Kind Of Blue is uiteraard een prachtig album, maar voor mij toch een beetje rustig. Jazz vind ik juist mooi als er tempo in zit. Ik ben gek op die fantastische groove die Cannonball Adderley uit zijn saxofoon weet te blazen! Mijn favoriete album is misschien wel Things Are Getting Better samen met Milt Jackson op vibrafoon. 60 sec. clip Maar ook Mercy, Mercy, Mercy is geweldig. Live opgenomen voor een klein maar luidruchtig publiek. Ook hier weer die heerlijke uitzinnige en opgewekte stijl! 60 sec. clip

En wat te denken van Something Else! Opgenomen in 1958 met begeleiding van grootheden als Miles Davis, Hank Jones, Sam Jones en Art Blakey. Een essentieel album in elke jazz collectie.

Een andere jazz legende die in 1 adem met Miles Davis en John Coltrane genoemd mag worden is Sonny Rollins. Saxophone Colossus is wat mij betreft het beste jazz album dat ooit gemaakt is. Mocht je enige interesse hebben in jazz, zorg dan dat je op 8 mei 2006 in het Concertgebouw in Amsterdam zit! Want jawel, deze man leeft nog en treedt zeer af en toe op. Ik heb Sonny Rollins in 2004 zien optreden en dat was met vlag en wimpel het mooiste wat ik ooit gehoord heb. Zijn instrument beheersing is fenomenaal! Maar je snapt het pas echt als je hem in levende lijve ziet spelen. Een unieke kans om een dergelijke grootheid te mogen aanschouwen. Gaan!

Nog een: Joe Sample - Old Places, Old Faces.

Bericht aan alle Jazz-freaks/kenners: Check vooral http://www.musicmeter.nl/album/33370/info/0#0 (problemen met het linken), Don Byron's Ivey-Divey, genomineerd voor de klara muziekprijzen 2005.

Ik wil me wat meer gaan verdiepen in de Jazz (en Blues). Hebben jullie misschien wat tips voor een beginnend Jazz-luisteraar? Zou erg fijn zijn. Bij voorbaat erg veel dank.

Dit lijkt me dus wel iets voor jou Reijersen

thanx

...Jimmy Smith, Larry Young, Sonny Rollins, Wayne Shorter, Art Blakey, McCoy Tyner...

Daar sluit ik me bij aan gezien het feit ik van alle genoemde artiesten (op Lou Donaldson na) wel een album in huis heb, en ik ook niet vies ben van oude soul/funk/r&b

Ik kwam onlangs twee voor mij nog onbekende labels tegen:
Hopscotch Records
AUM Fidelity

Met name hun nieuwste albums van Assif Tsahar, Triptych Myth en William Parker lijken mij zeer interessant. Iemand die deze albums toevallig al gehoord heeft en het een en ander kan aanbevelen?

Dude! Niks meer aan toe te voegen! Naah...Misschien nog eentje dan: Count Bassie

En natuurlijk zijn trouwe metgezel Count Adriaan.

Drommels drommels!!!

In Vlaanderen is er dit jaar een actie dat je elke week een verzamelcd van een jazzgrootheid kunt gaan halen, samengesteld door Vlaanderens jazzkenner Marc Van den Hoof, met een mooi boekje met uitleg en zeer degelijke opnames. Dus ik vond dat dat nu maar het moment moest worden om me eindelijk eens in dat jazzgedoe te verdiepen. Intussen zijn we al drie weken en drie cd's verder, en het valt me absoluut niet tegen.

Eerste cd was Miles Davis. De eerste liedjes daarvan vond ik iets te supermarktachtig (aangenaam om te horen maar weinig zeggend), maar vanaf ergens in '54 worden de nummers langer en veel interessanter. Volgens het boekje bij de cd is dat ook een sleuteljaar in zijn carriere (voor een leek is mijn oordeel niet zo slecht ) Gelaagder, origineler, weet ik veel hoe ik het moet omschrijven, gewoon beter. Maar toch nog steeds niet om van je stoel te vallen eigenlijk.

Tweede cd was Billie Holiday, die moet ik nog wat beter beluisteren maar eerste indruk was zeker positief. 't Is ook echt een madam, met een schitterende stem en mooie liedjes. Toch vond ik het iets te oud klinken, het is het soort muziek dat ik in het filmmuseum leuk vind als het opstaat voor de film begint, maar of ik het zelf veel ga draaien weet ik niet goed.

Derde en voorlopig veruit de interessantste cd vond ik Chet Baker. Als hij zingt dan wordt het nogal vlug sentimenteel gekweel, maar als trompettist vind ik hem absoluut schitterend, en ook de begeleiding vind ik hier veel geslaagder en vooral interessanter dan wat ik normaal 'gewoon' ben bij jazz. De nummers waar Stan Getz meespeelde vond ik zowaar 'modern' klinken .

Voorlopig blijf ik ze kopen (ook al moet ik daar altijd die idiote krant bijnemen ), mijn hoop is dat ik naar mate ik meer artiesten gehoord heb ook meer verschillen ga zien en zo een iets beter beeld van jazzmuziek zou kunnen opbouwen dan dat wat ik had, namelijk dat van één grote soep van plezante muziekjes.

Michael Brecker! Time is of the essence of wide angels.

Ik zit intussen al twee cd's verder: de onvermijdelijke Louis Armstrong natuurlijk, daar moet ik nog eens beter naar luisteren maar dat leek me nogal supermarkt-achtig de eerste keer (hoewel het wel dezelfde vrolijke spirit uitstraalde als bijvoorbeeld de vroege Ry Cooder, en daar hou ik wel enorm van, ook al gaat het niet echt diep ). Maar vooral Sonny Rollins is me heel goed bevallen, een schitterende saxofonist, en ik hou wel van zijn eigenzinnige ellenlange solo's. De paar nummers waar hij speelt met enkel drums als begeleiding vind ik het beste, ik vind de piano meestal niet echt iets bijbrengen.

Ik heb nu Joshua Redman met Sweet Sorrow aantsaan, dat is toch een geweldig nummer. Vooral de bassolo halverwege is echt geweldig.

Maar Jazz is voor mij vooral muziek wat ik live wil horen. Elke zondag en maandag probeer ik naar de jam-sessies te gaan, briljant.

Jazz, geweldige muziek om lekker bij te ontspannen. Jamie Cullum bijvoorbeeld, brengt Jazz weer een beetje in beeld bij, bijvoorbeeld middelbare scholieren. Zijn albums, Catching Tales en Twentiesomething, zijn heerlijk om bij te chillen enzo.

Om heel eerlijk te zijn vind ik Jamie Cullum eerder een pop-artiest dan een jazz-artiest.

Op zich is hij wel pop. Maar met zo'n drummer en bassist is het toch op zijn minst jazzy te noemen.

Ik ben sowieso geen Jamie Cullum liefhebster. En wanneer ik tussen al deze grootheden op eens Jamie Cullum zie staan, nou dan gaan mijn armharen overeind hoor!

Ik ben het helemaal eens met Angelique. Jamie Cullum probeert misschien wel jazz te maken, maar in werkelijkheid maakt hij gladde pop. Sky-radio / Free Record Shop materiaal.

Back on topic. Ik heb onlangs "The Black Saint and the Sinner Lady" van Charles Mingus gekocht, geperst op een loodzwaar stuk vinyl. Prachtig album! Een heel rijk geluid met veel details. Ook erg leuk om zijn liner notes te lezen. Wat een stront eigenwijze man moet dat geweest zijn!

Ook van jazz is er een pop variant.

Ik vind het toch wel redelijk Jazz te noemen, en al die oude onbekende artiesten...
Jamie Cullum probeert jongeren voor Jazz te intereseren of niet soms?

Ik durf het toch wel redelijk kitch te noemen.

Laten we het daar maar op houden, is z'n kitch nog ergens voor.

Voor mensen uit Enschede en omgeving:



Zowel Theo de Bruijn als Anton Leemhuis zijn bevlogen jazzliefhebbers en enthousiasmerend vertellers. De cursus is echt erg interessant voor iedereen die ook maar een beetje geinteresseerd is in jazzmuziek.

Wat ik een goede manier vind om jazz te ontdekken: compilaties. De nederlandse DJ maestro mag van het top label blue note in hun archieven en leuke nummertjes aan elkaar plakken, er zijn er drie volgens mij die alle drie aan te raden zijn zijn ze heten blue note trip 1,2 en....3!. Verder heeft Jules Deelder ook zoiets gedaan maar dan uit zijn eigen platen kast (leuk lp kraakjes op je cd) Deelder draait, Deelder draait door en Deelder blijft draaien. vind je een nummertje leuk dan ga je gewoon verder zoeken naar zo'n artiest of band en zo kom je een heel end!

Op het gebied van Jazz is sowieso vrij weinig te horen op deze site, best jammer. Zowel dan gaat het vaak over Coltrane, Davis en Mingus. Opvallende weinig aandacht voor jazz-gitarist en gitaristvirtuoos MArcus Miller.

Nederlandse Jazz:

http://www.musicmeter.nl/album/53038

Die speelt basgitaar.

Ja dat weet ik. Maar je hoort er zo weinig van. Hij heeft toch een aantal erg mooie albums gemaakt.