Haha, leuke, het grappige is dat een ex van mij Taio Cruz erg leuk vond (en nee, dat is niet de reden dat het uit ging ). Ik zal hier binnenkort eens uitgebreid op antwoorden.

Ik heb hier eens flink de bezem doorgehaald en een paar pagina's (slow)chat verwijderd. Nu is het weer leesbaar(der).

@Hoi123, @Doncappucino, @Niels94: lees het topic eens vanaf het begin af aan door en kijk eens wat de opzet is. Het is niet de bedoeling dat dit een soort "tienerbabbelbox" wordt, zoals werd opgemerkt. Ik stel voor dat jullie geen vragen meer aan elkaar stellen; het lijkt me netter als iedere user hier 1 of 2 keer langs komt (en dus niet 3 keer per dag), tenzij je echt een goede vraag hebt (dus niet van "wat vind jij leuke nummers nu?").

Als Arrie zijn vraag beantwoordt en een nieuwe verzint, kunnen we weer verder.

Het is niet makkelijk leven in Beverwijk, hé Arrie?

Leuke vraag, hier mijn antwoord:

Mijn dichstbijzijnde omgeving is natuurlijk mijn gezin, en om precies te zijn mijn ouders. Mijn zusje en ik leven namelijk behoorlijk langs elkaar heen, wat te maken heeft met het grote leeftijdsverschil (ik ben 7 jaar ouder). Maar mijn ouders dus... zij reageren zeer positief! Mijn moeder is zelf ook een muziekliefhebber, en is ook heel veel bezig met muziek, ook al komt zij, op wat specifieke genres als salsa-muziek na, niet veel verder dan de top 40. Zij reageert vooral heel erg als ik dingen luister die zij ook kent, maar verder vindt ze het ontzettend leuk dat ik er zoveel mee bezig ben, gaan we altijd samen naar de Mega Platen- en CD-beurs, en heeft zij bijvoorbeeld een eigen platenspeler (m'n ouders hadden er wel een, maar ik heb er nu een op mijn kamer) voor me geregeld.

Wie er echter nog veel meer op reageert, is verbazingwekkend genoeg mijn vader. Verbazingwekkend omdat hij zelf veel minder geinteresseerd is in muziek dan ik of mijn moeder. Al lijkt dat de laatste tijd wel wat te veranderen... Zelf houdt ie het meeste van Phil Collins, Toto (de hits), Ilse Delange, Amy Macdonald, Rob de Nijs, Boudewijn de Groot, om maar wat dingen te noemen. In de meeste dingen daarvan ga ik niet mee. Maargoed, allebei mijn ouders vinden dat ik soms wel erg vreemde muziek op heb staan, soms ook wel 'herrie', maar soms ook erg mooie dingen, en ze respecteren mijn smaak zeker. Ik ben mijn ouders, vooral mijn vader, mee gaan nemen naar concerten, naar degenen waarvan ik dacht dat hij het ook wel wat zou vinden. Dat zijn dan de hele onbekende dingen, zoals First Aid Kit, Villagers, Basia Bulat, die in erg kleine zaaltjes spelen. Omdat mijn ouders zo'n mainstream smaak hebben, was het kleinste wat ze hadden meegemaakt HMH. Maar zeker mijn vader is helemaal om, en is hartstikke enthousiast over de concerten waar we zijn geweest, en de intimiteit, en gezelligheid. Ook de muziek kan ie altijd waarderen. Ik laat hem van tevoren dan een paar liedjes horen, en als ie het dan wel oke vindt, gaat ie mee.
Ook als ik iets heb gekocht, willen mijn ouders altijd weten wat ik heb gekocht, en mijn vader zet het soms gewoon op, omdat ie benieuwd is wat ik heb gekocht. Dat pakt niet altijd goed uit, Neutral Milk Hotel viel bijvoorbeeld niet helemaal in e smaak, maar het is toch leuk, die interesse.
Een aantal mensen hier op MuMe weten dat ik hier nog wel eens naar een popquiz ga en mijn vader het dan ook altijd erg leuk vindt om mee te gaan, ook al weet ie bijna niks.

Maargoed, verder, mijn vrienden... echt goede vrienden heb ik er eigenlijk niet heel veel van. En vrienden waar ik het mee over muziek heb al helemaal bijna niet. Ik heb een vriend waar ik het er weleens mee over heb, die heeft echter geen idee wat ik allemaal draai, maar vindt wel altijd dat ik er zoveel over weet (wat best meevalt). We zijn bij hem vaak met nog twee andere mensen (een groepje van vier) waar we een paar keer voor de gein een soort mini-popquizje hebben gedaan (vriend 1 speelt dingen af in zijn iTunes-lijst, ik en de andere twee moeten raden). Erg leuk is dat altijd.
Verder is er nog een studiegenoot, waar ik het wel mee kan vinden qua muzieksmaak en het er nog weleens over heb (Koenr is ook een studiegenoot met een zeer goede smaak, maar met praat ik bijna nooit ). Maar dan houdt het wel weer op wat betreft vrienden en muziek.

Verder had ik het dus over die ex die Taio Cruz leuk vond. Dus komen we bij vriendinnetjes en muziek. Eigenlijk heb ik slechts een relatie gehad die zo serieus was dat dat aan bod kwam. Feit was echter dat onze muzieksmaken behoorlijk botsten. Zij zei nog weleens dat ze wel heel veel respect ervoor had dat ik zoveel erover wist. Zij luisterde naar Chinese popmuziek, ze was helemaal fan van ene Jay Chou, hier volledig onbekend, maar wereldberoemd in China en omstreken. Verder luisterde ze ook graag naar het meeste wat op TMF kwam. MTV vond ze al wat minder, en ik heb haar natuurlijk wel naar dingen laten luisteren, maar dat wilde ook niet echt. Sterker nog, als er iets op de radio of tv kwam, gebeurde het vaak dat de een zei: leuk nummer! En dat de ander er dan juist helemaal niks aan vond. Er waren weinig uitzonderingen. Ik kon daar overigens prima mee leven. Ik heb daar echt totaal geen problemen mee als iemand in mijn omgeving "voor de zoveelste keer een nummer als Dynamite luistert". Gewoon een kwestie van je niet zo ergeren aan dingen. En ik erger me bijna nergens aan, er is ook maar heel weinig muziek die ik echt niet aan kan horen. Mijn zusje luistert laatste tijd bijvoorbeeld heel vaak Love The Way You Lie van Rihanna en Eminem. Nouja, prima hoor. Daar is ze 12 voor, toch? Ik kan nou niet zeggen dat mijn smaak zo geniaal was toen ik 12 was. En dan nog, niemand heeft een slechte smaak, iedereen alleen een andere. En als mensen naar Dynamite luisteren en daarvan genieten, dan vind ik dat prima, ook al moet ik het soms dan ook aanhoren. Dat kan ik echt wel hebben.

Zo, heel verhaal.

Erg leuk om te lezen allemaal zeg.
Vooral dat je je ouders ook zo kan betrekken bij de muziek.

Ik zie zeker raakvlakken in het verhaal van Arrie.
Vooral in het gedeelte over de familie.
Vul andere artiestennamen in, en je hebt zowat mijn levensloop.
Mooi gezegd.

Uhmm.... leuk topic! Wie wil er een vraag aan mij stellen?

Ik ben wel niet aan de beurt, maar wat doet Massive Attack en Interpol tussen veelal het symfonische geweld in jouw top 10.

Geen idee eigenlijk. Heb TOTBL van Interpol al redelijk kapot gedraaid ondanks ik het eerst en plaat vond waar geen doorkomen aan was. Wat zeg ik, ik vond het vreselijk maarja 20 luisterbeurten verder was ik verkocht en moest ie gewoon in m'n top 10. (was trouwens redelijk crisis want daardoor mist er nu een Pink Floyd plaat die ik ook ijzersterk vind in m'n top 10 ) En ja, Mezzanine vond ik eigenlijk in het begin al prachtig. De begintonen van Angel, die hartkloppingen in het begin van Teardrop, de ultieme plaat om s'nachts in het donker te beluisteren. (overdag zal ik het niet zo snel opzetten.) Wat mij betreft de plaat met de beste sfeer die ik ken.

Hoop dat ik je vraag zo een beetje beantwoord heb?

Mark en Leon: bedankt voor de positieve reacties!

Wat een antwoord inderdaad.

jellecomicgek72, je hebt hem gedeeltelijk naar wens beantwoord, waar komt de voorkeur voor het symfonische (veelal bombastische) geweld vandaan.
Vat het niet verkeerd op, want die albums vind ik over het algemeen ook de moeite waard.

Arrie: Het was gewoon zo herkenbaar, mijn vader is vorige week ook voor de eerste keer mee geweest naar een muziekquiz, en genoot er ook zichtbaar van.

Ben opgegroeid met symfonische muziek bij mij thuis.

Dat verklaart een heleboel.

Geweldig antwoord, Arrie! Kan ik me ook (deels) in vinden.

Ik heb nog wel een vraag voor Sxesven:

Vanwaar toch jouw voorliefde voor Japanse muziek in bijna ieder genre (Rock, Noise, R&B)? Wat heeft Japanse muziek wat Europese of Amerikaanse muziek niet heeft?

Dank voor het attenderen op de vraag, hoi123

Laat ik vooropstellen dat ik Japanse muziek niet inherent beter vind dan Europese, Amerikaanse of andersoortige muziek; dat ik er een bovengemiddelde interesse in heb is echter zeker waar (mijn top 10 bestaat voor de helft uit Japanse platen, bijvoorbeeld), maar ik luister net zo graag niet-Japanse muziek - niet-Japanse muziek beslaat ook nog altijd het merendeel van mijn platenkast. Edoch. Liefde voor Japanse muziek, ja, die is er wel. Hoe dat precies komt? Hmmtja. Hoewel een algehele interesse in Japanse (en andere Oost-Aziatische) cultu(u)r(en) me niet ontzegd kan worden mag het - hopelijk - wel duidelijk zijn dat ik bepaald gaan J-fanboy ben, en met dingen als manga en anime heb ik bijvoorbeeld niet zoveel (helemaal niks, eigenlijk), terwijl daar voor velen de aantrekkingskracht in ligt.

Hoe dan ook, de interesse in de Japanse cultuur heb ik altijd wel gehad (heb op de basisschool al eens een werkstuk over Japan geschreven, ontdekte ik pas) hoewel die altijd wat sluimerend was. Mijn voornaamste contactpunt met Japanse cultuur was aanvankelijk vooral de wereld van de videogames; ben altijd verslingerd geweest aan RPG's als die van Square (Final Fantasy, Chrono Trigger, etc.); al naar gelang kwamen daar ook Japanse films (groot fan van Takeshi Kitano, en tevens liefhebber van Japanse (danwel Aziatische) horror en gore - heb ook een tijdje recensies geschreven voor een webzine, Guinea Pig films enzo) en literatuur (Kenzaburo Oe, Yukio Mishima, Junichiro Tanizaki) bij. Mijn eerste Japanse muziek was misschien wel de één of andere gamescore; het was me niet echt om het 'Japans' te doen, maar zo'n score als die van Chrono Cross, ja, vond en vind ik fenomenaal.

Via die score (volgens mij heb ik dit wel eens ergens al neergeschreven, maar bien) ben ik bij de Jpop beland; ik wist wel dat Jpop bestond, maar omdat ik nooit echt een groot popliefhebber geweest ben dacht ik eigenlijk dat het niks voor mij was. Op de Chrono Cross score stond één vocale track, maar die skipte ik (al uit voorzorg) steevast - Japanse zang, nu nog mooier, dacht ik, maar goed, toen ik de score weer eens op had staan vergat ik die track te skippen en hoorde ik die song - die fantastisch bleek. Naar mijn idee was dit dus Jpop en ik ben diezelfde middag meteen nog op KaZaA (old school!) met de zoekterm 'Jpop' random MP3'tjes binnen gaan slepen. Iets later had ik een stuk of wat MP3'tjes verzameld van verschillende artiesten; sommigen gingen meteen weer de prullenbak in, maar bij één track maakte mijn hart een sprongetje: Seasons van Ayumi Hamasaki. Die middag ben ik, serieus, pas de ironie, volledig, onvoorwaardelijk en halsoverkop verliefd op (liefkozend) Ayu en haar muziek geworden; ik downloadde zoveel als ik maar kon vinden, stampte een MiniDiscje vol (31 tracks) en een verzamel-CD'tje - en luisterde de eerstvolgende drie maanden niets (niets!) anders dan Ayu. Lid geworden van Ayu-fora, complete fotoverzameling aangelegd - nog nooit zó idolaat van een artiest geweest. Tja!

Aanvankelijk moest ik niets van andere Jpop weten - aan Ayu had ik genoeg, en ook bestond er altijd iets van een (door fans zo beziene) 'strijd' tussen Ayu en, voornamelijk, Utada Hikaru, en tja, als Ayunite ging je dat dan toch zeker niet draaien. Toen mijn eerste fase van verliefdheid echter een beetje bekoeld was ben ik toch weer op zoek gegaan naar andere muziek, en zo bleek dat eigenlijk dat hele Jpop-genre me wel lag. Ironisch genoeg vond ik juist ook Utada fantastisch, en momenteel scoort die (qua sterren op MuMe) zelfs beter bij me dan Ayu - maar Ayu blijft toch wel bijzonder. Goed, dat betreft dus de Jpop - interesse voor andersoortige Japanse muziek komt van elders.

Noise allereerst - op zich niet heel vreemd dat dit vooral Japanse noise betreft, aangezien Japan gedurende de jaren '80 en '90 wel de voornaamste leverancier van harsh noise was. Merzbow, Masonna, Hanatarash, Aube, Solmania, MSBR, C.C.C.C., The Gerogerigegege - allemaal Japanners. Mijn kennismaking met Japanse harsh noise was ook niet zozeer ingegeven door interesse in de Japansheid ervan; ik las destijds zo ongeveer dag en nacht de OOR Popencyclopedie (editie 1996 denk ik?) die mijn vader had en ontdekte zo vanzelf een wel heel interessant en enigmatisch stukje over Merzbow - nog geen 50 woorden totaal, maar de beschrijving maakte me meteen uiterst nieuwsgierig (iets van geluidsverkrachtingen per EMS-synthesizer, en natuurlijk vermelding van het feit dat Merzbows discografie zo gigantisch was). Via het toen nog bestaande Audiogalaxy (ook al zo'n old school P2P progje) wat tracks van (het vrij goed gedistribueerde, want uitgekomen op Relapse-sublabel Release) Tauromachine binnengehaald. Ik was meteen om - nog nooit zoiets ongestructureerds en bruuts gehoord. Ik had altijd wel een hang naar extreme muziek gehad (ooit begonnen in gabber, doorgestroomd naar terror, wat niet extreem genoeg was; toen door de metal heen richting grindcore, maar harsh noise bleek uiteindelijk als enige genre te kunnen voldoen aan mijn eisen) dus dat zat helemaal snor. Zo langzaamaan gaan ontdekken - afijn, we weten hoe dat gelopen is.

W.b. de rock etc., dat is dan weer bij de screamo begonnen. Jaren terug (dit is echt pre-torrent, pre-MegaUpload-etc., pre-YouTube, dus muziek zoeken en vinden was nog een heel ander verhaal) was er een website die van verschillende onafhankelijke labels muziek aanbood (de naam van de site weet ik helaas niet meer). Op die website vond ik een MP3'tje van Envy, Lies and Release from Silence, waarvan de beschrijving (iets over een tsunami aan geluid enzo, je kent dat wel) uiterst boeiend klonk - downloaden, draaien, diggen. Envy was daarmee mijn eerste screamoband. W.b. Japanse rockers valt het op zich wel mee, trouwens - w.b. screamo heb ik vooral Europeanen en Amerikanen, bijvoorbeeld. Japanse-muziekliefhebberij is voor mij vooral noise en Jpop.

Onverwacht genoeg, misschien, is mijn voorliefde voor Japanse muziek niet direct een resultaat van mijn interesse in Japan - het is eerder dat de muziek me interesseerde en dat die toevallig uit Japan kwam, dan dat ik stelselmatig op zoek naar Japanse muziek ging. Waarom het dan zo interesseert is op zich wel een interessante vraag; op de één of andere manier is de Japanse benadering van muziek - of bepaalde genres - toch erg eigen en uniek, of in ieder geval doorwrongen van een esthetiek die me aanspreekt. Japan heeft een gigantische improv scene en een bijzondere noisetraditie; aangezien takkeherrie en gebrek aan structuur twee dingen zijn die ik in muziek graag mag horen is dat op zich niet eens zo vreemd. Waar die liefde voor Jpop echter vandaan komt mag Joost weten. Naar mijn idee is het genre wel degelijk onderscheidend (lang niet alles, maar mijn favorieten wel - ik kies ze met zorg ) - muzikaal vernuftig en volwassen, en zonder de wat vermoeiende thematiek die Westerse popmuziek nogal eens wil plagen (vooroordeel? Misschien). Zo kan Ayu gerust een nummer over haar overleden kanarie maken. De other-ness speelt ongetwijfeld ook wel een rol; dat ik er geen woord van versta vind ik persoonlijk erg prettig, terwijl ik Japans als taal esthetisch wel heel mooi vind. En ja, natuurlijk heb ik ook een zwak voor bevallige Japanse zangeresjes Los daarvan geniet ik er echter gewoon oprecht, zonder enige gêne, van - muzikaal vind ik het gewoon de shit, klaar uit.

Hieronder, mocht je willen horen hoe het allemaal zit, wat essentiële tracks in mijn Japanse-muziek-liefhebberij-ontwikkeling



Yasunori Mitsuda - Radical Dreamers (vocale track van Chrono Cross score)



Ayumi Hamasaki - SEASONS (stukje)



Merzbow - Cannibalism of Machine (de helft)



Envy - Lies and Release from Silence

Chrono Trigger!

Mooi verhaal Sven.

En dat is de karaoke-versie van Seasons. Staat zelfs in de titel van het filmpje, voortaan even opletten he!

CT Geniaal heuj

En eh, whoops, inderdaad :O Had niet voorbij het instrumentale intro geluisterd omdat ik alleen wilde checken of het de goede versie was (versie op verzamelaar A Best heeft een andere snaredrum - vreemd en niet prettig; dit was de goeie ). Enneh, ja, dat staat er, eh, inderdaad ja, eh, lees ik nu

/edit/

Heb de karaokeversie er maar uitgehaald - dank

Hmm, ja, de studioversie vinden is helaas krek onmogelijk - Avex heeft nogal een actief verwijderbeleid en laat filmpjes met de daadwerkelijke track er zo weer afgooien; dat lijkt, helaas, aardig te werken. Een miljoen liveversies (live gezongen - tja, da's toch niet altijd even loepzuiver, vrees ik) en natuurlijk de nodige covers door fans - altijd een plezier voor het oor. Wie de studioversie horen wil mag een PM sturen.

Dan maar dit dingetje:

Kazaa en het dan in je broek doen wanneer er een politiewagen voorbij reed terwijl je een mp3tje aan het binnenhalen was.

Iemand? Te mooie topic om te laten uitdoven als een kaars...

Nou Sir. Speciaal voor jou dan .

In het topic over 'Het Metal Album van de Week' zei je wel eens dat je de nieuwe ontwikkelingen binnen de metal jaren lang niet gevolgd hebt. Was dit door een tijdnood die het volwassen leven met zich meebrengt of was/ben je je hoop of interesse in de moderne metal al die tijd kwijt?

Een jaar na de vraag van Sandokan-veld en mijn uitgebreid antwoord van toen, heb ik weer het spek aan mijn been . Vorig jaar heb ik enorm genoten van het formuleren van een boeiend antwoord op een vraag die de mens achter de nickname en de avatar menselijker maakt.

Mijn ontstaan en bestaan als metalhead werden zuiver ingegeven door de omgang met vrienden die naar dezelfde muziek luisterden. Ook ik ben begonnen met een piepklein mono radiootje en ik nam de interessantere nummers op op cassette. Nu vraag ik iedereen en zeker de metalheads niet te veel op de dijen te kletsen: Adam and the Ants, Abba, The Jam, vele Britse pop- en rockgroepen. Soms kwam er al eens een hardrockgroep in de hitlijsten tevoorschijn, meestal met van die stroperige ballads maar een belangrijke kennismaking was I Was Made For Loving You van Kiss. Ik ben geen Kissfan maar dat vind ik een geweldige song. Een belangrijke hint voor mijn antwoord op de vraag van MDV is het woord "song".

Ik ben geboren in 1969 en vanaf het begin van de jaren tachtig nam mijn interesse in de harde genres toe. Het was ook zo ingewikkeld niet: je had hardrock en je had de rest, dat was mijn visie op de muziek. Ik heb me rot geamuseerd in de jaren tachtig, vandaar nog altijd mijn voorliefde voor dat tijdsvak.

In 1990 was ik dus al eenentwintig jaartjes oud en bezig in het studentenleven: 2 jaar op de RUG in Gent (rechten) en drie jaar op de HTI in Brugge (afgestudeerd als bedrijfsvertaler). De prioriteiten veranderden een beetje, ik was dan ook nog één van de laatste onnozelaars die hun legerdienst moesten vervullen (barman in de Mess Officieren in Middelkerke). Een tweede belangrijke hint op de vraag van MDV is het woord "vrienden", want elkeen ging zijn eigen weg en je zag elkaar minder vaak. Ik werd niet meer dagelijkse ondergedompeld in een lekker metalbad. In 1993 ging ik bij mijn huidige werkgever werken en ik heb het altijd heel druk gehad, ik volgde dan nog eens drie jaren avondschool en ik kreeg er nog een diploma bij, deze keer als boekhouder. Het waren hectische jaren maar we hebben het overleefd.

Voor mij ging het vanaf de jaren negentig achteruit, omdat ik alsmaar minder interessante metalgroepen ontdekte. Het sprak mij minder aan door andere prioriteiten in het leven, minder tijd allicht maar vooral minder interesse. Ik was altijd al een verwoed lezer van de Aardrock, zo'n twintig jaren en ik heb ze nog allemaal liggen. Ik ontdekte dat ik alsmaar met minder aandacht de artikels las, ik begon die nieuwe groepen te bekijken als "weer een bende zeveraars die zichzelf ongetwijfeld zo interessant vinden". Het moest ook nog harder, nog extremer, nog exuberanter en ik begon af te haken. Als toekomstige nostalgicus dacht ik: hé, wat met de muziek. Stop met dat gezever en speel goede songs maar neen, iedereen begon een subgenre uit te vinden en nieuwe metalrecepten uit te vinden. En ik had er moeite mee en op een dag dacht ik: trek jullie plan, ik blijf wel bij mijn ding. Dat zit nog altijd een beetje in mij: van hardrock tot brutale death metal wil ik nog altijd drie dingen beleven. Het moeten songs zijn, het moeten goede muzikanten zijn en het moet een zanger zijn die past bij de muziek, hoewel ik nog altijd een grote genegenheid koester voor de "zuivere" zangers. Mijn visie van toen is door twee gebeurtenissen volledig veranderd, mijn inschrijving op deze fraaie site en mijn deelname aan de topic Het Metal Album van de Week. Nu ontdek ik dikwijls geschifte zaken maar zaken die mij toen aanspraken en mij nu ook aanspreken.

Astemblieft!

Duidelijk antwoord. Bedankt!

Een vraag voor deric raven:

hoe is het gekomen dat je jouw albumrecensies vaak in dichtvorm schrijft?

Grappig, dat zegt vrijwel iedereen.
Ikzelf zie het absoluut niet zo.
Feit is alleen dat ik gebruik maak van korte zinnen, iets wat dazzler bijvoorbeeld ook doet.
Op mijn werk is ooit aangegeven dat je kort en bondig moet rapporteren om de gedachtes erbij te houden, dat speelt ook zeker een rol.
Verder probeer ik vaak wel een sfeer neer te zetten, dit om aan te geven wat ik zelf bij een album of nummer ervaarde.
Ondanks dat mijn gehoor minder is ( vanwege chronische verkoudheden hoor ik bepaalde tonen minder; vooral de bas), en compenseer ik het met een goed geheugen wat betreft momentopnames.
Ik heb verder geen probleem met dat gebrek van mijn gehoor; ik weet niet anders.
Zo kan ik wel kleuren en geuren oproepen die ik bij bepaalde fases in mijn leven heb.
Daarmee kan ik ook de muziek een bepaald plekje geven.
De schrijfvorm bevalt mij zelf het beste, omdat ik het ook leuk vind om stukken een jaar later terug te lezen, en zo gaat het mij het gemakkelijkste af.
Kortom, neem ik het meeste op.
Maar als je onder dichten, het rijmen van zinnen bedoeld, dat doe ik volgens mij nooit.

Duidelijk antwoord

Die korte zinnen spelen inderdaad een rol, maar zoals je zegt ook die sfeer die je probeert neer te zetten, vaak d.m.v. beeldspraak. Rijmen bedoelde ik inderdaad niet, gelukkig maar ook

Ik probeer wel iets eigens in de recensies te leggen, de ene keer slaag ik er beter in dan de andere keer.

Mocht er niemand meer een vraag hebben, ik heb er wel een voor iedereen.