Mooi topic vigil, vanavond ff bijlezen!

In 1995 komt Marillion al weer met een volgend album. Na het zwaar op de maag liggende Brave was Marillion en de fans misschien wel weer toe aan wat luchtigs maar dat zat er niet in. Het album Afraid of Sunlight zag het zonlicht en heeft als thema de destructieve kant van de roem. Artiesten als Elvis, John Lennon, Kurt Cobain, OJ Simpson en Brian Wilson komen voorbij in de teksten van dit album. De jongen op de hoes is de zoon van Bill Smith (Bill Smith Studio's, verantwoordelijk voor het artwork).

https://www.musicmeter.nl/images/cover/6000/6658.300.jpg

Het album heet slechts 1 single en dat is Beautiful. Een mooie ballade dat geen potten kan breken in de hitlijsten. In het intro is er een Franstalige tekst te horen. Deze tekst is een vertaling vanuit een ander lied van het album Cannibal Surf Babe enkel dan uitgesproken in het Frans zonder enige vorm van ironie.

And the sun rises over the mountain and the waves crash on the bay and the marvellous birds of bright colours fly away from the forest. And now, we're all pretty angels together in Paradise. Sleep with me; you will enjoy this

De single behaald in Engeland de 29ste plek, de Nederlandse Top 40 behaald het niet, wel de Single Top 100 waar het een 49ste plek weet te behalen.

http://www.progarchives.com/progressive_rock_discography_covers/233/cover_142601122012_r.jpg



Overigens verschijnt er van het net genoemde Cannibal Surf Babe wel een promosingle voor de Amerikaanse markt zonder dat daar verder een fysieke single release aan vast zit. Kom je deze "ode" aan Beach Boy Brian Wilson ergens voor weinig tegen zou ik hem gewoon meenemen, daar valt geld aan te verdienen
Marillion - Cannibal Surf Babe - YouTube

Een van de parels van dit album is Out of This World. Een lied met zowel tekstueel als muzikaal een dramatische inslag. Het qua tekst door Hogarth en Helmer geschreven lied gaat over de in 1921 geboren Donald Malcolm Campbell, een man die geobserdeerd was door snelheid en dan het liefst op water. Hij probeerde keer op keer sneller en sneller te zijn met zijn speciaal gebouwde speedboot. Het werd een obsessie die wel een keer fout moest aflopen. En dat deed het ook. Tot 1964 (442 km per uur!)had hij het record met de hoogste snelheid ooit in een boot op het water. Dit raakte hij tot zijn grote frustratie kwijt in 1965 aan Craig Breedlove. Dit moest zo snel mogelijk weer in zijn bezit komen. 4 januari 1967 gaat hij tegen het advies van zijn team het water op en het loopt fout af... De laatste woorden die over de boordradio kwamen waren:
The water's dark green and I can't see a bloody thing. Hallo, the bow is up. I'm going. I'm on my back. I'm gone

Door de enorme snelheid en de diepte van het meer werd de romp van de boot en het lichaam van Campbell nooit gevonden... Er werd een tijdje gezocht maar de hulpmiddelen waren nog niet zo ver ontwikkeld dat daarin enig succes werd behaald. De aandacht verslapte en het werd een vergeten tragedie. Tot dat er een Engelse symfonische rockband er een lied over schreef en dat de nodige aandacht kreeg. Voorbereidingen werden getroffen en er werd drie jaar gezocht tot dat gevonden werd waar naar gezocht werd. Campbell werd nogmaals begraven en Steve Hogarth mocht tijdens deze dienst Out of This World zingen. Het fatale ongeluk werd overigens opgenomen op camera. Als het lied nog wel eens voorbij komt tijdens een concert zijn die beelden te zien op het scherm boven het podium. Kippenvel gegarandeerd. De bijgevoegde clip is met beelden van een BBC docu.

http://www.bluebird-electric.net/bluebird_images/Donald_Campbell_Cigarette_Smoker_Shadow_Of_Greatness.jpg




Het album wordt afgesloten met het indrukwekkende King. Natuurlijk doet de titel verwijzen naar Elvis Presley en in het lied naar Lennon maar het nummer gaat vooral over Kurt Cobain. Cobain eerste zelfmoordpoging met pillen doet hij in het Cavalieri Hilton in Rome. Laat dit net het favoriete hotel zijn van Hogarth. Cobain ontwaakt na een dag uit zijn coma en het wordt afgedaan als een ongelukje. Een maand later volgde het grote nieuws dat Cobain er nu echt niet meer was. Het laatste concert wat Nirvana gaf was in de zaal Terminal 1 in Munchen. De eerste band die na Nirvana en de dood van Cobain weer optrad in Munchen was... Precies Marillion! Tja je er zou er wel een liedje over kunnen schrijven.




Het album heeft redelijke recensies maar de verkopen zijn niet meer zoals ze tot een paar jaar daarvoor waren. In Engeland waar de band met de albums toch vast klant waren in de Top 10 komt het niet verder dan een 16de plek, in Duitsland waar de band toch ook best groot was is het zelfs een flop met een 75ste plek maar gelukkig is er nog het trouwe Nederland waar de band zijn enige top 10 positie weet te behalen met dit album. Een achtste plaats in de vroege zomer van 1995 is het resultaat.

Persoonlijke noot 1.

Wat mij betreft een ernstig onderschat album, ik moet wel eerlijk bekennen dat dit tot Marbles het laatste album was dat me omver blies. Op de geboortekaart van mijn zoon stond een stukje tekst vanuit Beautiful.

Persoonlijke noot 2.

De band doet in 1995 een paar keer Nederland aan voor een optreden. O.a. op 25 juni 1995 (een dag na de release van het album) met een akoestisch optreden welke op wordt genomen (en gedeeltelijk uitgezonden) voor de Nederlandse radio. Het grootste optreden en welke onderdeel is van de Afraid of Sunlight tour is in Ahoy op 29 september en daar ben ik bij. Het was een goed optreden maar wel eentje met een zeer aparte setlist. Wie het ooit verzonnen heeft om het concert af te trappen met Hooks in you en daarna Incommunicado... Icon is overigens de B-kant van Beautiful.

setlist:

Incommunicado
Hooks in You
Gazpacho
Icon
Beautiful
Hotel Hobbies
White Russian
Easter
Wave
Mad
The Opium Den
Standing in the Swing
Hard as Love
Hollow Man
Kayleigh
Lavender
Bitter Suite
Afraid of Sunlight
Cannibal Surf Babe
Cover My Eyes (Pain and Heaven)
Slàinte Mhath
King

Splintering Heart
No One Can
The Great Escape

The Uninvited Guest
Garden Party

Ik ken dit album nog niet, maar aangezien het op m'n verjaardag (17 lentes) is gereleased misschien toch maar eens proberen

Hoe heb jij deze kunnen missen

Ik was die dag te druk bezig met kadootjes uitpakken en kaarsjes uitblazen. Iets met prioriteiten stellen en zo.

Oh natuurlijk, ik krijg nooit cadeautjes op mijn verjaardag, vandaar.

Nog gefeliciteerd!

Ook Beautiful als zeer minimaal hitje in de Mega Top 50 meegemaakt (vond hem op zijn minst heel aardig) en dat was het weer, want mijn verdere kennismaking met Marillion via de legendarische (nou ja) verzamelaar Kayleigh moest nog plaatsvinden.

Ofschoon ik met Afraid of Sunrise niet veel kan (dat schijnt voor veel mensen te gelden) en met het titelnummer ook niet (daarin schijn ik tamelijk alleen te staan), is dit ook naar mijn mening een tamelijk fantastisch album... en ook naar mijn mening de laatste tot Marbles.

Tof topic vigil! Ik lees het met zeer veel interesse.

Je noemt hem zo vaak dat ik nu bijna wel een apart bericht aan deze voor jou bepalende Disky budget verzamelaar moet gaan wijden, dat was ik eigenlijk niet van plan

Sunrise is inderdaad het verschil tussen extreem goed en legendarisch...

Spijtig. Dan moet ik eventueel later zelf maar een Marillion-bespreektopic beginnen.

Overigens was dit voor mij de tijd van "het gedrukte exemplaar van de Mega Top 50", waarin ook de Album Top 100 figureerde. Dat daar ten tijde van The Great Escape ook een album Brave in stond, heb ik toen nog wel meegekregen, maar ik geloof niet dat ik Afraid of Sunlight daarin tegenkwam. Dat lag echter aan mij, als ik de feiten en cijfers hierboven even herlees.

Ik ga er gemakshalve even vanuit dat je de cijfers van DJ Bobo en Culture Beat wel paraat hebt

In 1996 komt Marillion met de eerste (officiele) live cd met Steve Hogarth. Het is een dubbel album met de naam Made Again. In Engeland wordt het album nog door EMI uitgebracht maar in Europa voor het eerst door het independent platenlabel Castle.

https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/archive/d/d7/20161017184156!Marillion_-_Made_Again.jpg

Op de eerste schijf vind je materiaal uit twee verschillende optredens. Ten eerste vanuit een optreden vanuit de Holidays in Eden tour (september 1991) en ten tweede uit het hier voor beschreven concert van de Afraid of Sunlight tour in (Ahoy september 1995). Het materiaal wat er op staat is een dwarsdoorsnee van het oeuvre van de band met logischerwijs een groter aandeel voor de H jaren. De tweede schijf is een integrale opname van het Brave album zoals de band dat speelde in Parijs tijdens de Brave tour (april 1994).






Er komt geen single vanaf, wel een promo cd-single voor de radio met hierop Made Again, No One Can en Beuatiful. Het album komt in de Engelse albumlijst tot de 37ste plek en in Nederland ietsje hoger tot een 35ste plek.

persoonlijke noot:
Er komt een klein tourtje om de plaat te promoten. Slechts vier landen worden aangedaan met ook slechts 1 concert per land. Op 22 april komt de hele bups langs in Vredenburg te Utrecht en ik ben er bij. Tijdens de tour wordt het net uitgekomen album van Iris verkocht. Iris is een project van de Franse Multi-instrumentalist Sylvain Gouvernaire en deze heeft een prachtig vrijwel instrumentaal progalbum opgenomen samen met de Marillion leden Pete Trewavas (bas) en Ian Mosley (drums). Ik kan me nog heugen dat dit album daar te koop was voor volgens mij 20 of 25 gulden (gelijk gekocht uiteraard) en dat er na in het fanclubboekje te lezen viel dat ze een verkeerde berekening hadden gemaakt en dat het eigenlijk 10 gulden duurder had moeten zijn.
Iris - Crossing the Desert (1996)



De setlist die avond:

Seasons End
The King of Sunset Town
Beautiful
Berlin
King
Bridge .
Living With the Big Lie
The Party
Afraid of Sunlight
Out of This World
Easter
Cover My Eyes (Pain and Heaven)
This Town
The Rakes Progress
100 Nights

Warm Wet Circles
That Time of the Night (The Short Straw)
The Great Escape
Made Again

The Bell in the Sea
Freaks
Market Square Heroes

Mooie stukken weer! Dat verhaal over het opnieuw zoeken naar het lichaam van Campbell was me onbekend. Niet gedacht dat Marillion in de jaren '90 in de VS zo'n impact zouden hebben dat zoiets van de grond zou komen.

Afraid of Sunlight is nog steeds mijn favoriete plaat uit het Hogarth-tijdperk, en als het vreselijke Cannibal Surf Babe er niet op had gestaan dan was het waarschijnlijk ook wel mijn overall-favoriet geweest.

Voor dat in het voorjaar van 1997 een nieuw album van Marillion in de schappen moet liggen gaan de bandleden wat solo uitstapjes doen. Zoals al eerder vermeld gaan Trewavas en Mosley aan de slag met het project Iris. Gitarist Steve Rothery komt in 1996 met een album wat hij uitbrengt onder de naam The Wishing Tree en zanger Steve Hogarth komt met zijn eerste solo-album die hij maakt met (ex-)leden van Japan, XTC en Blondie die de titel Ice Cream Genius draagt.

Wat betreft die laatste heb ik daar jaren geleden al eens een mooi verhaal over geschreven dus ik link u graag even door!
H – IceCreamGenius « Progwereld

http://www.progarchives.com/progressive_rock_discography_covers/5104/cover_336030122009.jpg



Dan wat betreft die eerste (die een stuk beter is dan de H cd), ook daar heb ik jaren geleden als eens een net zo mooi verhaal over geschreven, dus ik link u wederom even door.
The Wishing Tree – Carnival Of Souls « Progwereld

https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/7/72/Wishingtree_carnival.jpg/220px-Wishingtree_carnival.jpg

Beide albums staan niet hoog in mijn favorietenlijst. Iris, waarvan het nummer Crossing the Desert op dit moment op weg is naar een mooie plek in onze Prog Top 300, heeft de belangstelling dan wel weer gewekt.

Om de Iris-cirkel rond te maken wel ik nog even toevoegen dat de man achter Iris, Sylvain Gouvernaire, eind jaren 80/begin jaren 90 de gitarist was van het Franse Arrakeen en zij waren het voorprogramma van Marillion tijdens de Franse concerten tijdens de Seasons End tour. Sylvain Gouvernaire en Rothery werden in deze periode bevriend en kwam (soms samen met Mark Kelly) regelmatig even langs op het podium. Een live versie van het nummer 'Folle Marie" kwam op de cd "Patchwork" terecht waar Steve Rothery aan het einde even zijn ding doet.

Ow ja dat is waar Arrakeen.. Helemaal vergeten, leuk dat Rothery nog op een album meedeed (als bonustrack zo te lezen), wist ik niet.

Ik zal eens kijken of de plaatselijke Media Markt nog een stapeltje heeft staan voor onder de 5 euro, ik zou er overigens niet te veel op rekenen

Dan is het ineens 1997 en komt EMI op het idee om een verzamel cd uit te brengen. Vijf jaar na de eerste verzamelaar verschijnt Best of Both Worlds. Een dubbel cd met zoals de titel al aan geeft het beste van Fish en het beste van Hogarth. Beide krijgen 1 cd tot hun beschikking en zelfs het hoesje heeft 2 verschillende voorkanten zodat iedereen zijn of haar favoriet kan kiezen. Helaas staat er geen nieuw materiaal op Best of Both Worlds. In Nederland komt het tot de 58ste plek in de Album Top 100

https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/5/51/MarillionBestofBothWorlds.jpg
http://www.progarchives.com/progressive_rock_discography_covers/233/cover_3427231022012_r.jpg

De reden dat de voormalig platenmaatschappij met dit komt is natuurlijk omdat Marillion zelf met nieuw materiaal komt. In maart van 1997 verschijnt het negende studio-album onder de naam This Strange Engine.
https://images-na.ssl-images-amazon.com/images/I/41HT10NBS9L.jpg

Via de fanclub worden we lekker gemaakt dat er een nieuw album aan komt met een nummer van rond de 30 minuten. Dit zou gaan om het titelnummer. Op het moment dat de cd eindelijk de cd-speler bereikt geeft het schermpje inderdaad die tijd aan maar blijkt de speelduur "maar" een kleine zestien minuten waarna er veertien minuten stilte volgt en daarna een soort van hidden track. Ondanks dat het nummer zelf bijzonder goed is toch een teleurstelling. Tekstueel gaat deze, toch nog steeds, epic over de jeugd van Hogarth. De teksten komen een keer midden in een slapeloze nacht op en Hogarth besluit ze direct op te gaan schrijven en in een verhaal te gieten. Hij was bang dat hij ze niet meer zou herinneren als hij weer ging slapen. Het lied gaat vooral over zijn vader welke een marinier was en op de meest prachtige plekken kwam en als hij weer na maanden thuis kwam zijn zoon verwenden met alle verhalen. Na zijn avonturen op zee ging de goede man werken in de mijnen. Dat is nogal een verschil zullen we maar zeggen. Hogarth beschrijft dit op een prachtige manier.

And his father on the other side of the world
On the ships railings and some far away tide
With the silent dry tear of home thoughts from abroad
In his far away eyes

[...]

Daddy came out the navy and took us away
To his dirty grey home town
And he worked down on a coal mine for National Service
So that he could be around

[...]

From the horizon
Came home from the Navy to the mine
From the horizon
To buried alive
Took his dream underground
Buried his treasure in his faraway eyes




Het This Strange Engine album was het eerste studio-album (van in totaal drie) welke uit kwam via het Castle label. Het had ook twee singles op de plaat staan. Als eerste verscheen Man of a Thousand Faces op single. Op het album een nummer van bijna acht minuten maar aangezien dat soort lange nummers niet op de radio voorbij komen was er een radio edit van iets meer dan drie minuten. Het lied met een opvallend gospel einde (niet op de single) is tekstueel gebaseerd op het boek Hero of a Thousand Faces van Joseph Campbell ( Joseph Campbell - Wikipedia - nl.wikipedia.org ) en geschreven door Hogarth samen met John Helmer. De single werd geen succes. Het haalde de Top 75 niet eens en dat was op zich wel een teleurstelling. Het was misschien ook wel geen goede keuze als single.

https://img.discogs.com/hH0hpgS8me0AMalbuBNbDIAXy2w=/fit-in/300x300/filters:strip_icc():format(jpeg):mode_rgb():quality(40)/discogs-images/R-1856220-1248120773.jpeg.jpg



Op zich een betere keuze als single was 80 Days. Niet dat deze dan wel succesvol was maar als lied meer geschikt voor op de radio. Dat kwam hij dus niet en daardoor wederom een flop. Het lied gaat over de trouwe fans van de band. De recensenten, tv, radio en de pop/rockbladen stonden niet meer in de rij voor de band maar er stond bij elk concert altijd wel een rij voor de deur van zaal waar die avond een Marillion concert gegeven werd. Daar gaat het lied over, uiteraard met een knipoog naar het boek Around the world in 80 Days van schrijver Jules Vernes.

https://img.discogs.com/abAcZGf0OUNphmowUOinz61Yc6M=/fit-in/300x300/filters:strip_icc():format(jpeg):mode_rgb():quality(40)/discogs-images/R-1594826-1248120103.jpeg.jpg



Een nummer wat veel indruk maakt van dit album is Estonia. Steve Hogarth zat eens op een vliegveld te wachten tot zijn vliegtuig vetrekt en raakt aan de praat met Paul Barney. Ze praten een beetje over het weer en dergelijke tot dat Barney vraagt wat voor werk Hogarth doet. Het antwoord is 'ik ben zanger in een band' en op de wedervraag geeft Barney het antwoord dat hij een documentaire aan het maken is over het schip de Estonia. Waarom dat onderwerp vraagt Hogarth... Paul Barney blijkt een overlevende te zijn van de grote ramp met het schip de Estonia. 28 september 1994 zinkt het schip in de Oostzee en overleven slechts 137 mensen het van de kleine duizend die aan boort waren. Eentje daarvan is dus Paul Barney en zijn verhaal maakt (logischerwijs) indruk en Hogarth schrijft er een erg indringend liedje over.




Het album wordt wisselend ontvangen en is eigenlijk ook gewoon wisselend in kwaliteit. Prima werkjes wisselen matige niets zeggende nummers af en met Hope for the Future heeft het ook nog eens het meest gehate nummer in zich. Het album verkoopt dan ook niet best. In Engeland komt het album niet verder dan een 27ste plek en Duitsland is ook niet best maar met een 48ste plaats is het in ieder geval nog beter dan het Afraid of Sunlight echec aldaar. Nederland zorgt als vanouds voor de positieve noot. Een keurige tiende plaats wordt gehaald in de albumlijst.

persoonlijke noot:
De bijbehorende toer brengt de band uiteraard ook naar Nederland. Maar liefst zeven keer zijn ze te zien in ons kikkerlandje. Niet in een grote zaal als Ahoy maar een clubtour langs verschillende steden. Op 25 maart stopt de bus in Den Haag, om precies te zijn bij het Congres gebouw (tegenwoordig World Forum) en ik ben er bij. Het voorprogramma was 1 van de leukere die ik zag. Het was Picture House, een soort luchtige Keltische feestband.

setlist:

Man of a Thousand Faces
Hard as Love
Gazpacho
Afraid of Sunlight
80 Days
Alone Again in the Lap of Luxury
Easter
Brave
The Great Escape
This Strange Engine

Kayleigh
Lavender

Cover My Eyes (Pain and Heaven)
King

De al gememoreerde Disky verzamelaar had inmiddels zijn intrede gedaan in huize Casartelli, dus Marillion stond inmiddels toch iets meer op de radar. This Strange Engine is als album aan mijn 16-jarige persoontje voorbijgegaan, maar regionale zender Rebecca Radio (dit is nog van voordat ze een City FM kloon (wat op zich weer een Arrow kloon was) werden) nam Man of a Thousand Faces wel op in de playlist. Of het nou een geschikte singlekeuze was of niet, ik kon hem indertijd goed waarderen.

Met dat nummer als aanknopingspunt werd This Strange Engine een aantal jaar later wel een van de eerste albums in mijn collectie. Veel klik met de laatste vier nummers heb ik evenwel nooit gekregen.

Het is ook verder geen waarde oordeel. Ik vind het ook wel een prima nummer hoor. Geen best of the best of zo maar ik vind het toch altijd wel leuk als ik hem hoor (draai dit album niet al te vaak).

Nu pas dit topic in het forum ontdekt!

Nog lang niet alles gelezen maar dat gaat zeker nog gebeuren.

Hele mooie lappen tekst Vigil en leuk om weer eens wat uit de oude doos aan clips langs te zien komen.

Ik hoop dat je doorgaat tot FEAR maar twijfel daar eigenlijk al niet meer aan.

Zijn hier ook nog fans die meedoen op het Marillion forum aan de Christmas poll? Song Poll, Album Poll en andere artiesten Poll. Song poll is bijna compleet; wachten is op de top 5!

Ik niet in ieder geval. Ik ook geen lid van dat forum, dat zal er mee te maken hebben

Is nu wel lastig ja. Ook om topics te lezen moet je aangemeld zijn tegenwoordig.

Ik lees de lappen wel maar het kijken van de video's komt dan vaak niet uit.

Toevalligerwijs stuitte ik op EMI Singles Collection DVD (met de videoclips tot en met Beautiful), dus die heb ik toen maar aangeschaft en bekeken. Heel weinig memorabele clips, als ik heel eerlijk ben. Dry Land steekt er bovenuit en sowieso zijn de clips uit het Hogarth-tijdperk wat beter dan die onder Fish (Garden Party ), maar niet direct clips die de band eens goed op de kaart zetten in het MTV-tijdperk...

Ik denk niet dat de budgetten voor Marillion rond Garden Party enorm waren dus ze hebben er iets "gezelligs" van gemaakt. Ik vind het verder ook niet echt een rampzalige clip ofzo, bovendien een thema (vervlogen tijden, Engelse kostuumdrama's) zoals er early 80's heel veel vclips an waren (Adam Ant, Culture Club, Paul McCartney met Michael Jackson, Big Country, Men without Hats om er een paar te noemen die bij me boven komen drijven).

Fijn topic, vigil! Ik kwam erachter door je melding bij Marbles.

Marillion kende ik vroeger nauwelijks, op Kayleigh na uiteraard. Dankzij deze site ben ik met het oeuvre bekend geworden.

Over This Strange Engine: ik raakte daarmee bekend doordat Bluebird het had over een Gilmouriaanse solo in dit nummer en daarvan ook een linkje plaatste. Ik ken het album nu zo'n vijf jaar. Misschien wel mijn vaakst gedraaide Marillion album. Niet de mooiste. Maar de kritieken op het album beleef ik niet zo sterk.

Het titelnummer vind ik wel van ongekende schoonheid. Ik vind hem ook steeds mooier worden. Schitterende melodielijnen, prachtig hoe het nummer verschillende sferen en stijlen kent en hoe dat elkaar opvolgt. Alles zit erin. Fenomenale solo's, zowel de sax, als op de toetsen en zeker het smaakvolle gitaarspel van Rothery. Dit alles ook nog eens geweldig vertolkt door Hogarth.

In mijn ogen een van de allermooiste Marillion songs. Minimaal top 5 (van Marillion songs) voor mij.
Zoals bikkel2 het al omschreef: een joekel van een epic.

Briljant nummer.

In het begin van 1998 verrast Marillion de wereld met een remix album van het daarvoor verschenen This Strange Engine. Remix klinkt wellicht negatief en je zou het ook gereconstrueerd kunnen noemen. In ieder geval is de uitkomst het zelfde. Een trance/ambient album die lang niet voor iedere Marillion fan even goed verteerbaar was. The Positive Light bestaat uit Marc Mitchell en Mark Daghorn welke een flinke voorliefde hebben voor Marillion muziek. Ze bewerkte een paar nummers en stuurde dit op naar de band. Deze luisterde er naar en ze waren positief verrast en gaven de beide heren toestemming om dit verder uit te werken en zelfs te releasen.

Memory of Water verschijnt als promosingle en dat is voor mij een logische keuze want ik vind het de sterkste track van dit album.

https://www.musicmeter.nl/images/cover/16000/16063.300.jpg

Ik lees mee... ontroerend verhaal over Campbell!