Mond-op-mond is zeker belangrijk.

Met mond-op-mond reclame krijgen we wellicht ook nog vrouwlijke users of MuMe

Met dit soort opmerkingen in ieder geval zeker niet

Ik kan denk ik zelf wel stellen dat ik tegenwoordig minimaal 99% ontdek via internet (forum, blogs, websites, lijstjes, tips). En dat levert heel wat minder interessantere verhalen op.

Ik heb het niet zo op mond-op-mond, daar krijg je alleen maar allerlei ziektes van.

Mond-tot-mond daarentegen...

Daar heb ik gisteren anders weinig van gemerkt.

Jazeker, maar meestal hou ik daar niet zoveel muzikale tips aan over.
(ok, dat was de laatste )

Om nog maar even ontopic te blijven.

De enige introductie die me duidelijk bij is gebleven is die van Muse. Hoewel ik daarvoor al wel eens wat nummers had geprobeerd via YouTube (van Origin for Symmetry), is de eerste positieve ervaring die in FRS. Ik liep de winkel in met het nummer Uprising en thuis googlede ik onmiddellijk op de zin "they will not force us". Dat bleek dus die verdomde band te zijn die ik als "niet voor mij bestemed" bestempeld had.

Lang vond ik het ook het beste album en dat Muse door de jaren heen steeds beter werd (Origin of Symmetry was kut, Absolution iets beter, Black Holes was goed en The Resistance geweldig).

Het is een regel dat muzikanten door de jaren heen steeds slechter worden. Net zoals Metallica. Alles na Ride The Lightning is helemaal niks meer.

Behalve als ze vroegtijdig (moeten) stoppen. Denk aan Jimi Hendrix, The Doors, Supertramp (t/m Hodgson), The Beatles, Led Zeppelin (wie weet!).
Maar toch ook een band als Talk Talk en Eagles (Long Road niet meegerekend).

Het probleem is vaak gewoon dat muzikanten net zolang doorgaan, totdat ze zoveel miskleunen achter elkaar maken dat niemand ze meer wil kopen.

Mijn introductie tot: Arctic Monkeys

Uit de beperkte groep van mijn favoriete artiesten zijn Arctic Monkeys de enige die ik via de radio heb leren kennen. Het was het jaar 2010, het jaar waarin ik me begon te interesseren voor muziek want voordien speelde dat totaal geen rol in mijn leefwereld. Dat jaar begon ik naar de Afrekening op Studio Brussel te luisteren. Een programma dat misschien tot in Nederland bekend is. Op een zeer grijze dag ergens in de lente kwam het nummer 'My Propeller' van hun derde plaat voorbij. In het begin vond ik er niet veel aan, maar gaandeweg geraakte ik in de ban van het nummer.

Na de bandnaam in te tikken kwam ik uit op het nummer Brianstorm wat een enorme desillusie was aangezien ik het toen hoegenaamd geen goed nummer vond. Mijn plotse liefde smolt snel en laaide pas weer op toen najaar 2010 'Fluorescent Adolescent' uit diezelfde radio opsteeg. Vanaf het moment dat Erika Vanthielen wist te melden dat die brok genialiteit het werk was van de Monkeys behoren ze tot 1 van mijn absolute favorieten.

Mijn introductie tot Deep Purple

In '83 tijdens muziekles op school liep ik vooruit op de zaken door mij alvast in de zware jongens te verdiepen. In de derde klas kwam dat hoofdstuk over Deep Purple met het liedje Child in Time pas aan bod, evenals Status Quo, Ten Years After, Led Zeppelin.
Toen de buren op vakantie waren mochten we wat van hun platen lenen en daar zat Deep Purple - In Rock ook bij. Het deed me toen nog niet zoveel als Status Quo. In 1984 kwam de MK2 bezetting van Deep Purple weer bij mekaar en maakte het album Perfect Strangers. Dat was nieuws in die tijd op school en toen de radio ging uitzenden had ik het cassettedek klaar om A Gypsy's Kiss op te nemen, dat nummer had het helemaal voor mij. Later op de avond Wasted Sunsets en Nobody's Home. In de dagen daarop Perfect Strangers, Hungry Daze en Knocking at Your Backdoor, en niet te vergeten de singles van bassist/ producer Roger Glover - The Mask & Gettin'Stranger. Ik ging de popencyclopedie lezen over Deep Purple en andere hardrock bands. Kwam erachter dat Deep Purple veel verschillende bezettingen had gehad.
De volgende stap was naar de bibliotheek om platen te lenen van o.a. Deep Purple, namelijk Perfect Strangers, Deepest Purple en Made in Europe en vervolgens werd dat op een bandje gezet.
Mijn eerste LP kocht ik op 27-12-1984 en dat was In Rock.
Mijn broer kocht Long Live Rock 'n' Roll van Rainbow, de band van gitarist Ritchie Blackmore.
Want ik had al gauw in de smiezen dat de Purple familie veel andere bands en projecten heeft voortgebracht. Zo werd Whitesnake van zanger David Coverdale ook ontdekt.
Goed, het lenen van platen ging verde zo ook het nieuwe album House of Blue Light en in april '87 kocht ik Machine Head.
Tussen 1989 en 1991 kwam het verzamelen pas goed op gang met Made in Japan, Stormbringer, Burn, In Concert, Concerto for Group and Orchestra, Slaves and Masters, Live in London, Last Concert in Japan, Powerhouse, Scandinavian Nights;kortom al het reguliere werk vanaf 1970 op LP en nog was het niet genoeg.
De eerste singles werden gekocht en na het album The Battle Rages On kwam op 03-11-1993 het eerste concert in de originele MK2 bezetting in de Ahoy. Hele ervaring rijker, dit was genieten. Daarna brak de verzamelwoede uit; het verzamelen van vinyl met verschillende hoezen en persingen. Ben na 52 LP's en ruim 30 singles opgehouden, toen ging ik verder met het hele zaakje opnieuw te verzamelen op CD.
De eerste bezetting van Deep Purple liet ik eerst links liggen, vond Hush toen nog niet beton genoeg. In 1994 deze 3 eerste albums ook gekocht en toen was de collectie in principe een kwestie van bijhouden want er wordt nog steeds nieuw livemateriaal van Deep Purple uitgebracht. In 1996 zag ik ze met nieuwe gitarist Steve Morse op 21-03-1996 in de Ahoy hal en op 23-03-1996 in Forest Vorst National. Kwam toen in Rotterdam in contact met de fanclub en ben 3 jaar lid van Diep Peurpel geweest. (Daarna vond ik het mooi geweest) Heb Deep Purple in het najaar van '96 nog eens in Zwolle gezien en toen was dat ook mooi geweest. Na het vertrek van Jon Lord heb ik ze sowieso niet meer gezien.
Naast Deep Purple verzamel ik ook Rainbow, Whitesnake, Ian Gillan / Gillan / Ian Gillan Band, Glenn Hughes, Tommy Bolin, Steve Morse (Band), Dixie Dregs, War Horse, Nick Simper & Nasty Habits, Captain Beyond, Roger Glover, Paice Aston Lord, Jon Lord, en hé, ik heb nog niets van Joe Lynn Turner.
Het geluid van Deep Purple spreekt me erg aan, dat orgel van Jon Lord, de gitaar van Ritchie Blackmore, het drumwerk van Ian Paice aangevuld met, toch wel, bij voorkeur de MK2 bezetting,
behoort tot het mooiste wat ik heb gehoord, Purple Mania woekert nog steeds voort. Hun talenten tot improvisaties zijn onovertroffen.

Mooie verhalen weer.
Bij B.Robertson moet ik altijd aan Arie Ribbens denken; de link met Deep Purple had ik niet gevonden.

Mijn introductie tot Godspeed You (!) Black Emperor (!)

Dit is één van de bands die ik als eerste leerde kennen op Musicmeter.
Toen ik in de ban was van Hip-Hop, en mijn eerste stapjes in het voor mij toch nog onbekende genre: Rock zette kreeg ik GY!BE - F#A#oo als tip. Ik denk van Eveningguard.
Naar de berichten kijkende op de albumpagina en de tracktijden beloofde dat geen makkelijke kost te worden, er werd mij aangeraden om het in het donker te beluisteren.
Benieuwd dat ik was beluisterde ik de plaat die avond, het was in juni vorig jaar en het was erg warm, een avond die ik me niet snel zal vergeten.
Anders zit ik altijd achter mijn pc terwijl ik muziek luister, maar nu besloot ik gewoon op mijn bed te liggen en te luisteren.

En waar ik zag dat vele mensen F#A#oo een groeier vonden, was ik direct in de ban van deze plaat. Op alle gebieden was het grensverleggend voor mijn smaak ik had bijvoorbeeld nog nooit van: soundscapes gehoord. Sommige soundscapes vond ik direct geweldig anderen kwamen dan toch met de luisterbeurt.
Ook wist ik niet dat er werkelijk tracks bestonden die langer dan ong. 8 minuten duurde.
Deze plaat ging met de afsluiter nog een stap verder ruim 29 minuten duurt Providence.

Ook het ontbreken van vocalen, vond ik vreemd in het begin.
Maar toch pakte het me, in mijn hoofd werden de vremdste scenarios afgespeeld.
Dat donkere gebruik van de violen was gewoon hartverscheurend.
Al snel werd ik een groot fan van GY!BE, Lift your Skinny vond ik ook direct erg sterk maar moest toch wat groeien. De EP, is no steeds mijn favoriete EP ooit. En Yanqui mag dan wel meer naar het standaard Post-Rock opgaan, het blijft gewoon verschrikkelijk mooi.

En nu nog steeds staat F#A#oo op de eerste plek in mijn Top 10.
GY!BE is ook nog steeds de beste band die ik ken. Kortom de user die me dit aangeraden heeft zoals ik al schreef denk ik Eveningguard, verdient deze smiley van me:

Mijn introductie tot kobe bryant fan was toen hij zich aansloot bij MusicMeter. We werden al snel goede internetvriendjes.

Mijn introductie tot Motörhead

Een beetje dezelfde introductie als zoveel bands in die tijd. In 1984 was ik mede onder invloed van mijn oudste broer aan de beton verslingert geraakt. We hoorden Killed by Death op de BBC en besloten een album te lenen uit de openbare bibliotheek, dat was Iron Fist. In die tijd vond ik titels als Go to Hell en Sex & Outrage behoorlijk ontzagwekkend en zo ook de muziek. Erg hard, snel, kort en eenvoudig.
Dit was het helemaal voor mij. Kort daarop leenden we No Sleep 'Til Hammersmith en mijn broer kocht de 2LP No Remorse. In 1985 kocht ik mijn eerste LP van Motörhead genaamd What's Words Worth?, in 1986 (van mijn zakgeld) Ace of Spades, Another Perfect Day en in augustus dat jaar van mijn eerste vakantiegeld de nieuwe LP Orgasmatron, dat was toen nog een hele happening.
In 1987 moest ik op school tijdens muziekles een spreekbeurt houden en die ging over Motörhead. Heb toen 8 nrs gedraaid en dat konden de meeste klasgenoten niet waarderen.
In oktober 1987 kocht ik het nieuwe album Rock 'n' Roll, in 1988 Bomber, in 1989 Nö Sleep at All en toen was het duidelijk dat het een traditie werd om ieder jaar iets van Motörhead te kopen. Eerst de LP's, Maxi Singles en later CD's,Video's/DVD's, t-shirts en concertkaartjes.
Het eerste concert was najaar 1995 in de IJsselhallen te Zwolle en dat hele concert stond ik op de eerste rij, zo dicht mogelijk vooraan en werd half geplet maar wat een grandioze ervaring!
Het tweede concert staat me nog helder voor geest. 18-02-1997 in de Oosterpoort te Groningen. Lolbroeken gooiden bier op Lemmy en ondanks waarschuwingen gingen ze net zo lang door totdat het concert binnen een uur afgebroken werd. Wat een domper! Het jaar daarop ging het goed in Hellendoorn. Heb ze totaal 9 keer gezien waarvan ik het te korte concert afgelopen jaar in Zwolle het minste vond. Heb meer dan 20 LP's en 30 CD's van dit luidruchtige gezelschap. Voor dit jaar heb ik Orgasmatron op CD gekocht. De verzameling gaat door totdat de band er mee stopt.