niet vergeten een vraag aan iemand anders te stellen he Jordy..

Ja daar was ik al bang voor

Je kunt natuurlijk aan alle MuMe-rs vragen jou geen vragen meer te stellen...

Ik ga binnenkort een topic starten met de vraag wat er allemaal verbeterd moet worden aan de site Dus ik sla deze even over, sorry

Ik zou het erg jammer vinden als dit topic helemaal stil kwam te liggen, want ik lees de berichten in dit topic altijd met heel veel plezier. Ik weet zelf niet zo heel goed een vraag, maar ik denk er wel over na. Als iemand een vraag weet stel hem dan.

Met al die nieuwe (en soms ook fanatieke) users moet dat toch geen probleem zijn?

Ik heb dan wel een vraag aan ElMeroMero. Ik denk dat jij de breedste muzieksmaak hebt van heel MusicMeter. Ik vroeg me af of je wat kan vertellen over je ontwikkeling op muzikaal gebied, want ik ben echt benieuwd hoe je aan zo'n brede smaak bent gekomen.

Pfieuw...heb je even een paar uur ?

Ik ga hier vanavond wel even voor zitten. Tot nader orde dus

Ik ben erg benieuwd.

Ik kan natuurlijk terugkeren naar de prilste jeugdjaren en vervolgens een autobiografisch/chronologisch geordend overzicht geven of zo, maar misschien is het voor de duidelijkheid handiger om tien plaatjes en/of liedjes te noemen die invloedrijk zijn geweest in de ontwikkeling van mijn muzieksmaak.

1. Pink Floyd: The Wall: Misschien kwam het doordat ik zelf met de lagere school was begonnen, maar toen ik zeven jaar was, raakte ik totaal begeesterd door Another Brick in the Wall. En toen de kerstman dat jaar langskwam, was-ie zo vriendelijk om ook dit album voor mij onder de kerstboom te leggen. Een echte muziekliefhebber, de kerstman

2. Yello-You Gotta Say Yes to Another Excess: Voor mij was I Love You een evengrote openbaring als Another Brick in the Wall. Nu is het mogelijk dat die openbaring een handje werd geholpen doordat ik toen voor enkele weken dat het nummer in de toptien stond, met hoge koorts in bed lag, maar het was wel mijn eerste ontmoeting met electronische/avant-gardistische popmuziek.

3. Siouxsie and the Banshees-Kaleidoscope: Toen ik een jonge tiener was, dacht ik tegen mijn grote broer en zus op te gaan scheppen over al die fantastische platen die ik inmiddels naast mijn pick-up had liggen. Ondertussen lag daar naast The Wall inmiddels ook Now This Is Music 3 en allerlei andere ´geweldige´ verzamelplaten waarmee ik hen zeker de ogen zou kunnen uitsteken(dacht ik toen ). Mijn zus keek even wat met een opgetrokken wenkbrauw op me neer en vroeg of ik Siouxsie and the Banshees kende. Natuurlijk stond ik daar toen met mijn mond vol tanden, maar ik was natuurlijk vastberaden om dit gat in mijn muziekkennis op te vullen. Het weekend daarop trok ik dus meteen naar de binnenstad van Brussel om zo een tweedehandsje van deze plaat op de kop te tikken.

Voor mij was dit dé kennismaking met new-wave, en vooral de schrille klanken van Red Light, Tenant en Happy House hebben mijn tienerjaren muzikaal ingekleurd.

4.Pixies - Doolittle: Toen ik eenmaal last kreeg van hormonen, was ik inmiddels met behulp van een schoolvriend zwaar in de ban van hardrock en speedmetal(Anthrax, Metallica, Suicidal Tendencies etc..) geraakt. Plotsklaps kwam mijn kunstenaarszus met dit album aanzetten omdat ze dacht dat de energieke en noisy popmuziek van Black Francis c.s. me wel zou aanstaan. Het duurde een tijd voordat de frank definitief viel, maar toen-ie de grond eenmaal toucheerde, was het een liefde voor de rest van mijn leven en de ultieme eindexamenjaarplaat(met een fantastisch optreden van hen op Torhout-Werchter '91 als uitsmijter). Voor mij een échte "free your mind" plaat die tot op zekere hoogte de weg vrijmaakte voor

5. Sonic Youth - Titanium Exposé: Toen ik in de VS zat en iedereen in drommen wegliep met Nirvana, viel ik als een blok voor dit vreemde nummer vol grommende gitaarfeedback. Dit was(samen met de Pixies) voor mij het moment dat ik besefte dat muziek niet persé "logisch" hoeft te klinken om door mij gewaardeerd te worden. Kortom, dit was teringherrie met een missie voor mij

6. Oumou Sangare - Ko Sira : Mijn zus was begin jaren negentig naar Zimbabwe getrokken en ze kwam terug met muzikale schatten(met name Thomas Mapfumo, Ali Farka Toure, Baaba Maal en Alpha Blondy). Omdat ik best veel interesse toonde in haar nieuwe aanwinsten, nodigde zij mij uit om met haar naar het World Festival in Delft te gaan. Oumou Sangare stal voor mij daar de show met schitterend gezongen Afrikaanse blues en die danseressen met die vreemde schotels-met-kralen instrumenten maakten ook veel indruk op mij. Dit was ook de eerste plaat met Afrikaanse muziek die ik daarna kocht en het was meteen een klapper.

7. Dat er meer mooie muziek in de wereld te vinden was, daar kwam ik achter toen ik Madredeus - Os Dias da Madredeus ging beluisteren. Door de stem van Teresa Salguiero ben ik voorgoed betoverd door vrouwelijke zangstemmen.

8. Omdat mijn ouders thuis schappen vol klassieke muziek hadden staan, was ik al lang vertrouwd met dit genre, maar zelf ging ik pas mooie dingen ontdekken toen ik de Piano Sonatas van Domenico Scarlatti ontdekte. Die combinatie tussen beheersing, afgemeten spel en losbandige dynamiek wist me enorm te bekoren. Tot de dag van vandaag kan ik door het spel van een goeie jazz -of klassieke pianist zwaar in vervoering raken.

9. Set Fire to Flames - Sings Reign Rebuilder bekroonde voor mij een paar jaar geleden mijn zoektocht naar de ultieme rockplaat. Dit album weet mij met elke luisterbeurt wederom op mijn stoel genageld te krijgen. Weet niet hoe het komt, maar ik krijg alleen al knikkende knieën als ik eraan denk

10. Deze plaat moet ik eigenlijk nog invullen, aangezien ik nog geen benul heb welke jazzplaat nou het meeste invloed heeft gehad op het verloop van mijn "muzikale carrière". Ik dacht in eerste instantie aan Jan Garbarek - I Took Up The Runes omdat ik deze plaat al ruim twaalf jaar ken, maar dit is niet de plaat waardoor ik vandaag de dag zoveel naar jazz luister.

Wellicht dan toch Keith Jarrett - Standards Live ? De tijd zal het me misschien leren

Als ik jou was zou ik gewoon wat meer bij je zus gaan beluisteren, schijnbaar heeft ze aardig wat invloed gahad. .

Nah, die luistert tegenwoordig alleen maar naar Coldplay en tango-muziek

Per slot van rekening heb ik haar door de jaren heen ook wat plaatjes aangesmeerd, dus we staan in mijn optiek quitte met "mate van beïnvloeding".

Mooi verhaal ElMeroMero. Ik heb het met veel plezier gelezen. Je boft volgens mij wel met zo'n zus die veel muzikale deuren voor je heeft geopend.
De beurt is weer bij jou om een vraag te stellen. Hopelijk blijft dit topic nu wel op gang, maar volgens mij heeft Jordy als hij aan de beurt is gewoon geen zin om een vraag te verzinnen.

Ik hoop het ook, wat een heerlijk stukje om te lezen ElMeroMero (ook al ben je al eens eerder aan de beurt geweest).

Het genoegen was geheel aan mijn kant, heren

Nu mijn eigen vraag: Yak, valt het mee om het moderatorschap van deze site te combineren met het onderhoud van jouw eigen website ?

Je weblog ziet er namelijk de laatste tijd een beetje stoffig uit

Ik zie dat ik dit topic aan het ophouden ben, excuses.

Het moderatorschap op MuMe heeft niet veel invloed op de updates van Fireflies. Ik ben er dagelijks wel wat tijd mee kwijt, maar het is vooral erg leuk en het zeker niet zo dat ik nu niet meer aan andere dingen toekom.

Wat het manco is van mijn eigen site, is dat er zóveel nieuwsbronnen zijn dat ik eigenlijk geen reden zie om nieuwtjes nog te posten. Ik denk tenminste niet dat ik een 'exclusief publiek' bedien die zijn nieuwsfeitjes puur en alleen van mijn site haalt, en niet zelf al dagelijks tientallen RSS-feeds doorspit met de laatste updates. Dat is tenminste hoe ik zelf het muzieknieuws tot me neem: feedreader openen, massa's nieuws inhaleren, verwerken en filteren. Als je dat soort dingen post op je eigen website loop je al achter de feiten aan. Daarom beperk ik me de laatste maanden maar tot concertbesprekingen, want daarbij heb je tenminste nog je eigen overpeinzingen die al dan niet interessant zijn om te melden. En tja.. sinds Metropolis heb ik gewoon geen tijd meer gehad om naar concerten te gaan.

Je houdt het topic wéér op Yak

Ow potver.. bedankt voor de reminder, Lebowski.

Ik had dus nog een vraag aan Koenr, ik hoop dat hij dit topic ook volgt. Een weekje of twee geleden meen ik dat je ergens schreef dat je twee jaar geleden nog naar muziek luisterde waarvan je de herinnering nu als het ware achter je verbrand hebt. Ik dacht zelfs Linkin Park? Een tijdje geleden sprak ik iemand met eenzelfde verhaal: hij was nog niet zo heel lang geleden helemaal leip van Kane, maar had Het Licht gezien en luistert nu voornamelijk nog naar bands als Neutral Milk Hotel, Gorky's Zygotic Mynci en Ladybug Transistor.

Dit fascineert me. Wat zorgt voor zo'n plotselinge omslag?

Natuurlijk volg ik dit topic.
Ik was alleen net van plan naar bed te gaan, maar ik zal er morgen even voor gaan zitten.

En Koenr, ben je er al klaar voor ?

Haha, ja, sorry dat het even duurde, ik heb het nogal druk gehad en nog even zonder internet gezeten. Ik zal hier even de dingen (vanaf eind 2003) die de meeste invloed hadden op m’n muzieksmaak neerzetten.

Top 2000:
Eind 2003 lig ik op m'n bed de top 2000 te volgen, en me te verbazen over hoeveel mooie muziek er is gemaakt waar ik nog nooit van heb gehoord. Dit was eigenlijk de eerste keer dat ik zin kreeg om nieuwe muziek te ontdekken, en niet alleen wat er op tv is.

Pink Floyd:
Begin 2004, ergens in februari of maart, ik zit op een forum waar een aantal mensen helemaal weg zijn van Pink Floyd en ik besluit het ook maar eens te beluisteren. Ik haal wat losse nummers binnen, de eerste 2 zijn Comfortably Numb en Bike. Door Comfortably Numb ben ik direct betoverd, wat is dat prachtig. Bike vind ik geweldig grappig. Daarna ben ik naast Pink Floyd wat meer muziek uit m’n vaders collectie gaan luisteren.

Audioscrobbler:
April 2004, een vriendje laat me Audioscrobbler zien. Ik vind het meteen een geweldige site, maar ze laten voorlopig even geen mensen meer toe omdat de server overbelast is. Een paar weken later kijk ik weer even op de site, en gelukkig is hij nu wel open, ik registreer me direct. De eerste 2 ontdekkingen doe ik via de charts, Modest Mouse en The Postal Service staan daar op dat moment met hun nummers bovenaan, ik vind ze allebei meteen geweldig. Vanaf dit moment ben ik pas echt begonnen veel muziek te ontdekken en beluisteren.
Linkin Park, 50 Cent of Good Charlotte ben ik dan eigenlijk al weer helemaal vergeten, er is zo veel mooiers en beters.

Eigen pc:
In augustus 2004 koop ik eindelijk een eigen pc. Geen gezeur meer dat iemand anders op de pc moet of dat de muziek te hard staat. En eindelijk een eigen harde schijf, die van de gezamelijke pc was nogal vol. Eindelijk kan ik echt veel binnenhalen en ontdekken.

Musicmeter:
Het nieuwste grote hoofdstuk in m'n muziekontdekkingstocht.
Mei 2005, ik kom hier via moviemeter. Met muziek ben ik eigenlijk veel meer bezig dan met films, ik ben hier dan ook snel veel meer aanwezig dan op moviemeter.
Grootste ontdekkingen hier tot nu toe: Sufjan Stevens, Explosions in the Sky en Sigur Rós.

En dan zijn er natuurlijk nog andere vrienden, sites etc. die veel hebben geholpen, maar dit waren de belangrijkste.

Eigenlijk is het meer een geleidelijke omslag dus, maar als ik 1 ding zou moeten kiezen zou het Audioscrobbler zijn, die site heeft de meeste muziekale deuren voor me geopend.

En nu heb ik geen vraag voor iemand anders. Misschien schiet me binnenkort nog wat te binnen, maar ik ben bang van niet.

Leuk verhaal Koen! Als je geen vraag weet, heb ik er wel eentje voor neo (neem aan dat dat wel ok is.)

Neo, waar komt jouw obsessie voor film-scores vandaan?

Ik zou die vraag aan Neo nog wat willen uitbreiden. Volgens mij luister je nagenoeg alleen film-muziek Neo, heb je niet het idee dat er veel andere muziek aan je voorbij gaat?

Om te beginnen die obsessie... Bleef er in de begin periode ik er wat dat betreft vrij nuchter onder. Het is dat andere er mij opmoesten wijzen, en toen viel het nog reuze mee dacht ik.

Het begon eigenlijk gelijktijdig met het echte film kijken. Zag al vrij vroeg een boel films waar leeftijdsgenoten niet veel mee konden. Ik kende al scores van films als Apocalypse Now, en namen als James Horner en Hans Zimmer waren toendertijd niet meer dan normale namen. Maar eigenlijk is er nog een doorbraaks films, samenhangend met een doorbraak score, die mij echt erin bracht; The Rock. Ik heb deze film voor het eerst in mijn filmhuis gezien, voorste rij, dicht bij de speakers. Voor vele gewone liefhebbers van bekende scores was dit denk ik eentje die ze deed doen besluiten om meer te gaan luisteren. Doet het nog steeds erg goed bij jonkies tussen de 10 en 16 vermoed ik. Het was ook mijn eerste score die ik echt kocht, voorheen genoot ik er enkel nog van in de film. Het deed mij erg veel op gebied van opzwependheid en meeslepend karakter, zeer vlot, zeer veel spektakel. Dit is ook de allereerste score geweest die ik grondig, en dan bedoel ik echt grondig, heb geanalyseerd. Aangezien ik toen nog veel muziek op de cd miste, heb zodra de video uitkwam het geluid op 2 lange casettebandjes gezet. Er was een zekere grens, vooral op de basisschool... The Rock op cd overschreed al ruimschoots die grens, maar het bandje, dat werd al na 1 minuut afgezet vanwege de onvriendelijke geluiden naast de muziek zelf.

Hierna heeft het zich vrij snel ontwikkeld. Ik heb eigenlijk toch nog wel een redelijke tijd vooral in Amerikaanse actie spektakel scores gezeten, en ook daar kwam een keerpunt, of eerder een aanvulling bij met veel meer wereldwijd georienteerde scores. Rota kwam erbij, Rogier van Otterloo begon mij te intrigeren en ga zo maar door.

Over de andere vraag:

Je zou mij blind kunnen noemen en niet open durven/willen doen staan voor ander soort muziek en dat is inwezen ook zo. Maar een groot gedeelte van mijn voorkeur gaat uit naar instrumentale muziek, instrumentale scores. Tekst doet mij niet snel wat en muziek met een pop ritme kent weinig variatie en weet mij niet gauw te boeien. Bovendien heb ik een ongelooflijke hekel aan het overgrote gedeelte wat anders is dan waar ik van houdt. Eigenwijs ben ik Maar ik zou wellicht best ander soort muziek kunnen gaan waarderen, maar daar zit een hele moeilijke, enorme kloof tussen. Al die ellende.. En echt kan er onvoorstelbaar gek van worden, denk dat het haast onmogelijk voor te stellen is voor andere hoe dat moet voelen zoals bij mij. Dat maakt het dus zo moeilijk om die barriere te doorbreken. Engelen geduld zal ik ervoor moeten hebben, en enkele malen heb ik wel zo'n stap gemaakt die wel succesvol was (vind dit nogal eng klinken ).

Dan kom ik aan bij de variatie in filmmuziek en andere zaken. Het gevoel wat ik bij een film heb, zo'n gevoel is ook heerlijk om altijd weer te hebben buiten de film om. Met niet filmmuziek kan ik moeilijk er wat mee visualeren, dat heb denk ik heel hard nodig. Daarnaast luister ik veel filmmuziek waarbij ik de film niet heb gezien, maar de spanning die erin ligt is die van de ervaring van een nog niet geziene film, wat dus heel erg erop lijkt. Als ik heel ruw een pop nummer neem en dat in ritme, zoals ik al eerder aangaf, vergelijk met een score track, dan vind ik filmmuziek een uitermate gevarieerd genre. Er hoeft niet persee constante logica in te zitten, het mag van de hak op de tak springen. Maar ook hier kan het vaak voor vele monotoon klinken, wat ik probleemloos aanvaard.

Een andere reden waarom ik filmmuziek een leuke genre vind, is de variatie in cultuur, in stijl, in geluid, in in... Een score kan jazzy zijn, hevig klassiek, uiterst electronisch... Wat ik wel kan snel kan waarderen is dus dingen zonder dat vaste patroon als het ware, en daarbij kan het ook heel uiteenlopend zijn. Jazz ben ik voor in, alles instrumentaal, want ook dit kan een soort van filmmuziek achtig klinken. Niet dat dat persee hoeft, maar dan kan ik er zonder die pijnlijke ergenis naar luisteren. Maar als er een soort muziek is die ik wel kan waarderen over het algemen, inclusief die tekst, is dat wereld muziek. Het gevoel bij een etnische volksstam chant of wat dan ook. Klassiek is vermoedelijk het genre naast filmmuziek wat gelijk is; ik slik het als zoete koek.

Dus heb ik het idee dat er veel langs mij heen gaat? Nee niet echt. Wat dat betreft ben ik koppig en eenzijdig, maar daar ga ik dan maar voor. Hierbij wil ik het even laten Reageer gerust nog ergens op als je daar wat meer over wilt weten of wat dan ook.

Nou nog een klein subvraagje dan: als je de score hebt gehoord en dan pas de film gaat zien, heb je dan inmiddels door je ervaring al een aardige inschatting van de film gemaakt? Kortom: kun je een film al 'zien' als je eerst de muziek luistert?

Dan kan soms redelijk makkelijk, maar de maten waarin verschilt nog al. Zo zijn er typische stukken horror score die in de film dreigend aflopen en dan overgaan in een schrifeffect. Je kan het soort scene waarvoor het waarschijnlijk gebruikt is wel herkennen. De sterotype van een actietrack, een komische track etc. Zo zijn er bepaalde soort muzikale technieke die je standaard terug hoort. Je kan een sfeer proeven die je een redelijke indruk kan geven.

Maar er is geen vaste regel voor, geen garanties. . Mychael Danna componeerde voor Felicia's Journey iets wat eerst op cd heel anders doet vermoeden. De kennis dat de man uit de film een moordenaar is doet je vermoeden dat bij sommige tracks hij allemaal moorden pleegt. Echter deze zenuwen tracks geven in de film enkel zijn gedachtes weer, de gedachtes van een moordenaar. Waar hij het gebruikt is zie je visueel hem bv. sloom in een auto rijden langs een weg. Dat is op een iets meer niet conventionele manier gedaan.

Dus het echt kunnen zien is een groot woord, het is eigenlijk net als een boek lezen en dan later de film zien. Vaak blijkt als je een score vaak heb geluisterd en de film ziet eindelijk veell anders is.
Dat is ook hetzelfde met een film waar je al jaren zoveel over gehoord en gelezen hebt, je kan nooit de goede voorstelling maken.

Vond dit trouwens een goede vraag. Hoop dat ik het zo een beetje duidelijk heb verwoord.

En als aanvulling:

Je eigen idee ontwikkelen over hoe het zou moeten gaan werken in de film kan gevaarlijk zijn. Het zo bekend zijn met zo'n score kan vreemd werken bij de de film zien voor de eerste keer met alles als elk beeld iets onbekends en muziek waar je wel mee bekend bent. Het kan teveel aandacht opeisen, nog veel en veel meer dan als ik de film en muziek voor het eerst ervaar. Het beste werkt
het bij een film die je wel goed vond. Dan werkt het emotionele van de muziek als geheel met ook een visuele emotie nog in je hoofd vaak. Is het echter een slechte film, dan vergeet ik zelf een groot gedeelte van de film en is het vrij veel hetzelfde als gevallen dat ik de score eerst luister. Echter maak ik dan toch minder snel weer een eigen visie ervan, en gaat het mij echt puur om de muziek. Dat onderscheid schijn ik dan toch wel te maken.

Mooi verhaal, neo, fraaie passie! En in dit omgekeerde-wereld-topic volgt op een antwoord een vraag...

Ooh ja mag ik de weer vraag gaan verzinnen

@aslan:

Hoe kwam jij voor het eerst in aanraking met Goran Bregovic?