He, da's een goeie. Doe ik

Net ook weer een toplijst samengesteld. Zal wel weer -tig aantal keren veranderd worden de komende tijd, maar goed.

ik ga is kijken van welk album vind ik het leukst? die doe ik op een.
Dan kijke ik welke vind ik daarna het aller aller een na leukst, die doe ik op 2.
Enz enz enz tot en met 10

Konein

gewoon, welke het best is op 1 de tweede beste op 2 enzovoort, best logisch toch , maar eigenlijk vind ik alleen dat me eerste 5 albums in de top 10 horen, de andere 5 zijn ook werkelijk fantastisch maar ik hoop nog 5 albums te vinden die ik net zo goed vind als de eerste 5, waarbij ik echt denk, dit is een top 10 album! bij me eerste 5 albums heb ik dat, bij me laatste 5 minder ondanks dat ik ze wel heel goed vind

Tien goede albums, bijna willekeurige volgorde

Zo hé! Vijf en een half jaar is het stil geweest op dit topic. Dat is heel lang.
Maar laat ik dit topic weer eens herleven, door te vertellen hoe ik mijn top-tien samenstel.

- 5*-albums krijgen voorrang in mijn Top-tien-lijst (8 platen hebben die stem, 7 ervan staan er daadwerkelijk in), daarna komen de 4,5*-albums aan bod.
- maximaal 2 albums per artiest (Andere artiesten moeten ook wat kans krijgen).
- Het album moet in mijn platenkast staan om de top-10 te kunnen komen.

Ik kies 10 fijne albums die weinig door anderen zijn genoemd. Een mix van eigenzinnig zijn en eigenzinnig willen wezen. Om de paar maanden schuif ik ermee.

Het moet een inkijkje in mijn muziekbeleving zijn, zonder teveel weg te geven.

Ik kijk eigenlijk te weinig naar mijn eigen top tien. Ik heb dan ook niet echt heel duidelijke parameters voor de samenstelling dan bijvoorbeeld voor het stemmen op een album. Dat laatste, daar gebruik ik echt een checklistje voor, zodat ik voorkom dat ik te snel 5 sterren ga uitdelen en zo.

Een paar vuistregels heb ik wel:

Liefst niet meer dan één album van dezelfde artiest. Bij acts als David Bowie, Pink Floyd of Radiohead is dat bij mij behoorlijk lastig, toch houd ik die stelregel aan. Om even bij Bowie als voorbeeld te blijven:

De volgende Bowie-albums hebben van mij een 5 ster-rating:

The Rise And Fall Of Ziggy Stardust And The Spiders From Mars
Station To Station
Low
1. Outside
Hunky Dory

Low is degene die in mijn top tien staat op grond van:

- Jeugdervaring en hoeveelheid herinneringen. Low ken ik het langst en zit het diepst in mijn DNA. Herinneringen gaat zelfs terug tot de kindertijd (single Sound & Vision/A New Career In A New Town). Tegenvoorbeeld: Station To Station heb ik pas op latere leeftijd leren kennen en is pas relatief laat bij mij naar de 5 star rating geschoten. Zelfde verhaal voor Ziggy en 1. Outside. Maar in feite staat dit los van de intrinsieke kwaliteit. Ziggy en 1.Outside zijn wat mij betreft gelijkaardig qua kwaliteit, maar goed, ik moet keuzes maken.

Dan heb ik nog één regel, namelijk zo persoonlijk mogelijk. Van Pink Floyd heb ik niet Dark Side Of The Moon, maar Animals in de top tien. Graag zou ik dat album ooit DSOTM van de wereldwijde troon zien stoten. Het is echt MIJN favoriet en niet een afspiegeling van wat de wereld ervan vindt.
Zelfde verhaal bij Radiohead: Niet OK Computer, maar Kid A.

Maar ja, dat laatste lijkt mij in zekere zin wel vanzelfsprekend. Je eigen koers varen.

Ik denk dat het een soort van afweging tussen kwaliteit en sentiment is. De beste plaat ooit gemaakt, welke die ook moge zijn, hoeft zeker niet bovenaan je eigen lijst te staan. Voor mij is het het de plaat waar ik het meest mee heb, degene die bij mij het grootste effect heeft gehad op mijn leven. Als puber of jong-volwassen heb je soms niet door hoe een impact een plaatje kan hebben.

Ik denk ook dat, mocht ik er mij mee bezig houden, mijn top 10 dagelijks kan verschuiven en veranderen, afhankelijk van mijn gemoedstoestand. Dat is ook het mooie ervan, het is iets heel persoonlijks.

Ik heb schijt aan wat anderen goed vinden, eigen koers varen. Vrij simpel. En gelukkig vind ik iets al snel goed als het me ook persoonlijk aan het hart raakt. Want dat is toch waar mijn lijst uit is opgebouwd: veel sentiment, maar ook kwaliteit.

Mijn top 3:
1. Queen - Queen II (1974)
2. Queen - A Night at the Opera (1975)
3. David Bowie - The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars (1972)

Mijn lievelingsnummer aller tijden is Bohemian Rhapsody. Veel 'muzieksnobs', maar ook mede-Queenfans vinden het opvallend en cliché, en denken dat dat vooral door de Top 2000 enz. moet komen, maar Bohemian Rhapsody gaat mij persoonlijk aan het hart. Het is het nummer dat mij de liefde voor muziek heeft bijgebracht en heeft een grote persoonlijke waarde. Vroeger hoorde ik als kind vooral de top 40-zooi van mijn zusje op TMF en MTV, waardoor ik lange tijd dacht dat alle muziek kut was. Maar op mijn 13e ontdekte ik per toeval Bohemian Rhapsody via YouTube en ging de wereld van de muziek voor me open. Zo vond ik ook The Prophet's Song en You Take My Breath Away, twee prachtige nummer svan Queen, die op hetzelfde album staan als Bohemian Rhapsody. Daarom is A Night At The Opera van Queen voor mij een van de beste albums allertijden. Maar het gaat me voor 99% om Bohemian Rhapsody. Daarom is er wat mij betreft nog één beter Queen-album, dat all-round gewoon nóg beter is.

In de periode dat ik mijn muzieksmaak begon te ontwikkelen, kwam ik Queen II tegen. The March Of The Black Queen is de voorloper van Bohemian Rhapsody en bijna net zo goed. Verder hadden Ogre Battle en White Queen (As It Began) een gigantische wow-factor toen ik ze voor het eerst hoorde, en eigenlijk nog steeds. Seven Seas Of Rhye was de eerste soort-van-hit van mijn lievelingsband, en vond ik als 13-14-jarige heerlijk. Nu nog steeds. Daarom komt Queen II nét boven A Night At The Opera, en is het voor mij het beste album aller tijden. Een aantal van de beste nummers aller tijden (wat mij betreft) staan erop, en het is gewoon een mooi concept/geheel, met de black side en white side.

Derde is The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars van David Bowie. Ik merk bij sommige andere Bowie-fans dat Low en Heroes favorieten zijn, voor mij is dat Ziggy Stardust. Starman is 'het liedje' van mijn beste vriendin en mij, zij betekent alles voor mij. Rock N' Roll Suicide is gewoon gemaakt alsof zij het voor mij zingt. Ook blijf ik altijd genieten van vooral Ziggy Stardust, Moonage Daydream en Lady Stardust.

De rest van mijn top tien is vrij fluide (maar sowieso met nog flink wat Bowie- en Queenalbums, maar ook anderen). Maar de drie albums hierboven zullen altijd de top 3 vormen, omdat ze persoonlijk zeer speciaal zijn: het album dat mijn liefde voor muziek ontwikkelde, het album dat die liefde nog verder ontwikkelde en voor mij simpelweg het allerbeste aller tijden is, en het album dat ik met de belangrijkste persoon in mijn leven associeer. En op alle drie de albums valt er over kwaliteit niets te klagen.

Ik heb net mijn nummer 4 en 6 toch maar weer omgedraaid. Ik vond een zesde plaats voor "Disintegration" van The Cure gevoelsmatig gewoon te laag.

Maar goed, waarom is mijn top 10 mijn top 10? Het verhaal daarachter is als volgt:

Ik ontdek de laatste jaren steeds meer muziek, maar als het om de absolute favorieten gaat, blijf ik steeds terugvallen op dezelfde albums. Hetzelfde geldt voor nummers. "Imagine" van John Lennon is als sinds 2004 één van mijn favoriete liedjes en vaak is het mijn nummer 1. De afstand tussen "Imagine" en de rest van mijn favoriete liedjes neemt de laatste tijd echter eerder toe dan af. Helaas ben ik op muziekgebied conservatiever dan ik eigenlijk wil...

Sinds 28 oktober 2012 heb ik op MusicMeter dezelfde top 10, ondanks het feit dat ik veel mooie muziek heb leren kennen in de afgelopen zes jaar.

Mijn nummer 1 tot en met 3 zijn voor mij een soort "heilige drie-eenheid". "Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band" van The Beatles heb ik voor het eerst gehoord op 25 mei 2005, nadat ik examen kunstgeschiedenis had gedaan. Ik was goed in dat vak, maar het eindexamen was heel anders dan ik verwacht had. Ik had het examen slecht gemaakt en bij wijze van afleiding ging ik naar de braderie in het dorp. Daar kocht ik "Sgt. Pepper's". Toen ik dat album voor het eerst hoorde, ging voor mij de zon weer schijnen, ook al voelde ik mij behoorlijk klote. Het album heeft mij getroost en dat gevoel ben ik nog niet vergeten. Nadien heb ik meerdere albums van The Beatles aangeschaft en hoe goed ik "Abbey Road" en andere albums ook vind, geen enkel Beatlesalbum komt in de buurt van "Sgt. Pepper's" wat mij betreft.

"Different Class" van Pulp was en is voor mij het kroonjuweel van de Britpop, een muziekgenre dat ik een bijzonder warm hart toedraag. Popmuziek met goede teksten en een kitscherig laagje, geschikt voor zowel lente-, zomer-, herfst- als winterdagen. In mijn achterhoofd heb ik altijd wel een tekst van Pulp (en twee andere artiesten: Leonard Cohen en Boudewijn de Groot) zitten.

Dan "Ommadawn" van Mike Oldfield. Ik ben opgegroeid met "Tubular Bells". Een twaalfjarig Brammetje die op zijn slaapkamer een krakende LP van zijn vader beluistert. Ondertussen vertelt mijn vader een familiegerelateerd verhaal dat betrekking heeft op "Tubular Bells", een moment dat ik nooit zal vergeten. Later heb ik "Ommadawn" ontdekt. Een album dat ik nét iets beter vind dan "Tubular Bells". Iets voller qua geluid, iets meer opvallende instrumenten, iets meer kippenvel dan bij "Tubular Bells". Met name de opbouw van "Ommadawn" vind ik beter. Bij "Tubular Bells" vind ik deel 1 duidelijk beter dan deel 2. Bij "Ommadawn" vind ik deel 2 iets beter, maar deel 1 doet er eigenlijk niets voor onder.

Mijn nummer 4, 5 en 6 vormen de tweede categorie. Bij de uitgesponnen schoonheid, het herfstbos en de verregende jas van "Disintegration" van The Cure kan ik heerlijk wegdromen, "Rumours" van Fleetwood Mac geeft mij het "zondagmiddaggevoel". Het album bevat alleen maar prachtige popliedjes zonder al te veel poespas. Voor sommigen misschien wat saai, maar ik word er gelukkig van. Ik vind het fijn als er wat stekels aan popliedjes zitten of dat je tijdens het luisteren door een pad met glassplinters moet manoeuvreren, maar dat hoeft voor mij echt niet altijd.

Leonard Cohen is voor mij een belangrijke artiest. Ik heb nog nooit verkering gehad (oh jee, wat een bekentenis). Verliefd worden is gemakkelijk, maar dat duurt meestal maar even. Ik voel in dat opzicht wel mee met Jarvis Cocker van Pulp die eens gezegd schijnt te hebben dat zijn verliefdheid meestal maar 5 minuten duurt. Ik snap wat hij bedoelt. Maar nee, dan Leonard Cohen. In zijn teksten ontdek ik romantiek die mij wél aanspreekt. Een liedje als "Hey, That's No Way to Say Goodbye" kan ik altijd wel horen. Ach, ik moet gewoon op zoek naar een meisje dat meevoelt met Jarvis Cocker en Leonard Cohen en mij daardoor ook begrijpt.

Dan de derde categorie: de nummers 7 tot en met 10. Oasis maakt mij gelukkig en zorgt voor een "on top of the world"-gevoel. Ik wacht nog steeds op een DVD van Knebworth. Hopelijk kan die ooit worden uitgebracht. "Don't Look Back in Anger" is een soort update van John Lennon's "Imagine", werkelijk een prachtig liedje. Ik associeer een aantal dingen met dit type muziek, namelijk: liggen in het gras met een grasspriet tussen de tanden, fietsen in de lentezon en voetballen tegen de muur. Voetballen met anderen is in mijn geval namelijk niet verstandig.

E.L.O. is een band die ik altijd geweldig gevonden heb. Ik ben dol op bombast, strijkers, synthesizers etc. Voor mijn gevoel is "Out of the Blue" het ultieme werkstuk op het gebied van dergelijke muziek. Ik ben ook fan van Muse, maar de leden van Electric Light Orchestra hebben volgens mij stap voor stap opgebouwd naar hun meesterwerk. Dat vind ik mooi om te horen. Het album bevat klassieke singles, maar ook prachtige albumtracks, waarvan "Big Wheels" mijn favoriet is.

"Voor de Overlevenden" van Boudewijn de Groot heb ik ontdekt in 2006. Sindsdien is het één van mijn favoriete albums. Prachtige melodieën gecombineerd met de teksten van Lennaert Nijgh. Het lijkt muziek uit vervlogen tijden (tijden met lantaarnaanstekers, maar daarnaast ook tijden waarin de ketenen van conservatisme afgeworpen konden worden en werden). Ik heb zelf te vaak de neiging om achterom te kijken (ik erger me vreselijk aan de conservatieve tendensen die ik de afgelopen 15 jaar in de samenleving waarneem en daarom kijk ik, misschien met een te positieve blik, terug naar de jaren 60, 70 en 90), maar dat mag niet van Boudewijn. In een bepaald liedje zegt Boudewijn de Groot dat je op een gegeven moment onderuit gaat als je achterom kijkt. Je struikelt over het heden. Dat moet mij niet overkomen natuurlijk.

Dan het laatste album. Mijn nummer 10, maar eigenlijk zou het album veel hoger kunnen staan, ware het niet dat de albums die boven "The Stone Roses" staan nog net iets meer mijn kindjes zijn.

Het debuutalbum van The Stone Roses dus. Dit album geeft mij het gevoel van vrijheid, frisse lucht en de start van een nieuw tijdperk, een nieuw begin. Ik blijf genieten van de sprankelende mix van jaren 60-pop en ritmes die uit The Haçienda lijken te komen. Een album dat de val van de Muur definieert (vind ik) en laat zien dat er een nieuwe wereld te winnen valt, zeker voor de jeugd. Een prachtalbum.

Tot zover. Excuses aan Simon & Garfunkel, Queen, Radiohead, Marillion en Nick Cave & The Bad Seeds die ook prachtige albums hebben gemaakt. Helaas is er voor jullie albums net geen plaats in mijn persoonlijke top 10.

Als ik mijn muis boven mijn avatar plaats, dan zie ik daar 'Top 10 albums'.
Zo doe ik dat dus.

Dat vooral, want verder is het natuurlijk niet te doen om de 10 beste platen te noemen. Blues, roots en singer/songwriter zijn de stijlen die mij het meest bevallen, maar er komt ook regelmatig wat anders om de hoek kijken. The Beach Boys en The Eagles zijn enorm belangrijk geweest voor de ontwikkeling van mijn smaak, maar staan er toch niet in. misschien gebeurt dat nog eens. Als je puur naar kwaliteit kijkt zo The Boss er ook in moeten staan. Heeft er ook wel ingestaan. Born to Run, Nebraska, Darkness on the edge of town zijn zulke gruwelijk goede klassiekers en toch staan ze er niet in. Waarom? Omdat bijvoorbeeld Bob Dylan en John Mellencamp nog altijd boeien en The Boss al bijna 30 jaar niet meer. Mellencamp en Springsteen kwamen bijna tegelijk in mijn leven, maar Mellencamp bleef. Ook Achtung Baby van U2 stond ooit in mijn top 10, maar door een nare gebeurtenis vorig jaar zal ik nooit meer 1 nummer van U2 hoeven horen. Zo kan het ook. Ik heb de laatste jaren eigenlijk steeds minder behoefte aan muziek van vroeger. We leven nu en de artiesten die nu nog platen maken boeien me veel meer. Kan daarom maar zo zijn dat Colin Stetson binnenkort in mijn top 10 verschijnt. Omdat ik die tegenwoordig bijna wekelijks draai.
Maar terugkomend op het begin: het is vooral een staalkaart van wat me op dat moment het meest boeit. Er zijn wel 1000 albums die kans maken op een top 10 als je puur naar kwaliteit kijkt. Dus dat heeft geen zin. Dan maar zo,

Mijn top-10 is wat het eerste in mij opkwam.
Geen nieuwe platen (hoe goed ze ook zijn), want die hebben hun meerwaarde over de jaren nog niet bewezen.

Dit zijn dus platen die ik dan al zo'n 25 jaar ken. Met een enkele uitzondering daargelaten, zoals Uzva en Harmonium, welke ik pas zo'n 10 jaar ken.

Life Before Insanity is één van de weinige platen die ik bij uitkomen kocht, en sindsdien één van mijn meest favoriete platen ooit is. En dat al 19 jaar achtereen.

Het kan zijn dat ik veel 5*-platen niet in mijn top-10-lijst heb, maar zoals ik zei: dit was wat het eerste in mij opkwam.
Misschien als ik de lijst eens herzie, dat ik wat verschuif.

Zo zou er een moderne plaat inkunnen op mijn smaak een andere invalshoek mee te geven.