meesterdch schreef:
Het is bij Neal vaak haat/liefde en er zijn vast ook wat stemmers van de eerste categorie. Bovendien is het altijd lastig om één zo'n nummer uit de context van de hele plaat te halen. Het einde is te abrupt omdat het overloopt in het volgende geweldige nummer. Maar de regels bepalen nu eenmaal dat je het hele album niet kan nomineren.

The Marillion/Musicborst story so far....

Ik leerde Marillion kennen in 1987 met Clutching at Straws (Notabene via Incommunicado in de top40!)en was meteen gegrepen bij de strot! Was daarom geschokt in 1988 toen ik Jeanne Kooymans op de radio (Driespoor) hoorde vertellen dat Fish en Marillion uit elkaar waren. Liep namelijk nog rond met een Supertramp/Hodgson trauma. Ik had ondertussen al B'Sides Themselves gescoord en niet te vergeten de Loreley video. Vooral die laatste is werkelijk gebrand, geponst en verankerd in mijn geheugen. Man, man, man wat een muziek, wat een sfeer, dat publiek hoe fanatiek, net als ik. Iedere dag weer opnieuw afspelen.... The Thieving Magpie volgde, en toen kwam dan Seasons End. Ik was inmiddels lid geworden van de "Freaks" fanclub en zodoende op de hoogte van de exacte releasedatum. En, verdomd.... daar stond ie dan ook, voorop in het Marillion vakje. De reis naar huis duurde lang maar toen hoorde ik dat het verhaal Marillion door ging, geschiedenis werd geschreven, Clutching at Straws kreeg een waardig vervolg en zo ook mijn leven!
Een hectische periode brak aan, geen enkele platenbeurs werd overgeslagen, en bij alle concerten die volgde stond ik 4 uur van te voren voor de deur. Eerste concert was 17-10-1989, helaas was het concert een dag eerder al uitverkocht. En in slechts 6 jaar volgden nog zo'n 20 concerten onder meer in Duitsland, Belgie en England in het memorabele Hammersmith Odeon waar ik na afloop de drumstokken van Ian Mosley kreeg.
In 1995 had ik de complete discografie in bezit van 7+12", CDS, Picture Discs, buitenlandse persingen en bootlegs en letterlijk duizenden cassette bandjes met alle live concerten zover beschikbaar. De eerste barstjes in de band tussen mij en Marillion kwamen na het uitkomen van This Strange Engine. Niet echt een probleem maar toch. Helaas kwamen ze daarna met Radiation en toen besefte dat ik dat Marillion ook slechte albums kon maken, dat was een schok, maar ik bleef hoopvol, achteraf bleek tegen beter weten in. Het gevolg was wel dat ik concerten voorbij liet gaan als het niet in de buurt was of even niet uit kwam.
Met Marillion.com en Anoraknophobia werd het er niet veel beter op dit resulteerde dan weer in het feit dat ik tijdens de toegift van het concert in de HMH in mei 2001 bedacht dat het beter was dat ik maar alvast vertrok anders stond ik in de rij bij de parkeerautomaat en dat was erger dan de rest van het concert missen. Wat bleek, bij de automaat stond al een rij van wel 10, 15 concertgangers die net als ik erg bedrukt voor zich uit keken. Een beklemmende sfeer en we keken elkaar een beetje beschamend aan en waar we iedereen aan dacht liet zich raden. Dat was het moment dat ik besefte dat het "uit" was tussen ons, het is over tussen Marillion en mij!

Daarna niets meer gekocht, niets meer gezien en niets nieuws meer gehoord van die gasten uit Aylesbury.

Een vrouw kwam in mijn leven, gevolgd door kinderen en muzikaal ging ik meer richting (symfonische) metal en zo gingen de jaren voorbij. Pas toen we het verhuizen waren, een jaar of 6 geleden kwam ik Marillion weer tegen. In een stuk of 10 bananen dozen wel te verstaan. Wat moet ik met mijn Marillion collectie? Toch bewaren, want wat daar in zit is toch wel goed spul! Zo ging het van de ene zolder naar de andere. We kijken er later nog wel eens naar.

Maar muziekliefhebber ben ik altijd wel gebleven en kwam op een dag, weet ik veel hoe, op Musicmeter terecht. En natuurlijk ga je dan je klassiekers opzoeken en met de tijd lees je iets over Marbles, dat ie zo goed is en zo en ik dacht "jaja, het zal wel..."! Maar dankzij het wereldwijde web is het wel heel makkelijk geworden om in contact te komen met onbekende muziek. Dus toen Sounds That Can't Be Made uitkwam was ik wel zo nieuwsgierig dat ik die ging opsnorren en dat was eigenlijk geen verkeerde plaat! oké, niet zo goed als die platen van 20 jaar eerder maar toch een ruime voldoende. En weer kom je berichten tegen over Marbles. Die dan toch ook maar opgezocht en inderdaad was die ook niet verkeerd, maar ook hier.... niet zo goed als toen. Hoewel, dat ene lange nummer.... Maar mijn interesse in Marillion was wel helemaal terug en de rest van de discografie kon ik ook vinden in cyberwereld. Wat voor mij heel interessant was waren de vele live-cd's. Het is en blijft de beste live band die ik ken en ondanks dat Hogarth's stem er niet op vooruit gegaan is met de jaren heb ik vorig jaar besloten een kaartje te kopen voor Marillion die langs kwam in mijn geliefde Vredenburg eind 2014 waar ik toevalligerwijs ook was precies 25 jaar geleden!
En na het lekkere begin waarbij ik mij prima kon vermaken kwamen ze opeens met Warm Wet Circles op te proppen! Van de CAS album, MIJN ALBUM! Wat toen gebeurde was werkelijk ongelooflijk en zo uit een cliché film/boek gekopieerd. Ik brak finaal in stukken en ging helemaal emotioneel door het lint. Tranen met tuiten en mij hele Marillion-leven flitste voorbij. En het hele concert bleef ik in die roes want er kwamen nog een paar klassiekers van mij voorbij, alsof ze wisten dat ik in de zaal zat!
En toen ik na afloop in de rij stond bij de parkeerautomaat dacht ik, nee, wist ik: "Het is weer aan tussen ons".

meesterdch schreef:


Nu ook niet volgens mij

musicborst schreef:

The Marillion/Musicborst story so far....

.......

Echt, meneer, je hoeft mij niets uit te leggen over ware liefde!

Finidi schreef:
Ronde 1 - Ladder 31:

17 Rush - Jacob's Ladder
16 Oak - Lighthouse +1
13 Roger Waters - Amused to Death
13 Van Der Graaf Generator - Man Erg +3
11 The Neal Morse Band - The Mask
9 Katatonia - Serac +2

Deadline dinsdag 12 september om 19.00

79, dus er is ergens één punt teveel uitgedeeld. meesterdch heeft volgens mij 2x 2 punten gegeven.