Mijn vader is niet echt een liefhebber van Opeth maar mijn moeder wel. Ik ben vorig jaar samen met mijn moeder naar Opeth in de 013 geweest. Mijn moeder was ook heel blij dat ze Pain Of Salvation live kon zien.

Mijn introductie tot
DEPECHE MODE

Ergens in 1981. Toen nog 11-jarige aERodynamIC was mee op visite bij een oom en tante voor een verjaardagsfeest. Mijn oudste nicht had een poster van een bandje op haar kamer hangen die me ergens wel boeide. Jonge ventjes. Bleekmuiltjes met rare kapsels. Volgens mij mijn eerste kennismaking met een kleding- en kapselstijl die in de jaren '80 populair zou worden maar achteraf niet om aan te zien was.
Het was een poster die je volgens mij uit een popblad kon halen (zal wel Popfoto geweest zijn).
Depeche Mode bleek de naam. En ze liet me Just Can't Get Enough horen wat ik een leuk liedje vond. En dat was dat....
Twee jaar later, 1983, ik kocht één van mijn eerste LP's genaamd Construction Time Again omdat ik Everything Counts zo goed vond. Het was tegelijkertijd misschien ook wel mijn eerste teleurstelling want ik kon met de andere nummers niet zo veel. Ik vond ze moeilijk te doorgronden en de sound viel me tegen.
1984: de eerste grote hits in Nederland waren een feit. People Are People, Blasphemous Rumours en Somebody. Ik was helemaal om want dit was goed. Hier hield ik van!
1985: meer hits volgden en tijdens dansles was de live-versie van Just Can't Get Enough (was dat jaar een grote hit) een populair nummer. Welke dans we er op moesten doen? Geen idee meer.
Het album Violator staat nog steeds gelijk aan herinneringen van een zeer foute vakantie in Spanje en de band is eigenlijk nooit meer uit mijn beeld verdwenen.
Toch ben ik mede schuldig aan het feit dat Depeche Mode Nederland nogal eens meed als het ging om live-optredens. Op de een of andere manier was de band in andere landen veel populairder. Ik wilde ergens eind jaren '80 wel in Frankrijk gaan maar mijn ouders vonden dat niet zo'n best idee als vakantiebesteding aldaar (laat staan dat ik geweten had hoe dat te regelen). Live ben ik ze dus nooit gaan bekijken. Op de vreemde manier geloofde ik dat wel.
Pas in 2009 tijdens de Tour of the Universe kwam dat ten einde en ben ik ze gaan zien in de Ahoy. Veel te laat uiteraard maar het is niet anders.
Gelukkig ben ik ze op cd altijd erg trouw geweest en zal ik dat blijven doen.

Mijn introductie tot: Muse

Het was een semi-koude aprilavond in 2007. Ik deed samen met mn ouders en mijn nonkel mee aan de quizavond van de handbalclub van laatstgenoemd familielid. Met mijn 12 lentes wist ik slechts hier en daar een compleet nutteloos weetje die mijn ouders uiteraard ook wel uit hun geheugen konden opdiepen. Die avond zou waarschijnlijk compleet in de vergetelheid geraakt zijn als de er op het einde van de quiz niet die ene ronde was geweest namelijk de muziekronde.

Er kwamen diverse artiesten als Oasis, Travis en Golden Earring voorbij maar reken maar niet dat ik daar ooit van gehoord had. Behalve eerstgenoemde deden de meeste acts me geen bal. Toen kwam het laatste nummer dat ik later zou identificeren als Knights of Cydonia van muse. In mijn hoofd stond alles op zijn kop. Ik had geen flauw benul welke artiest er ooit toe gekomen was om die hemelse klanken te produceren maar dat kon me ook niks schelen. Ik was door de prairies in de Far West aan het galopperen met mijn ubercoole cowboyoutfit en op het allerbeste en allergaafste paard in het universum.

Om de een of andere onbegrijpelijke reden is de 12-13-14 jarige domme lul die ik was er niet toegekomen om meer van muse op te zoeken of er meer van te leren kennen. Het internet was iets dat ik niet kende en waarvoor mijn moeder me vooral banghad gemaakt. Donna bleef mijn radiozender en daar kenden ze muse niet. Tijdens oudejaar 2009-2010 heb ik dan beslist om eens alle afrekeningcompilaties die mijn vader had liggen te beluisteren + om naar stubru te gaan luisteren. Deze dubbele beslissing is tot op heden de beste die ik ooit heb gemaakt.

Al snel kwam ik muse tegen op de compilaties. Toen ik volume 25 opstarte schalde New Born als openingsnummer door de speakers. Als verstijfd heb ik ernaar geluisterd want ik wist echt niet wat mij overkwam. Ook was dat de periode waarin The Resistance pas uitgekomen was en singles als Undisclosed Desires en Resistance wel eens op stubru passeerden.

De rest is geschiedenis, tot op heden is muse mijn favoriete band en New Born mijn favoriet nummer.

@ aERo: Zal wel de chachacha op Just Can't Get Enough zijn geweest.
Volgens mij de enige dans die je overal op kunt dansen; wij hadden Chic met Le Freak.

Mijn introductie tot
REM

Ooit heel lang geleden toen Radio 3 nog Hilversum 3 heette, kregen de omroepen een dag tot beschikking.
De VARA had de dinsdag.
In de middag had je dan Jan Douwe Kroeske met zijn 2 Meter de Lucht In.
Ik had altijd de indruk dat hij voornamelijk muziek van een band draaide; REM.
Bijna tot vervelends toe.
Maar stiekem vond ik Fall On Me en The One I Love wel erg mooi.
Toen kwam Losing My Religion uit.
Mooi nummer, met een clip die bij bleef.
In die tijd nog niet het geld om volledige albums te kopen, dus werd het de single.
Zo ook bij opvolger Radio Song.
Daarop stond de live versie van Orange Crush; en die kende ik nog niet.
Prachtig nummer, en nog steeds hoort deze met Low tot het beste wat ze gemaakt hebben.
Het eerste album wat gekocht werd was Eponymous; deze was afgeprijsd, en stonden de oudere bekendere nummers, al snel gevolgd door Out Of Time.
Monster werd in eerste instantie een afknapper, al denk ik er nu anders over.
Het had wel tot gevolg dat ik voor een periode minder REM minded ben geweest.
Door het kopen van Green en Document kwam de aandacht weer terug, en is hij wel gebleven.

Het is soms moeilijk om je ogen droog te houden bij al dit sentiment. Hier wordt nog kennisgemaakt met muziek via de radio. Nu ondenkbaar.

Mijn introductie tot... Sonic Youth.

Het jaar was 1990 en ik was Onwetend. Na het jaren luisteren naar dingen als Bon Jovi en Bryan Adams zette ik mijn eerste onzekere schreden in de duistere underground. The Pixies had ik al ontdekt, Nevermind moest nog uitkomen. Internet bestond nog niet. Radio was toen ook al kut (de gevierde VPRO-programma's met Fons Dellen, Gerard J. Walhof en Lotje IJzermans kon ik tijdschema-technisch niet naar luisteren). En de voornaamste bron van mijn muzikale opvoeding, het briljante blad Opscene, had ik ook nog niet ontdekt.

Op een bloedhete zomerdag in 1990 zette ik mijn voet in Plato Leiden. Daar stond een cd op die me de onwetende oortjes deed spitsen. Een dame zong verleidelijk over gruizige, maar mooie gitaarlijnen. De muziek klonk alsof die speciaal voor mij was gemaakt. Ik stond aan de grond genageld. Het kwam aan als een mokerslag. Deze cd móest ik hebben. Ik vroeg welke het was. Het was Goo van Sonic Youth. Het nummer was Tunic. De dame Kim Gordon. Die zomer werd alles anders. Bon Jovi en Bryan Adams konden gelijk opzouten naar de Plaatboef. Van dat geld kocht ik gelijk alle SY-albums. Ik kocht ook een gitaar, en wilde die net zo bespelen als Thurston en Lee. Dat bleek moeilijker dan gedacht. Wel was die gitaar een chickmagnet. Ook dat was nieuw. Ik begon een bandje en bloeide helemaal op. Ik werd een wilde. SY is altijd mijn favoriete band gebleven. Over 3 weken ga ik trouwen, zij is ook een grote fan. Onze trouwkaart: een bewerkte voorkant van Goo. Het nummer dat draait als we binnenkomen: Mote, van: Goo.

Mijn introductie tot
THE SMITHS

Ik luisterde halverwege de jaren '80 tot eind jaren '80 best vaak naar de Vara-dinsdag op Hilversum 3 en ook de VPRO op woensdag deed het goed (Lotje IJzermans en Fons Dellen) evenals de KRO zondag die volgens mij ook af en toe een avond hadden.
In elk geval hebben deze omroepen ertoe bijgedragen dat ik aardig wat goede muziek ontdekte in die jaren en dat kon prima naast mijn liefde voor de top 40 zoals zovelen in die tijd (daar moest je het immers voornamelijk mee doen).
The Smiths was zo'n typisch knuffelgroepje en werd bewierookt tot en met. Ik vond ze leuk. Erg leuk maar een LP kopen was er niet bij. Zelfs singles kocht ik niet van ze. En dat liep wel in pas met de rest van Nederland: ze werden hoog gewaardeerd maar enorme potten braken ze hier niet echt.
Het moest allemaal wachten totdat verzamelaar The World Won't Listen in 1987 verscheen die ik huurde bij de bibliotheek (ik meen tegelijkertijd met Mother Fist van Marc Almond, zie mijn eerdere verhaal in dit topic). Het werd dus een cassettebandje met nummers van The Smiths en deze werd een jaar later vervangen door de cd. Ik had immers net een cd-speler gekocht.
En daarna ging het snel: ik kocht de reguliere albums vrij kort achter elkaar maar toch bleef het die verzamelaar waar ik het meest mee had. Het opmerkelijke is dat die andere verzamelaar Louder Than Bombs nog steeds mijn favoriete Smiths album is alhoewel Strangeways, Here We Come daar niet voor onderdoet.

The Smiths is altijd een band gebleven die ik enorm waardeer, buitenstaanders zullen denken dat ik een enorm fan ben en toch was ik dat nooit echt. Ik ging nooit mee in die godenverering die je meemaakte. Ik vond ze gewoon erg goed en dat gold ook voor de solo carriere van Morrissey. Ja natuurlijk behoort de man tot mijn grote favorieten maar een gevoel zoals ik dat bij een Prince, Almond of Pumpkins wel had is het nooit geweest. En toch.... ik blijf ze geweldig vinden. Meer dan geweldig.

Ik vind dit een erg leuk topic, maar als ik zelf een bijdrage probeer te bedenken kom ik zelden verder dan 'ik was benieuwd hoe een bepaalde band zou klinken en ik zette de cd op...'

Heb ik ook wel. Internetgeneratie.

Klopt ook wel. Ik kan ook alleen maar wat bedenken bij artiesten die ik al lang ken omdat daar meer verleden bij hoort. Anno nu is het inderdaad: binnenhalen, luisteren, goed bevinden, kopen.
Hierdoor is het ook wel een klein beetje een 'ouwe-lullen-topic' (alhoewel niet noodzakelijk getuige bijdragen van jonge users).

Alles van voor de internet generatie - no offence meant - vergt nou eenmaal een andere kennismaking: mond-op-mond, bladen, of een gevoel van 'goh-laat- ik-dit-eens-meenemen' - of het nou lenen (bibliotheek of maten) of kopen is. Internet heeft veel veranderd, maar da's een heel ander verhaal.

En ouwe lullen leven nog volop in Romantiek (met hoofdletter)

Zijn er trouwens dan ook jonge lullen en medio-lullen?

NEW ORDER - JOY DIVISION

De muzikale zomer van 1983.
Een 12" single van formaat dreunde zich voorgoed in al mijn vezels.
Wat was dat een gave plaat: beats, luie bas en heel wat puik synthwerk.

Ik las iets in Joepie over New Order, een groep zonder gezicht,
die na drie jaar en dankzij het succes van Blue Monday voor het eerst interview deed.
Het verdriet moest verwerkt worden. Het verdriet om hun voormalige zanger.

Ik hoorde hoe de platenboer een album aanwees met een bos rozen op.
Dat is de elpee van New Order, zei hij tegen een klant, maar Blue Monday
staat er zelf niet op: daavoor duurt dat nummer namelijk te lang.

Een paar maanden later troffen wij op No Parlez van Paul Young
zijn gewraakte cover van Love Will Tear Us Apart aan. Ik vond het een goed nummer.
Wat wil je van iemand die toen nog nooit bewust van Joy Division had gehoord?

Het moet in de herfst van 1984 geweest zijn toen ik voor het eerst naar huis kwam
met Unknown Pleasure (leve de mediatheek: zie mijn stukje over Nits). De zwarte hoes
met daarin een witte hoes, met daarop de deur op een kier en een sinistere hand ...

Mijn leraar wiskunde was nog jong en dweepte met Talking Heads en Joy Division
(ongetwijfeld een generatiegenoot van Mjuman). Ja, zeiden mijn klagenoten, Joy Division,
dat is de groep van Love Will Tear Us Apart van Paul Young, die groep die nu New Order heet.

Toen de naald begon aan Disorder, hoorde ik aan het klappen van de drumsound
dat dit de muzikanten waren die Blue Monday hadden gemaakt, mijn zo gekoesterde 12" single.
Ik werd meteen meegezogen in dat donkere album dat Unknown Pleasures heette en ik kan u
verzekeren dat de albumtitel helemaal van toepassing was op een puber van 15 jaar.

Op school circuleerde een bundeltje met Joy Division teksten.
Ik kreeg een kopie van een kopie van een kopie van een etc ... in handen.
Door het in handen krijgen van die bundel, trad je toe tot een genootschap van JD fans.

Achteraf bleken die teksten op een oude typmachine geschreven en gewoon
door het beluisteren van de platen vorm gegeven. Boordevol fouten zou later blijken.
Maar dat kon de pret niet derven. Tot ik afstudeerde werden die teksten het relaas
van mijn zoektocht naar mezelf en mijn plaats in deze wereld ... ik ademde Ian Curtis.

De muziek van Joy Division staat bij mij in een symbolisch glazen kastje.
Zo eentje met een hamertje naast dat je enkel opent in geval van hoge nood.
Ik draai hun platen heel zelden, enkel als het crisisberaad is in mijn bovenkamer.

Power Corruption & Lies van New Order haalde ik ongeveer gelijktijdig in huis met UP.
De muziek van New Order en dan vooral dit album en de opvolger Low Life draai ik regelmatig.
En het gekke is dat ik doorheen deze twee platen weer bij Ian Curtis en Joy Division kom.

Het werk van Ian Curtis ligt begraven naast mijn jeugd.
Het werk van New Order gedenkt die jeugd nog regelmatig en respectvol.

New Order is dus weer aan het toeren ... zonder Hook (eigen schuld, dikke bult),
maar met Gilbert (en dat is een fijne verrassing). Maar ik ga liever niet kijken.
Dat is zoiets als vandaag nog eens afspreken met je eerste liefje.
Het kan alleen maar tegenvallen, vrees ik dan.

Mooi Gunter.

Heb je New Order ooit al eens live gezien, eigenlijk?

Neen. Ik heb nog maar heel weinig bands live gezien.

Met het geld van zo'n ticket kan je toch ook weer een paar extra cd's kopen, denk ik dan.

Ah, ik vind het altijd wel bijzonder,mijn favoriete artiesten live te zien.

Maar New Order heb ik ook niet live gezien. Had het graag gewild, maar de laatste keer dat ze in Nederland optraden was in 1985...

In 1985 was NO de afsluiter op het Seaside festival in De Panne. Zeer op verheugd, maar wat een afknapper ............... Als mijn geheugen me niet in de steek laat : slechts 31 minuten duurde het, en het was absoluut niet waar ik op gehoopt had

Mijn introductie tot
NICK CAVE

Toen ik een jaar of 14 was zag ik op televisie fragmenten van de documentaire Stranger In A Strange Land van Bram van Splunteren over Nick Cave.
Het enige wat ik hierover dacht was; die vent spoort niet helemaal.
Een paar jaar later had een klasgenoot het weer over deze man, en hoe geweldig hij wel niet op Pinkpop was.
Ik geloofde het allemaal maar.
Kende ondertussen de clip van The Weeping Song, waar twee muzikanten met een zichtbaar geleefd gelaat op een wipwap gecamoufleerd tot boot een slechte playback performen.
Die zelfde klasgenoot liet mij weer een jaar later The Birthday Party horen, en dit was wel het slechtste wat ik ooit gehoord had.
Tot dat ik weer een periode later onder het genot van verschillende middelen die het leven periodiek aangenamer maakten een avond lang getrakteerd werd op een enkel nummer; The Mercy Seat.
Als een mantra nestelde het zich in mijn hoofd en vrat het mijn hersencellen binnen.
Dit was wel een bijzonder goed nummer.
Al snel kwam I Had A Dream, Joe op MTV, en al snel lag deze cd single in mijn cd speler.
Met als bonus live versies van The Carny, The Ship Song en The Mercy Seat.
Vervolgens ging het erg snel.
Let Love In kwam uit; concert volgde en Murder Ballads verscheen.
The Ship Song werd op mijn bruiloft gespeeld, omdat mijn vrouw ondertussen met vriendelijk aandringen van mijn kant een groot liefhebber was geworden.
En nog steeds blijf ik hem waarderen; zo ook het werk met The Birthday Party.

Heel fijn en herkenbaar, al die verhalen hier over muzikale ontdekkingen in het pre-internet-tijdperk. Ik draag graag iets bij:

mijn introductie tot ... PINK FLOYD

Toen ik een jaar of 8 was, begon ik naar de hitparade te luisteren. De BRT Top 30 en Toppop behoren tot mijn vroegste herinneringen, en Abba was de allereerste groep waar ik mezelf fan van noemde. Maar in de late jaren 70 hielp de hitparade mij al snel mijn muzikale smaak te ontwikkelen: de hits van the Police, Roxy Music, David Bowie, ... spraken me bijzonder aan.

Nu en dan kreeg ik wat zakgeld en dan ging ik in de platenbakken gaan rondneuzen. Er was een groot warenhuis in de buurt waar ik op basis van mijn hitparadekennis en de hoes dan een keuze maakte. Begin 1980 stond 'Another Brick in The Wall' hoog in de hitparade en met het nieuwjaarsgeld van de tantes besloot ik mijn eerste dure dubbelelpee te kopen: The Wall.
De bakstenen en tekeningen op de hoes spraken me bijzonder aan.

Bij het bekijken van de groteske en karikaturale tekeningen, voelde ik vrij snel aan dat dit een speciale soort plaat was: de liedjes hadden een bepaalde samenhang, er zat een groot verhaal in. Van de term conceptalbum had ik als Joepie- en Hitkrantlezer nog nooit gehoord

Dit verhaal werd ook ondersteund door geluiden van helikopters, geklop op de deur, telefoongesprekken die vreemd genoeg niet stoorden maar de muziek nog eens zo fascinerend maakten. Maar waar ging het nu precies over? Ik kende enkele woorden Engels uit de liedjes van Abba en pas in het tweede middelbaar gingen we die taal leren op school.

Met de koptelefoon op mijn hoofd en een woordenboek op schoot heb ik mezelf dan maar wat Engels aangeleerd en ik kwam er wel uit waar elk nummer over ging.

Het geheel, daarvan denk je als kind dat je dat later wel volledig zult begrijpen.
Al die jaren later geniet ik nog steeds van de muziek van The Wall, maar als groot verhaal besef ik nu wel dat het verre van perfect is

Damn hoe doe je dat. Ik krijg alleen maar te horen hoe afschuwelijk die depressieve kerel toch wel niet klinkt en ik kan Nick alleen maar draaien als ik alleen thuis ben of met koptelefoon op.

Ze vind vooral zijn stem mooi rauw klinken.
Vooral Tupelo vind ze sterk; zeker niet een van zijn gangbaarse nummers.

Mijn introductie tot :

COCTEAU TWINS

1982; Zephyr heeft de ouderlijke woning verlaten, en woont op kamers. 't Is moeilijk wennen, zo op jezelf te zijn, en voor jezelf te zorgen. Dus regelmatig wordt er een bezoek (al dan niet met smoes) gebracht aan het gezin waarin ik opgroeide (vader, moeder, 3 broers en zus). Vooral oudste broer is net als Zephyr nogal een muziekliefhebber, en wil nog wel eens in het diepe springen met een onbekende artiest. Op een avond ging ik naar de familie, en liep de trappen op naar de zolder, alwaar oudste broer zijn kamer had. Er klonk muziek uit zijn kamer, en de volumeknop stond zeker niet op het minimum .......... Ik besloot niet gelijk aan te kloppen, maar luisterde vol verbazing naar de klanken die mij bereikten. Een smartelijk vibrerende vrouwenstem, breed uitwaaiende gitaarstructuren, en een drummer die steeds hetzelfde speelde. Ai, dat was beslist niet de nieuwste plaat van Anita Meyer ...............

Toen het nummer was afgelopen, klopte ik, en ging naar binnen. "Zo zeg , wat zit jij te draaien ?" Broer zei niets, en terwijl het volgende nummer begon, gaf hij me een platenhoes.

Cocteau Twins - Garlands ? Huh, hoe zegt u ? Het nummer wat ik hoorde bij aankomst, was het eerste nummer van kant 2, en heet(te) Shallow Then Halo. Natuurlijk heb ik kort daarna de plaat van hem geleend, en maakte dus kennis met het gehele album. Er speelde natuurlijk geen drummer, maar wat ik hoorde was een ritmebox ! Indrukwekkende plaat, waarvan StH voor mij nog steeds het hoogtepunt is.

Mijn introductie tot:

NEIL YOUNG

Als kind zijnde had ik zo’n gitaar waar volgens mij 2 snaren aan ontbraken.
Telkens met een verjaardag als een oom van mij op bezoek kwam, vroeg ik hem om een stukje te spelen.
Het waren altijd dezelfde liedjes; namelijk House Of The Rising Sun van The Animals en Heart Of Gold van Neil Young.
Heart Of Gold was dan mijn favoriet.
Mijn ouders hadden het album Déjà Vu van Crosby, Stills, Nash & Young, maar ik kan me niet herinneren dat de plaat met die oude foto met die jagers ooit gedraaid werd.
Ikzelf vond het maar een vreemde hoes.
Jaren later ging ik naar Pinkpop.
Pearl Jam trad op, en speelden een nummer wat ik niet kende van hun album Ten.
Het kwam me wel bekend voor, had het waarschijnlijk ooit op MTV gezien.
Samen met de bekende duik van Eddie Vedder het hoogtepunt van het concert.
Rockin’ In The Free World.
Bij Firma Onrust van de VPRO zag ik een akoestische versie uitgevoerd door meneer Young, en al snel het album Freedom gekocht.
Op zich een mooie plaat, maar op de een of andere manier lukt het niet om mij volledig te overtuigen.
Mijn vader wilde Tonight's the Night graag hebben, dus die ook maar voor hem gekocht.
Blijft wel een van de slechtste platen die ik ooit gehoord heb.
De zang is niet om aan te horen.
Met het stemgeluid blijf ik moeite hebben.
Ooit in de aanbieding The Greatest Hits gekocht, en ik verwacht dat het daarbij blijft.

Sorry Micha, ik kan helemaal niks met dat album.
Prima als je flink onder invloed een album maakt; zolang het ten koste gaat van het resultaat.

Vind het wel een mooie hoes dat een bepaald karakter uitstraalt. Het past alleen totaal niet bij de muziek. Het is echt typisch een hoes voor The Band.

Als kind zijnde dacht ik dat het om een country album ging.
Mijn ouders hadden ook Sticky Fingers van The Stones, die maakte wel indruk.

Nee, die vorm van kennismaken ken ik inderdaad niet. Ten minste, die associeer ik niet met kennismaken van muziek.

Toch ging het vroeger zo: via radio, tijdschriften en mond-op-mond. Bij mij is de laatste manier het belangrijkste geweest.

Mond-op-mond gebeurt toch nog steeds wel veel? Voor mij is dat in ieder geval ook een vorm van kennismaken.