Omdat ik wel benieuwd ben hoe men bepaalde artiesten heeft leren kennen.
Dit past niet bij de albums en ook niet geheel bij het artiestenpagina.
Vandaar een apart topic.
Ieder is vrij om een stukje te plaatsen.

Mijn introductie met
THE SMITHS

Mijn eerste kennismaking met The Smiths was zeker niet doorslaggevend.
Bij het radioprogramma De Avondspits draaide Frits Spits regelmatig Bigmouth Strikes Again.
Ik vond het niet bijzonder, en stoorde mij voornamelijk aan de misvormde tweede stem.
Waarom men daar mee weg liep kon ik niet begrijpen.
Pas toen Girlfriend In A Coma uit kwam, was mijn interesse gewekt.
Maar hier vond ik de tekst vrij heftig, maar wel mooi.
De eerste aanschaf was de verzamelaar The World Won’t Listen.
Ik ging er van uit dat het hier om een studio album ging.
Helaas stond Girlfriend In A Coma hier niet op, maar wel sterke nummers als Ask, London, Pani en Rubber Ring.
Ook Bigmouth Strikes Again, welke ik steeds meer ging waarderen.
Echter MTV gaf de definitieve doorslag.
Vol verbazing keek ik ruim 6 minuten lang naar de clip van How Soon Is Now?
Wat was dat geniaal.
Vervolgens volgden al snel meer studio albums en verzamelaars.
Waarschijnlijk leerde het merendeel The Smiths via How Soon Is Now? kennen.
Bij mij kwam dit nummer dus pas veel later in zicht.

Mijn introductie met
U2

Ooit zag ik een prachtige clip bij Toppop die veel indruk op mij maakte.
De afkondiging van het nummer kon ik niet goed verstaan, mede omdat mijn Engels taalbegrip nog totaal niet ontwikkeld was.
Het enige wat ik wist was dat het afspeelde in de sneeuw, en dat er paarden in voor kwamen.
Mooi nummer, maar verder kwam ik niet.
Ik denk dat ik een jaar later bij Veronica’s Top 100 Aller Tijden op Hemelvaartsdag het nummer weer hoorde.
Toevallig de lijst uit de televisiegids gescheurd, en het bleek dus om U2 te gaan.
New Year’s Day.
U2 begon groter te worden, en rond deze periode leerde ik ook de live versie van Sunday Bloody Sunday en Pride kennen.
The Unforgettable Fire had net zo’n mooie clip als New Year’s Day.
Vanaf With Or Without You en het album The Joshua Tree U2 gaan volgen.
De nodige aanschaf van shirtjes, albums, posters en biografieën tot gevolg.

Mijn introductie met
Atmosphere

Ik ben niet sentimenteel genoeg om te weten wanneer mijn precieze kennismaking was. Ik schat ergens tijdens de aankondiging van het album WLGYLYPTSG, waar de heren (Ant en Slug) een aantal leuke filmpjes voor maakten. Nog voor de plaat uitkwam begon ik al met het draaien van de voorgaande platen (voornamelijk de reguliere albums en de EP's die het goed deden op MuMe) om mij eens iets meer te verdiepen in de muziek. En de muziek die het duo maakt bleek precies binnen mijn hiphopsmaak te vallen. Toen WLGYLYPTSG de eerste draai van mij kreeg was ik echter niet direct heel enthousiast. Ik vond het een fijne plaat, niet meer en niet minder. Binnen een jaar kwam daar echter verandering in (onder meer door het aanschaffen van deze plaat) en begon ik het album met de luisterbeurt meer te waarderen. Inmiddels is het mijn favoriete album. Nu ik dit album op 5* heb staan en een aantal andere werken van Atmosphere tussen de 3,5* en de 4,5* kan ik toch echt zeggen dat ik inmiddels een groot liefhebber ben. Ik ga ook graag naar de shows van de heren, ik heb ze inmiddels drie keer live gezien en ben nog lang niet op deze hiphopact uitgekeken.

Leuk Rob!!

Hopelijk volgen meerderen dit initiatief.

Dit topic is dan ook een prima initiatief Leon. Ik zal in de loop van de komende week mijn tweede artiest behandelen.

Mijn introductie met
DEPECHE MODE

Zoals bij bijna iedereen van mijn leeftijd kwam die via de live versie van Just Can’t Get Enough.
Als broekie woonde ik in een straat waar veel jeugd woonde, veelal een paar jaar ouder dan ik.
Verschillende buurtgenoten hadden wel een van de Live Tracks in huis; meestal de groene, maar ook de rode en blauwe zag ik regelmatig.
Mijn oudere, puberende buurjongen draaide regelmatig People Are People waarbij hij zijn slaapkamerraam wijd open zette.
Dit onder afkeuring van zijn ouders.
Ik had hier totaal geen moeite mee.
Uit zo’n afgeprijste singlesbak viste ik toen Master And Servant, die ik vol trots ook regelmatig draaide.
Maar pas toen bij de VARA tijdens De Verrukkelijke 15 regelmatig Stripped gedraaid werd, was ik overtuigd.
Voor mij is dit een lange tijd het beste nummer aller tijden geweest.
Nog steeds draai ik deze met plezier.
Maar de maxi versie van dit nummer is zelfs nog mooier.
Vervolgens altijd uitgekeken naar een nieuwe release van Depeche Mode.

Leuk topic Zal binnenkort eens iets neerpennen

Om maar meteen daad bij het woord te voegen:

Mijn introductie met
Coldplay

Mijn allereerste bewuste kennismaking met Coldplay was door het televisieprogramma Top of the Pops. Niet dat wij dat programma vaak keken, het kwam slechts een heel enkele keer toevallig langs als we er langs zapten. Ik en mijn vader zaten te kijken en de videoclip van Talk kwam langs. Dat zal ten tijde van X&Y zijn geweest en dus ergens in 2005. Ik vond het een mooi nummer en met name de clip met de grote robot maakte indruk. In die tijd was ik echter totaal niet met muziek bezig dus ik heb er toen niets mee gedaan. Het beeld en de bandnaam bleven echter hangen.

De eerstvolgende keer dat ik met ze in aanraking kwam was weer dankzij de televisie, ditmaal betrof het de zender TMF. Het ging om het nummer Violet Hill, die al snel een dusdanige indruk op met maakte dat ik het op mijn mp3 speler zette (in die tijd gevuld met R&B en hiphop, beide van het soort die ik nu niet meer lust, dus dat was vrij bijzonder). Dit speelde zich vlak voor de zomervakantie van, waarschijnlijk, 2008 af. Toen we op vakantie heb ik het nummer veel gedraaid. Diezelfde vakantie werd Viva La Vida een hit, waar ik in no-time ook een enorme fan van werd. In die tijd kende ik het begrip 'album' niet eens, dus ik downloadde bij thuiskomst nog een paar hitjes en dat was het dan. Pas ongeveer een jaar later zou ik het album Viva La Vida or Death and All His Friends in zijn geheel gaan beluisteren, waarna de rest van de discografie al gauw volgde en Coldplay naast Eminem mijn favoriete artiest werd. Dit laatste is nu bij lange na niet meer het geval, maar ik zal altijd een zwak houden voor de band.

Mijn introductie met Queen:

Oké, die was leuk

Mijn introductie met
SMASHING PUMPKINS

De VPRO zond op televisie een rapportage uit over een muziekfestival; Ein Abend In Wien.
Mooie fragmenten van onder andere Carter USM, Blur en Nine Inch Nails.
De meeste indruk op mij maakte echter Smashing Pumpkins.
Ze speelden volgens toen een mooi stuk muziek, alleen werd er niet gezegd hoe het nummer heette.
De volgende dag naar de plaatselijke platenboer.
Al snel in bezit van de Ein Abend In Wien cd; echter zonder Smashing Pumpkins.
Dan maar naar Nijmegen.
Daar luisterde ik het album Gish, en kocht de EP’s Lull en Peel Sessions.
Maar het indrukwekkende nummer stond nergens op.
Het was die middag nog een ramp om thuis te komen; ik verloor mijn OV-Jaarkaart, en mijn geld had ik dus al aan andere doeleinden besteed.
Met liften kwam ik uiteindelijk een heel eind.
Pas toen 2 jaar later in 1993 het album Siamese Dream verscheen, wist ik om welk nummer het ging; namelijk Silverfuck.
Ondanks dat deze versie erg sterk is, miste ik wel de impact van 2 jaar eerder.
Maar de rest van het album viel ook goed, dus al snel tevreden gesteld.

Leuk idee

Ga snel ook wat posten!

Leuk topic, zal binnenkort met een bijdrage komen !

Mooi, laat de verhalen maar komen.

Mijn introductie met
THE CURE

A Forest kende ik wel van de radio, maar wat stoorde ik me aan die aanstellerige zang van Robert Smiths.
Zonde van het nummer.
The Caterpillar zag ik op televisie, en ook hierbij speelde een stoorzender een grote rol.
Het vioolspel was gewoon niet om aan te horen.
Blijkbaar dacht een generatie boven mij er anders over.
Tijdens schoolkamp lagere school werden wij begeleid door een aantal 15 en 16 jarige pubers.
In de avond hadden we disco, en behalve onze favorieten werden er ook liedjes gedraaid die hun leuk vonden.
Bij The Caterpillar gingen ze helemaal uit hun dak.
Ondersteund door een hoop boe geroep van onze kant.
Bananarama vond ik wel oké, en bij CountDown speelden zij het achtergrondkoor van The Cure.
Close To Me was stiekem best een goed nummer, maar hoe leg ik dat uit aan mijn klasgenoten?
Toen Why Can’t I Be You? Op single verscheen was het al tof om The Cure goed te vinden.
Maar die zang trok ik nog steeds niet.
Toch kocht ik na het zien van een documentaire op MTV de verzamelaar Standing On A Beach, die volstond met mooie nummers.
Toen vervolgens Lullaby op single verscheen begon het definitieve keerpunt.
De zang vind ik nu zelfs het sterke, kenmerkende van The Cure.

Mijn introductie met U2:

1981, ik ging elke vakantie logeren bij mijn oudere neef in Deurne En 5 jaar ouder op een 13 jarige scheelt veel, dat maakt 18. Mijn neef en ik besloten elke week een persoonlijke top 10 te maken.

In 1982 verscheen daar bij hem een nieuwe band op namelijk U2 - I Will follow die totdat hij uit de hitparade verdween op de eerste plaats bleef staan bij hem.
Ja vertelde mijn neef, dat is de beste band van dit moment, ik bij ben de fanclub en heb al de eerste 2 elpees gekocht en de eerste 4 singels (Another Day, 11 o Clock Tick Tick Tock, Electric Co en I will Follow (boy versie).
U2 tsa ik kende ze alleen van die live versie die inderdaad wel goed was, maar ik vond als 13 jarige FR David - Words toch een tikkeltje beter (mensen veranderen naarmate ze ouder worden )

Enkele jaren later was ik ook in bezit van verschillende singels en elpees van U2, helaas niet die eerste en zag ik ze op Werchter 85. Tsa goeie smaak had die neef van mij, die komt nog vaker terug in dit topic.

Onnavolgbaar.

Edit: ah, het is aangepast.

Geniaal gewoon.

MIjn introductie met Radiohead.

1995 is had een ticket voor pukkelpop. Toen ik lekker aan het pukkelpoppen was op Soundgarden kwam er een drang op die ik moest legen. Vrienden excuserend ging ik op weg.
onderweg kwam ik langs een bomvolle tent waar hele leuke geluiden uit kwamen. Shit dacht ik hier moet ik straks ff blijven hangen.
Nadat de aandrang was verdwenen, ging ik terug naar de tent waar die band speelde, aan iemand in de buurt vroeg ik wie speelt hier.
Radiohead kreeg ik terug hebben een album Pablo Honey wat erg goed is.

Tsa dat vond ik ook, ik kwam pas bij mijn vrienden terug toen soundgarden alweer was afgelopen.

Moet altijd na plaatsen ff checken hoe het staat

Mijn introductie met

THE STRANGLERS

Het zal eind jaren 70 of begin jaren 80 geweest zijn. Ik luisterde vaak naar de radio, mede omdat mijn platencollectie nog weinig titels telde. Eén van de programma's die ik luisterde, heette Raufahser (o.i.d.); dat was op Hilversum 3, en ik denk dat de omroep de VPRO, of de KRO was. Aan het eind van het programma, bij de afkondiging, werd een instrumentaal stuk muziek gebruikt. Vooral de gitaarsolo in dat stuk vond ik geweldig !

Hoe ik erachter gekomen ben, van wie dat nummer was, weet ik (helaas) niet meer. Maar het betreffende nummer was Princess Of The Streets van The Stranglers. Die song bleek op hun eerste LP te staan : The Stranglers IV - Rattus Norvegicus. Dus toen ik weer een aantal weken de krant had bezorgd, en er eindelijk weer geld genoeg voor een plaat in mijn portemonne zat, gelijk de elpee aangeschaft.

Er stonden/staan nog veel meer goede nummers op, maar Princess Of The Streets zal toch altijd mijn favoriete nummer van The Stranglers blijven. Vooral door die (reeds genoemde) fantastische gitaarsolo !

Mijn introductie met
SIMPLE MINDS

Mijn vader nam regelmatig elpees mee vanuit zijn werk, zo ook ooit een verzamelaar waar Promised You A Miracle op stond.
Als ik er voorzichtig mee omging, dan mocht ik deze op mijn eigen platenspeler draaien.
Mooi nummer, maar ik vond het niet bijzonder.
Tijdens met brugklasperiode was Alive & Kicking een grote hit.
Don’t You had die status net gehad.
Vaak werden die nummers in de gang gezongen, omdat het zo heerlijk galmde op school.
Het lalala en padada gehalte ligt hoog in die nummers, dus ook met gebrekkig Engels was succes verzekerd.
Sanctify Yourself vond ik nog sterker; daarbij waren de lalala’s en padada’s vervangen door de ohhoho’s.
Jim Kerr zag er toen tof uit in zijn legging, balletschoentjes en baret op zijn hoofd; iets wat je nu niet meer kunt voorstellen.
Toen ik verder ging met mijn vervolgopleiding had ik net New Gold Dream gekocht.
Dit werd echt zo’n grasveldplaatje.
Voor onze school lag een strook gras waarop je in het voorjaar heerlijk lag te relaxen met de Walkman op; bandjes uitwisselend.
Vooral het werk van New Gold Dream en alles daarvoor was hot; en sloot goed aan bij het veelal zwart geklede uiterlijk van wij part-time depressieve jongeren.

Mijn introductie met
THE DOORS

Hierbij moet ik vooral Oliver Stone en Val Kilmer bedanken.
Juist door de film over The Doors werd deze band weer eventjes een hype.
Op televisie verschenen opeens verschillende documentaires over deze band.
Popblad OOR had verschillende artikelen met de nodige achtergrond informatie.
Ik ben naar de bioscoop gegaan, en kende eigenlijk alleen maar Riders On The Storm en Light My Fire.
De videotheek verhuurde toen ook nog cd’s, dus maakte ik thuis een kopie van The Best Of van The Doors.
Vrijwel de hele zomer liep ik rond in een shirtje van The Doors.
Ik rookte mijn eerste jointje toen ik naar The End luisterde, maar vond het effect zonder eigenlijk veel prettiger.
Langzaamaan al hun studio album die ze samen met Jim maakten gekocht.
En nog steeds vind ik het geweldige muziek, waarvan de kracht alleen maar blijft toe nemen.

Mijn introductie met Marillion:


Een band die ik nu al zo'n jaar of 8 ken. Eerste cd die ik luisterde was volgens mij Marbles, weet nog dat mijn vader compleet verslaafd aan die cd was, maandenlang heeft er niks anders in de huiskamer opgestaan dan die cd. Uiteraard zelf ook beluisterd destijds, en ja werd ook omvergeblazen. Dit was heel andere koek dan Eminem (wat ik daarvoor destijds alleen maar luisterde) Daarna ook al het andere werk geluisterd. Weet nog dat ik in een Marillion-shirt op school kwam en heel raar werd aangekeken door iedereen. Was toen een jaar of 14. Brave vond ik nog veel beter, draai hem nog wel eens als ik een avond alleen thuis ben en dan met de volumeknop op 30, mwja moet wel één van de beste muziekervaringen zijn geweest die ik heb meegemaakt. Inmiddels heb ik ze 5 keer live gezien, waarvan 1 keer in de IJsselhallen in Zwolle wat niet bepaald een succes was, het geluid klonk niet al te best weet ik nog wel.. Dit jaar staat er weer een Marillion concert op de planning, heb er zin in, maar laat nu in godesnaam die nieuwe cd uitkomen want het duurt me veelste lang!!

Mijn introductie met Motorpsycho:

Over een paar weken is het mijn beurt om in een ander topic de essentiële albums uit mijn muzikale reis te bespreken. Daar ben ik de laatste weken al wat over aan het nadenken en eén voor mij belangrijke artiest die gesneuveld is, is Motorpsycho. Daarom bespreek ik ze hier, met dank aan deric raven die dit topic bedacht.

De Noorse keizer van de Europese underground, zoals Oor ze eens kopte, is de band die ik het vaakst live heb gezien in mijn leven (de teller staat nu op 13) en ook lange tijd de band die 'het beste concert ooit' gaf, begin deze eeuw in Tivoli. Het begon een paar jaar eerder, toen de band Lowlands aandeed. Het was het jaar 1997, een zomer waarin ik de festivalspirit te pakken had gekregen. Na al een paar jaar Pinkpop en Lowlands via de tv en radio te hebben gevolgd, was ik nu naar Torhout gegaan. Diezelfde zomer luisterde ik ook weer traditiegetrouw naar Lowlands op de radio, waar 3FM het festival grotendeels uitzond. Op een gegeven moment werd ik 'gevangen' door de muziek, ik hoorde een band die maar door en door bleef spelen in een ongelooflijke groove. Wat een fantastische drive en wat een enthousiast publiek ook, zo te horen. De radioman die de band afkondigde was al even euforisch en wist bovendien nog te melden dat de bandleden hun gitaren synchroon de lucht in gooiden en bovendien zulke muziekfanaten dat ze gewoon op de camping logeerden en zelf zoveel mogelijk optredens afgingen. Ik wist meteen: dit is een band voor mij.

Ik schreef de bandnaam op een briefje en toog maandag naar Velvet Leiden, mijn favoriete platenzaak in de stad. Eenmaal daar kocht ik de meest recente CD die ik kon vinden, Angels and Daemons at Play uit 1997. Ik draaide de CD grijs en zie de foto's in het CD-boekje nu nog zo voor me. Het heeft nog tot 2000 geduurd voordat ik ze dan eindelijk echt live heb gezien, maar het was het helemaal waard. Het nummer waarvan ik zo graag wilde dat ze het speelde, Chien d'Espace, was de opener van het concert en werd opgerekt tot een goede 40 minuten. Daarna volgde een ontzagwekkende zegetocht door hun oeuvre, inclusief gitaren die synchroon de lucht in gingen!

Mijn introductie met
SMASHING PUMPKINS

Het was de tijd waarin ik helemaal los was gekomen van top 40 en aanverwanten en het was niet alleen maar Prince dat de klok sloeg.
Een enorme honger naar bijzondere muziek. Daar deed het blad OOr wel een flinke duit in het zakje evenals VPRO (Lotje IJzermans!) en de Verrukkelijke 15 van de Vara.
In OOr stond een heel klein stukje over een nieuw bandje uit Chicago genaamd Smashing Pumpkins. Het sprak me aan en ik ging Gish beluisteren in platenzaak Bullet, Breda.
Ik vond het goed maar was niet volledig overtuigd. Toch kocht ik het en pas na meerdere draaibeurten begon het te groeien en werd ik razend enthousiast. Ik moest en zou ze gaan zien op Ein Abend in Wien maar helaas wilde niemand uit mijn vriendengroep mee (geldgebrek) dus liet ik het ook maar zitten. Toch was een groot fan geboren en ik was maar wat blij met een t-shirt van de band die ik op de Binnenweg in Rotterdam scoorde. Het was niet gemakkelijk om aan shirts van deze onbekende band te komen.
De herkansing kwam in 1992 toen ze optraden op het Metropolis festival in Rotterdam (Billy in bloemtjesjurk en nog met lang haar). Ik helemaal trots in mijn shirt en nog veel leuker was het om een andere fan met exact hetzelfde shirt te ontwaren in het park. Het concert was onvergetelijk en toen Siamese Dream op uitkomen stond kon ik het gewoon niet meer uithouden. Gelukkig bleek het wachten beloond met een klassieker en die zegetocht zette zich nog even voort met Mellon Collie and the Infinite Sadness. Daarna werd de liefde ietwat minder maar is nooit helemaal weggegaan en die eerste drie albums beschouw ik nog steeds als de beste uit mijn collectie.
Vorig jaar in de HMH bloeide mijn liefde toch wel weer op, iets dat ik nooit verwacht had. Ik ben dus weer erg benieuwd naar hun nieuwe album Oceania dat in juni hopelijk gaat uitkomen.

Mijn introductie met
PRINCE

Zomaar een schoolfeestje in 1982 in de garage van een klasgenoot. Het singeltje 1999 van ene Prince werd gedraaid. Ze vonden dat te gek. Ik niet. Ik vond het een waardeloos nummer (is later helemaal goedgekomen).
1984: de Prince koorts brak uit in Europa (in de VS was hij al wat langer groot). Purple Rain, de film en LP, deed goede zaken. When Doves Cry kwam keihard aan. Wat een geweldig nummer en toen de tweede single Purple Rain verscheen was ik om en werd fan. Zijn naam en de titel van het album stond groot op mijn boekentas gekladderd. Ik kocht ook nog de daaropvolgende singles I Would Die 4 U en Let's Go Crazy en toen kon de hele LP ook niet uitblijven ook al was dat even sparen.
Het waren productieve jaren die volgden en van een hoog niveau. Als fan werd je maar verwend. In 1986 zou ik hem dan eindelijk kunnen gaan zien in de Ahoy maar ik was op vakantie. Misschien wel de grootste teleurstelling ooit op muziekgebied. Ik vond het vreselijk, zeker ook omdat ik dacht dat dit zo uniek was dat we hem hierna niet snel meer zouden zien. Daarbij gingen er in die tijd ook veel geruchten over Amerikaanse artiesten die Europa gingen mijden uit veiligheidsoverwegingen (geen idee meer waarom dit was).
Gelukkig bleek dit alles niet waar want een jaar later stond hij in Utrecht en daar was ik wel bij: nog steeds het beste optreden dat ik ooit heb meegemaakt. Zelden zo'n spanning in de lucht gevoeld bij het publiek als toen. Iedereen wist dat ze bij een heel bijzonder optreden aanwezig waren. Een jaar later volgde de Kuip en daarna volgde nog heel veel meer optredens van de man inclusief een aftershow. Anno nu doet hij me op cd niet veel meer maar live blijf ik het klasse vinden en voel ik toch altijd weer een extra soort spanning. Oude liefde roest blijkbaar niet echt.

Mijn introductie met
MARC ALMOND

In de jaren '80 had je nog niet zoiets als illegaal downloaden maar nam je LP's op op een cassettebandje. Dit deed je via vrienden en soms ging je netjes naar de bibliotheek waar je iets kon huren. Dat nam je dan op. Zo kreeg ik in 1987 Mother Fist van Marc Almond in handen door het te huren bij de bieb (gewoon toeval). Ik kende Soft Cell wel van de hits maar Marc solo zei me nog niet zo heel veel. Ik kende het nummer I Feel Love met Bronski Beat uiteraard en ook Love Letter was me niet onbekend.
Mother Fist was iets nieuws voor mij, het boeide me en ik kon het niet goed plaatsen. Het was ook zo anders dan waar ik normaal naar luisterde en het was hoogtij voor Prince en consorten en met alternatieve muziek was ik nog niet echt aan de slag gegaan. Wel luisterde ik naar New Wave en Almond had wel degelijk een link naar die hoek.
Toen een jaar later The Stars We Are verscheen werd ik een groot liefhebber en ben all zijn albums blijven kopen. Ik hield vooral van het kitscherige randje en daarmee is denk ik de kiem gelegd voor mijn (afwijkende?) liefde voor het theatrale element in de muziek: cabaret en donkere sleazy momenten die hand in hand gaan. Tot op de dag van vandaag kom ik daar vaak bij uit. Almond is eigenlijk de enige artiest die me vanaf het begin nooit is gaan vervelen. Waar het bij andere grote helden als Prince of Pumpkins steeds minder werd daar blijft mijn liefde voor Almond solide. Natuurlijk vind ik niet alles even geslaagd maar het de belangstelling is zelden ingekakt. Jammer dat ik de beste man maar 2 keer live heb kunnen zien.....

Ik had dat gevoel ook.
Toen ik de eerste keer alleen al het begin hoorde, wist ik gewoon dat er hier iets bijzonders gaande was.
Volgens mij heb ik nooit meer een gitaar intro gehoord, wat er gelijk zo heerlijk inhakte.
1999 was vrolijk; feest, dit was ernst.