Vroeger, ja vroegah:

Stond R&B nog voor Rythm&Blues.
De Rolling Stones maakten Rythm&Blues.

Nu,
Staat R&B opeens voor alle bling-bling, softe-meezing-rap,watjes-hiphop, gladde ballads met veel blote vrouwen, oh en auto`s natuurlijk, die te zien en te horen is op The Box, TMF, MTV enz.

WAAR is het misgegaan?
Wanneer..
En natuurlijk waaarom?

Iemand?

Leuk

Kan ik mooi mijn relaas een keer kwijt

Ga me even voorbereiden om hier wat moois te typen.

Mooi!

Want ik ben ècht benieuwd!!

Laat ik alvast zeggen dat ik geen fan ben van al die bling-bling R&B van de laatste tijd, maar wel van de kwaliteit R&B van deze tijd. Dan weet je alvast ene beetje mijn insteek.

R&B is natuurlijk een beetje een vaag genre, ontstaan uit de blues. Voor mij zijn namen als Otis Redding, Fats Domino, Sam Cooke en Solomon Burke tekenend voor rhythm & blues. Later is men dit soul gaan noemen, een subgenre als het ware van R&B.

Wat je tegenwoordig aan R&B hoort, daar is inderdaad geen enkele vorm van blues meer in te vinden.

Overigens waren de Rolling Stones toch altijd al gewoon Rock and Roll? Een blanke rockband geïnspireerd door blues grootheden als Muddy Waters.

Leuk om te lezen dit. Ik vind R&B juist weer een subgenre van de soul.

Eens even kijken wat Wikipedia hier over zegt.

EDIT: dit komt van Allmusic. Een korte beschrijving van het ontstaan en evolueren van het genre R&B.

Evolving out of jump blues in the late '40s, R&B laid the groundwork for rock & roll. R&B kept the tempo and the drive of jump blues, but its instrumentation was sparer and the emphasis was on the song, not improvisation. It was blues chord changes played with an insistent backbeat. During the '50s, R&B was dominated by vocalists like Ray Charles and Ruth Brown, as well as vocal groups like the Drifters and the Coasters. Eventually, R&B metamorphosed into soul, which was funkier and looser than the pile-driving rhythms of R&B. Soul came to describe a number of R&B-based music styles. From the bouncy, catchy acts at Motown to the horn-driven, gritty soul of Stax/Volt, there was an immense amount of diversity within soul. During the first part of the '60s, soul music remained close to its R&B roots. However, musicians pushed the music in different directions; usually, different regions of America produced different kinds of soul. In urban centers like New York, Philadelphia, and Chicago, the music concentrated on vocal interplay and smooth productions. In Detroit, Motown concentrated on creating a pop-oriented sound that was informed equally by gospel, R&B, and rock & roll. In the South, the music became harder and tougher, relying on syncopated rhythms, raw vocals, and blaring horns. All of these styles formed soul, which ruled the black music charts throughout the '60s and also frequently crossed over into the pop charts. During the '60s and '70s, soul began to splinter apart -- artists like James Brown and Sly Stone developed funk; Kenny Gamble and Leon Huff initiated Philly soul with the O'Jays and Harold Melvin & the Blue Notes; and later in the decade, danceable R&B became a mass phenomenon with the brief disco fad. During the '80s and '90s, the polished, less earthy sound of urban and quiet storm ruled the airwaves, but even then, R&B began adding stylistic components of hip-hop until -- by the end of the millennium -- there were hundreds of artists who featured both rapping and singing on their records.

Is het niet zo dat de commercie met R&B aan de haal is gegaan, waarna de hele boel is gladgestreken? Dat had je op een gegeven moment ook met grunge, waardoor we nu nog opgezadeld zitten met bands als Staind en Nickelback.

Zo'n onlogische ontwikkeling is het nu ook niet van de r&b van Sam Cooke naar de r&b van nu hoor (zie ook het stukje van Wikipedia).

Wat de Rolling Stones en Cream ermee deden, dat was eerder een zijpad.

Ja, commercie maakt meer kapot dan je lief is. Genre's worden als het ware doodgeknuffeld. Een relatief kleine groep mensen vind iets leuk, de commercie pikt het op en schaaft alle scherpe hoekjes en randjes eraf zodat het maar voor een zo groot mogelijk publiek toegankelijk is. Met als resultaat dat er slechts onluisterbare pulp overblijft die niks meer met het origineel te maken heeft. Dus in vervolg niet te hard roepen als je iets leuk vindt, straks hoort "men" het nog!

Sam Cooke was inderdaad de man met de gladde stem, vergeleken met artiesten van toendertijd als Otis en Wilson. Artiesten als Brian McKnight, Luther Vandross en dergelijke hebben ook vooral Sam Cooke als hun voorbeeld. Maar met McKnight en Vandross(veel te vroeg overleden) heb ik het dan ook meteen over de kwaliteit-R&B van deze tijd.

wanneer gebeurd dat met de noise? Ik wil wel weten hoe ze daar de scherpe hoekjes en randjes vanaf halen

Dat bling-bling genre van tegenwoordig dient ook gewoon Arrenbie genoemd te worden, dan is het verschil met oorspronkelijke R&B gelijk duidelijk.

Ik, als R&B liefhebber, ben van mening dat hier op de site alles een beetje gegeneraliseerd wordt als je kijkt naar de R&B van hedendage. Alles wordt gerelateerd tot de bling-bling(waar ik ook niet zo van hou), maar er is zeker wel goede R&B, en dat loopt dan ook weer over in de Nu-Soul.

Overigens is het zo dat Otis Redding wel helemaal idolaat was van Sam Cooke.

Het waren toen wel concurrenten, maar vooral ook vrienden en bewonderaars van elkaars stem en muziek.

Als ik aan iemand duidelijk moet maken wat "Rhythm & Blues door de tijd heen" een beetje inhoudt, dan zou ik bijvoorbeeld de volgende nummers laten horen:

Jackie Wilson - Reet Petite
The Animals / Rolling Stones - Around and Around
Rob Hoeke - Down South
Wilson Pickett - Midnight Hour
Ike & Tina Turner - River Deep, Mountain High
Aretha Franklin - I Save a Little Prayer
Blues Brothers - Everybody Needs Somebody ( )
Beyonce - Crazy in Love

En erbij vertellen dat het uitgevonden is door negroide mensen die niet stil kunnen zitten. Rhythm & Blues is muziek met een zekere push, met een drive. Niet om op achterover te leunen, maar om met de mouwen opgestroopt op te dansen. Kin omhoog, positief, zelfverzekerd.
Blues met een ritme, en dat komt soms akelig dichtbij rock & roll.

Je ziet het, misschien geef ik er hierboven wel helemaal mijn eigen definitie aan.

Man, die discussie is zo 1995.

Toen we als 'hiphop' representin' vooral niet geassocieerd wilden worden met 'Arrenbie'.

De conclusie toen was dat R&B meelifte met het 'ruige' imago door niet alleen de dresscode en poses over te nemen, maar ook rappers mee lieten rappen.

Men neme enkel het oppervlakkige van het een, voeg het bij het ander en je hebt baggy dragende, blingverblindende sopranen.
[en je weet wat er met de ballen van die gasten gebeurde]

Vind ik ook niet geweldig, maar het is wel een cover van een oud Stax-nummer.

Het hele tijdsbeeld van nu is pimping, hoes, bitches, drank en blinglbling. Dat scoort nu in de hitlijsten en de jeugd neemt het allemaal gulzig tot zich. Dus waarom zullen rappers en verschillende R&B-zangers daar niet in meegaan, het makkelijk succes mee te behalen.

Mijn inziens een kwalijke zaak, het gaat ten koste vna het imago van de muziek en de kwaliteit van de muziek. En bovenal: mensen gaan dan zo snel generaliseren. Als de ene R&B van nu zo is dan zal het allemaal wel zo zijn. NIET DUS, kan ik jullie vertellen als aandachtig R&B luisteraar en liefhebber.

Boven kijf staat ten eerste dat ik zelf ook helemaal niets moet hebben van al dat gebling-bling, pimping etc. Artiesten als 50 Cent en zn hele G-Unit, K-Maro en dergelijke moet ik niets van hebben.
Daarnaast moet ik juist wle wat hebben van die R&B artiesten van nu die wel goede muziek maken dat nog origineel is en verder weinig tot nix met het patserige gedrag te maken willen hebben. Ik nodig jullie bij deze uit om daar eens een kijkje(luisterend oor) bij te nemen. Ik noem voor jullie kwalitatief goede artiesten als:
- Brian McKnight
- Urban Mystic
- R. Kelly
- Blackstreet
- Babyface
- Carl Thomas
- Case
- Jaheim
- Jamie Foxx
- Joe
- Wyclef Jean
- John Legend
- Keith Sweat
- LSG
- Mary J. Blige (vooral haar laatste cd)
- Mattafixx
- Rahsaan Patterson
- Raphael Saadiq
- Lauryn Hill

En dan hoor ik wel of jullie nog steeds alles over één kam scheren/

Ik scheer de bovenstaande artiesten (die ik ken) nog steeds over 1 kam, qua muziek dan.
Want misschien hebben ze geen nep imago overzich, het blijft voor mij allemaal gladde arrenbie..

Mijn vraag was dus meer gericht op de verandering van de term r&b, die is dmv bovenstaande posts al een beetje is beantwoord.

Arrenbie bestaat niet, het is gewoon R&B, hoe goed of slecht jullie het ook willen laten blijken.

Glad is het zeker ook niet. Het zijn stuk voor stuk (mijn lijstje dan) rasartiesten met de nodige talenten op het vlak van songteksten schrijven, muziek maken en zingen. Ik heb het geluk gehad om een zeker aantal van die artiesten ook live te mogen aanschouwen en ik kan jullie verzekeren dat het allemaal stuk voor stuk top-artiesten zijn. Niet minder als welke rock, pop of elke andere genre-artiest ook.

Wat er veranderd is aan de R&B van nu vergeleken met vroeger is het imago dat veel van de artiesten zich aan willen meten. Het imago van Thug, Bad Boy, pimp en noem maar op. Ook is er veel meer samenwerking tussen R&B en Hiphoppers waardoor automatisch ook het soort muziek veranderd.
Muziek werd vroeger ook gewoon door een band ingespeeld, nu hebben we allemaal een meterslange draaitafel en de meest bekende beat-producers. De veranderingen zijn zeker aanwezig, maar om nou te zeggen dat het allemaal slechter is geworden?? NEE!!!

JA!!!

Tjah, het is ten minste veranderd. Da's al iets

Ikzelf vind er ook niks aan, maar het stigma dat over het genre hangt vind ik lichtelijk belachelijk.

Jij wilt dus zeggen dat geen van R&B artiesten van nu een rasartiest is??
Of zeg je dit alleen maar omdat het niet je smaak is?

Leg je eens nader toe, dan kan ik het weerleggen

Welke stigma hangt er dan rond het genre?

Dat het allemaal zomaar slecht zou zijn, en het allemaal gerust over één kam gescheerd kan worden. R&B is voor velen een genre waar zonder schroom wat tegen geschopt kan worden, zonder dat anderen daar moeilijk over gaan doen.

Zou jij ondertussen toch al mogen weten

Ik weet het, was alleen benieuwd hoe jij het uit zou leggen. Ondertussen bleef ik rustig bezig met het promoten van de goede R&B artiesten die daadwerkelijk bestaan.

Mij hoef je niet te overtuigen dat er zoiets bestaat als kwalitatieve R&B.

Maar als ik één goeie raad mag geven. Laat vooral de bekende artiestennamen uit rijtjes met aanraders. Zo kan je mensen enigszins onbevooroordeeld laten luisteren. Door R Kelly (iemand die veel mensen kennen, en passioneel haten) in je lijst te zetten rem je enig enthousiasme al snel af. Maar veel succes ermee

Wat Onderhond zegt is een waar woord. Vandaar ook mijn volmondige JA.
En het is absoluut niet mijn kopje thee, dus ik laat dit topic verder rusten.