Aerodynamic.....ik kon het zelf geschreven hebben, zo ging het bij mij ook met Prince, alleen eerste kennismaking was When doves cry en ik zat toen met mijn vader in de auto en weet zelfs nog exact waar we reden en dat ik zei het een geweldig nummer was. Vlak daarna kocht ik de lp bij de lokale platenboer, mijn vader was ook mee en zei nog tegen de dame in de winkel dat het nu zover was dat hij zelf geen goede muziek meer hoefde te kopen, maar dat het nageslacht dat nu ging doen. Ook je opmerking over de impact van de man zijnn cd's nu en de man live deel ik helemaal. En toch moet ik eens een inhaalslag maken, want ik wil de man zijn hele discografie, de officiele releases dan, wel compleet hebben.


Maar goed, ik wilde het eigenlijk hebben over Faithless. Ik had al wel eens wat gehoord denk ik, maar het was dance en ik zat meer met mijn hoofd in de hardrock. Ik was op vakantie ergens in de jaren '90, in nu ex-schoonvader zijn 2e huis onder in Bordeaux. De tv stond aan en ik hoorde muziek.....en verdorie, wat een geweldige muziek was dat zeg. Een band stond live te spelen, heerlijke percussie, lekker gitaarwerk, echt heerlijk klonk het. Ik moest en zou weten wie dit waren. De muziek ging een hele tijd door en toen ineens zo'n bekende melodie, of ineens die graatmagere rapper in beeld, misschien de naam in beeld, ik weet het niet meer, maar het was....Faithless !! Wat een schok.....maar wel een positieve, wat een vreselijk goede live performance. Een band die me eerst niets deed, maar nu live een verpletterende indruk achterliet. Vanaf toen was ik om en heb later ook die eerste 2 cd's gehaald. En een jaar of 4 terug heb ik ze, samen met vriendin, live gezien in het Amstelpark Amsterdam.....rete-lekker concert

Mag ik even zeuren? Is het niet 'Mijn introductie tot'?

Precies wat ik dacht inderdaad toen ik deze titel las. En toen ik jouw naam erbij zag, wist ik precies dat deze opmerking hier zou staan...

@ herman: leuk om te lezen. Motorpsycho is ook een groep die mij erg goed smaakt. Ben benieuwd naar jouw 10 essentiële albums.

Dank je Luke.

Nee hoor, zijn we wel van je gewend. Dat klopt, de topictitel is aangepast.

Ja, typisch Slowgaze, altijd maar zagen.

Dat je geen fan bent van Van Dik Hout.....

Mijn introductie tot

The Sisters of Mercy

In 1986 ging ik van school af, 5 VWO maar had al een Havo diploma, met dat diploma ging ik naar de Sociale Academie in Eindhoven De Dommel.
Het plummage van studenten op deze school was erg alternatief. Zo was ook in de introductie dagen duidelijk dat hier geen top 40 muziek gedraaid ging worden.
Opeens klonk daar een nummer uit de speakers dat me meteen in extase bracht. What the F... is dit, dit moet ik hebben. Ik naar die gast achter de draaitafel, een grote man met een hanekam. The Sisters of Mercy vertelde hij met Alice.
Nou na de introductie heb ik alle mogelijke 12 " aangeschaft van deze band, en ben ze blijven volgen. Ook de afsplitsingen The Mission en Ghostdance, ook die projecten hebben me geld gekost.

Enigste minpunt was het live concert van Eldritch vorig jaar in "Tivoli" dat was het slechtste wat ik ooit heb gezien. Op tijd met pensioen gaan, dat zouden meer mensen moeten doen.

Mijn introductie tot
JOY DIVISION

Love Will Tear Us Apart kende ik alleen van Paul Young, en ik snapte die ophef over het nummer dan ook niet.
New Order kende ik dan weer wel, maar hiervan ook voornamelijk Blue Monday en True Faith.
Wel ooit ergens opgevat dat er een link met Joy Division was.
Toen hoorde ik op de radio het sfeervolle Atmosphere, waarbij gezegd werd dat Anton Corbijn er een prachtige clip bij gemaakt had.
Niet veel later zag ik deze op MTV.
Substance was mijn volgende aanschaf.
De ophef om Love Will Tear Us Apart werd bij de eerste beluistering ook gelijk verklaard.
Ergens in Amsterdam scoorde ik een shirtje van Komakino, die ik regelmatig aan had.
Een klasgenoot verving zijn elpee’s voor cd’s, en wist aan mij voor 5 gulden het album Closer te verkopen.
De nummers op dit album hadden het sfeervolle van Atmosphere, en de innerlijke pijn was voelbaar.
Afsluiter Decades liet het meeste indruk op mij achter.
Unknown Pleasure en Still volgen op cd.
En ook mijn exemplaar van Closer werd uiteindelijk vervangen door de cd versie.

Mijn introductie tot: Buffalo Springfield
Dit vergt wel setting van enig kader: vroegah was er nog geen internet, weinig pop en indie op radio en tv; nou in die tijd dat de lucht nog schoon en de sex idem en simpel was, was er Superclean Dreanmachine op de radio - gepresenteerd door Ad Visser (vanaf ca 1970). Nou is het verhaal van het verloop Ad's carriere (thans: presentator van 'echte meisjes ontdekken zichzelf' met enige übermutseen erin) qua kwaliteit ongeveer omgekeerd evenredig met de hoogte van zijn honorarium.

Toch: luisterend in mijn kamer naar de Philips buizenradio, waarop ik later ook mijn eerste grammofoon aansloot, moest ik via het oog midden in de radio ervoor zorgen dat de frequentie niet te veel verliep, zodat ik de zender kon blijven beluisteren. Anyway, uitgerekend tijdens het begin van de uitzending verliep de zender en moest ik draaien aan de knop om preciezer af te stemmen - ik kwam in het begin van "Expecting to Fly" - maar had het begin niet gehoord en toen ook nog eens in de loop van het nummer de beroemde kanaalwisseling (stereo) plaatsvond, raakte ik helemaal het spoor bijster en bleef ik draaien aan de afstemknop.

Gelukkig draaide Ad Expecting to Fly heel regelmatig en vanaf de allereerste - onderbroken - luistervaring was het een mind blowing experience: wat een prachtnummer, bracht je echt in andere sferen. Later ging Ad ook andere nummers draaien, o.a. Bluebird.

Buffalo Springfield: voor mij wel ultieme afsluiting van de 70's, en met een frisheid en direct adresseren van je emotie die zeldzaam is. Als ik chargeer zeg ik wel eens tegen vrienden, over muzikale dominantie: de 80's waren Brits, de 70's echt wel US; de 90's zal een punt van discussie zijn: grunge vs slowcore, shoegaze en Britpop.

Buffalo Springfield: essentieel en heel raak - met dank aan Ad V. - nog steeds

Mijn introductie tot:
Mental Theo

9 jaar geleden kocht ik in een - wat ik nu zou omschrijven als - te slecht platenzaakje in Vught de verzamelaar SpeedCity. Op deze verzamelaar staat het vrolijke werk van Mental Theo (en Charly Lownoise, zijn vaste kompaan). In deze tijd kan ik me herinneren dat Mental Theo legendarisch slechte programma's op TMF presenteerde. Mental Theo was dan ook min of meer mijn cultheld. Hoewel ik toen waarschijnlijk het woord cultheld niet kende. Als 13 jaar oude jongen heb ik altijd vreselijk kunnen lachen om Mental Theo. Maar ach, je wordt toch sneller dan je denkt een dagje ouder en op een gegeven moment besef je dat je een vreselijke smaak hebt gehad en dat Mental Theo eerder om te huilen is dan om te lachen. Op het moment dat je hier achter komt, voel je je de eerste dagen vies en sta je dagenlang onder de douche. Gelukkig heeft iedereen zo zijn jeugdzondes, voor mij is dat dus onder meer Mental Theo. Na wat sessies in een praatgroep ben ik al een aantal jaar niet meer suïcidaal en kan ik weer leven met mezelf. Ik heb onze Theo, toen ik een jaar of 17 was, nog eens gezien in de slechtere discotheek van Nederland (lees: de Time Out te Gemert) om mijn angst te overwinnen. Sindsdien zijn onze wegen toch echt gescheiden. Ik draai geen muziek van Theo meer en ben een, nu al, oude zuurpruim geworden.

Mijn introductie tot: PRINCE

Het wordt eentonig, maar ook bij mij was When doves cry de plaat die met introduceerde met Prince zijn muziek. Dat het bijna 30 jaar later een enorme impact op mijn leven zou hebben wist ik toen natuurlijk nog niet (kom ik zo op terug)
Toen single twee Purple Rain uitkwam was ik verkocht en ging ik van mijn zuur verdiende en gespaarde centen de lp halen.
Toen ik de opener Let's go crazy hoorde wist ik niet wat me overkwam! Ik luisterde al een paar jaartjes naar muziek, en mijn favoriete band Doe Maar was net gestopt (trauma) maar wat ik hier hoorde was van een andere planeet!! "dearly beloved...."
Sinds de aanschaf van dit album wist ik het zeker, Prince is de man die ik wil volgen qua muziek, want dat is TE interessant om te laten liggen! Ben met terugwerkende kracht zijn eerdere werk gan luisteren, wat een ontdekkingsreis!
Het is nu 2012 en heb het nooit meer losgelaten, ook niet in de mindere perioden. want ook al is het studiomateriaal niet meer zoals toen, live is de man nog steeds de allerbeste die ik ooit heb mogen aanschouwen. Net als Aerodynamic heb ik in 1988 de geniale Lovesexy shows moeten missen wegens vakantie, en in 1986 was ik nog te jong om te gaan, en in 87 helaas ook (geen geld, maar zo dichtbij.. ) maar in 1990 was dan toch mijn 1e keer, en ik heb sinds die tijd ook geen show meer gemist! Ook aftershows heb ik gezien (laatste was Brussel 2010) en ik krijg er geen genoeg van.. zelfs een standaard setlist maakt me nog blij.
Ik hou van veel soorten muziek, maar Prince is bij mij absoluut de nummer 1!
Waarom heeft Prince nou zo'n impact in mijn leven? Best wel simpel antwoord, maar ik heb mijn vrouw via zijn muziek leren kennen, en da's toch een grappige gebeurtenis! Wie weet of ik haar ooit had ontmoet als ik Prince niet zo goed had gevonden?

Nadat Michael Jackson zich op MTV presenteerde als eerste donkere artiest die voorbij kwam, nam Prince eventjes het stukje over.
When Doves Cry was voor 12-jarigen een cultuurschok; dit in combinatie met de beelden van de Purple Rain film.
Opeens hadden mijn klasgenootjes het niet meer over Pisa (Harrie Vermegen en Henk Spaan) met hun lifster, maar over de erotische beelden van Prince en Appolonia.

Bijna eng: maar dat was bij mij net zo. Begin 1984 moest ik het uiteengaan van Doe Maar nog enorm verwerken (ik was een groot fan) en toen was Prince daar ineens!


Ik was er in 1988 wel bij voor alle duidelijkheid he (ik miste Ahoy 1986, Parade tour, door vakantie), sterker: ik stond heel ver vooraan waar ik in 1987 iets verder weg op de tribune zat
1990 Nude tour in de stromende regen met onweer: toch een afknapper door het sterk inkorten van de show door het noodweer.

En toch valt dat laatste heel erg mee vergeleken met de andere nude tour shows.

Maar voor mij was dat wel een lullige start toen ja... heb toch wel genoten hoor....

Om die reden ben ik zelfs een tweede keer naar Heerenveen gegaan met Lois Lane in het voorprogramma en toen bleek wat een fijne show het toch weer was.

Mijn introductie tot
PIXIES

De VPRO had begin jaren 90 het muziekprogramma Firma Onrust, en daarvan werd een Top 25 live uitgezonden. Veel mooie acts kwamen voorbij; Cramps, Nirvana, Neil Young, Fatal Flowers, Pearl Jam, Sonic Youth.
Maar ook een band die ik voornamelijk van naam kende; Pixies.
Ten tijden van Surfer Rosa zonden ze ook een documentaire uit, maar toen switchte ik al snel naar een andere zender; niet mijn ding.
Maar in die Top 25 lieten ze Hey horen.
Prachtig hoe het publiek het nummer helemaal mee zong.
Toch maar eens op zoek naar het album Doolittle, waar dit nummer op stond.
Tame bleek zelfs een gemiddeld nummer; Debaser, Mr. Grieves, Silver en Monkey Gone To Heaven waren veel sterker.
Vervolgens verdiept in andere albums, en door Alec Eiffel, Dig For Fire en Gigantic volgden deze ook al snel.
Pixies helaas nooit live gezien; Frank Black solo was een tegenvaller, al was het wel een unieke belevenis om deze kleine, dikke frontman in het echt te zien.

Mijn introductie tot
dEUS

Maart 1994: gezellig met een grote vriendengroep naar Magnapop in Nighttown Rotterdam.
Hot Boxing was nog niet uit maar oeh wat was die EP leuk. We maakten ons met z'n allen op voor een leuk concert.

In het voorprogramma stond ene dEUS uit België. Ik kon er niet heel veel over te weten komen maar het moest goed zijn dus ik was nieuwsgierig.
Eenmaal op het podium wist ik niet wat ik meemaakte. Vooral Stef viel me op met z'n enorme gespring. Wat een band, wat een sound. Ik viel er als een blok voor.
Het publiek reageerde lauw en er werd zelfs 'oprotten stomme Belgen' geroepen door een mafkees die bij ons in de buurt stond.
Ik moest en zou hun cd te pakken krijgen maar dat viel nog niet mee. Bestellen bij mijn platenboer dan maar en eindelijk had ik Worst Case Scenario in handen (de oerversie nog). Ik was gelijk verliefd geworden op deze band. Voor mij was het het beste voorprogramma ooit (en dat is het tot op de dag van vandaag ook gebleven).
Al snel was ik een groot fan en het wachten was op de tweede. Gelukkig bleek het een gezelschap waar ieder buiten de band zo z'n ding deed en laat nu net Stef Kamil Carlens in de tussentijd een cd uitbrengen onder de naam Moondog Jr.
Mensen die mij op deze site een beetje kennen weten hoe ik deze man tot op de dag van vandaag ben blijven volgen. Hij staat garant voor de meeste concerten van een artiest waar ik ooit bij aanwezig ben geweest (de teller nadert nu de 20).

En dEUS? Opvolger In a Bar, under the Sea beschouw als ik één van de beste albums ooit gemaakt (het staat nog net niet in mijn top 10) en ik ben ze altijd blijven volgen. Ook live ben ik dat blijven doen ook al haal ik de 20 concerten nog even niet

O ja.... Magnapop....... wie ook al weer?

Mijn introductie tot
KATE BUSH

In de jaren '70 had je nog geen MTV. TopPop was waar je naar keek. Althans, mijn moeder zette het wekelijks op. Mijn eerste herinnering aan dat programma was Roger Glover's Love is All eind 1974. Ik denk dat het zelfs mijn eerste muzikale herinnering is. Vier jaar, bijna vijf...... een liefde werd geboren.
Maar een paar jaar daarna in 1978 keek ik al wat serieuzer mee. Een bijzondere mevrouw stond te dansen in een bos. Ik vond haar geloof ik een beetje eng. Was het nu een heks of een goede fee?
Eén ding wist ik zeker: ze betoverde me. Elke keer als ze voorbijkwam in TopPop zat ik aan de buis gekluisterd. Ik vond het prachtig.
Pas in 1984 toen ik eenmaal zelf met muziek bezig was door LP's en singeltjes te kopen kocht ik mijn eerste Kate Bush singel 'Cloudbusting'. Ik vond 'Running Up That Hill' al goed maar het geld moest toen nog verdeeld worden. Het werd dus 'Cloudbusting' en niet snel daarna volgde de LP Hounds of Love. Wat een klassieker was dat (nog steeds) en met terugwerkende kracht kocht ik debuut-album The Kick Inside, in rap tempo gevolgd door de andere albums.
Ik had daar wel even de tijd voor want het duurde nog 4 jaar eer opvolger The Sensual World verscheen.
Hierna kon ik nog 1 keer uitkijken naar een nieuw album dat een tegenvaller bleek (The Red Shoes) en vervolgens leek ze van de aardbodem verdwenen. Gelukkig was daar in 2005 haar glorieuze comeback om mij vorig jaar voor de tweede keer wat teleur te stellen met Director's Cut en 50 Words for Snow.
Maar ondanks dat zal de liefde voor La Bush nooit verdwijnen en hoop ik op gewoon een nieuwe release. Hopelijk wacht ze er deze keer niet al te lang mee.....

Uit m'n begeleidende verhaaltje over m'n top 10 van 1978:

Als we dan toch gaan quoten, hier eentje van mij bij The Kick Inside geplaatst op 24 januari 2004:



En hoe kan jij in 1978 al 4 jaar geweest zijn? Vroegrijp? Kwam zeker door Kate Bush (jij klerewipper)

Het 'nadeel' van dit topic is dat ik bij aardig wat albums dit soort anekdotes geplaatst heb maar neemt niet weg dat ze hier gebundeld erg leuk zijn om te lezen.

mijn introductie tot
NITS

lente 1983
Ik kijk samen met mijn drie broers naar Avro's TopPop en zeg bij het zien
van The Nits met Nesco: kijk toch eens, dat is toch helemaal geen muziek.
De zanger waant zich een soort operettezanger met zijn neeeesciooo's.

Ik ben 13 en verzamel hits uit de hitparade op cassette.

herfst 1983
Ik zit klaar bij de radio. Hilversum 3 draait de platen altijd helemaal.
Geen gelul over intro of outro en precies zo wil ik ze op cassette hebben.
Daar is de nieuwe van The Nits: Sketches of Spain en ik word meteen gegrepen.

Ik ben 14 geworden en begin te begrijpen dat er meer is dan hitparadepaardjes.

zomer 1984
Ik ben 15 en word lid van de mediatheek: schatkamers vol vinyl albums.
Work van The Nits is één van mijn allereerste, ontleende platen en ik ben hooked.
Klare lijn pop, miniatuurtjes, surrealistische teksten ... new wave met een kloppend hart.

Omsk, Kilo en Adieu Sweet Bahnhof volgen alras.

herfst 1987
In the Dutch Mountains en JOS Days zijn niet van de radio te branden.
Ik moet maar eens achter die nieuwe van The Nits aan. Op CD deze keer.
In de uitverkoop vis ik New Flat en later ook Tent en Henk op.

Ik ben 18 en student. Rijp voor het werk van Nits.

herfst 1988
Hat wordt gekocht op het moment dat ie verschijnt.
Urk koop ik niet (studenten en hun budget), maar wordt getaped.
Giant Normal Dwarf sla ik vreemd genoeg een aantal jaartjes over.

herfst 1992
Ik koop eindelijk Ting. Soap Bubble Box, maar vooral Cars & Cars
zijn niet weg te branden uit mijn melancholische ziel. En de nieuwe CD
slaat me met verstilde verstomming. Net zoals Sketches of Spain en Work.

DaDaDa en Nest worden blindelings gekocht.
Ik waag me zelfs een trip naar Eindhoven om Vest en Quest in de luxebox te vinden.

lente 1998 (of was het 1989?)
Alankomaat zonder Stips ... een beetje sneu, want ik ben een Stips fan.
Het live optreden in de AB te Brussel met de twee bevallige dames kan me niet bekoren.
Nits spelen een identieke set op Dranouter. Te weinig oude nummers, te veel arty farty.

Ik verkoop Alankomaat en ik haak af.

Als Stips vanaf het album 1974 terugkeert, ga ik weer twijfelen.
Les Nuits lijkt me zonder dat ik er één noot van gehoord heb het aanschaffen waard.

herfst 2009
Strawberry Wood krijgt goeie kritieken op MusicMeter.
Ik waag de gok en koop na 10 jaar nog eens een Nits album.
Sketches of Spain, Work, Ting en nu Strawberry Wood: vier keer roos.

Ik koop alle ontbrekende albums.
Enkel Alankomaat mis ik nog (die wil ik in zijn originele verpakking terugvinden).

Ondertussen heb ik ook alles op vinyl van Tent tot Giant Normal Dwarf (inclusief singles).

The Nits zijn de enige groep uit mijn jeugd waarbij ik recent werk hoog waardeer.

Bij een volgend bezoek aan de platenboer koop ik Malpensa: zeker weten.

Volgens mij deed iedereen dat in die tijd

Voorloper van het 'illegale downloaden!?'

Waren TopPop en Hilversum 3 in België ook zo populair toen??

Grappig dat stukje van Kate Bush.
Dezelfde ervaring als Graf en aERo.
Ik beschreef ze zo bij haar debuut:

Ik beweer nergens dat ik het in 1978 op tv gezien heb. Blijkbaar kwam het begin jaren '80 ook nog wel eens langs op de treurbuis.

Ook ik heb die Kate Bush ervaring... Ze was de heks met dat mooie liedje...

Jawel, popmuziek op de BRT had je niet, paste blijkbaar niet bij de volksverheffing
Toppop was zo zalig: Ad Visser, Iggy Pop in de planten, de dansjes van dat ballet (Penny de Jager?) als er geen videoclip was ...
Elke zondag luisterde ik naar de top 50 op Hilversum 3 waar ze de platen volledig draaiden, cassetterecorder in de aanslag

En dan aan het einde van het jaar draaide ze de lange uitvoeringen! Heerlijk was dat!

Om nog maar over de mixen van Ben Liebrand te zwijgen!