. Eeuwig zonde is dat de single versie een verkorte gitaarsolo had. Dit om de radio te plezieren maar of het lied er echt van opknapte... Het wist wel weer de beste 40 verkochte singles van dat moment te behalen. Nummer 34 om precies te zijn. Tegenwoordig toch wel een echte klassieker van de band

https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/a/a3/Marillion_easter.jpg/220px-Marillion_easter.jpg



Dan even een persoonlijke noot. Dit album was mijn eerste echte kennismaking met de band. Een vriend van mij had een broer en die zat in de symfo. Zo'n type met een bruine schooltas met daarop gekliederd de logo's van Pendragon, IQ, Yes en uiteraard Marillion. Ik wist wel dat hij ook fan was dus ik had opgemerkt dat Hooks in You op MTV te zien was geweest. Toen mocht ik in de winter van 1989/1990 samen met mijn vriend bovenop zolder komen waar de broer de plaat Seasons End aan ons liet horen. Tenminste niet helemaal maar in ieder geval kant 2 en dat kwam wel even binnen vooral The Space maakte een overdonderende indruk. De plaat werd op een bandje geknald samen met de op dat moment net verschenen Vigil van Fish en er was een fan voor het leven geboren.




Zo goed als de laatste twee platen met Fish deed Seasons End het natuurlijk niet. Een zevende plek in Engeland en net geen Top 10 in Duitsland (11) en Zwitserland (11). Nederland bleef ook wat achter met een 20ste plaats in de albumlijst. Toevallig ook de hoogste positie van Vigil in de Nederlandse hitlijsten. Fish deed het met zijn debuut net ietsje beter qua chart resultaten in Engeland. Het album kwam in Engeland tot de vijfde plek en de twee andere singles naast State of Mind bereikte de Top 30. Big Wedge kwam tot 25 en A Gentlemen's Excuse Me tot positie 30. Laatst genoemde behaalde ook in Nederland de Top 40, op 34 om precies te zijn. Dit nummer is in Nederland zijn bekendste werkje en staat bijvoorbeeld jaarlijks in de Top 2000. Dit jaar (2016 dus) op 789.

https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/a/a6/FishVigil.jpg/220px-FishVigil.jpg

Sommige liedjes krijgen een speciaal eigen berichtje. Cover My Eyes is er zo eentje. Het was het eerste item wat ik van Marillion kocht gelijk toen deze uitkwam. De eerste in een hele hele lange rij aankopen. Vanaf het volgende album kocht ik alle singles, cd's en dvd's over het algemeen gelijk op de dag van release. Het sparen kwam ook al heel snel en zo heb ik inmiddels al een zeer aardige Marillion collectie weten op te bouwen. Een (klein?) museum zou ik inmiddels wel kunnen vullen. Volgens de laatste statistieken heb ik op dit moment 748 verschillende items van Marillion/Fish solo (uiteraard tellen dubbel cd's, verschillende concertkaartjes, fanclubboekjes e.d. gewoon voor 1) waaronder al een stuk of 50 verschillende tour shirts. Tja je moet toch wat met je geld heh...

Maar goed Cover My Eyes was dus de eerste!

https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/e/ef/Marillion_cover-my-eyes.jpg/220px-Marillion_cover-my-eyes.jpg

De basis voor deze poprock song in de stijl van U2 ligt bij Steve H's vorige band How We Live en dan specifiek bij het nummer Simon's Car. In wezen gaat het liedje over gewoon mooie vrouwen maar de voorbeelden die er in gebruikt worden komen uit oude boeken en films.
Like the girl in the novel in the wind on the moors
Dit gaat over Catherine vanuit het boek Wuthering Heights (was daar ook al niet een ander liedje over?) en de zin She's like the girl in the movie when the spitfire falls kwam als inspiratie vanuit A Matter of Life and Death, Stairway to Heaven een film uit 1946. The Girl is in dit geval de dame aan de andere kant van de boordradio.

De single komt eind mei 1991 uit, een maand voor het album.. In Engeland wist het met een 34ste plek ternauwernood de Top 40 te behalen. In Nederland was dit anders, het werd zo maar een flinke hit met een keurige 14de plek als hoogste positie. Ook in Italie was het een behoorlijke hit.

Dit was het eerste item zonder het traditionele Marillion logo!

Als ie tzt geopend wordt kom ik kijken.

Je moet erbij geweest zijn en je kunt er kennelijk zelfs een collectie mee beginnen. Wat mij betreft een van de irritantste Marillion-nummers tout court en in retrospectief (het zou op dit moment nog een jaar of vier duren voor ik überhaupt voor het eerst de naam Marillion duurde) het begin van de wisselvalligheid in het Marillion-repertoire.

Seasons End daarentegen staat bij mij over de gehele linie nog zeer hoog aangeschreven. Het verhaal over de bonus disc (van Clutching at Straws) met de muziek van Seasons End en de teksten van Vigil is reeds lang bekend, maar gehoord heb ik het nooit. Misschien ben ik er zelfs een beetje bang voor...

FEAR is everywhere...

Maar goed Cover is ook verder niet mijn grootste favoriet. Het zal misschien opgevallen zijn dat dit geen topic is waar constant de superlatieven bijgehaald worden. Ik probeer zo objectief mogelijk verslag te doen met af en toe een persoonlijke noot. Dat die nu wat vaker zijn dan in het begin van dit "verhaal" is ook logisch gezien het feit dat ik er voor de 90's ook gewoon niet "bij was".

En toen kwam daar de plaat Holidays in Eden. Een poprockplaat die er voor moest zorgen dat de Amerikaanse markt weer in zicht kwam. Er verscheen zelfs een speciale Amerikaanse versie van het album met een andere hoes en iets andere tracklist.

http://www.ferhiga.com/progre/portadas/marillion-holidays-in-eden.jpg

Op 24 juni 1991 lag de plaat in de winkels. Het aandeel van Hogarth was groter geworden. Sterker nog er staat zelfs een cover op H's vorige band How We Live. Was Cover My Eyes nog een herinterpretatie, Dryland was een 1 op 1 kopie van het nummer van het How We Live album met dezelfde naam. Het werd zelfs een single, eentje met de duurste clip ooit gemaakt voor Marillion. De ,overigens prachtige, clip voor Dryland werd opgenomen in IJsland. Het geld werd niet terug verdiend want de derde single van Holidays in Eden werd geen hit. Een 34ste (een plek die vaker voorbij komt) was het hoogst haalbare in Engeland.

https://img.discogs.com/HnlMTEY6ED6DeLqrz0Al-THjmgM=/fit-in/300x300/filters:strip_icc():format(jpeg):mode_rgb():quality(40)/discogs-images/R-2399929-1305314827.jpeg.jpg



Ook geen hit werd de tweede single van het album. Dat was No One Can met een 33ste plek als beste resultaat. Het kreeg destijds ook in Nederland wel de nodige airplay. Vooral bij de KRO op zondag (toen hadden we nog verticale programmering beste mensen) kwam de single veel voorbij in de best populaire ochtendshows. Het is een echt liefdesliedje waarvoor Hogarth de tekst schreef met in gedachte zijn (toekomstige ex-) vrouw en dochter die hij in de 18 maanden dat hij lid was van Marillion nauwelijks had gezien.

https://img.discogs.com/QZooaUNxpaSVuj3IJENhymq5dAc=/fit-in/300x300/filters:strip_icc():format(jpeg):mode_rgb():quality(40)/discogs-images/R-1091024-1191346800.jpeg.jpg



Natuurlijk stond er ook wel het nodige symfonischer /melodieuzere werk op het album. Een mooi voorbeeld is de albumopener (en ultiem concertopener) Splintering Heart (incl een zin rechtstreeks uit de bijbel) en het afsluitende duo The Rakes Progress / 100 Nights.

Marillion - Splintering Heart - YouTube
Marillion 100 Nights - YouTube

De hoes werd gemaakt door Sarah Ball. Het stelt de schepping van de dieren voor door God en komt terug in de tekst van het titelnummer (See no, Hear no, Speak no evil).

Het album verkocht redelijk goed enkel niet door de trouwe Marillion freaks. Terwijl de plaat veel over de toonbank ging richting de fans van bands als U2 en Simple Minds haakte echte symfonische liefhebbers af. Het album haalde toch o.a. mooie posities in de belangrijke muzieklanden Engeland (7), Duitsland (10) en Nederland (7).

persoonlijke noot:
Mijn eerste Marillion concert was tijdens deze tour. Om precies te zijn op drie oktober 1991 in een uitverkochte Ahoy te Rotterdam. Ik was met die ene vriend en zijn broer (volgens mij was zijn andere broer er ook bij) en het was prachtig. Behalve de nummers van Seasons end, Holidays in Eden en Kayleigh kon ik er nog niets van. wat ik me nog goed herinner is het erg mooie kleine liedje A Collection. Dit was de b kant van No One Can en H ging op de rand van het podium zitten om op een scherm zwart wit dia's uit vervlogen tijden te bekijken. Een heel erg intiem moment in een grote ietwat lompe zaal als Ahoy.

Marillion "A COLLECTION" - YouTube

Dit was de setlist die avond.


Splintering Heart
Garden Party
Dry Land
The King of Sunset Town
The Party
Easter
The Space...
Holloway Girl
A Collection
Waiting to Happen
Cover My Eyes (Pain and Heaven)
Lords of the Backstage
Blind Curve
The Uninvited Guest
This Town
The Rakes Progress
100 Nights
Slàinte Mhath
Holidays in Eden
Hooks in You

Freaks
No One Can
Kayleigh
Incommunicado

Dit album werd toen en nu nog steeds niet heel erg hoog aangeslagen door de "gemiddelde" Marillion fan. Ik kan me 3 okt 1991 ook nog herinneren..... Hogarth die bij de aankondiging van Dry Land memoreert dat ze een nieuwe cd hebben uitgebracht en daarna en masse werd uitgefloten waardoor hij het even niet meer wist waar hij het zoeken moest. Zelf vind ik dit een top album. Niet alleen de echte symfo nummers maar ook de genoemde singles vind ik erg mooi, vooral Dry Land vind ik een van de mooiste gezongen nummers van Hogarth. Holidays in Eden staat gewoon in mijn top 5.
Vlak voor Ahoy heb ik ze live gezien in de Hammersmith Odeon waar ik drumstokken van Ian Mosley heb gescoord. Tsja, persoonlijke ervaringen probeer die in de beoordeling van het album maar te negeren.

A Collection gaat trouwens over een verzameling foto's die iemand uit de kring rond Marillion/Hogarth van (zijn dan huidige) vriendinnetje maakte die hij liet poseren op altijd dezelfde plek waar hij dus ook al zijn ex'en gefotografeerd had. Maar dat wist je wel waarschijnlijk....

Kwamen die foto's ook voorbij tijdens het concert? Ik kan me het niet echt heugen, in mijn herinnering waren het hele oude zwart/wit foto's. Maar goed het is even geleden en bovendien was het mijn 1ste keer zonder enige achtergrond info

Volgens mij kwamen er jeugdfoto's van Hogarth voorbij toen. Maar ook ik weet het niet zeker. Ligt voor de hand dat foto's van derden met daarop ex-vriendinnetjes niet publiekelijk in de wereld geshowd werden...

Hogarth heeft hard moeten zwoegen om Fish te vergeten en ik heb diep respect voor hem dat dit toch is gelukt.
Hollidays In Eden is duidelijk een overgangsplaat.
De meest wijfelende Marillionschijf.
We horen inderdaad pop, maar de band durfde het niet aan om de prog geheel buiten boord te gooien.
Ik snap die keuze van melodieuze meer popgerichte songs wel.
Hogarth heeft meer dan Fish, het vermogen om qua stem wat andere stijlen te pakken.
Ik vind het niet slecht uitpakken, maar wetende wat een band als Marillion kan in sfeer en met welke muzikaliteit, is het mij wat te makkelijk op dit album.
Songs als The Party en Waiting To Happen springen er echt uit.
Duidelijk nog wat onwennig.
Maar het vervolg was natuurlijk meer dan de moeite waard.

In deze tijd ben ik voor het eerst in aanraking gekomen met Marillion dus dit was voor mij - met Kayleigh uiteraard - de instap. Heb hem in die tijd op cassette gekocht en vond (en vind) het een prima album, zij het dat het wat minder als een geheel voelt dan de vorige albums.

In 1992 verschijnt de eerste best of van de band onder de naam A Singles Collection, Six of One, Half-Dozen of the Other. De band brengt precies 10 jaar muziek uit en dat is een feestje waard. Zoals de titel doet vermoeden staan er 6 nummers op vanuit de Fish periode en 6 die het H stempel dragen. Zoals de titel al doet vermoeden gaat het enkel om singles. Hogarth zat precies aan de zes singles dus daar hoefde verder ook niet echt iemand over na te denken. Wat opvallend is dat de singles er niet chronologisch op staan. Om iedereen te plezieren zijn ook beide logo's op het album te vinden.

https://www.musicmeter.nl/images/cover/12000/12405.300.jpg

Verder staan op het album twee nieuwe nummers. Allereerst het nummer welke in mei 1992 op single verschijnt en het verzamelalbum van de nodige aandacht moet voorzien. Dit nummer heet Symphathy en is een cover van de classic van Rare Bird. Het nummer doet het eigenlijk best in de hitlijsten. In Engeland komt het nummer op een 17de plek en in Nederland komt de single tot een niet onverdienstelijke 26ste plek in de Top 40. Opvallend is dat op de b kant een opnieuw opgenomen versie van Kayleigh staat, uiteraard nu met de vocalen van Hogarth

https://img.discogs.com/D-gDT9V_-g_-7AAlR45GCEFIET8=/fit-in/300x300/filters:strip_icc():format(jpeg):mode_rgb():quality(40)/discogs-images/R-2399953-1287130884.jpeg.jpg



De andere single van dit album is opvallend genoeg opnieuw No One Can. Precies een jaar na de normale release (aug 1991 vs. aug 1992) vanuit Holidays in Eden beslist de band dat het nummer nog een kans verdiend. Nog opvallender is dat de single het beter doet in Engeland dan een jaar geleden. Toen kwam het niet verder dan een 33ste plek en een jaar later weet het de 26ste positie te behalen. Misschien dat de akoestische versies van Cover My Eyes en Sugar Mice van cd-single 1 (er verschenen twee verschillende) de reden was om tot aanschaf over te gaan.

https://img.discogs.com/2uNy-mCO6Wlb0JP9OPl9FKKdhKM=/fit-in/300x300/filters:strip_icc():format(jpeg):mode_rgb():quality(40)/discogs-images/R-478084-1234728361.jpeg.jpg

Een ander nieuw nummer wat op de verzamel cd als bonustrack staat is I Will Walk on Water. De tekst is geschreven door Steve Hogarth. Hij had een soort spirituele ervaring in een heftige regenbui en heeft dat geprobeerd op papier te zetten. Vanuit het Fish kamp is er een voorstel gedaan om naaast Sympathy een nummer op te nemen met zoals Fish als Hogarth op zang. De verhoudingen lagen toen nog wel erg op scherp en bovendien kwamen ze finiancieel er niet uit (Fish wilde een hoger percentage) dus dat plan is toen niet doorgegaan.

I will walk on water - YouTube

persoonlijke noot:

Elf maanden na de eerste keer Marillion ging ik voor de tweede keer naar een live show en weer was het in Ahoy. Een show met maar liefst 4 toegiften!

setlist die avond:

Holidays in Eden
Garden Party
I Will Walk on Water
The Party
Hotel Hobbies
Warm Wet Circles
That Time of the Night (The Short Straw)
Easter
Incommunicado
Sympathy
No One Can
Kayleigh
Lavender
Heart of Lothian
Cover My Eyes (Pain and Heaven)
Slàinte Mhath

The Space...

This Town
The Rakes Progress
100 Nights

Waiting to Happen
Script for a Jester's Tear

The Uninvited Guest
Hooks in You

In 1993 gebeurt er eigenlijk niets met Marillion. Tenminste dat lijkt zo. Omdat Holidays in Eden toch ook weer niet bracht wat de band wilde ging de band weer terug naar de basis en dat was Progressieve rock. Vrijwel heel 1993 is de band met het nieuwe album bezig. Het album krijgt de naam Brave en er wordt zelfs een heuse film gemaakt. EMI geeft de band een budget dat al heel snel overschreden wordt. De band vertrekt naar het Marouatte kasteel in Frankrijk om daar te werken aan de conceptplaat Brave. Steve Hogarth hoort op de radio een verhaal over een jongedame die gevonden is op de beruchte Severn Bridge. Een plek waar met regelmaat zelfmoorden worden gepleegd. Deze dame is volledig de weg kwijt en niet aanspreekbaar. Ze heeft geen papieren bij zich en geen vaste verblijfplaats. Niemand kent haar en zij houdt haar mond. Uiteindelijk wordt de radio ingeschakeld om zo meer info te vergaren. Die uitzending heeft in ieder geval een fanatieke luisteraar in de vorm van Steve Hogarth. Deze schrijft met dit verhaal in zijn hoofd de teksten voor Brave. Hoe volgens hem dit meisje zo ver heeft kunnen komen. Het is zware kost, wat waarschijnlijk in de nog geen uur durende film versie van Richard Stanley nog beter overkomt. Overigens is niet alles geschreven in 1993. Het The Opium Den gedeelte stamt bijvoorbeeld al uit 1989 ten tijde van Season's End.

De hoes is gemaakt door Carl Glover, een naam die je nog heel vaak tegen gaat komen bij de meest prachtige foto's bij een Marillion release(of ook Steven Wilson gerelateerde projecten). Het is het gezicht van een model met daaroverheen een tekst van Anne Frank uit 1944. De bandnaam en titel van het album zijn zeer klein te zien aan de bovenkant van de hoes.

http://www.dprp.net/proghistory/cot/1994_01/brave5.jpg
http://www.ferhiga.com/progre/portadas/marillion-brave.jpg

Er verschijnen drie singles van het album. De eerste was het majestueuze The Great Escape welke in januari 1994 een maand voor de release van het album het levenslicht ziet. Een soort van mini-epic van vijf minuten. Muzikaal en tekstueel iets anders dan de uiteindelijke albumversie. Het nummer behaalde zowaar de Nederlandse Top 40. Het was natuurlijk helemaal geen commercieel nummer maar het wist toch drie weken te overleven met een 38ste plek als beste resultaat.

http://whitgunn.freeservers.com/Davemusic/M/marillion/singles/great_escape.jpg



De tweede single werd The Hollow Man. De tekst is een soort van zelfreflectie van Hogarth en waar hij bang voor is om ooit te worden. De single werd een klein hitje in Engeland met een 30ste plek als hoogste positie.

http://i.ebayimg.com/images/a/T2eC16Z,!)sE9swm,1DVBQ(1cCQgz!~~/s-l300.jpg



De derde en laatste single werd Alone Again in the Lap of Luxery. Tekstueel een variatie op het gedicht Daddy van Silvia Plath. De single werd de slechtst scorende Marillion single tot dan toe met enkel een 53ste plek in de Engelse singlelijsten. Het intro werd jaren door Kees Baars gebruikt bij zijn symfonische radioprogramma op Arrow Classic Rock.

http://streamd.hitparade.ch/cdimages/marillion-alone_again_in_the_lap_of_luxury_s.jpg



Het album verscheen ook op LP en daar was iets bijzonders mee aan de hand. Na The Great Escape had de plaat twee verschillende eindes. Koos het de ene groef dan hoorde je een hele tijd water klotsen (dan was ze dus gesprongen van de brug) en koos het de andere groef dan kwam je uit bij het veel positievere einde Made Again zoals het ook op de cd eindigt. Al is het niet helemaal duidelijk of het wel zo positief is want er gaan toch verhalen dat met Made Again de hemel wordt bedoeld en dan liep het voor haar toch niet helemaal goed af.
Marillion - Made Again - YouTube

Het is een gedurfde stap welke Marillion hier neemt, in 1994 tussen al de Eurodance met dit album komen. De resultaten zijn wisselend net zoals de recensies. In Nederland scoort het album relatief het best met een keurige 7de plek in de albumlijsten. Thuisland Engeland doet uiteraard ook nog wel goed mee met een 10de plek. Maar verder is het op Duitsland (17) na niet veel en dat is toch jammer.
Voor mij is dit album Marillion Top 3 materiaal.

Nou lees ik je stukjes sowieso met veel plezier en lees ik geregeld nieuwe dingen over Marillion, maar dat verhaal over die verschillende groeven is vrij geniaal en had ik nog nooit gehoord. Sterker nog, ik wist niet eens dat het kon! Leuk hoe je steeds weer nieuwe dingen bij leert

Mooi stuk vigil.

Brave is zwaar, de donkerste Marillionplaat ever.
Net als bijv The Wall, een album waar je even goed voor moet zitten.
Ik zag de band toen live in Paradiso en H stal echt de show. Die ging er echt helemaal in op.
Gitzwarte peformance met een scherm achter de band met als ik het mij goed herinner de film.
Brave helemaal gespeeld.
Ik heb de band met Hogarth 3x gezien, maar dit is voor mij nog steeds hun meest indrukwekkende show.
Zeker Top 3 materiaal dit album. Mee eens.
Maar niet een plaat die ik heel veel draai.

Was The Great Escape al in januari 1994 een single? 't Was in elk geval de eerste notering van Marillion in de - toen - Mega Top 50 die ik meemaakte, maar de kennismaking met Kayleigh had daarvoor al plaatsgevonden. Het nummer sloeg toen overigens niet zo aan bij mij, maar dat is later nog goedgekomen.

Het is voor mij niet echt een album wat ik heel vaak op zet. Je moet er echt voor in de mood zijn en dan ook nog ongestoord in het verhaal kunnen op gaan. Het is niet bepaald een plaat die je ook even als achtergrondmuziekje kunt opzetten.

Het is een album wat me blijft bezig houden. Elke keer valt me weer wat andere details op en dat zijn toch wel enkel de grote albums die dat kunnen.

Geen persoonlijke noot Vigil?

De live uitvoeringen die volgden na deze release waren werkelijk mijn meest intense concertervaringen ooit....

Mee eens. Confronterend en heel intens.
Paradiso was ook de perfecte locatie toen.
Had in een grote concerthal minder tot zijn recht gekomen.

De persoonlijke noot was dat het Top 3 materiaal voor mij was

Wat betreft een concert heb ik niets te vertellen. Vraag me niet waarom maar ik ben niet naar de Brave tour geweest. Nu waren het ook niet de meest logische plekken waar ze stonden met de Brave tour (bv. Enschede, Geleen en Bospop) maar Vredenburg had ik wel bij moeten zijn ja...

Als troost kan ik nog wel melden dat ik wel 2 x naar Fish ben geweest in 1994 (Vredenburg 8 dec en Nighttown 15 sep)

Het nummer verscheen op 10 januari op single. Het kwam twee weken later in de Tipparade en kwam uiteindelijk in week 9 (26 feb) van 1994 de Top 40 binnen. Paul de Leeuw stond op 1 met Ik Wil Niet dat je Liegt. Verder stond in die week in de Top 40 o.a. Praat Geen Poep van Dingetje, Whoomp There it Is van Tag Team, Doop van Doop en I Got You Babe van Cher met Beavis en Butthead. Dus sowieso een kwalitatieve sterke periode