7,2

7

Mooi, nee heel mooi nummer! Maar wel érg hoog in de lijst...toen ik in 2009 (10 jaar geleden alweer!!? ) het hele album integraal live mee maakte in New York was het een heel apart moment toen dit nummer het album gedeelte afsloot. Het is natuurlijk een heel desolaat, haast deprimerend nummer. Niet echt uitbundig in ieder geval. En de outtro is ook apart. Het lijkt afgelopen en dan gaat het toch nog 2 maten door. De mensen in de zaal wilden uitbundig juichen om Bruce en band te bedanken voor het spelen van The river in z'n geheel. Maar na zo'n nummer voelde uitbundig juichen een beetje ongemakkelijk. En als de band dan ook nog door speelt omdat het nummer nog niet helemaal afgelopen is dan krijg je een vreemde situatie. op de bootleg hoor je dan ook al gejuich en applaus voordat het nummer is afgelopen. Dat moment blijft me altijd bij. Cijfer; 8,5

8,4

8

*bump*

7

7

13. Point Blank
Album: The River

You grew up where young girls they grow up fast
You took what you were handed and left behind what was asked
But what they asked baby wasn't right
You didn't have to live that life
And I was gonna be your Romeo, you were gonna be my Juliet
These days you don't wait on Romeos, you wait on that welfare check
And on all the pretty things that you can't ever have
And on all the promises

Poeha wordt ongeduldig?

Van het laatste nummer van de LP 2 van The River gaan we naar het eerste nummer. Het is gelijk duidelijk dat die tweede LP uit een heel ander vaatje gaat tappen.

Point Blank heb ik altijd het meest huiveringwekkende, spookachtige en meest trieste nummer gevonden uit het hele Springsteen - songbook. Dat begint al bij het sombere, bijna montone piano-intro en wordt versterkt door de zang van Bruce en de orgel van Danny Federici.
Tekstueel maakt Springsteen het ons ook niet gemakkelijk. Point Blank situeert Spanish Johnny en Puerto Rican Jane bijna 10 jaar ouder (en wijzer?) aan het eind van de jaren 70, begin jaren 80. Weg is de romantiek van de straat, de gangs en de kruimelcriminaliteit. Wat overblijft is de uitzichtloosheid, de economische malaise en de deprimerende omstandigheden die deze jaren zo kenmerken en die ook de voedingsbodem zijn van elke zichzelf respecterende post-punk band.

Hoop en verlossing lijken gevonden te worden in drugs en straatprostitutie. Het enige lichtpuntje blijkt dan ook nog eens een droom te zijn van de hoofdpersoon.
Point Blank vind ik triester dan heel Nebraska bij elkaar. Op Nebraska hebben de hoofdpersonen zich verzoend met hun lot, op Point Blank is er de voelbare pijn en verdriet van onze held. Hierdoor voelt dit nummer als een stomp in de maag en laat het ons als luisteraar naar adem happend achter, verbaasd en opgelucht dat we nog leven.

Met deze Springsteen-classic, veel te weinig live gespeeld (hoewel ik zowaar de albumversie prefereer boven de diverse live-uitvoeringen) hebben we mijn persoonlijke favoriet van The River gehad en komt er nog 1 nummer van dat album. Welke zou dat nou zijn?

10

9.5

De bijna perfecte song
Desolaat , zonder hoop en perspectief en van een droevigheid zoals Bruce ze kan neerpennen.
Wederom een film zonder voor handen zijnde beelden
Prachtig gewoon

9.8

10

Jammer, had toch stiekem wel top 10 verwacht. De laatste van m'n Bruce top 3. Fantastische song en beste nummer van The River.

9

8

10,3

9,5

9.4

Had van mij ook in de top tien gemogen. Inderdaad een huiveringwekkende klassieker.

9,5

Staat zeker in mijn persoonlijke top10:

10

9

8,8

8,8

8,4

De op-een-na-beste van The River: 9,1

Prachtig! Cijfer; 9,8

7

Wreck on the highway: 8
Point Blank: 9.5

Staat in mijn persoonlijke boss top 3.
Geen twijfel mogelijk.

10!

8,7