Dag beste lezers,

Na onze vorige duolijst over The Doors hadden Johnny Marr en ikzelf zin om nog eens een favoriete artiest in de bloemetjes te zetten met een gezamenlijke lijst.

Van helden uit een ver verleden gaan we aldus over naar een held uit deze tijden: Kanye West.

Kanye: een van de meest polariserende artiesten aller tijden, die geen moeite doet om zijn complexe persoonlijkheid voor ons weg te steken. Hij is zowel een megalomane clown als een eeuwig onzekere zoeker, zowel een rusteloos creatieve ziel met zijn zinnen op muzikale onsterfelijkheid als een wannabe family man. Een man waarin geestige zelfrelativering en boos om-zich-heen-geschop elkaar constant afwisselen. Maar bovenal is het een artiest met een van de creatiefste, meest veelzijdige oeuvres uit de hiphop.

En dat gaan Johnny en ik vieren aan de hand van deze lijst, voortgekomen door eerst elk apart een Kanye-toplijstje te maken, om die vervolgens genadeloos en met veel liefde tegen elkaar te smijten, met dit als eindresultaat.

De lijst bestaat uit materiaal van zijn soloalbums en Watch The Throne, plus de nummers van Cruel Summer waarop hij te horen is. Hieraan toegevoegd zijn enkele non-album songs en bonustracks, maar geen producties voor andere artiesten of nummers waarop hij enkel featured.

Zijn jullie er klaar voor? Dan beginnen we eraan!

https://i.ytimg.com/vi/dwkukc8KFGI/maxresdefault.jpg

Even een tagronde: hebben users als Arrie, catdog, niels94, kobe bryant fan, Slowgaze, Holla, bennerd, Silky & Smooth, MJ_DA_MAN, thgryda en Teunnis zin om mee te lezen/bespreken/discussiëren ?

100. Big Brother (Johnny Marr: 93, ArthurDZ: 102)

Jay en Ye...altijd al een gouden combo geweest. Soms zijn er blijkbaar periodes waarin het iets minder klikt tussen de heren, zoals vlak na de overval in Parijs op vrouwlief van West (mevrouw Kim Kardashian, wel bekend onder de meesten van jullie neem ik aan). Kanye vond dat hij te weinig gesteund werd door Jay-Z en zijn echtgenote, een zekere Beyoncé.

Dit nummer is een eerbetoon aan Jay-Z, zijn grote held. Hij ziet hem zelfs een beetje als zijn 'grote broer'. Het gaat over de ups en downs in hun vriendschap, zoals eerder vermeld. Aan de ene kant ziet hij Jigga als iemand waar hij naar opkijkt en iemand die hij adoreert, maar aan de andere kant speelt er ook een zekere rivaliteit mee waardoor er toch een (gezonde) competitie heerst tussen de twee.

Kanye heeft het over de tijd wanneer hij nog te verlegen was om tegen zijn idool te gaan praten, ik quote even mijn favoriete stukje tekst uit het nummer:

"It's the Hard Knock Life Tour, sellout
Picture us in the mall, coppin' Iceberg and yell out "Jigga"
Yeah, that's what we'll yell out, yell out
You know the name do I gotta spell out or tell 'bout
J-A-Y, and 'Ye so shy
Now he won't even step to his idol to say hi"

Op het einde van het nummer spoort Kanye zijn luisteraars aan om de mensen naar wie ze opkijken toch aan te spreken, omdat het de start van iets moois kan betekenen (Kanye mocht later vier nummers op The Blueprint produceren, één van de grootste classics van Jay-Z):

"My big brother was Big's brother
So here's a few words from ya kid brother
If you admire somebody you should go head and tell 'em
People never get the flowers while they can still smell 'em."

Hij gebruikt het refrein ook om zijn mentor No I.D. te bedanken, de man die Kanye de kunst van het produceren aanleerde. De sample die gebruikt wordt in het nummer is de gitaarriff van het Prince-nummer "It's Gonna Be Lonely", van het album "Prince" uit 1979.

Big Brother kreeg erg sterke reviews en de meeste critici waren het erover eens dat het lyricaal het beste nummer was op Graduation. Eén iemand zei dat de tekst "introspectief genoeg is om fans te laten huilen". Nog iemand anders schreef dan weer dat het lied een "tijdloos hip-hop gevoel" bezit.

Jay-Z zou erg emotioneel geworden zijn toen Kanye hem het nummer voor het eerst liet horen in de studio. Hij vond het briljant geschreven en op vlak van structuur en emotie zijn beste nummer sinds Jesus Walks. Het is ook het enige nummer op Graduation die niet door West zelf is geproduceerd, maar door een zekere DJ Toomp.

And we're off!

99. Street Lights (Johnny Marr: 92, ArthurDZ: 101)

Ik ben een zeer groot 808s & Heartbreak liefhebber, zijn autotunemeesterwerk. Dit nummer valt op dat album misschien iets minder op. Het is van een subtielere schoonheid. Maar als Kanye "I'm just not there in the streets, i'm just not there, life's just not fair" predikt, mag je mij oprapen. Dit komt zo hard aan. Hij was echt weg van het padje in deze periode, zo depressief als de pest. En dat hoor je ook. Het blijft samen met Here, My Dear en Sea Change het beste break-up album ooit gemaakt, zonder twijfel.

Direct al een veel korter stukje dan de vorige, waarvoor mijn excuses, maar Big Brother is dan ook een nummer waar heel wat over te zeggen valt.

98. Why I Love You (ArthurDZ: 93, Johnny Marr: 98)

Dan hebben we hier de eerste van vele bangers in deze lijst te pakken. Van het album Watch The Throne, waar Kanye samen met zijn big brother Jay Z een hele cd lang de spierballen laat rollen. De sample (I Love U So van Cassius) knalt er meteen hard in: de atmosferische productie van My Beautiful Dark Twisted Fantasy ontmoet de sped up-vocals van het Collage Dropout-tijdperk. Erg vet gedaan, en zo ook de ideale afsluiter voor het (op hier en daar een inzakmomentje na) erg vette Watch The Throne.

Waar de productie vooral de handtekening van Kanye draagt, daar is het op vocaal vlak vooral Jay Z die de dienst uitmaakt. Mij hoor je alvast niet klagen, want zijn verses zijn weer eens dik in orde. Tekstueel gaat het nummer over verraden worden door iemand waarvan je het nooit gedacht zou hebben. Bu Thiam, een hoge piet van de A&R-afdeling van Def Jam, had er het volgende over te zeggen:

There is only so much you can do for a person. Like Jay said [in the song]: ‘I tried to teach niggas to be kings and all they wanted to be was soldiers.’ Like that’s a real line, that’s how he felt. [Kanye and Jay] do get a lot of criticism in their careers and how they move and I think they just wanted to express it.

Onthoud die laatste zin, want eigenlijk draait zo goed als heel WTT in meer of mindere mate rond dit onderwerp.

Leuk! Ik lees zeker mee. Mooi begin alvast!

Goed topic! Ik lees mee.

Ik lees eigenlijk nog amper berichten op het forum zelf, maar probeer hier en daar wat mee te pikken in dit topic!

Mijn favoriete artiest dus ik lees mee!

Ah ik wist niet eens dat Kanye 100 nummers had gemaakt

Je moet toch al een serieuze postrocker zijn om na acht albums en meerdere non-album singles nog steeds geen honderd nummers bij elkaar geschreven te hebben

Zo'n Kanye kenner ben ik ook weer niet

Top, ik lees mee als ik tijd heb. Niet te veel 808s John!

Postrocker? Rockist bedoel je?

Anyway, erg leuk topic! Ik ga het zeker volgen, want Kanye is één van mijn favoriete artiesten. Ben benieuwd hoe mijn favorieten het gaan doen. Prima begin in ieder geval!

En doe maar wel lekker veel 808s en vooral ook van de laatste drie albums (Throne, Yeezus, Pablo).

Runaway zal wel nummer 1 worden, jullie kennende, wat voor mij nogal een anticlimax zou zijn, maar het zij zo.

Nee, postrocker

Fijn dat je meeleest trouwens, Arrie! Wat betreft het verloop van de lijst doen we nog geen uitspraken, maar ik wil er wel bijzeggen dat ik op voorhand een beetje in mijn hoofd dacht te hebben hoe de eindlijst er wel ongeveer uit zou zien, en dat ik toch voor een paar verrassingen ben komen te staan. Johnny Marr is dan ook een uiterst onvoorspelbare jongen! Ik soms ook wel...

Oké, dan snap ik de postrocker-opmerking niet.

Post-rocknummers duren vaak heel erg lang, wat resulteert in minder tracks per album, wat dus maakt dat je met acht albums vaak nog niet aan honderd tracks komt. Kanyes nummers zijn korter, hij heeft meer tracks per album, hij komt wel aan honderd tracks op acht albums.

Knahmean?

Oooh, ik zie nu dat ik het bericht verkeerd heb gelezen. My bad. (ik dacht dat postrocker naar Lex verwees)

Toch wel! En laxus11 hopelijk ga je dit topic ook volgen.

Ik zal me best doen

97. Barry Bonds (Johnny Marr: 87, ArthurDZ: 103)

Lil' Wayne. Een andere grote held van me. Door de meeste critici wordt hij op waarde geschat, door de hiphopmeute wordt hij grotendeels verguisd. Niet door mij, ik ben een groot fan. Misschien niet van een heel album, maar ik kan toch wel gemakkelijk zo'n 30 à 40 nummers opnoemen van de man die ik erg goed vind. Op dit nummer voegt hij ook veel toe. Voor mij vormen Yeezy en Weezy een perfect duo. Ze mogen van mij wel eens een volledig album samen droppen à la Watch the Throne.

'Long Red' wordt hier gesampled, een nummer van de Amerikaanse hardrockband Mountain, bekend van Mississipi Queen. Barry Bonds is een Amerikaanse basketballer, die Kanye gebruikt als een metafoor om zijn vermogen om hits te maken te omschrijven.

Een typisch "brag and boast" nummer, waar beide rappers elkaar proberen te overtreffen, doch op een vriendschappelijke manier. Ik denk dat beide heren goede vrienden van elkaar zijn. Of waren, want de laatste keer dat Lil' Wayne op een Kanye-album verscheen is alweer geleden van 2008. Dat nummer gaan we hier nog heel wat hoger tegenkomen, dat kan ik nu al verklappen, die snijdt toch nog iets dieper.

Dat gaat vooral op voor Tha Carter III, minder voor de rest, maar fuck hen

96. My Way Home (ArthurDZ: 89, Johnny Marr: 99)

Naast ‘Kanye West met Jay Z’ en 'Kanye met Lil Wayne' is ook ‘Kanye West met Common’ een gouden combinatie (commonbinatie?). En dat Kanye West en Gil Scott-Heron ook goed samengaan, weten wij fans natuurlijk al genoeg

Jay en Weezy zijn hier niet aanwezig, de andere twee heren zijn echter prominent in beeld op My Way Home, de eerste notering voor Late Registration in deze lijst. Het nummer was eigenlijk bedoelt voor Commons geweldige plaat Be, dat tegelijkertijd met Late Registration werd opgenomen, maar haalde de finale tracklist niet wegens te verschillend van het overige materiaal. Geen probleem, moet Kanye gedacht hebben, dan zet ik ‘m toch gewoon op mijn plaat?

En zo krijgt de held Common ook op Late Registration de kans om zijn kunsten te etaleren. En dat doet hij met verve, heerlijk stukje rapt hij weer eens bij elkaar. Hier doorspekt zitten flarden Home Is Where The Hatred Is van Gil Scott-Heron. Diens prachtige diepe klaagzang past perfect bij het totaalplaatje.” I left three days ago, but no one seems to know I'm gone”

Voor wie het nog niet gedaan heeft: zeker Scott-Herons meesterwerk Pieces Of A Man uit 1971 checken. Dikke aanrader, één van mijn favoriete soulplaten. Home Is Where The Hatred Is staat er ook op.

Ik wil ook nog graag een lans breken voor dit geniale album. Eén van de meest complete, perfecte, fantastische hiphopalbums ooit gemaakt. Als Kanye-fan is dit naast College Dropout en MBDTF gewoon één van de bijbels. Staan een paar van z'n beste beats op gewoon. Maar de allerbeste beat op de plaat komt dan weer net niet van Ye, maar van J Dilla .

95. Bring Me Down (ArthurDZ: 79, Johnny Marr: 104)

En meteen nog een Late Registration-nummer, met een hook en bridge van niemand minder dan Brandy (wie kent haar nog?). Kanye rapt hier over een typisch Kanye-onderwerp: zijn haters. Niet zijn beste tekst in deze categorie, maar toch, zo’n line als “There'll always be haters, that's the way it is/Hater niggas marry hater bitches and have hater kids” vind ik bijvoorbeld wel grappig.

Ook grappig: het verhaal achter Brandy’s tekst. Aan het woord is The World Famous Tony Williams, neef van Kanye, die meewerkte aan enkele van Ye’s platen:

“The day before I had to fly to LA to record Brandy’s part for this song, I had to drive from Dallas to Oklahoma City for an all-night session and then drive back to Dallas for a one o’clock flight. I managed to catch my flight to LA to do the parts with Brandy that I had supposedly written, but I still hadn’t written anything. I had the melody line down, but I just couldn’t unlock the combination of the song. When I got on the plane for the three-hour flight, I still hadn’t written one word. I can remember it like it was yesterday: it took all three hours, but literally as the wheels hit the ground in LA, I wrote the last word to the bridge.

There was an MTV documentary on the making of Late Registration and it shows me when I actually walk into the studio and everyone is waiting for me. Ye and Brandy are at the board and it shows me walking in, fresh off the plane with the lyrics. They had no idea it was so last-minute, or that I hadn’t slept in two days.”

Volkomen mee eens! Ik zie het altijd als een College Dropout 2.0. Dezelfde sound, dezelfde sfeer, maar net iets verfijnder allemaal. Ik vind eigenlijk al zijn album briljant (op TLOP) na, maar als ik er één moet kiezen is het Late Registration!

(Late Orchestrarion DVD is trouwens ook een dikke aanrader)

Ik wil Late Orchestration dolgraag op CD, maar nergens meer te vinden

Ik heb hem alleen op DVD en digitaal.

Mwa, veel meer dan 100 zullen het er toch niet zijn? Alleen zijn debuut bevat echt veel nummers en dat is hoofdzakelijk door een redelijke hoeveelheid fillers.

Als jullie gastoptredens meegenomen hadden, zijn het er al een stuk meer.

edit: zijn reguliere albums komen opgeteld op 108 nummers, al met al niet eens 100 volwaardige nummers daar te vinden, dus.