Mijn introductie tot: The Beatles

Uiteraard had ik al wel van the Beatles gehoord (muziekles, radio, etc etc) maar in 1987 was ik 14, en was er wel andere muziek die ik interessanter vond.
In 1987 werd George Harrison's Cloud Nine uitgebracht en ik kocht de single "got my mind set on you" welke ik aardig grijs draaide. De opvolger "wehn we was fab" kocht ik ook op single, en
mijn interesse in het complete album was daar. Aangezien "When we was fab" een nogal hoog Beatles gehalte had, en ik deze sound toch erg goed vond, ben ik in het werk van the Beatles gedoken.
Toen ook nog in die periode de complete werk van the Beatles op cd verscheen, en mijn over buurman deze vol enthousiasme kocht, en alles voor mij op cassete wilde zetten, was ik vrij snel "compleet" en kon mijn tocht beginnen!
In de loop der jaren is de interesse uiteraard uitgelopen naar de solo werken van de heren, waarbij ik Lennon het meest intrigrerend vond (qua persoonlijkheid, teksten etc etc) Helaas heb ik Lennon nooit bewust meegemaakt, maar ik kan wel "voelen" hoe bijzonder deze man ooit was.
McCartney (gelukkig) 2 keer live kunnen zien, en hoop dat het niet voor het laatst was.
Intussen ook in Liverpool geweest, en uiteraard het museum bezocht. Erg leuk om dat eens te zien!
Achteraf uiteraard blij dat door George Harrison mijn interesse gewekt werd.

Curry en van Inkel....en dan om, wat was het, kwart over negen of zo...."Escape while you can, run, run, run" etc. De mini-mix, altijd een feest. En ja, die grand mixes zijn legendarisch, die van 1985 ken ik uit mijn hoofd bijna.

Mijn introductie tot Atlantic Soul: Sam & Dave, Aretha, Donny Hathaway, Otis die dotis en een ook Tamla Motown.

In 2004 deelde mij moeder me terloops aan de telefoon mede dat Cultureel Centrum Terra Nova (Tilburg) haar deuren ging sluiten omdat de gemeente de subsidie drastisch had teruggeschroefd.

Dat was eind jaren 60/70 een soort naschoolse opvang voor middelbare scholieren, waar ook huiswerkbegeleiding en handenarbeid op de agenda stonden. In de grote zaal - die ook gebruikt werd voor disco was ook een heel grote Scalectrix (miniatuur)racebaan; vaak heb ik daar geracet - en altijd werd daar soul gedraaid, vooral Atlantic Soul en nog zie ik in gedachten wanneer ik Sam & Dave hoor zingen de oranje auto - gemodelleerd naar een van de Le Mans auto's uitde bekende film - over het circuit zoeven. Soul, warme muziek en gezelligheid, een goedkoop frisje (kan me niet herinneren dat er bier werd geschonken) zorgden ervoor dat je je als puberende scholier je op je plek voelde; ondanks funding vanuit de protestantse kringen, een kleine gemeenschap in het katholiek zuiden, werden er oecumenische principes gehuldigd en dat maakte dat je je als niet-kerkelijk je toch welkom voelde.

Soul heeft - ondanks, of misschien juist wel door die naam - voor mij altijd de betekenis gehad van emotiegeladen, soms religieus getinte muziek zonder aperte kerkelijke affiliatie, ook van de vreugde die volgt op doorleefd leed. Sam & Dave, Otis, Aretha - ik zie nog de cultureel jongerenwerker voor me die de plaatjes draaide - Rob heette hij. Soms maakt muziek zo'n impact op je dat je die blijft koesteren, ook al draai je die nu heel weinig.

Alleen ontstellend k* dat ik al die Atlantic, Stax en Tamla Motown singles heb weggedaan. In het volgende soulhoofdstuk leerde ik dansen op Edwinn Starr (25 Miles) en James Brown (There Were The Days).

Dat stukje komt overigens van het album Dyamite van Jermain Jackson

Dit keer geen artiest, maar een genre. Even in het kort. Dat wel. Ik ben een rebel.

Mijn introductie tot: hiphop

We tekenen het jaar 1999. Figuurlijk. Niemand tekent hier het jaar 1999. Maar goed, 1999 dus. Ik ben in Den Bosch met mijn moeder en broer (dit weet ik niet zeker, maar ik ging in deze periode wel vaker met mijn moeder en broer naar Den Bosch) en mag van mijn zakgeld een CD kopen bij de Free Record Shop. Naast de nieuwe cd van Eminem, The Slim Shady LP, ligt het album van Five (Invincible) in de schappen. Ik koop, natuurlijk, laatstgenoemd album - straat dat ik ben. Five kent ook een soort van rapper: Jason Brown. En ik vind dit destijds wel grappig klinken. Na de cd een aantal keer beluisterd te hebben en mijn vurige passie voor happy hardcore de kop opsteekt vergeet ik dit gerap rap.

In 2005 word ik pas weer serieus geconfronteerd met hiphop, omdat iemand in mijn klas de nieuwe CD van rapper The Game heeft meegenomen. Om erbij te horen begin ik uiteraard ook naar dit album te luisteren en al snel volgen rappers als 50 Cent, Dr. Dre, Eminem en Snoop Dogg. Een slordig jaar later vind ik via google deze meesterlijke site en schrijf ik me in als Akonner (naast hiphop draai ik uiteraard ook de R&B die populair is in mijn klas - nog altijd om ergens bij te kunnen horen). Gelukkig kom ik via MusicMeter al snel in aanraking met een ander soort hiphop (beetje dat conscious spul). Ik maak kennis met rappers zoals; Talib Kweli, Common Sense en Mos Def.

De sneeuwbal wordt groter en groter en ik ga steeds meer tips beluisteren van mede-users. Ik begin veel met oldschoolhiphop en later volgen de wat bekendere undergroundacts zoals Jedi Mind Tricks, Atmosphere, Immortal Technique en J Dilla. Nog steeds waai ik makkelijk met diverse winden mee en vind ik vrijwel alles wat ik ontdek én goed aangeschreven staat op MuMe behoorlijk tof.

Met mijn usernaam (Akonner) zal ik echter niet serieus genomen worden. Daarom besluit ik dit meesterlijke personage uit te schrijven en een nieuwe internetpersoonlijkheid te creëren: Rhythm & Poetry. Onder zijn naam ontdek ik nog onbekendere hiphop, veelal nieuwe muziek, en ben ik regelmatig (samen met user Jelmer) de eerste die een stukje bij het betreffende album plaats. Al snel (nog altijd eind 2007, vlak na mijn inschrijving als R&P) vraagt thomzi50 (Thomas) of ik wil schrijven voor zijn net begonnen hiphopsite: Hiphopleeft. Ik ben enthousiast en begin te schrijven. Eerst slecht, dit houdt heel lang aan, daarna iets beter.

Mijn smaak begint de jaren daarna een steeds vastere vorm aan te nemen. En sinds een goede twee jaar geleden begin ik ook weer met het beluisteren van - het door mij inmiddels verafschuwde - mainstreamhiphop. Ik heb niet meer de behoefte om een meeloper te zijn en dus kan mijn rugzak eindelijk wat losser. Vind ik iets tof, dan vind ik iets tof. Ongeacht of het mainstream of underground is. Ik kan trots op me zijn. Wederom is bewezen dat kleine jongens groot worden.

Tegenwoordig ben ik een groot hiphopliefhebber. Ik durf zelfs te zeggen de grootste hiphopliefhebber van Sint-Michielsgestel en omstreken. Hiphop is een groot gedeelte van mijn leven. Ik bezoek festivals en optredens en geniet van elk moment. Temeer omdat ik door een regelmaat falende gezondheid besef hoe belangrijk het is om te genieten van momenten dat het wel goed gaat. Elke keer dat ik weer in de trein naar Amsterdam, Utrecht, Tilburg of waar dan ook zit (onderweg naar een optreden/festival dus) voel ik me de gelukkigste jongen/man van de wereld. En ja, nu ik schrijf voor de mooiste hiphopsite van Nederland, voel ik mezelf belangrijk en een onderdeel van het genre.

Tot zover mijn sentimentele bui.

En vanaf nu zal ik me weer aan de regels van dit topic houden.

Leuk Nooit iets van jouw 'achtergrond' geweten eigenlijk, wat betreft muziek, dus leuk om te lezen

Je mag best van de regels afwijken Rob.
Ik heb het stukje met veel plezier gelezen.

Dat album heb ik nog, hahaha. Was het niet van dat nummer.....planet of the ant-men....zoiets?

^that's the one en dan altijd het einde van frankie goes to Hollywood's war aan het einde van elke remix en een ben Liebrand mix was compleet en herkenbaar.

Mooi stuk Rob!

Heel mooi stuk idd!

Mijn introductie tot ... :

PINK FLOYD

Het zal 1972 of 1973 geweest zijn. Een nog niet geheel volgroeide én nog niet volwassen Zephyr zit op de MAVO, en (geloof het of niet) één van de vakken op die school was : Muziek !
Er was een heus lesboek, en daarin werd ons van alles bijgebracht over de samenstelling van orkesten, de gebruikte muziekinstrumenten, en de symfoniëen van de bekende grote componisten uit de klassieke muziek.

Maar : 1 keer per kwartaal hadden we "platenles", en mochten de leerlingen platen meenemen. De betreffende leerling gaf van zijn of haar plaat een nummer aan, en dat werd dan in de klas gedraaid. Op een dag had een leerling een LP met een blauwe hoes meegenomen. De band heette Pink Floyd (nooit van gehoord), en het gespeelde nummer was getiteld One Of These Days. In het begin van het nummer hoorde je vreemde, onheilspellende geluiden (jaren later begreep ik dat het om synthesizers ging), en halverwege het nummer kwamen de drums erin, en hoorde je een zware, dreigende stem iets zeggen van : ONE OF THESE DAYS I'm Gonna Get You ! Er volgde nog een gierende gitaarsolo, en langzaam stierf het nummer weg......

Zo; dat was een openbaring, zeg !

Jaren later, toen ik eindelijk wat meer geld had , de betreffende LP alsnog gekocht (Meddle dus !)

Nou dan de mijne:

Kievitdwarsstraat, Utrecht - het jaar des heeren 1971: Limbo J, woonachtig bij mij om de hoek (Koekoekstraat) - sliep vast als een os; had 2 wekkers, waarvan 1 in pannetje met deksel (op kookpit).

J. draaide HEEL veel PF - ik zat nog in mijn blues (John Mayall oa en qua labels Chesse en Blue Horizon), underground en (ja ja mjuman is coming out) Yes en Led Zeppelin. PF was terra incognita firma. Atom Heart Mother (met het spetterende ontbijt) op de vroege ochtend ging er bij J. altijd wel in. Het was alleen beneden mijn waardigheid om te vragen wat er opstond. En J. smeerde gewoon stoïcijns zijn broodje, draaide de plaat om en praatte gewoon verder. Uiteindelijk ging het album wel intrigeren, maar was ik te koppig om te vragen wat het was, memoreerde ik wel de koeienhoes, alsmede de hoes van een dubbelaar met de groep erop.

Vlak daarop ging ik langs bij Staffhorst, Drieharingstraat, bovenste verdieping en vroeg naarhet album met de koe - was dus PF en die hadden op dat moment net een splinternieuwe: Meddle.
Yep die heb heb ik meteen meegenomen en toen 's avonds J. op bezoek kwam opgezet, hoes verstopt en niets gezegd. Two cool dudes, weet u wel. Afijn, hij werd toch nieuwsgierig, herkende dingen en vroeg uiteindelijk wat het was. Op mijn antwoord dat het de nieuwe PF was, merkte ie op dat ie altijd had gedacht dat het PF-kwartje bij mij nooit zou vallen - One of These Days - idd een beresterk nummer, zeker met die stereo-effecten. Nog steeds ben ik katholieke limbo J. dankbaar voor zijn muzikale zendingswerk: door vol te houden en blijven draaien, pikte zo'n ongelovige Hollander het uiteindelijk toch keer op.

Meddle heb ik inmiddels weer en de eerdere trits albums van PF maken op mij nog steeds meer indruk dan alles vanaf The Wall.

One of these days I'm going to cut you into little pieces!!!

Mijn introductie tot Neil Young

Ergens rond mijn vijftiende of zestiende begon ik gitaar te spelen. Een kleine cultuuromslag was nodig om tussen al het zware metalgeweld zelf op een akoestische gitaar te spelen. Elke pauze fietste ik als een haas naar huis om zo veel mogelijk te oefenen. M'n tante speelt (een beetje) gitaar en zij speelde altijd 'Knockin' on Heaven's Door', 'If I Had a Hammer' en, jawel, 'Heart of Gold'. De eerste van de drie was de enige die ik leuk vond, maar met frisse tegenzin speelde ik dan toch 'Heart of Gold' mee, ook al had ik 't origineel nog nooit gehoord.

Een aantal maanden later was ma jarig. Ik kocht een dubbelaar van Georges Moustaki en m'n pa vond dat mijn broertje After the Gold Rush moest halen. De naam bleef rondzingen, dus ik wou inmiddels wel eens weten wie die hele Neil Young nou was. Ik heb toen 'Heart of Gold', 'The Needle and the Damage Done' en 'Old Man' gedownload. In eerste instantie had ik ze ingeschat als leuke kampvuurliedjes, maar ik bleef ze veel draaien (ik was wel snel uitgekeken op 'Heart of Gold'). Was daarna vooral onder de indruk van z'n concert voor de BBC uit 1971.

Begin 2008 las ik een recensie over zijn concerten in de RAI, waarin zijn gitaarsolo's geprezen werden. ''Neil Young kan helemaal geen fatsoenlijke solo's spelen'', zei ik tegen pa. ''Dat zie je verkeerd'', zei hij. Ik ben dan eigenwijs, dus ik ging op zoek. Ik dacht dat ik genoeg had aan zijn Greatest Hits, maar dat had ik verkeerd. Al snel was ik overtuigd van Harvest (iets minder van Gold Rush), waarna ik op Sleeps with Angels en Mirrorball stuitte vanwege de links met Kurt Cobain en Pearl Jam, waardoor als 't ware een brug werd gevormd met de muziek waar ik al van hield.

En toen kwam twee maanden later het bericht dat Neil Young op Bospop stond. Ma had nog wat geld over van een erfenis en gezegd dat ik nog een keer naar een concert mocht. Ik was nog geen groot fan, maar wilde om de een of andere mysterieuze reden zo'n legende wel eens live zien. Binnen twee weken na dat concert kende ik al z'n platen....

Tja, dat wist ik toen (nog) niet, en misschien was dat maar beter ook ........

Mijn introductie tot ... U2.

Al van jongs af aan luister ik veel muziek, maar kwam voornamelijk door anderen in contact met diverse artiesten. Van mijn ouders moest ik het niet hebben als het ging om popmuziek...
Tot mijn 12e was het vooral Michael Jackson/Jacksons (de grote man natuurlijk midden jaren '80) en dingen zoals Wham! wat ik draaide.
Maar vanaf mijn 13e (1988) -en wat veranderingen in mijn omgeving zoals middelbare school- veranderde er veel in mijn muzikale spectrum. Met name mijn eerste bijbaantje had hier een grote rol in. Ik ging werken bij een tuindersbedrijf van een familie met 4 broers, die 10, 9, 7 en 6 jaar ouder waren dan ik. Mijn interesse in muziek werd snel gespot en ik kreeg veel 'huiswerk'

De oudste broer was eigenaar van het tuindersbedrijf en als je eens kwam werken op een ander moment dan de (vaste) zaterdagochtend stond steevast zijn favoriete muziek op in de tuinderskas. En dat was dus U2. Fan van het eerste uur. Ondertussen was het 1988 en ik kende natuurlijk wel was losse nummers van U2, maar had nog nooit een compleet album gehoord. Wel had ik net de single van 'Desire' gekocht en dat vertelde ik hem. Aangezien ik veel van mijn vrije tijd doorbracht in de tuinderskas werd mijn U2-kennis snel bijgespijkerd. U2 voor dummies zeg maar.

In no time was ik 'om' en een U2-fan was geboren. Alle albums en cd-singles werden aangeschaft, maar helaas miste ik wel de 'Lovetown tour'. Vol spanning luisterde ik wel op de radio naar het nieuwjaarsconcert van 1990 waarin opeens een mogelijke split werd aangekondigd in de bekende 'dream it all up again' speech van Bono. Het zou toch niet ....?

Eind 1991 was daar opeens de nieuwe single 'The Fly' en wat een shock was dat! Was dit die band waar ik net zo verliefd op was geworden?? Na tig luisterbeurten viel het kwartje en keek ik uit naar het nieuwe album. Vol spanning drukte ik in november van 1991 op play en 'Zoo Station' schalde door de speakers. Was mijn cd speler kapot...?? Track 3 genaamd 'One' klonk als de U2 die ik kende. Maar verder was het toch even wennen.

Ondertussen is 'Achtung Baby' mijn favoriete U2 album en zag ik de band op de bijbehorende Zoo-TV tour 3 keer (mocht van mijn ouders helaas niet naar de Ahoy, anders was het 4x geweest... ). En steeds ging ik met 'die oudste broer'. Nu zoveel jaar later is hij een goede vriend van me geworden en samen hebben we veel mooie U2 momenten beleefd. We gaan elke tournee minimaal 1x samen en ondertussen is zijn dochter van 14 ook al eens mee geweest. Ook die word dus geïnfecteerd met het U2-virus.

Ik moest ook erg wennen aan The Fly.
Mindere introductie tot een achteraf gezien sterk album.

Grappig om het verhaal van Bas te lezen. Wat U2 betreft had ik een omgekeerde ervaring met The Fly. De 'oude' U2 was me nooit zo opgevallen, maar The Fly vond ik meteen fantastisch en is de reden dat ik U2 interessant begon te vinden. Voor mij was dat destijds echt mijn introductie met de band. Toen ik een paar jaar en een aantal prachtige singles van U2 later had ontdekt dat je bij de plaatselijke bibliotheek CD's kon lenen (èn thuis kopiëren naar tape) heb ik Boy, The Unforgettable Fire, Achtung Baby en Zooropa in huis gehaald. Zooropa klonk in mijn beleving heel dof en ben ik later pas gaan waarderen, Achtung Baby vond ik een fascinerende plaat die ik beetje bij beetje meer ben gaan waarderen. Boy en The Unforgettable Fire vond ik niet zo interessant en nu nog niet eigenlijk, al zijn het wel degelijke albums.

Een echte U2-fan ben ik nooit geworden, maar Achtung Baby en zeker de singles ervan ben ik altijd erg goed blijven vinden.

Als er één album was, waar destijds naar werd uitgekeken was het wel Boy van U2 - zeker door de toepclub van de zatermiddag (ik had ze al lekker gemaakt met de single 11 O'Clock Tick Tock - met blauw hoesje); en als er één album was, dat qua sound eenieder (incl de toepclub) verraste was het wel Unforgettable Fire - er zijn weinig (ahem) postpunk albums die zo goed geproduceerd zijn - ik kan nog steeds vanaf de eerste tonen alert en met gescherpt gemoed luisteren; net zoals het begin van UP ook zorgt dat de oren zich helemaal scherpen. Ook UP is qua productie een absoluut landmark .

Mijn introductie tot ... Big Country.

Zoals ook in m'n verhaal van eerder vandaag over U2, begon mijn kennismaking met Big Country in het genoemde tuindersbedrijf. Alleen had ik van deze band nog helemaal nooit gehoord.
We schrijven ondertussen 1992. In de loods van het bedrijf stonden de fietsen van de 3 broers die nog thuis woonden. 1 van die fietsen, van broer Rob, had een (in mijn optiek) erg mooi logo op de jasbeschermer staan. Ik wilde graag weten waar dat logo bij hoorde.

Het bleek het logo te zijn van een Schotse rockband, die bij mij echter geen belletje deed rinkelen. In al mijn nieuwsgierigheid vroeg ik Rob of ik misschien het beste album van deze band eens kon lenen. Geen probleem. Toen ik de betreffende cd ging ophalen kreeg ik een stapel van 5 albums mee. "Sorry, ik kon niet kiezen" was het antwoord.

Ik besloot chronologisch door de albums heen te gaan en werd meteen hard geraakt bij de eerste klanken van "In a Big Country". Het hele album "The Crossing" heb ik die eerste dagen al grijs gedraaid. Wat een unieke sound had deze band. En was dat écht geen doedelzak die ik daar hoorde?
Ook de andere 4 albums bevielen me goed, al had ik wat minder met "Peace in Our Time" en "No Place Like Home". Dat zelfde gevoel had Rob overigens ook, want zijn interesse in de band was ondertussen aardig bekoeld.

Na de release van "The Buffalo Skinners" in 1993 wakkerde ik het Big Country vuurtje weer aan door te laten blijken dat het een geweldig album was. En in 1995 reden we zelfs samen op en neer naar Leuven in België (in de buurt van Werchter) om de band een ruim uur te zien optreden op Markt Rock. Ik heb de band daarna nog 2x zien optreden, waarvan 1x op de -uiteindelijk laatste- Final Fling tour (22 april 2000). Helaas besloot Stewart Adamson in 2001 zichzelf van het leven te beroven. Een ondergewaardeerd talent verliet helaas veel te vroeg het land der levenden.

Helemaal mee eens, unieke sound heeft dat album.

Unforgettable Fire is absoluut niet mijn favoriet van U2; maar qua productie moet ik het helemaal met jullie eens zijn; alleen het titelnummer al.

Big Country, U2 en hier nog niet genoemd: The Alarm waren in het begin vergelijkbare bands met een over het algemeen positiever en frisser geluid, verder was de postpunk een stuk zwaarder en pessimistischer.
U2 was al snel aan kop; Big Country zette de eindsprint te laat in, en The Alarm bleef de haas die eventjes mee mocht lopen.
Mijn eerste herinneringen aan plaatselijke jeugdhonks en campingdisco's werden muzikaal gedomineerd door deze bands.
Ook Simple Minds werd gedraaid, maar dan vooral vanaf New Gold Dream, toen ze een soortgelijk positief geluid lieten horen, het oudere werk was duisterder.

Unforgettable Fire heb ik overigens nog niet definitief afgeschreven. Er zal vast wel weer een moment komen dat het in mijn blikveld komt en wie weet bevalt het album me dan beter.

Juist door dit topic ga ik de meningen over bands van users ook beter begrijpen.
Bij jou was de instap van U2 vooral bij The Fly.
Ik had dat bij New Years Day.
Vanwege een ander beginpunt ga je de band ook op een verschillende manier volgen.

Mijn introductie tot: Opeth

In de Veronica (voor de rest een rotblad) staat altijd een muziekrubriek met daarin paar karige reviews. Daarin stond Ghost Reveries van Opeth en er stond dat je er naar moest luisteren als je Death Metal gaaf vond. Dit was trouwens in september 2005, ik was toen dus 9. Ik vraag aan mijn vader om dit album te downloaden en daarna heb ik het samen met mijn vader en moeder geluisterd. Ik was echt zwaar onder de indruk. Dat muziek zo bruut en tegelijk zo vol met schoonheid kon zitten! Vooral Isolation Years maakte veel indruk op me en dat was het rustigste nummer.

Vanuit daar ben ik volgens mij een week daarna naar de Mediamarkt geweest om een album van Opeth te kopen. Mijn oog viel op Morningrise waar mijn favoriete nummer van Opeth opstaat: Advent. Ik schrok even want dit was heel anders. De bas klonk vet en er waren veel twingitaarloopjes, iets waar ik toen helemaal gek op was als Iron Maiden-fan! In tegenstelling tot veel mensen was ik de brullen al wel gewend door bands als Slipknot (sorry) en Machine Head en moest ik juist wennen aan de cleane zang. Daarna ging het snel en had ik uiteindelijk alle albums van Opeth.

Opeth heeft er voor gezorgd dat mijn muzikale horizon flink werd verbreed. De Metal die ik luisterde werd bruter (Cannibal Corpse, Morbid Angel) en de rock werd meer progressief (Rush, Pink Floyd, Marillion). Ghost Reveries was het begin van een indrukwekkende muzikale ontdekkingreis.

En dat is helemaal waar - je eerste waarneming is je anker, je referentiekader; dat stelt eigenlijk de norm. Maar ja je kan nou eenmaal niet tegen iemand zeggen als ie, omdat ie dat oppikt, begint met bijv. Remain in Light , dat ie terug moet gaan naar 77 - want dat kent ie (nog) niet en dat deed 'em nix!