Scientist heeft slechts kortstondig in mijn top 10 gestaan en is vervangen door Tides van Arovane.

Ha, leuke top 10, Jelle.
Sowieso dikke pluspunten voor Paul Bley (al is dat natuurlijk niet z'n beste)

Orchid - Chaos is Me gaat een 'paar' stappen omhoog, van 7 naar 3

Mijn nieuwe Top 10 aller tijden:

1. Queen - A Night at the Opera (1975)
2. Pink Floyd - Wish You Were Here (1975)
3. Deep Purple- In Rock (1970)
4. King Crimson - Red (1974)
5. Wishbone Ash - Argus (1972)
6. Camel - Mirage (1974)
7. Iron Maiden - Seventh Son of a Seventh Son (1988)
8. Marillion - Misplaced Childhood (1985)
9. Muse - Absolution (2003)
10. Porcupine Tree - In Absentia (2002)

Gil Scott-Heron en Terry Callier terug in de top 10. El-P en Slint zijn de slachtoffers.

Mijn top 10 scoort gemiddeld een 4,14 (als ik elk album even zwaar mee laat tellen).

Palace Music vervangen door Bonny Billy & Marquis de Tren - Get the Fuck on Jolly Live. Stiekem vond ik dat al heel lang.

Och ja, 't is weer maandag. Tijd voor een nieuwe top 10, met de N van "Nieuwe top 10" dit keer. Top 4 op 5*, de rest een halfje minder.

1. Nicolas Makelberge - Dying in Africa (2006)
2. Nirvana - Nevermind (1991)
3. Neil Young - Tonight's the Night (1975)
4. Nick Drake - Five Leaves Left (1969)
5. Nick Cave and The Bad Seeds - No More Shall We Part (2001)
6. New Order - Low-Life (1985)
7. Nico - Chelsea Girl (1967)
8. New Deutsch (2003)
9. Neu! - Neu! (1972)
10. Nina Simone - Wild Is the Wind (1966)

en das inderdaad weer een overeenkomst

... zelf heb ik vorige week niet genoeg tijd gehad om Q-platen te luisteren... daarnaast is de P ook zo mooi dat ie nog wel een weekje kan blijven staan

Oh ja, de Q komt met rasse schreden naderbij. Ik ga m'n best doen om tot 10 verschillende artiesten te komen, maar of ik dat ook ga redden...

/edit: en ik ga het verdorie gewoon halen ook met 10 verschillenden, al scoort de nummer 10 dan slechts 3*

Tijd voor de "big O" deze week.

1. Otis Redding - Otis Blue / Otis Redding Sings Soul (1965)
2. Orchestral Manoeuvres in the Dark - Architecture & Morality (1981)
3. Orbital - In Sides (1996)
4. Oasis - (What's the Story) Morning Glory? (1995)
5. Omar-S - Detroit (2009)
6. One Kiss Can Lead to Another: Girl Group Sounds Lost & Found (2005)
7. OutKast - Aquemini (1998)
8. Opposition - Breaking the Silence (1981)
9. Ólafur Arnalds - ...and They Have Escaped the Weight of Darkness (2010)
10. Other Lives - Tamer Animals (2011)

Otis Redding, Outkast en Ólafur Arnalds. Hoera!

Als het vrijdag was had je een koud pintje genomen?

Omar-S kan je goedkeuring vast ook verdragen. Dat is namelijk een heuse gangsterneger.

Oké. Zal Omar-S eens een kans geven, hij ziet er negroïde genoeg uit.

Ja, dat kan je wel stellen ja.

Images for Omar-S - discogs.com

Doe onderste foto doet het hem. Jammer dat er geen gatorade, kip op meloen op de foto's te bekennen is. Iets meer stereotype kan toch geen kwaad?

Omar-S ging ook om met J Dilla. Dus ik ga Detroit nu maar eens opzetten.

Heb het ook maar weer omgegooid. De eerste vijf platen is een vrij stabiele top 5 (hoewel ze onderling wel van plaats kunnen wisselen), de laatste vijf platen zijn gewoon schijfjes waar ik de laatste tijd helemaal weg van ben. Zijn dit keer de gelukkigen: Ceremony, More Than Life, Robert Johnson, Sleep en Z-Ro.

Die mix van Omar-S klinkt erg lekker Graf !

Ja, maar de overgangen zijn wel wat matig en dat vind ik toch wel vreemd op een plaat waar dat - volgens mij - juist heel erg goed moet verlopen. Anyway, fijne muziek is het wel.

Omg. Rob. Nu zie ik het pas. Ik dacht eerst: waar is toch al die hiphop gebleven. De eerste letters van de artiesten uit je top 10 vormen samen een RGBCNGMAYT-patroon. En als je volgens A=1 en Z=26 de eerste letters bij elkaar optelt, krijg je 18+7+2+3+14+7+13+1+25+20 = 110. En 110 meter is natuurlijk de afstand waarop de mannen in de atletiek hordelopen. Dat zijn meestal negers, dus het hiphopgehalte is eigenlijk hoger dan het ooit geweest is. En om het nog sterker te maken, als je voor 'The Roots' een T zou rekenen in plaats van een R, dan kom je op 112 uit. Dat is het alarmnummer. In Amerika is dat 911, en laat Wyclef Jean daar nou net ooit een dramatische track over hebben gemaakt die ik nota bene afgelopen weekend op single tegenkwam van vroeger. Om nog maar te zwijgen over het feit dat de letters MAY de maand mei in het Engels vormen, de maand dat je jarig bent. Het is een teken van God. Kan niet anders. Of ja, kan eigenlijk wel anders. Het is een teken van 2Pac. Of Biggie. Of Nujabes, maar dat is een Japanner. Of van El-P, maar die leeft nog.

Nou, ik vind het een beetje vergezocht allemaal.

Dit is MusicMeter, GrafGantz. Wij kicken op vergezochtheid.

Bovendien is het maar de halve waarheid en lijkt Lukas bewust feiten te verdoezelen. Riooljournalistiek ten top. Bah.

Themalijstje dan maar... Iets met vrouwen en new wave/postpunk