Dat waren nog eens tijden. Ik heb mijn Nakamichi deck met alle tapes (dat zijn er veel) nog op zolder staan. De kwaliteit van die tapes zal snel achteruit gaan. Ik weet niet waarom ik ze nog bewaar, inmiddels is alle muziek makkelijk te krijgen. Veel compilatie tapes waarvan ik er een aantal een tijdje geleden eens gedigitaliseerd heb. Leuk maar tijdrovend. Ga toch maar eens de NAK aansluiten op mijn set. Eens luisteren of de TDK's en Maxell metal bandjes de tand des tijds hebben doorstaan. Zo niet...toedeledokie

Ach, jij kan toch ook gratis naar de stort

Die melancholie op m'n ouwe dag he...kan er maar geen afscheid van nemen.

Zou 'k ook niet doen. Zeker weten dat Rudi S dan achter je aanrijdt, naar het afvalscheidingsstation - want dat is de hedendaagse term

In Eindhoven heet het milieustraat en ik heb echt geen interesse in cassettebandjes meer de laatste 30 jaar.

Helder, en ik baal dat ik destijds niet de geest heb gehad bepaalde bandjes te converteren naar cd-r - in mijn omgeving was er iemand die een cd-recorder had ...

Die technologie heeft 't dan wel niet gered, maar ...

Toevallig heb ik het laatst eens opgezocht en cassettebandjes mogen gewoon in de kliko... evenals diskettes en videobanden.

tuktak neem lekker de tijd. Ik ben voorlopig nog niet zo ver

3. Graag je mening over: vinyl – cd – mp3 – single – album – verzamelaar.

Mijn mening is dat muziek belangrijker is dan de kwaliteit ervan. Ik spendeer liever mijn geld aan meer muziek en aan meer optredens dan aan een peperdure geluidsinstallatie. Ik heb dan ook liever meer muziek op een lagere kwaliteit dan andersom.

Vroeger was ik een aardige vinylliefhebber, maar dan alleen om mee te draaien. Mixen met vinyl is een ontzettend leuke hobby, waar ik met de komst van de cdj’s eigenlijk volledig mee ben gestopt. Het draaien met cd’s en usb-sticks is natuurlijk veel praktischer, maar het is gewoon lang zo leuk niet. Met langspeelvinyl heb ik dan veel minder. Zeker veel nieuw vinyl vind ik weinig toevoegen, met vaak lage vinylkwaliteit en een aangepaste mastering. Veel vinylliefhebbers houden van ‘het warmere geluid’, dus dat is wat men doet, het geluid warmer masteren. Ik heb zelf liever het geluid zoals het uit de studio komt. Daarbij komt ook nog dat veel muziek die ik luister helemaal niet geschikt is om zomaar op vinyl te kunnen persen.

Ondanks dat ik het meest graag cd’s luister, wordt het meeste van mijn muziek afgespeeld via Spotify en Winamp. Alles wat enigszins makkelijk luisterbaar is via de digitale weg luister ik dan ook op die manier. Cd’s koop ik vooral als het om limited editions gaat of als ik de geluidskwaliteit beter wil hebben dan Spotify aanbied. Daarnaast koop ik dan vooral cd’s als ik het de artiest gun om wat aan mij te verdienen. Zeker in de muziek die ik waardeer is het geen echte vetpot, dus elke aankoop wordt gewaardeerd. Als het even kan probeer ik de artiesten live te zien en de cd’tjes dan direct na afloop van het optreden aan te schaffen. Het heeft ook altijd wel extra waarde om je aankoop uit handen van de muzikant te krijgen en je geld direct in zijn portemonnee te zien belanden.

Door de komst van het streamen is mijn harde schijf met inmiddels 900gb muziek steeds minder uren gaan draaien. Er is nog genoeg muziek niet beschikbaar, dus dat luister ik nog wel als mp3 of flac, maar het grootste deel staat vooral ‘te verstoffen’. Ik heb een half jaartje geleden al eens een flinke opruiming gehouden, met een delete all voor bijvoorbeeld de gehele discografie van Metallica en meer van dat soort meuk die ik eigenlijk toch nooit luisterde. Bij het uitzoeken kwam ik echter zoveel digitale albums tegen die ik weer even wilde luisteren, dat ik maar met het opruimen ben gestopt. Bijna alle losse mp3’tjes heb ik inmiddels wel weggegooid, ik luister eigenlijk alleen maar albums. Als een album me niet bevalt, dan luister ik dat ene leuke liedje dus ook niet meer. Jammer dan, genoeg ander leuks te luisteren.

Hetzelfde telt dus voor verzamelaars, heb er in het verleden wel eens een paar gekocht, maar uiteindelijk was ik er nooit blij mee. De enige verzamelaars die wel op mijn waardering kunnen rekenen zijn de thematische van bijvoorbeeld Soul Jazz, Honest John’s en Finders Keepers. Mijn laatste aanwinst is bijvoorbeeld de Soul Jazz verzamelaar Black Fire! New Spirits! Radical and Revolutionary Jazz in the USA 1957-82.

Heel leuk om te lezen en het bevestigt ook in zekere zin mijn idee dat net als het lezen van content (=teksten) in kranten het luisteren naar muziek (ook) een contextbepaald socialisatieproces is

Kranten worden tegenwoordig veelal online gelezen, en muziek content online 'geconsumeerd'. Je richt je als content-consument naar je context.

Wel aantal heel herkenbare elementen:


Kan ik heel ver in mee gaan - zelf heb ik op een gegeven moment een grens getrokken vwb aanschaf nieuwere hifi. Sommige vrienden zijn 'doorgegroeid' en die draaien nu (vaak) 'boring music' op een set van 30 - 40k.

Al zou ik willen voorstellen: laten we elkaar nog eens spreken over 10 jaar. Neemt het budget toe, word je ouder, dan vind je het soms ook tof achterover te leunen en te luisteren naar de weergave van near-life muziek. Dan kan je helemaal erin verdwijnen. Neem van mij aan dat ATM op een mooie set heel diep klinkt. Ik hoorde ooit The Orb - Adventures tijdens een demosessie op een set van 250 k en dat was mind blowing.

Je punt over aankoop bij/van artiest zelve is idd een heel mooi punt; probeer ik ook te doen. Alleen hebben sommigen dan wel eens geen cd's bij zich

Kan je maar deels volgen. Ik denk dat de opkomst van vinyl het voor een groot publiek aantrekkelijk heeft gemaakt om een draaitafel aan te schaffen. Zoals met veel zaken is de kwaliteit echter het verhaal van de zwakste schakel. Om echt kwaliteit uit je lp te halen moeten er nogal wat factoren op elkaar afgestemd zijn en kloppen. Zomaar een draaitafel aan je set hangen en spelen maar geeft niet de kwaliteit die wel in vinyl zit. Je kunt een prachtige snelle auto kopen maar als de motor niet goed staat afgesteld geeft het niet de voldoening en potentie die erin zit. Als je gewend bent om muziek tot je te nemen via spotify en mp3's zal je waarschijnlijk niet veel om de kwaliteit van geluidsweergave geven. Helemaal goed overigens. Ieder z'n ding. Een relatief goedkope draaitafel erbij pluggen met slecht onderhouden vinyl zal net zo slecht klinken. Daar zit vaak te teleurstelling. Als je daarentegen de moeite neemt om alle schakels op elkaar af te stemmen geeft vinyl een verbluffend resultaat. Ook met nieuwe persingen. Met een relatief eenvoudige draaitafel, goed afgesteld en geïntegreerd in je hifi keten is het genieten geblazen. Daar kan hier geen cd of flac/wav tegen op.

Genieten is natuurlijk subjectief. Tuurlijk kan het zijn dat je meer geniet van vinyl dan van cd, maar dat betekent niet meteen dat vinyl ook daadwerkelijk een beter medium is. Nu zal het voor een gemiddeld folk of rockplaatje allemaal niet zoveel uitmaken, maar bij met name experimentele electronica wordt regelmatig de grens opgezocht van geluid. Echter, de groef van een plaat is gelimiteerd aan zijn fysieke grenzen. Met name bij stereogeluid in het lage spectrum (bass) heeft vinyl zijn beperking, helemaal in combinatie met andere complexe lagen. De naald gaat dan springen. Complexere tracks zitten dan ook vaker aan de buitenkant van het vinyl geplaatst, omdat de rotatie richting het midden hoger is en er dus ook weer meer gevaar is voor een springende naald. Het soort muziek dat ik veel luister hoort wat mij betreft dus ook gewoon van nature niet op vinyl. Uiteindelijk denk ik dat het merendeel van de vinylkoper zijn smaak voor een warmer vinylgeluid verward met kwaliteit.

Is dat een verhaal uit eigen ervaring? Ga daar absoluut niet in mee. Een springende naald Ik durf te stellen dat een goeie maar vooral goed afgestelde draaitafel met een goed element elke vergelijking met een cd aan kan in welk muziekgenre dan ook. Zoals eerder gezegd helemaal afhankelijk van kwaliteit en afstelling die per definitie vele malen nauwkeuriger is dan bij een cd speler of streamer. In ruim 30 jaar high end (en altijd draaitafel adept gebleven) heb ik alle muzieksoorten op vinyl voorbij horen komen. Ik zou graag zo'n naald 'n keer zien springen Terug naar de muziek.

Uiteindelijk is dat denk ik de crux van elk argument in deze richting.

Lijkt me geen sterke redenering om je punt op te bouwen. Mutatis mutandum is het omgekeerde evenzeer (on)waar. What you are being fed is ultimately what you will tend to adopt and like. En hoezeer iemand ook digitale geluidsbronnen prefereert, kan ie onmogelijk o ntkennen dat geluid an sich iets is wat we alleen analoog kunnen waarnemen. Wie is hier nou verward?

Ik heb echt zo'n hekel aan dat creatieve gequote om niet op de inhoud in te hoeven gaan.
Volgens mij geef ik in het weggelaten deel voorbeelden aan waarom vinyl een minder goed medium is voor de muziek die ik luister. Als het omgekeerde waar is, dan hoor ik graag van je waarom er in het productie- en masteringproces nooit muzikale concessies gedaan hoeven te worden om de muziek op vinyl geperst te krijgen.

4. Gun ons een top drie van de meest memorabele optredens of festivals.

Gewoon 3 goeie momenten in willekeurige volgorde.

1 Break-Fast VII - Dj Teebee (4 juni 2005)
Zeker in mijn jongeren en studententijd ging ik vooral naar dancefeestjes. Zoals bijvoorbeeld het legendarische Innercity 1999, waar Tiësto zijn doorbraak heeft gemaakt. Dat was dan met de eerste trein vanuit Amsterdam weer terug en om 10 uur ’s ochtends thuiskomen. In Groningen was het meestal aanwezig zijn in die tent waar dan vrienden aan het draaien waren. In veel gevallen waren dit drum ’n bass feestjes.

Op een gegeven moment werd in de zoektocht naar een geschikte financieel haalbare tent Club29 in de Poelestraat gevonden. De eigenaren waren een paar cokesnuivende housesukkels met weinig liefde voor muziek. Die vonden het allang prima dat de tent werd uitverkocht zonder dat ze er zelf ook maar iets voor hoefden te doen. Drankopbrengst voor de tent, kaartverkoopopbrengst (250man) voor de organisatie. Dit gaf de mogelijkheid tot het boeken van Dj Teebee, een van de grote helden voor wellicht de gehele Groningse drum n bass community. Eigenlijk kwam Teebee niet voor zulke lage bedragen, in Engeland stond hij namelijk al jaren in grote dure clubs en feesten te draaien voor flinke sommen geld, maar hij had dat weekend toch niks te doen. En dat hij speciaal werd uitgenodigd streelde denk ik ook wel.

Uiteindelijk kwam hij binnenlopen, een klein roodharig, vrij lelijk mannetje, in Miami beach hiphopstijl met grote pet en dikke winterjas. Het eerste wat hij deed was de draaitafels een kwartslag draaien (hiphop scratchstijl) en het geluid van de mc uitzetten. Die stond zich dus de hele set af te vragen waarom hij zichzelf niet zo goed kon horen. Elke keer als hij het geluid weer harder zette van zijn mic dan draaide Teebee het consequent weer uit. Humor. Zijn set was er een van eigen producties gecombineerd met een dikke stapel onuitgebracht materiaal. Veel scratchwerk en retestrak draaien maakte dat de sfeer in de zaal ongelooflijk goed was. Ook Teebee had het duidelijk naar zijn zin. En toen draaide hij plots Voodoo People van The Prodigy. Het bleek een nog niet eerder uitgebrachte remix van Pendulum die nog nooit iemand had gehoord. Hoe de hele tent plots massaal volledig uit zijn plaat ging, inclusief bier overal, was behoorlijk legendarisch en een ongeëvenaard groepsmomentje.



2 Le Guess Who – Seeljocht (2011)
Seeljocht is een gelegenheidscollectief van een hele riks mensen die ik erg waardeer. Met de belangrijkste namen Peter Broderick, Greg Haines, Nils Frahm en Machinefabriek. Dit aangevuld met de gebroeders Kleefstra, Mariska Baars en verder Sietze Pruiksma voor de Friese gedichten. ‘Friese gedichten?’ hoor ik de lezer nu denken. Nu scheelt het waarschijnlijk dat ik in Friesland ben geboren, maar ook zonder kennis van de Friese taal zijn de gedichten (of de klank ervan) een prachtige aanvulling. Het collectief speelde 2 losse stukken in de best sfeervolle Vredenburg Leeuwenberg. Een middeleeuwse kerk, oud van buiten, modern van binnen.

Het eerste stuk was een langzaam opzwellend geheel van Machinefabriek drones met live instrumenten (piano, viool, gitaar, percussie, synths). Licht golvend met steeds meer intensiteit om na zo’n 20 minuten, met kippenvel op de armen, te exploderen in een geluidsorkaan. Muziek die je opslokt en in de laatste 5 minuten weer rustig laat landen.

Het tweede deel was een stuk luchtiger met Broderick en Frahm in de hoofdrol. De toen nog veel onzekerdere Frahm werd door Broderick gedwongen mee te lopen door de zaal, elke paal, trap en stoel gebruikend om het nog minimale ritme vast te houden. Het was erg leuk om te zien hoe Frahm steeds zenuwachtiger werd naar gelang ze verder weg liepen van zijn piano. Uiteindelijk liep het natuurlijk goed af met een lachend publiek en lachende muzikanten. Het was vooral fascinerend hoe Broderick een masterclass improviseren weg gaf, volledig zeker van zijn eigen kunnen. Het is duidelijk dat Frahm niet de zeer populaire man zou kunnen zijn die hij nu is, zonder de hulp en het out of the box denken van Broderick.



3 U2 - Elevation Tour Gelredome (2001)
Ondanks dat ik geen groot liefhebber ben van U2 wilde ik hier toen uiteraard wel bij zijn. Het enorme enthousiasme van mijn metgezellen en het feit dat ik een auto had hielpen met de overtuiging dat ik mee moest. Het was nog de tijd dat een vriendin om 10 uur vrijdagavond bij de ingang van het postkantoor ging zitten wachten om de volgende ochtend kaartjes te kunnen bemachtigen. Het geluk wilde dat naast het postkantoor de Multivlaai zat, waar de chauffeur om 5 uur in de ochtend de verse taarten kwamen brengen en uit sympathie een paar appeltaarten achter liet voor de wachtende u2 fans. Nu is internetverkoop uiteraard een veel beter systeem, maar het ouderwetse wachten bij het postkantoor had wel zijn charme.

Op de dag zelf waren wij daar ook al om 10 uur ’s ochtends (of iig vroeg), wat resulteerde in een plekje bijna direct bij de ingang. Toen de Gelredome uiteindelijk open ging was dat mee rennen naar de voorste linie, uitkomend bij het voorste hek precies links van het hartvormige podium. Alleen binnen in het hart stonden de nog fanatiekere fans. Normaal sta ik liever wat meer in het midden bij de geluidsmensen in de buurt, ik ben daarna dan ook nooit meer zo vroeg bij een concert geweest en heb mijn pas nooit meer versneld voor een plekje vooraan.

Al met al was de show wel aardig, met 1 speciaal moment in mijn herinnering. Het was een stuk tijdens Until the end of the world, waarin Bono vanaf de ene kant over het hart loopt en The Edge vanaf de andere kant. Uiteindelijk komen ze elkaar tegen aan de zijkant van het hart, waar ze een ‘duel’ aangaan. En laat dit precies de plek zijn waar ik stond, op de voorste rij, 1,5e meter afstand. Het meest imponerende moment was toen ik even om me heen keek en iedereen op de vloer en op de tribunes (35.000mensen) naar mij zag kijken. Noujah, het leek alsof ze naar mij keken natuurlijk, maar heel even voelde ik hoe het moet zijn om als artiest op dat podium te staan, een ontzettend adrenalineverhogende kick.
Vanaf 13:30

Bizar dit, volgens mij stonden we zo'n beetje naast elkaar die avond

Prima joh, ik heb een hekel aan die broodje-aap-verhalen die ik al zo vaak gedebiteerd heb horen worden zonder enige empirische verificatie in de werkelijkheid - en dan doel ik op het verhaal van springende naalden. Dat ken ik al vanuit de 20e eeuw. In 45 jaar vinyl draaien heb ik nimmer zoiets meegemaakt, noch ben ik gestuit op de 'pitfalls' die vinyl worden toegedicht.

De discussie over vinyl vs digitaal lijkt me zinloos als die wordt ingestoken vanuit een (pseudo)fundamentalistische insteek. Niemand schiet wat op met polarisatie of stigmatisatie - discussie, graag, op inhoud!

Verder begrijp ik heel goed dat sommige mensen die elektronische muziek maken graag binnen het digitale domein willen blijven voor releases en die uitsluitend in uitsluitend digitaal formaat willen uitbrengen. Dat stelt hen in staat hun product zo af te leveren zoals het hen voor ogen staat. Geluid daarentegen wordt analoog gepercipieerd en dus moet er ergens in het traject naar de luisteraar toe een conversie plaatsvinden, minimaal 1. Vanuit dat oogpunt gezien is het begrijpelijk om die conversie in de laatste fase, de perceptie, plaats te laten vinden. (elke tussentijdse conversie verhoogt immers het risico op kwaliteitsverlies).

Tegelijkertijd geef je daarmee als artiest een groot deel van de controle hoe iets zal klinken bij een luisteraar uit handen. Daarmee creëer je ongewild een paradox.

Een kleine kanttekening nog: muziek (leren) luisteren is onderdeel van een socialisatieproces. Zo is krantenlezen van papier een gewoonte die sinds zo'15 jaar aan erosie onderhevig is, omdat mensen steeds meer van screens (online) lezen. Ook de beleving van muziek is in diezelfde tijd aan verandering onderworpen geweest (en nog steeds volop); de manier waarop je muziek leert kennen, ervaart en beluistert is veranderd en bijgevolg ook bepalend voor je persoonlijke opvatting daarover - referentiekader is het woord ervoor.

Zou best nog wel eens over 10 - 15 jaar met je van gedachten willen wisselen over dezelfde materie.

5. In welke hoekjes van de site kunnen we jou het meeste vinden?

Noujah, hier heb ik eigenlijk niet zoveel bijzonders over te vertellen. Ik ben vooral te vinden bij de albums. Ik lees als moderator natuurlijk veel, maar ook voordat ik mod was las ik uit nieuwsgierigheid bij elk genre wel een beetje mee. Met alle games en toestanden heb ik over het algemeen niet zoveel. Een spelletje als Avatar KO of Top 10 KO vond ik wel leuk om aan mee te doen, maar daarna mag het ook wel weer een paar maand wat rustiger zijn. De meeste spelletjes zijn toch allemaal een beetje platte namedropping, jammer genoeg gaat het dan net de interessante diepgang voorbij.
Topics als Maak kennis met 2015 en dergelijke vind ik heel leuk kwa opzet, maar ik merk dat daar gewoon te weinig variatie aan users aanwezig is. De mensen die daar nu dagelijks stemmen hebben toch een soort van gedeelde smaak die mij dan te weinig boeit om dagelijks naar te luisteren. En om alleen plaatjes te droppen, die mensen dan weinig kunnen waarderen, zonder mee te stemmen vind ik ook niet helemaal zinvol.

Ik vraag me af wat je met 'rotatie' bedoelt. De draaisnelheid blijft natuurlijk altijd gelijk. 33 1/3 of 45 toeren per minuut. Wat wel verandert is de omtreksnelheid. Die wordt echter niet hoger naar het midden toe, maar juist lager. Doordat de omtrek kleiner wordt legt de naald in de groef minder afstand af in dezelfde tijdspanne.

Wellicht doelt hij hier op:



Why CDs May Actually Sound Better Than Vinyl - Los Angeles | Los Angeles News and Events | LA Weekly - laweekly.com

Dat klopt idd Kronos, ik bedoel niet de snelheid maar de kracht. En die minder afstand in dezelfde tijdspanne die je schetst heeft dan weer effect op de golflengte (met eenzelfde gevolg), maar geeft daarnaast ook meer ruis en problemen in het hoge spectrum etcetc. Om een plaat daar dan weer in gelijk te trekken moet je ook de buitenste nummers weer downgraden in het hoog, maar dat wordt allemaal wel heel technisch en ik bezit ook zeker niet genoeg kennis daarover. Muziek op vinyl zetten is iig behoorlijk complex als je het echt goed wil doen en het maximale er uit wil halen.
Overigens heb ik ook wel eens gelezen dat er een tendens is bij muzikanten om vanuit marketingoogpunt de cdversie meer te compressen (klinkt beter in de auto etc) dan de vinylversie. Op die manier is vinyl uiteraard beter, maar dat is nog weer een hele andere discussie.

Of ik had gewoon die link kunnen lezen en beamen Kende het niet, maar er staat toevallig ook hetzelfde in over het compressen bij cdversies. Het is eigenlijk bizar dat er tegenwoordig zo hard gecompressed wordt dat vinyl weer beter klinkt dan de cd, terwijl dit in de theorie natuurlijk andersom zou moeten zijn.

Er spelen (als de lp ten einde draait) meerdere zaken: 1. idd de centrifugale kracht die de naald ahw uit het centrum drijft - dit tracht men te verhelpen door de zgn dwarsdrukcompensatie (die is afhankelijk van type naald/element) 2. de fouthoek - naarmate de toonarm meer naar het midden van de plaat gaat, ondervindt de naald daar meer hinder van. Om dat verhelpen heeft B&O in de jaren '70 de platenspeler met tangentiële arm, de Beogram 4000 (zie hieronder) op de markt gebracht; daarmee zou een naald altijd in een hoek van 90 graden in de groef staan. In het algemeen zie je dat soort spelers niet zo veel, maar je komt ze nog wel eens tegen. In Japan is ook een peperdure vinylspeler ($8000) geconstrueerd die er net zo uit ziet, maar werkt obv een laser.

B&O Beogram 4000 - 4002 - 4004 - grammofoon.com

Misschien zijn vinylisti wel nostalgici met gevoel voor smaak

Ik moest rustig aan doen van Paap_Floyd, maar ik kan me nu echt niet meer beheersen De volgende vraag!

6. Vertel ons over drie albums die je dankzij deze site beter bent gaan waarderen.

Nu ben ik ontiegelijk veel albums gaan ontdekken vanwege MusicMeter, maar er zijn een aantal pareltjes in bijzondere genres die meer zijn dan gewoon een geinige ontdekking.

1 Kashiwa Daisuke - Program Music I (2007)


Program Music I is echt zo’n MusicMeter-only album geworden. Ik denk dat de eerste luisteraars dit album op het spoor kwamen via World’s End Girlfriend, maar ik kwam hier, net als de meesten denk ik, op af vanwege de hoge scores die werden gegeven.
2 tracks die samen een uur duren, waarbij vooral Stella een pompeus hoogtepunt van klassiek met glitches en electronica is. Daar waar World’s End Girlfriend voor mij neigt naar kitch, blijft deze van Kashiwa Daisuke eigenlijk over de hele linie spannend. En met een 4,08 gemiddeld op 56 stemmen ben ik niet de enige.
Het Noble label heeft verder overigens maar weinig boeiends uitgebracht en het laatste werk van Daisuke is echte Japanpop geworden, zeker niet vergelijkbaar met Program Music, dus laat je daardoor niet misleiden.
Met de grootste dank hiervoor richting geheel MusicMeter

2 Orchid - Gatefold (2002)


Onlangs kwam ik deze bij toeval tegen bij de Plaatboef. In een fraai kartonnetje, samen met een net zo toffe rode plastic hoes van Orchid - Totality.
En de muziek is er ook een die ik zelf nooit had ontdekt zonder hulp van onzer eigen muziekmeter. Nietsontziende screamo waar de urgentie van af spat. Kraakpandherrie van de hoogste order.
Uiteraard een dankwoord: ik wil de track Ding Dong Dead opdragen aan sxesven voor al zijn enthousiasme bij deze band.

3 Supersilent - 6 (2003)


Ook bij deze plaat zijn de scores onverwacht hoog, 72 stemmen die samen een 3,93 gemiddeld geven voor een avantgarde freejazz electronica plaat slaat natuurlijk nergens op. Uiteraard een bijzondere uitspatting die ik toejuich, maar waarom nu juist al die stemmers bij deze plaat! Ik heb eigenlijk ook geen idee hoe ik in vredesnaam bij Supersilent uitkwam, maar zeer waarschijnlijk door stemgedrag van users als Nakur, Tha)Sven en Fianosther.
Supersilent, de band die nooit repeteert en eens in de zoveel tijd bij elkaar komt om een plaat vol te improviseren, brengt op dit album muziek die ik amper in het kort kan uitleggen, wat mij betreft is Supersilent een uniek samenwerkingsverband.

Ja, wat in de quote staat is me bekend. Een lp klinkt om die reden naar het midden toe wat minder goed en dat het volume een ietsiepietsie vermindert valt soms pas op als je de lp omdraait. Dat skating-force groter wordt naar het midden toe is me ook bekend, maar dit wordt normaal gezien gecompenseerd door anti-skating.

Precies wat ik ook al schreef in mijn post van 13:41 (anti-skating = dwarsdrukcompensatie) + fouthoek

Ik zag al dat jij het daar ook over had, Mjuman. Maar je geeft volgens mij toch een verkeerde uitleg.

Voor zover ik het heb begrepen is skating-force geen centrifugale (of middelpuntvliedende) kracht. De naaldarm wordt niet ahw. uit het centrum gedreven. Het is net omgekeerd. De naaldarm heeft de neiging naar het midden van de lp gedreven te worden.

Due to the offset between the cartridge's axis (which is approximately tangential to the disc) and the tonearm's pivot, the force applied (through friction) by the rotating disc to the cartridge tends to draw the tonearm toward the center of the record and distort the balance of the sound and of the wear suffered by the stylus. (wiki)

Bij je Project Debut III zie je dan ook dat het contragewichtje aan een nylondraadje de arm naar buiten toe trekt ter compensatie. klik

Skating draait om de setup van je platenspeler, dat is nog weer een andere discussie.