Cabeza Borradora schreef:
Patti Smith mag zich dan al een rock'n'roll-nigger noemen, ze debuteerde als dichteres en toneelschrijfster en pas als late twintiger maakte ze de oversteek naar de muziek. Deze door John Cale geproducete debuutplaat was meteen een schot in de roos. We kunnen het ons nu nog moeilijk voorstellen, maar een rockende dame was in haar tijd nog een uitzondering. Horses (hoesfoto: Robert Mapplethorpe) toont een intense, bezeten, vaak kwade zangeres. Zonder schroom zingt ze over zelfmoord, sex, drugs, Rimbaud en... paarden. Het zijn teksten die zo uit een stream of consciouness schijnen geboren. Al is de Amerikaanse qua techniek geen feilloze zangeres, op het vlak van expressie moet ze weinigen naast haar dulden. Of ze nu bijna aan het tieren slaat of voor het understatement kiest: haar stem kan je niet onberoerd laten. De kracht van Patti Smith is ook die van haar begeleiders. Niet toevallig verschenen de elpees die op Horses volgden, onder de naam van de Patti Smith Group. Vooral de gitarist Lenny Kaye schittert met opstandige uithalen en vilaine riffs. Richard Sohl leverde de pianobijdragen terwijl bassist Ivan Kral en drummer Jay Dee Daughtery voor een stevige fundering zorgen. Een jaar voor deze plaat uitkwam zong Smith op haar debuutsingle Pis Factory: "I´m gonna be a big star". Ze heeft weliswaar zelden aan het commerciële firmament geschitterd, maar haar stempel is onuitwisbaar, niet alleen op vrouwelijke muzikanten, maar op de rock tout court.
(bron: De Cultuurkenner, DM, 1999)

Hacker schreef:

Amen
En ik hoop dat CB mij niet kwalijk neemt dat ik hem hier citeer.

Gretz schreef:
En ANOHNI dan op #1?

GrafGantz schreef:
Ik verwacht 2x Kate en FM.

Rudi S schreef:


Oh er zijn er nog maar 3
Tja dan , Hounds, Rumours en Kick.

Rudi S schreef:


Oh er zijn er nog maar 3
Tja dan , Hounds, Rumours en Kick.

jordidj1 schreef:
Ik verwacht Franck Maudit voorlopig nog niet, maar goed, misschien heb ik het fout.

johan de witt schreef:

O, ik heb alleen solo-vrouwen genomen

aERodynamIC schreef:
Kate Bush, de dame die mij ooit wist te betoveren, me wist te overtuigen dat ze magische krachten bezat en me het gevoel wist te geven er alleen voor mij te zijn.
En dat op 19 jarige leeftijd toen ze met dit verpletterende debuut op de proppen kwam!

Moving is al zo'n nummer waar ze dat gevoel weet te geven: 'kom maar bij mij, ik troost je wel'. Met haar hoge, ijle stem zweeft ze over alles en iedereen heen en even denk je haar te verliezen, maar telkens weer keert ze terug bij jou, alleen bij jou.
Die Dave Gilmour wist toch maar mooi wat ie in huis haalde.
Moving vloeit mooi over in The Saxophone Song, een melodieuze song die gracieus tot je weet te komen. En even vrolijk fladdert ze het nummer ook weer uit om te komen bij Strange Phenomena. Bijzondere tekst, bijzonder mooie muziek. Het is typisch Kate en maakt haar tot zo'n pracht-zangeres die volstrekt haar eigen ding doet.
Kite is voor mij meer een fun-nummer. Het gaat niet diep en het huppelt vrolijk door. Toch is het hier vooral de zang (en vergeet de background niet) die dit nummer boven de middelmaat weet uit te trekken.
Als we over middelmaat spreken moeten we niet zijn bij het nummer The Man With The Child In His Eyes. Dit nummer verdient simpelweg een standbeeld. Wat een zeggingskracht heeft dit nummer zelfs nog na bijna 30 jaar.
Dit soort nummers maken mij helemaal week en laten me telkens weer sprakeloos achter. Terecht een grote hit.
Nergens ook een noot te veel en nergens duurt het ook maar een minuut te lang.
Als je achter zo'n nummer dan ook nog eens het overbekende Wuthering Heights kunt presenteren dan behoor je tot de allergrootsten. U zegt dat Madonna de Queen of Pop is. Dan is Kate Bush Goddess of Pop. Qua impact hoort dit nummer zonder ook maar een seconde na te denken in mijn singles top 10.
Dat het nummer gebaseerd is op het boek Wuthering Heights van Emily Brontë hoef ik niemand meer te vertellen mag ik hopen.
James And The Cold Gun klinkt een beetje over the top op bepaalde momenten. 'It won't be funny when they rat-a-tat-tat you down'.
Ik kan er goed mee leven, maar de dreun die voorgangers The Man With the Child in His Eyes en Wuthering Heights hebben uitgedeeld is nog iets te hard voelbaar waardoor dit nummer nogal eens een beetje aan me voorbij gaat.
Op Feel It is Kate weer duidelijk achter haar piano aanwezig. Heerlijk intiem en dit is een prima voorbeeld van wat ik bedoelde te zeggen met het feit dat Kate er alleen voor jou is.
Oh To Be In Love is tot op de dag van vandaag een persoonlijk lievelingetje gebleven. Het kleine broertje (of moet ik zeggen zusje) van die 2 verpletterende hitsingles.
Als ik dit hoor is het net of ik zelf transformeer tot dat kleine heksje dat ook in Kate schuilt, nog even en ik zweef zelf tussen de bomen door.
L'Amour Looks Something Like You grijpt misschien niet meteen naar de strot maar kruipt wel geniepig onder de huid. Het lijkt wat minder op te vallen, maar voor je het beseft heeft het je wel degelijk te pakken.
Hierna komt Them Heavy People waar ik ook zo ongelooflijk blij van kan worden. Een pakkend ritme dat je welhaast dwingt mee te bewegen op de maat van de muziek. Kate mag mij zo vaak pakken als ze maar wil op deze manier.
Room For The Life herbergt weer het intieme. Vocaal ook weer heel sterk, alhoewel ik ook kan begrijpen dat er mensen zijn die hier voor weglopen. Echt alledaags is het niet te noemen natuurlijk.
Aan alle moois komt een eind en hier is dat in de vorm van titelnummer The Kick Inside, een bezwerende afsluiter kan ik wel zeggen. Een moment om even stil te staan bij alles wat mooi is in het leven. Dat dit debuut-album van Kate Bush daar zeker een onderdeel van is moge duidelijk zijn.
Ze zette zichzelf hiermee zeer duidelijk neer en ze volgde al snel met een nieuw album. Helaas nam de produktiviteit later wat af, maar luister ook eens naar haar laatste album Aerial en hoor wat een progressie deze dame heeft gemaakt.
En bijzondere vrouw, dat is ze.

Koenr schreef:

Ik denk dat je eerdere gok dichter in de buurt zat.