1973.

Dit is uiteraard het jaar van een van de best verkochte albums aller tijden, en dit is voor mij ook een van m'n eerste muziekaankopen geweest. Graf de tiener was een ontzettende Floyd fan, en hoewel dat ietwat afgezwakt is heb ik nog altijd een zwak voor de band. Waarschijnlijk de enige nummer 1 tot nog toe waar ik niet eens een seconde over na heb moeten denken. Verder is alles wat er over dit album geschreven en gezegd kan worden al lang en breed gedaan, dus hier laat ik het bij.

Vechtend om de twee andere podiumplaatsen vinden we deze week twee ex-Velvets die sowieso vaak met elkaar overhoop lagen, dus dit kan er ook nog wel bij. Dit keer wint ome Lou met z'n op muziek gezette zwaarmoedige verhalen voor bij de centrale verwarming (inclusief kindermishandeling), een andere keer zou dat zomaar stuivertje wisselen kunnen zijn met Cale's barokke poppareltje die een flink stuk luchtiger klinkt. De laatste overigens morgenavond live te aanschouwen in Breda, waar hij (zo heb ik mij laten vertellen) veel of wellicht zelfs alles van dit album schijnt te gaan spelen. En ik ben er bij.

Net als vorige week ook dit keer ruimte voor Roxy Music, en het zal ook niet de laatste keer zijn dat ze voorbij komen. Zowaar nog iets sterker als het debuut, en dan te bedenken dat ze dit jaar gewoon nog een sterke plaat uitbrachten. Wellicht wilden ze direct laten zien dat ze het ook heel best zonder Eno konden (naar het schijnt is Stranded zelfs de favoriete Roxy plaat van Eno, hoe gek dat ook moge klinken). Ook Stranded is op zich goed genoeg voor een plek in deze top 10, maar vanwege de variatie heb ik het toch maar bij de beste van de twee gehouden.

Slechts 1 soulalbum dit keer, maar wel een van de fijnste ooit. Marvin kweelt zich door een collectie songs over liefde en sex, en doet dit met verve. In vergelijking met de nummer 2 van deze week zijn dit meer verhalen voor bij de open haard. Op een schapenvel. Met champagne. Naakt. Maar goed, ik dwaal af hier...

Voor een leuk contrast staat het volgende album hier lijnrecht tegenover. Dit is punk uit de tijd dat de term nog niet eens een muzikale betekenis had. En wat een fijne songtitels ook, het is goed dat de luisteraar reeds gewaarschuwd wordt voordat de plaat opgezet wordt. Your pretty face is going to hell, en hetzelfde gebeurt er met je oren. Met stip de minst favoriete plaat van m'n vriendin van deze week. Waarmee ik overigens aangeef dat ik dus elke week een nieuwe top 10 heb, en niet elke week een nieuwe vriendin. Een misverstand is eenvoudiger gecreëerd dan uit de wereld geholpen.

En net als vorige week ook nu weer een kort uitstapje naar het oosten (niks exotisch, we gaan maar nipt de grens over). Misschien wel het meest toegankelijke album van Can, maar daar is natuurlijk helemaal niets mis mee. En zoals ik vorige week al wist te vermelden, deze heeft in het titelnummer een van hun beste nummers ooit. En nee paap, deze week stop ik geen grappig bedoeld foutje in m'n omschrijving, maar petje af dat je hem als enige doorhad. Zo heel erg grappig was het trouwens ook weer niet.

Op de achtste plaats een stelletje ongeregeld uit de Big Apple. Schromelijk ondergewaardeerd hier op MuMe, deze klassieker scoort maar nipt boven de 3,5*. Catchy (proto)punk met een flinke dosis glam en decadentie. Het woord van vandaag is: vuig.

Op de een-na-laatste plaats het debuut van de man die vroeger zowaar zingen kon. Typische "laat-op-de-avond-met-een-glas-sterke-drank-plaat". Vol van liedjes over de moeilijke kanten van het leven, over eenzaamheid, liefde en hartzeer. Tijdloze melancholie gevat in muziek.

De laatste fatsoenlijk plaats is dit keer gereserveerd voor de laatste fatsoenlijk plaat van The Beach Boys. Opgenomen in good old Baambrugge, een slaperig dorpje in de polders ten zuiden van de hoofdstad. Een opmerkelijke locatie voor deze typisch Californische band, en dat het niet bij iedereen in de smaak viel blijkt uit het drieluik van de California Saga, dat naar het schijnt voortgekomen is uit heimwee van een aantal bandleden. Prima album, en helaas hebben ze hierna dit niveau nooit en te nimmer gehaald of zelfs maar benaderd. Maar die platen waren dan ook niet in Nederland opgenomen...

En weer een mooi jaar.
PF
Berlin van Lou is prachtig, Marvin
Raw power vind ik wel de beste van Iggy (Stooges). en het debuut van Tom, die daarna nog een eeuwigheid prachtige platen bleef maken.

Overigens heb ik (dan wel in het geheim) een zwak voor wish you were here.

Een tijdje top 10loos geweest. top 10 kent de terugkeer van oude proggers. Nieuwe genre's die ik aan het ontdekken ben zijn nu mijn kasten aan het bevolken(oftewel ik ben aan het verzamelen). Waarschijnlijk komt er in een volgende top 10, meer jazz, new-wave en electronica.

1. King Crimson - Red (1974)
2. Van der Graaf Generator - Godbluff (1975)
3. Talking Heads - Remain in Light (1980)
4. Mike Oldfield - Ommadawn (1975)
5. Gazpacho - Tick Tock (2009)
6. Björk - Homogenic (1997)
7. Porcupine Tree - Fear of a Blank Planet (2007)
8. Soft Machine - Third (1970)
9. Talk Talk - The Colour of Spring (1986)
10. Frank Zappa - Hot Rats (1969)

'Civilians' van Joe Henry heeft 'Blood on the Tracks' uit mijn top 10 gekegeld. Zo blijven er nog altijd twee Dylanplaten over, natuurlijk. Die zie ik niet zo gauw verdwijnen.

Tijd om Civilians dan maar eens te gaan beluisteren.

sinds tijden weer eens een verandering, en een welverdiende. Johan - Pergola er helaas uit ten faveure van Jeff Buckley - Grace

Ik denk dat ik eens een hartig woordje ga spreken met die Joe...

Ach, valt wel mee. Bob is nog altijd de artiest met de meeste noteringen in m'n top 10, hoor.

@Don Cappuccino: moet je zeker eens doen. Andere platen van hem zoals 'Tiny Voices' en 'Scar' zijn ook aanraders.

Shuffletown van Joe Henry is echt ook heel erg mooi.

Joe Henry! Leuke verandering, AOVV! Ik heb hem(haar? het?) bij deze gelegenheid meteen maar eens opgewaardeerd. Z'n nieuwste is ook erg goed!

Die vind ik persoonlijk net wat minder, maar nog altijd erg goed, dus daar heb je gelijk in, Masimo.

Masimo vindt de song Bellwether fantastisch. Ik ging trouwens heel erg mijn best doen de complete collectie van Joe Henry op MusicMeter te krijgen (er misten behoorlijk wat albums) dus ik werken, werken, werken, zweten, zweten, zweten, maar ik faalde. Nu staan ze er wel op, dankzij de helpende hand van tangmaster, volgens mij. Lief hè?

Maar, onderschatte vent, die Joe. Misschien dat we 'm nu in 't zonnetje zetten? Spotlight, please?

Waar heb je Pawn Hearts gelaten . Die stond toch op 1 bij je jaren '70 lijstje?

1 keer VDGG is niet genoeg?

Ik heb drie regels voor mijn top 10:
1. Alleen 5* albums
2. èèn album per artiest.
3. Het album moet ik op een geluidsdrager hebben.

Pawn heart heb ik alleen als ripperik, maar als ik hem nog eens goedkoop tegenkom en ik heb de toereikende financiën dan schaf ik hem gelijk aan. Wat in het vat zit verzuurt niet.


VDGG is dan ook een van de beste progbands die er rondloopt. Ja zelf jij, als overloper en new-born proghater( ) zou deze band moeten kunnen waarderen.

Anders is het moeilijk luisteren ja..

Ik bedoel natuurlijk Lp's en Cd's.

Erg strenge criteria, vind ik. Het gaat toch om de muziek? Waarom noem je het eigenlijk een ripperik?

P.S. De streepjes moeten de andere kant op (één, niet èèn).

Nee, al is 1 keer VDGG echt genoeg. Er zijn heus wel prog dingetjes die ik kan waarderen hoor, zoals het debuut van King Crimson en wat dingen van VDGG (wat ik eigenlijk weer eens moet gaan luisteren) Maar jij als prog liefhebber (en liefhebber van Duitse muziek uit early 70's?) zou Popol Vuh eens moeten beluisteren

@Chevy
Natuurlijk gaat het om de muziek, maar ik ben van mening dat je muziek op zijn best ervaart als je ook daadwerkelijk het album in huis hebt. Ik zou wel een gepindakaast album in mijn top 10 kunnen zetten, maar daar heb ik nooit het gevoel die ik krijg bij een echt album. Daarnaast is er nog het argument van de Geluidskwaliteit(maar dat is voer voor het wel of niet downloaden topic).

Soms neem ik onbewust termen over, die gaaf vind klinken. Voor ripperik zal dat ook zeker geleden. Een spellingswonder ben ik allerminst, dus dat die streepjes de andere kant op moeten wijzen. Tja, ik maak wel meer fouten.

@ataloona
Ik hou inderdaad van kraut/progrock/electronica van duitsland uit de jaren 70 en Popol vuh is mij niet onbekend. Enkel ben ik qua aanschaffen nu bezig met bebop(art blakey,miles davis) en hier en daar meer electronische en synthpopperige dingen. Bovendien krautrockalbums zijn erg duur. Heeft mijn portemonNee de afgelopen Aankoop(ja met hoofdletter) niet al genoeg geleden.

Wist je dat er een aantal jaren geleden een revolutionaire uitvinding is gedaan met de schuilnaam ''pindakazen''? Wellicht dat je dat eens kan proberen, met de nodige research en FAQ's natuurlijk

Fijn, moet je zelf weten, maar waarom dan wel op 1 in je 70s top 20? Blijkbaar vind je het album dus wél beter.

[quote]Misterfool schreef:
[
3. Het album moet ik op een geluidsdrager hebben.
Quote]


En dus moet je het Calve MPdrietje op een CD branden

Jongens, ik download voor het verkennen van muziek(zoals jullie vroegah da radio of da televisione gebruikte). Maar Le is nogsteeds overtuigd dat ik enkel de volledige ervaring krijg met CD en LP en ook niet met een gebrand derderangs cdske. Pindakaasjes geven niet de volledige diepte van een album weer, hebben een slechtere geluidskwaliteit en missen leuke dingen als linernotes en artwork die het album extra dimensie geven. Voor de rest is de discussie voor het wel of niet downloaden topique.

Van de radio downloaden op cassettebandjes

Sommige dingen zijn ook gewoon een beetje moeilijk om origineel te kopen.

Wat artwork en dergelijke kan ik je niet tegenspreken , maar hoe kom je er toch bij dat een ripperik (mits in lossless format) noodzakelijkerwijs van mindere kwaliteit zou moeten zijn dan het origineel? Als de drive waarmee de vermaledijde handeling verricht wordt in orde is, komen alle nullen en enen waaruit het signaal bestaat (op een uitermate verwaarloosbaar aantal na misschien) keurig netjes als derivaat uit de bus rollen. Geen sikkepitje diepteverlies en diegenen die beweren dat ze 't verschil kunnen horen zou ik gaarne aan de 'embarrassment' van een blinde vergelijking willen blootstellen.

Precies... Ik denk zelfs dat veel mensen een blinde vergelijking tussen een goed geripte 320/v0 mp3 en het origneel al moeilijk zullen doorstaan... om over FLAC nog maar te zwijgen ja...

Ik denk dat je een flink dure installatie EN flink goede oren moet hebben om het verschil tussen 320kbs en origineel te horen.

Ik heb besloten even mijn top 10 te verwijderen misschien staat hij er vanavond al terug misschien morgen.