Muziek / Muziekgames / BossMeter - De 200 beste nummers van Bruce Springsteen volgens ArthurDZ en cosmic kid
1
geplaatst: 24 maart 2019, 17:28 uur
10
Van het Born to Run album is Jungleland beter. Thunder Road en Backstreets zijn gelijkwaardig.
Maar allevier zijn een dikke 10 waard.
Van het Born to Run album is Jungleland beter. Thunder Road en Backstreets zijn gelijkwaardig.
Maar allevier zijn een dikke 10 waard.
0
geplaatst: 24 maart 2019, 18:39 uur
Wat een kracht, wat een passie, wat een lijflied! Vanwege de betekenis voor de carrière van Bruce had ie van mij op 1 gemogen.
10
10
0
geplaatst: 24 maart 2019, 19:04 uur
Inderdaad drie betere nummers op Born to Run. Desondanks een uitstekend nummer.
9,5
9,5
0
geplaatst: 25 maart 2019, 08:09 uur
Wereldnummer!! Ja jungleland vind ik. En wellicht ook Thunder road. En heel misschien ook Backstreets wel. Maar dit is zo'n machtig, krachtig en explosief lijflied dat ik niet anders dan een 10 kan geven.
1
wavanbuuren
geplaatst: 25 maart 2019, 08:25 uur
Ik had het niet mooier kunnen omschrijven cosmic kid!
De volgorde van de 4 toppers op Born to Run hangt bij mij van de dag af, maar ook ik had vrede gehad met een nummer 1 positie voor Born to Run.
Dit is zo'n ijzersterk, energiek nummer dat zelfs de Frankie goed to Hollywood cover nog redelijk overeind blijft.
Hoe dan ook: 10
De volgorde van de 4 toppers op Born to Run hangt bij mij van de dag af, maar ook ik had vrede gehad met een nummer 1 positie voor Born to Run.
Dit is zo'n ijzersterk, energiek nummer dat zelfs de Frankie goed to Hollywood cover nog redelijk overeind blijft.
Hoe dan ook: 10
0
geplaatst: 25 maart 2019, 17:26 uur
Born To Run is voor mij door de jaren heen een echt groeinummer gebleken. Nu staat het op...
9,6
En damn...die sax. Puur genot!
9,6
En damn...die sax. Puur genot!
5
geplaatst: 25 maart 2019, 20:02 uur
Zijn jullie klaar voor de grote finale? Ik post zo de nummer 2, Paddy vlak daarna de nummer 1, waarna jullie op beide nummers kunnen stemmen. We hebben bovendien de twee nummers allebei van commentaar voorzien, dus volgens mij hebben jullie nu leesvoer voor de rest van de avond. Want waar het hart van vol is… 
2. Racing In The Streets
Album: Darkness On The Edge Of Town
ArthurDZ:
Kunnen jullie het, lezers, een favoriet Bruce-album eruit pikken? Of ligt alles zo dicht op elkaar dat het gewoon niet mogelijk is en het elke dag wel kan veranderen? Ik ben één van die weirdo’s die er wel vrij gemakkelijk een favoriet kan uitpikken, want voor mij is Darkness On The Edge Of Town zijn allerbeste songcyclus.
Die plaat is echt een wereld op zich: ik zie een middelgroot tot klein provinciestadje voor me, redelijk geïsoleerd gelegen van grotere steden in de Amerikaanse Rust Belt. Een industriestadje dat zijn beste tijd gehad heeft. Veel fabrieken zijn reeds gesloten en heel wat anderen staan op het punt dicht te gaan, of te verhuizen naar landen waar fabriekseigenaars meer mensen kunnen laten werken voor minder dollars. Veel gezinnen en jonge mensen zijn al weggetrokken, veel winkels zijn reeds dichtgespijkerd, en zij die nog overblijven doen dat omdat ze simpelweg nergens anders heen kùnnen.
De protagonisten uit de 10 liedjes van Darkness zitten allemaal vast. Sommigen zijn nog hoopvol (Badlands), op het wanhopige af zelfs (The Promised Land), maar de meeste voelen zich gevangen in hun eigen vel, en bovendien hebben ze stuk voor stuk een beroerde relatie met hun vader (Adam Raised A Cain), of met hun werkomgeving (Factory), al hebben ze bijna allemaal ook wel een leuk meisje aan de haak geslagen (Prove It All Night) die al dan niet ook de plaatselijke prostituee is (Candy’s Room).
Niet alleen de songs van Bruce zijn goed opgebouwd. Ook zijn albums zijn dat. En dit geldt vooral voor Born To Run, en Darkness natuurlijk. Dat heeft alles te maken met de ‘4 corners’-strategie die onze beste vriend toen toepaste: elke plaatkant begint met een hoopvolle song waarin de protagonist zijn slechte omstandigheden te boven lijkt te komen, maar eindigt met een nummer waarin diezelfde omstandigheden alle hoop verzwelgen tot er niks meer overblijft. Kijk zelf maar eens na!
Racing dan, is het einde van kant 1 van magnum opus Darkness, dus hebben we hier inderdaad te maken met een nummer waarin we de wereld van de hoofdfiguur leren kennen net voordat het laatste restje hoop hem ontglipt (of net erna, met die dingen weet je het nooit natuurlijk). Hij zet zijn leven elke week op het spel in gevaarlijke dragraces, en zijn meisje kan dat steeds minder appreciëren. Tegelijkertijd doet hij het niet alleen om haar financieel te kunnen ondersteunen, maar ook voor hemzelf, omdat het verder maar saai is in zijn leventje. Ja, dan zit je wel met een dilemma.
Mijn tekstje wordt wel heel erg lang zo, dus over het muzikale luik zal ik kort proberen zijn: die is echt fantastisch, vooral de troosteloze outro is eigenlijk bijna te mooi om waar te zijn en kan wat mij betreft niet lang genoeg duren (gelukkig wordt ie vaak lang uitgerokken). Is een buigsmiley hier op zijn plaats? Nee. Het moeten er drie zijn, minstens!
Cosmic kid:
2. Racing In The Streets
Album: Darkness On The Edge Of Town
ArthurDZ:
Kunnen jullie het, lezers, een favoriet Bruce-album eruit pikken? Of ligt alles zo dicht op elkaar dat het gewoon niet mogelijk is en het elke dag wel kan veranderen? Ik ben één van die weirdo’s die er wel vrij gemakkelijk een favoriet kan uitpikken, want voor mij is Darkness On The Edge Of Town zijn allerbeste songcyclus.
Die plaat is echt een wereld op zich: ik zie een middelgroot tot klein provinciestadje voor me, redelijk geïsoleerd gelegen van grotere steden in de Amerikaanse Rust Belt. Een industriestadje dat zijn beste tijd gehad heeft. Veel fabrieken zijn reeds gesloten en heel wat anderen staan op het punt dicht te gaan, of te verhuizen naar landen waar fabriekseigenaars meer mensen kunnen laten werken voor minder dollars. Veel gezinnen en jonge mensen zijn al weggetrokken, veel winkels zijn reeds dichtgespijkerd, en zij die nog overblijven doen dat omdat ze simpelweg nergens anders heen kùnnen.
De protagonisten uit de 10 liedjes van Darkness zitten allemaal vast. Sommigen zijn nog hoopvol (Badlands), op het wanhopige af zelfs (The Promised Land), maar de meeste voelen zich gevangen in hun eigen vel, en bovendien hebben ze stuk voor stuk een beroerde relatie met hun vader (Adam Raised A Cain), of met hun werkomgeving (Factory), al hebben ze bijna allemaal ook wel een leuk meisje aan de haak geslagen (Prove It All Night) die al dan niet ook de plaatselijke prostituee is (Candy’s Room).
Niet alleen de songs van Bruce zijn goed opgebouwd. Ook zijn albums zijn dat. En dit geldt vooral voor Born To Run, en Darkness natuurlijk. Dat heeft alles te maken met de ‘4 corners’-strategie die onze beste vriend toen toepaste: elke plaatkant begint met een hoopvolle song waarin de protagonist zijn slechte omstandigheden te boven lijkt te komen, maar eindigt met een nummer waarin diezelfde omstandigheden alle hoop verzwelgen tot er niks meer overblijft. Kijk zelf maar eens na!
Racing dan, is het einde van kant 1 van magnum opus Darkness, dus hebben we hier inderdaad te maken met een nummer waarin we de wereld van de hoofdfiguur leren kennen net voordat het laatste restje hoop hem ontglipt (of net erna, met die dingen weet je het nooit natuurlijk). Hij zet zijn leven elke week op het spel in gevaarlijke dragraces, en zijn meisje kan dat steeds minder appreciëren. Tegelijkertijd doet hij het niet alleen om haar financieel te kunnen ondersteunen, maar ook voor hemzelf, omdat het verder maar saai is in zijn leventje. Ja, dan zit je wel met een dilemma.
Mijn tekstje wordt wel heel erg lang zo, dus over het muzikale luik zal ik kort proberen zijn: die is echt fantastisch, vooral de troosteloze outro is eigenlijk bijna te mooi om waar te zijn en kan wat mij betreft niet lang genoeg duren (gelukkig wordt ie vaak lang uitgerokken). Is een buigsmiley hier op zijn plaats? Nee. Het moeten er drie zijn, minstens!
Cosmic kid:
Sorry voor de lengte, Arthur. Ik begon met schrijven en de woorden rolden uit mijn toetsenbord. Ik kon nauwelijks stoppen
Racing In The Street:
Een nummer als rode wijn. Het duurt even voor je de volle en tegelijkertijd subtiele smaak leert waarderen en als dat gelukt is openbaart zich een rijkdom voor je. Racing In The Street is natuurlijk het vervolg op Thunder Road en de voorganger van The River. Hoe mooi is het dan dat wij Thunder Road en Racing In The Street heel netjes op 1 en 2 hebben gezet. Geloof het of niet, dit is wel stom toeval geweest.
Racing behandelt klassieke Springsteenthema's zoals auto's, het arbeidersleven en gebroken beloften.
Tot dusver niets nieuws. Het gebeurt echter met een diepgang die nergens gehaald wordt in zijn oeuvre. Ook knipoogt Bruce zeer duidelijk naar de rock 'n roll van de jaren 60. Het eerbetoon aan "Dancing In The Street" is niet te missen en ook zitten er verwijzingen naar The Beach Boys, Van Morrisson en The Animals.
Racing toont de schaduwkant van Thunder Road en laat ons zien wat er van Mary en haar held is geworden. Je kan wel wegrijden en het geluk elders zoeken en wat als dat niet gevonden wordt? Dan kan je je toevlucht zoeken in zomerse straatraces terwijl je lief met tranen in de ogen en verwoeste dromen op je wacht, terwijl ze kijkt alsof ze wenste nooit geboren te zijn. Voor het eerst beschrijft Bruce de gebeurtenissen ook vanuit vrouwelijk perspectief.
Vanaf het moment dat ik oud genoeg was om bovenstaande te beseffen, heeft Racing me gegrepen en nooit meer los gelaten. Racing is waarschijnlijk de reden dat Darkness On The Edge Of Town voor altijd op 1 zal staan in mijn albumlijstje.
Wie een stukje over Racing In The Street schrijft, ontkomt er niet aan om het outro benoemen. Dit is hemeltergend mooi en is in de loop der jaren alleen maar mooier geworden. Een ieder die dit live heeft mogen meemaken, weet waarschijnlijk precies wat ik bedoel. Persoonlijk hoogtepunt was Nijmegen 2013. Vanaf het laatste couplet rolden de tranen over mijn wangen en deze stopten pas na de minutenlange coda toen "The Promised Land" werd ingezet. Zonder in detail te willen treden (we zijn dan wel onder elkaar en toch hou ik sommige dingen nog graag voor me) kwamen er op dat moment allerlei emoties los van de gebeurtenissen die mijn vrouw en ik de jaren daarvoor hadden meegemaakt. Racing was op dat moment het juiste nummer op het juiste moment in de hoop dat "wij ook onze zonden van onze handen konden spoelen".
Born To Run levert de grootste energiekick, Thunder Road mijn meest dierbare nummer terwijl Racing In The Street mijn meest emotionele Bruce lied is.
PS. Tijdens de meeste 1978 concerten werd Racing gespeeld in combinatie met Thunder Road en Jungleland. Mooier dan dat wordt het nooit.
PS 2: het doet me wel weer beseffen hoe bevoorrecht we waren in Den Haag (2016): Racing, Thunder Road en Jungleland in 1 setlist.
Racing In The Street:
Een nummer als rode wijn. Het duurt even voor je de volle en tegelijkertijd subtiele smaak leert waarderen en als dat gelukt is openbaart zich een rijkdom voor je. Racing In The Street is natuurlijk het vervolg op Thunder Road en de voorganger van The River. Hoe mooi is het dan dat wij Thunder Road en Racing In The Street heel netjes op 1 en 2 hebben gezet. Geloof het of niet, dit is wel stom toeval geweest.
Racing behandelt klassieke Springsteenthema's zoals auto's, het arbeidersleven en gebroken beloften.
Tot dusver niets nieuws. Het gebeurt echter met een diepgang die nergens gehaald wordt in zijn oeuvre. Ook knipoogt Bruce zeer duidelijk naar de rock 'n roll van de jaren 60. Het eerbetoon aan "Dancing In The Street" is niet te missen en ook zitten er verwijzingen naar The Beach Boys, Van Morrisson en The Animals.
Racing toont de schaduwkant van Thunder Road en laat ons zien wat er van Mary en haar held is geworden. Je kan wel wegrijden en het geluk elders zoeken en wat als dat niet gevonden wordt? Dan kan je je toevlucht zoeken in zomerse straatraces terwijl je lief met tranen in de ogen en verwoeste dromen op je wacht, terwijl ze kijkt alsof ze wenste nooit geboren te zijn. Voor het eerst beschrijft Bruce de gebeurtenissen ook vanuit vrouwelijk perspectief.
Vanaf het moment dat ik oud genoeg was om bovenstaande te beseffen, heeft Racing me gegrepen en nooit meer los gelaten. Racing is waarschijnlijk de reden dat Darkness On The Edge Of Town voor altijd op 1 zal staan in mijn albumlijstje.
Wie een stukje over Racing In The Street schrijft, ontkomt er niet aan om het outro benoemen. Dit is hemeltergend mooi en is in de loop der jaren alleen maar mooier geworden. Een ieder die dit live heeft mogen meemaken, weet waarschijnlijk precies wat ik bedoel. Persoonlijk hoogtepunt was Nijmegen 2013. Vanaf het laatste couplet rolden de tranen over mijn wangen en deze stopten pas na de minutenlange coda toen "The Promised Land" werd ingezet. Zonder in detail te willen treden (we zijn dan wel onder elkaar en toch hou ik sommige dingen nog graag voor me) kwamen er op dat moment allerlei emoties los van de gebeurtenissen die mijn vrouw en ik de jaren daarvoor hadden meegemaakt. Racing was op dat moment het juiste nummer op het juiste moment in de hoop dat "wij ook onze zonden van onze handen konden spoelen".
Born To Run levert de grootste energiekick, Thunder Road mijn meest dierbare nummer terwijl Racing In The Street mijn meest emotionele Bruce lied is.
PS. Tijdens de meeste 1978 concerten werd Racing gespeeld in combinatie met Thunder Road en Jungleland. Mooier dan dat wordt het nooit.
PS 2: het doet me wel weer beseffen hoe bevoorrecht we waren in Den Haag (2016): Racing, Thunder Road en Jungleland in 1 setlist.
8
cosmic kid (moderator)
geplaatst: 25 maart 2019, 20:19 uur
Inderdaad vanavond een dubbelslag. We wilden jullie en onszelf niet nog langer laten wachten op de ontknoping. De nummer 1 was voor ons vanaf het allereerste moment een no-brainer. Over elke andere positie waren we het misschien in meer of mindere mate oneens. Deze stond vast.
1. THUNDER ROAD
Album: Born To Run
Paddy:
(uit mijn licht aangepaste stukje bij het album Born To Run; nog steeds relevant en nog steeds elk woord waar):
In de loop der jaren is Thunder road uitgegroeid tot mijn meest dierbare song aller tijden. Ooit noemde ik het ook het beste nummer aller tijden. Die kwalificatie wil ik echter geen enkel nummer meer geven. Meest dierbare song aller tijden dekt wel de lading. Bruce omschreef Thunder road ooit als een invitatie tot de rest van het album, in mijn ogen is het veel meer dan dat. Thunder road is een invitatie tot het complete werk van Bruce. Alles zit hierin: een kwetsbaar, geprezen en zeer herkenbaar intro, een herkenbaar E-Street Band geluid, een ijzersterk outto dat maar door lijkt te gaan en een uitstekende tekst waarvan elk woord raak is. Net zoals Arthur hieronder schrijft, ontdekte ik pas een paar jaar geleden dat Thunder Road geen herhaling kent. Bij de bespreking van zijn Top 100 was het itchy die me daarop attendeerde, een verlaat dankjewel daarvoor.
Wat Thunder road verder voor heeft op andere Bruce songs, is het dat het in elke uitvoering overeind blijft. De studio-versie is de rommeligste en heeft toch een overtuigende zeggingskracht. De diverse live-uitvoeringen zijn even schitterend als legendarisch, de 1975-uitvoering voorop. Als begeleidend filmpjes heb ik gekozen voor die legendarische opname & voor de uitvoering uit 2012. Bruce weet, als gearriveerde mega-ster, de kwetsbaarheid van het nummer hand in hand te laten gaan met een zelfverzekerde uitstraling waarbij het publiek van 60.000 man doodstil uit zijn hand eet. Wat rest, en altijd zal resten, zijn de meest bewaarheid geworden slotzinnen uit rock 'n roll geschiedenis: "It's a town full of losers and I'm pulling out here to win."
Arthur:
Niet alleen mijn favoriete Bruce-song (ja, ook in het album-departement slaag ik erin een keuze te maken) maar zelfs één van mijn favoriete nummers tout court, misschien wel dé favoriet. En dan worden woorden plots frustrerend ontoereikend om uit te drukken hoe favoriet precies. Ziehier mijn moedige poging:
De eerste keer dat ik de Hammersmith Odeon-verise van Thunder Road hoorde, staat bij mij nog altijd te boek als een van de meest indrukwekkende muziekmomenten uit mijn leven. Ik was 13, nog niet heel veel gewend op het vlak van live-versies van nummers die ik al kende, en gebeurde via, hoe kan het ook anders, Youtube. Helemaal gevloerd was ik, deze versie klonk tegelijkertijd zowel helemaal anders als helemaal hetzelfde als de studioversie, en tegelijkertijd ook een flink stuk beter. Mijn mond smakte nog net niet tegen de vloer geloof ik. Het was het begin van mijn ontdekkingstocht door het live-werk van de baas, en bovendien was dit het moment waarop Thunder Road zich comfortabel nestelde aan de top van mijn voedselketen der Bruce Springsteen-nummers. En daar is ie nooit meer verdwenen.
Meer nog dan eender welke ander Bruce-kraker is dit een tot in de perfectie opgebouwde dolle achtbaanrit van een nummer. Dat In Dreams van Roy Orbison (die in het eerste couplet ook nog even genamechecket wordt) de grote inspiratiebron was, valt af te leiden uit het feit dat in beide nummers geen enkel stuk herhaald wordt, het is gewoon opbouwen en opbouwen en opbouwen naar een geweldige emotionele climax. En het zotte van al is, dat dit gebeurt zonder dat je dat als luisteraar meteen doorhebt. Meestal hebben nummers wat herhaling nodig om zich vast te zetten in het hoofd van de luisteraars, maar Thunder Road is eigenlijk zodanig pakkend, en elk onderdeel is op zichzelf zo meeslepend en catchy, dat het zelfs een paar jaar geduurd heeft voor ik de onorthodoxe songstructuur opmerkte. Dat zal zo rond luisterbeurt 100000 geweest zijn, want er is in mijn leven amper een nummer geweest dat ik vaker gehoord heb. En altijd met evenveel plezier.
Voor mij dus de enige terechte nummer 1, al stond deze top 200 vol prachtsongs. Bedankt voor het meelezen, allemaal. En nog is het hier niet gedaan in dit topic. Climb in back, heaven's waiting down on the tracks.
Beste allen, voordat jullie nog mogen genieten van de 1975 uitvoering van dit prachtige nummer, van mijn dierbaarste lied wil ik jullie bedanken voor het meelezen, voor het meestemmen, voor het vele commentaar wat wij kregen als een nummer te hoog of te laag stond. Bovenal bedankt, ArthurDZ, mijn trouwe Bruce-compagnon op deze magische reis die we iets meer dan een jaar geleden begonnen. Later deze week beginnen we aan de terugreis en gaan we kriskas en volledig willekeurig door de andere Bruce-nummers heen. Maar eerst, eerst moeten we Mary nog ophalen. Ze wacht op ons op de veranda.
1. THUNDER ROAD
Album: Born To Run
Paddy:
(uit mijn licht aangepaste stukje bij het album Born To Run; nog steeds relevant en nog steeds elk woord waar):
In de loop der jaren is Thunder road uitgegroeid tot mijn meest dierbare song aller tijden. Ooit noemde ik het ook het beste nummer aller tijden. Die kwalificatie wil ik echter geen enkel nummer meer geven. Meest dierbare song aller tijden dekt wel de lading. Bruce omschreef Thunder road ooit als een invitatie tot de rest van het album, in mijn ogen is het veel meer dan dat. Thunder road is een invitatie tot het complete werk van Bruce. Alles zit hierin: een kwetsbaar, geprezen en zeer herkenbaar intro, een herkenbaar E-Street Band geluid, een ijzersterk outto dat maar door lijkt te gaan en een uitstekende tekst waarvan elk woord raak is. Net zoals Arthur hieronder schrijft, ontdekte ik pas een paar jaar geleden dat Thunder Road geen herhaling kent. Bij de bespreking van zijn Top 100 was het itchy die me daarop attendeerde, een verlaat dankjewel daarvoor.
Wat Thunder road verder voor heeft op andere Bruce songs, is het dat het in elke uitvoering overeind blijft. De studio-versie is de rommeligste en heeft toch een overtuigende zeggingskracht. De diverse live-uitvoeringen zijn even schitterend als legendarisch, de 1975-uitvoering voorop. Als begeleidend filmpjes heb ik gekozen voor die legendarische opname & voor de uitvoering uit 2012. Bruce weet, als gearriveerde mega-ster, de kwetsbaarheid van het nummer hand in hand te laten gaan met een zelfverzekerde uitstraling waarbij het publiek van 60.000 man doodstil uit zijn hand eet. Wat rest, en altijd zal resten, zijn de meest bewaarheid geworden slotzinnen uit rock 'n roll geschiedenis: "It's a town full of losers and I'm pulling out here to win."
Arthur:
Niet alleen mijn favoriete Bruce-song (ja, ook in het album-departement slaag ik erin een keuze te maken) maar zelfs één van mijn favoriete nummers tout court, misschien wel dé favoriet. En dan worden woorden plots frustrerend ontoereikend om uit te drukken hoe favoriet precies. Ziehier mijn moedige poging:
De eerste keer dat ik de Hammersmith Odeon-verise van Thunder Road hoorde, staat bij mij nog altijd te boek als een van de meest indrukwekkende muziekmomenten uit mijn leven. Ik was 13, nog niet heel veel gewend op het vlak van live-versies van nummers die ik al kende, en gebeurde via, hoe kan het ook anders, Youtube. Helemaal gevloerd was ik, deze versie klonk tegelijkertijd zowel helemaal anders als helemaal hetzelfde als de studioversie, en tegelijkertijd ook een flink stuk beter. Mijn mond smakte nog net niet tegen de vloer geloof ik. Het was het begin van mijn ontdekkingstocht door het live-werk van de baas, en bovendien was dit het moment waarop Thunder Road zich comfortabel nestelde aan de top van mijn voedselketen der Bruce Springsteen-nummers. En daar is ie nooit meer verdwenen.
Meer nog dan eender welke ander Bruce-kraker is dit een tot in de perfectie opgebouwde dolle achtbaanrit van een nummer. Dat In Dreams van Roy Orbison (die in het eerste couplet ook nog even genamechecket wordt) de grote inspiratiebron was, valt af te leiden uit het feit dat in beide nummers geen enkel stuk herhaald wordt, het is gewoon opbouwen en opbouwen en opbouwen naar een geweldige emotionele climax. En het zotte van al is, dat dit gebeurt zonder dat je dat als luisteraar meteen doorhebt. Meestal hebben nummers wat herhaling nodig om zich vast te zetten in het hoofd van de luisteraars, maar Thunder Road is eigenlijk zodanig pakkend, en elk onderdeel is op zichzelf zo meeslepend en catchy, dat het zelfs een paar jaar geduurd heeft voor ik de onorthodoxe songstructuur opmerkte. Dat zal zo rond luisterbeurt 100000 geweest zijn, want er is in mijn leven amper een nummer geweest dat ik vaker gehoord heb. En altijd met evenveel plezier.
Voor mij dus de enige terechte nummer 1, al stond deze top 200 vol prachtsongs. Bedankt voor het meelezen, allemaal. En nog is het hier niet gedaan in dit topic. Climb in back, heaven's waiting down on the tracks.
Beste allen, voordat jullie nog mogen genieten van de 1975 uitvoering van dit prachtige nummer, van mijn dierbaarste lied wil ik jullie bedanken voor het meelezen, voor het meestemmen, voor het vele commentaar wat wij kregen als een nummer te hoog of te laag stond. Bovenal bedankt, ArthurDZ, mijn trouwe Bruce-compagnon op deze magische reis die we iets meer dan een jaar geleden begonnen. Later deze week beginnen we aan de terugreis en gaan we kriskas en volledig willekeurig door de andere Bruce-nummers heen. Maar eerst, eerst moeten we Mary nog ophalen. Ze wacht op ons op de veranda.
1
geplaatst: 25 maart 2019, 20:27 uur
En dan nu...stemmen maar! De stempercentages van de top 5 maak ik morgen of woensdag bekend, zodat we dan ook de eindstand van de Bossmeter top 200 kennen! Daarna gaan we inderdaad nog even door, en gaan we met zijn allen kijken of Paddy en ik nog nummers ten onrechte vergeten opnemen zijn (vast wel 
)!
Over cosmic kid gesproken... Jou wil ik uiteraard ook bedanken voor je gezelschap op deze Bruce-reis! Niet slecht gedaan voor twee tramps like us
En uiteraard ook een dikke dankjewel aan alle trouwe en minder trouwe stemmers. Zonder jullie was dit topic echt heel zielig geweest!
Laten we hier samen nog een paar maanden plezier maken alsof we de E-Street Band op een podium zijn!
)! Over cosmic kid gesproken... Jou wil ik uiteraard ook bedanken voor je gezelschap op deze Bruce-reis! Niet slecht gedaan voor twee tramps like us
En uiteraard ook een dikke dankjewel aan alle trouwe en minder trouwe stemmers. Zonder jullie was dit topic echt heel zielig geweest!
Laten we hier samen nog een paar maanden plezier maken alsof we de E-Street Band op een podium zijn!
2
geplaatst: 25 maart 2019, 20:33 uur
Mooi dat Thunder Road op 1 staat. Ook mijn favoriet (geworden).
Racing 9,5
Thunder Road 10
Racing live op het Malieveld was inderdaad echt schitterend. Ook mooier dan menig eerdere liveversie van het nummer door de jaren heen. Prachtig uitgerekt outro van Bittan. Fikse brok in de keel derhalve. Studio-opname vind ik daarentegen wat mat als je het daartegen afzet. Het mist net dat magische. Ja, dat kan wel van meer Springsteen songs worden gezegd, maar Racing heeft er vooral mee te kampen door dat verlengde outro. Nog steeds een magistrale compositie natuurlijk.
Thunder Road is echt een anthem. Prachtige beeldspraak, onorthodoxe opbouw (goed dat jullie dat nog aanstippen) en een fantastische sfeerschets. Die openingszinnen alleen al. ''The screen door slams...(...) like vision she dances across the porch as the radio plays - Roy Orbison singin' for the lonely...'' Voelt een beetje als thuiskomen die song. Verdiende nummer 1.
En heren, bedankt voor al het werk! Vanaf het begin met plezier mee- gelezen en gedaan. 162 pagina's (tot op heden) gevuld, dus een meer dan geslaagd 'projectje', zo kunnen we wel concluderen. Kan niet wachten om meer van Tracks voorbij te zien komen.
Racing 9,5
Thunder Road 10
Racing live op het Malieveld was inderdaad echt schitterend. Ook mooier dan menig eerdere liveversie van het nummer door de jaren heen. Prachtig uitgerekt outro van Bittan. Fikse brok in de keel derhalve. Studio-opname vind ik daarentegen wat mat als je het daartegen afzet. Het mist net dat magische. Ja, dat kan wel van meer Springsteen songs worden gezegd, maar Racing heeft er vooral mee te kampen door dat verlengde outro. Nog steeds een magistrale compositie natuurlijk.
Thunder Road is echt een anthem. Prachtige beeldspraak, onorthodoxe opbouw (goed dat jullie dat nog aanstippen) en een fantastische sfeerschets. Die openingszinnen alleen al. ''The screen door slams...(...) like vision she dances across the porch as the radio plays - Roy Orbison singin' for the lonely...'' Voelt een beetje als thuiskomen die song. Verdiende nummer 1.
En heren, bedankt voor al het werk! Vanaf het begin met plezier mee- gelezen en gedaan. 162 pagina's (tot op heden) gevuld, dus een meer dan geslaagd 'projectje', zo kunnen we wel concluderen. Kan niet wachten om meer van Tracks voorbij te zien komen.
1
geplaatst: 25 maart 2019, 21:47 uur
Racing 10 - sleutelsong in zijn oeuvre
Thunder Road 10 - ook mijn #1
Benieuwd naar de eindstand, het was leuk en af en toe frustrerend, thx!
11 keer een 10 uitgedeeld, aan:
- Little White Lies
- Brothers Under The Bridges (’83)
- Frankie
- This Hard Land
- Backstreets
- No Surrender
- The River
- Darkness On the Edge Of Town
- Jungleland
- Racing In the Street
- Thunder Road
Thunder Road 10 - ook mijn #1
Benieuwd naar de eindstand, het was leuk en af en toe frustrerend, thx!
11 keer een 10 uitgedeeld, aan:
- Little White Lies
- Brothers Under The Bridges (’83)
- Frankie
- This Hard Land
- Backstreets
- No Surrender
- The River
- Darkness On the Edge Of Town
- Jungleland
- Racing In the Street
- Thunder Road
1
geplaatst: 25 maart 2019, 21:50 uur
Racing 9,8
Thunder Road 10
Racing in the Street was hét hoogtepunt in Den Haag, wat een outro. Thunder Road is mijn favoriete nummer van the Boss, echt een anthem waar de levenslust van afspat.
Thunder Road 10
Racing in the Street was hét hoogtepunt in Den Haag, wat een outro. Thunder Road is mijn favoriete nummer van the Boss, echt een anthem waar de levenslust van afspat.
2
johannesA
geplaatst: 25 maart 2019, 22:18 uur
Racing 8,5 mooi nummer, natuurlijk, maar ik hoor het briljante net niet
Thunder Road 9,2 ook ijzersterk, maar toch even minder dan mijn echte Bruce favorieten.
Dit topic is wel zo'n beetje het summum van mijn muzieksmaak. Heb het idee dat alles hierna op musicmeter minder gaat worden. Dat wordt even flink afkicken. Bedankt ArthurDZ en cosmic kid voor dit fijne topic met Springsteen fans!
Thunder Road 9,2 ook ijzersterk, maar toch even minder dan mijn echte Bruce favorieten.
Dit topic is wel zo'n beetje het summum van mijn muzieksmaak. Heb het idee dat alles hierna op musicmeter minder gaat worden. Dat wordt even flink afkicken. Bedankt ArthurDZ en cosmic kid voor dit fijne topic met Springsteen fans!
3
wavanbuuren
geplaatst: 25 maart 2019, 22:42 uur
ArthurDZ 10
cosmic kid 10.
Dank voor jullie tijd en energie en het zijn van een kop van jut als jullie de plank natuurlijk weer eens volledig missloegen volgens de "kenners".
En vooral voor de onvolprezen stukjes waarmee jullie de 200 favorieten hebben ingeleid. Een carrière als schrijver of dichter of beter nog: liedjesschrijver kan altijd nog in overweging worden genomen wat mij betreft.
Arthur: Chapeau!
Cosmic: Chapeau!
cosmic kid 10.
Dank voor jullie tijd en energie en het zijn van een kop van jut als jullie de plank natuurlijk weer eens volledig missloegen volgens de "kenners".
En vooral voor de onvolprezen stukjes waarmee jullie de 200 favorieten hebben ingeleid. Een carrière als schrijver of dichter of beter nog: liedjesschrijver kan altijd nog in overweging worden genomen wat mij betreft.
Arthur: Chapeau!
Cosmic: Chapeau!
2
geplaatst: 25 maart 2019, 22:51 uur
Diepe buiging voor ArthurDZ en cosmic kid!
Ruim een jaar heb ik jullie, soms langs obscure paadjes, gevolgd op een avontuurlijke tocht door het oeuvre van Bruce. Ik heb ervan genoten. En de legendarische uitvoering van Thunder Road in Hammersmith is de perfecte apotheose.
Racing In The Street 9
Thunder Road 10
Ruim een jaar heb ik jullie, soms langs obscure paadjes, gevolgd op een avontuurlijke tocht door het oeuvre van Bruce. Ik heb ervan genoten. En de legendarische uitvoering van Thunder Road in Hammersmith is de perfecte apotheose.
Racing In The Street 9
Thunder Road 10
2
geplaatst: 25 maart 2019, 23:04 uur
Applaus voor ArthurDZ en cosmic kid!
Ik was het niet altijd eens met al jullie keuzes maar heb echt genoten van dit topic en jullie uiteenzettingen over mijn favoriete artiest. Benieuwd naar het vervolg (zijn er echt nog songs van Tracks en Human Touch die nog niet zijn gepasseerd ; )
Ik eindig met mijn scores voor de twee meest perfecte songs uit zijn oeuvre
Racing 10+
Thunder Road 10+
Ik was het niet altijd eens met al jullie keuzes maar heb echt genoten van dit topic en jullie uiteenzettingen over mijn favoriete artiest. Benieuwd naar het vervolg (zijn er echt nog songs van Tracks en Human Touch die nog niet zijn gepasseerd ; )
Ik eindig met mijn scores voor de twee meest perfecte songs uit zijn oeuvre
Racing 10+
Thunder Road 10+
1
geplaatst: 25 maart 2019, 23:37 uur
Dank ArthurDZ & Cosmic Kid voor de organisatie van dit Springsteen topic.
Thunder Road : 8.5
Racing In The Street: 10
Thunder Road : 8.5
Racing In The Street: 10
4
geplaatst: 26 maart 2019, 00:29 uur
Racing in the Street 10
Thunder Road 9.5
Arthur en Cosmic ,
Bedankt voor dit geweldige topic. Het werd een dingetje . Een vast ritueel , waarbij de frustraties soms hoog opliepen in huize Twinpeaks. Frustraties over een nog niet gepost volgend nummer waarbij de gemoederen hier hoog opliepen. Frustraties als er dan een nummer in jullie top 200 belachelijk laag stond (Badlands of zo ?)
Maar ook vreugde. Vreugde om de met liefde geschreven verhalen bij de songs .De persoonlijke notes . Het laten kijken in de ziel ,en vooral de liefde voor het werk van deze baas .
Leuke bijkomstigheid is dat de CEO des huizes hier , ook enthousiast begon mee te doen en zodoende ook wat meer educatie aangaande Bruce meekreeg. Springsteen was voor haar ok , maar echt diep dook ze nooit de albums in.
Na het door mij met een 4 punten voorziene I'm on Fire , waar zij met gemak een 8, 5 aan had kwijt gekund , heb ik haar min of meer de opdracht gegeven om dit topic te gaan volgen en de daar bijbehorende verhalen. Puur om te laten horen dat het geen doodzonde is om een 8.5 te geven aan die oorwurm , maar om te laten beleven dat er zoveel meer is .
Resultaat is dat mijn Tracks Box en mijn remasters van Born To Run , Darkness en The River nu door de auto en het huis slingeren en ik zelfs compleet gezongen coupletten vanuit welke kamer in het huis dan ook hoor schallen.
Om nou te zeggen dat ze het licht heeft gezien zou te ver gaan , maar er gloort tenminste licht aan het eind van de tunnel .
Nogmaals bedankt voor jullie leeuwenkarwei , en we blijven enthousiast meedoen met wat gaat komen.
Thunder Road 9.5
Arthur en Cosmic ,
Bedankt voor dit geweldige topic. Het werd een dingetje . Een vast ritueel , waarbij de frustraties soms hoog opliepen in huize Twinpeaks. Frustraties over een nog niet gepost volgend nummer waarbij de gemoederen hier hoog opliepen. Frustraties als er dan een nummer in jullie top 200 belachelijk laag stond (Badlands of zo ?)
Maar ook vreugde. Vreugde om de met liefde geschreven verhalen bij de songs .De persoonlijke notes . Het laten kijken in de ziel ,en vooral de liefde voor het werk van deze baas .
Leuke bijkomstigheid is dat de CEO des huizes hier , ook enthousiast begon mee te doen en zodoende ook wat meer educatie aangaande Bruce meekreeg. Springsteen was voor haar ok , maar echt diep dook ze nooit de albums in.
Na het door mij met een 4 punten voorziene I'm on Fire , waar zij met gemak een 8, 5 aan had kwijt gekund , heb ik haar min of meer de opdracht gegeven om dit topic te gaan volgen en de daar bijbehorende verhalen. Puur om te laten horen dat het geen doodzonde is om een 8.5 te geven aan die oorwurm , maar om te laten beleven dat er zoveel meer is .
Resultaat is dat mijn Tracks Box en mijn remasters van Born To Run , Darkness en The River nu door de auto en het huis slingeren en ik zelfs compleet gezongen coupletten vanuit welke kamer in het huis dan ook hoor schallen.
Om nou te zeggen dat ze het licht heeft gezien zou te ver gaan , maar er gloort tenminste licht aan het eind van de tunnel .
Nogmaals bedankt voor jullie leeuwenkarwei , en we blijven enthousiast meedoen met wat gaat komen.
* denotes required fields.