12. Courtney Barnett - Need a Little Time (19 punten, 5 keer genoemd)
(genomineerd door Choconas, nummer 1 van Choconas en johan de witt)




Het is dat Courtney meer dan genoeg lof ontvangt op deze website, anders zou je bijna medelijden met haar krijgen. Dit is de tweede maand op rij dat ze als laatste eindigt in de maandfinale. In de eerste maand was er voor Nameless, Faceless zelfs een licht bedroevende score (8 punten), dus er zit in ieder geval flinke progressie in. Eén lijstje had haar naar een zevende plek kunnen laten klimmen. De maandfinale werd niet zonder slag of stoot gehaald. De reguliere ladder ging nog wel aardig, maar in de finaleladder moesten de #1-noteringen de doorslag geven. Nu kreeg ze weer veel hoge noteringen, maar ontbrak het qua noteringen aan kwantiteit.

11. Anderson .Paak - 'Til It's Over (20 punten, 7 keer genoemd)
(genomineerd door Edgar18, nummer 1 van charlotte2807)



Eén plaats hoger en één puntje meer; daar vinden we Anderson .Paak. In eerste instantie was dit nummer alleen nog te horen in een reclamespot van Apple. Of moet ik het toch gewoon een videoclip noemen? Het is een charmante clip, waarin we de beeldschone FKA twigs zien dansen op dit nummer. Brandon Paak Anderson, zoals hij volledig heet, heeft grootse plannen voor 2018. Er zullen twee albums uitgebracht worden - eentje onder eigen naam en eentje onder de naam van zijn band The Free Nationals - en er is een uitgebreide tour gepland. Het begin is er, want deze single is niet onopgemerkt gebleven. Anderson ging met het laagste stempercentage naar de finale, dus deze elfde plek lag in de lijn der verwachting.

10. Lucy Dacus - Addictions (21 punten, 7 keer genoemd)
(genomineerd door en nummer 1 van stardust_be)



Net als Courtney Barnett scoort Lucy Dacus hier ook haar tweede maandfinale op rij. Voor Dacus is dit wel allemaal nieuw terrein, dus zo'n prestatie is niet niks. Dat Addictions het dan wat minder doet dan Night Shift, dat mag de pret niet drukken. Misschien hadden sommigen wat meer verwacht, aangezien Addictions beide ladders won, maar dat was wel telkens zeer nipt. Het enige nummer dat ze destijds versloeg, maar nu boven zich moet dulden, is Some Kind of Game van Against All Logic.

9. Wolf Alice - Formidable Cool [Edit] (22 punten, 7 keer genoemd)
(automatisch genomineerd, nummer 1 van nelis)



Terwijl Wolf Alice meedoet aan De Finale van De Grote Finale van Song van het Jaar 2017 en een goede kans maakt op die titel, doen ze er als een soort van toetje nog een extra maandfinale bij. Formidable Cool is afkomstig van het succesalbum van vorig jaar, maar werd (enigszins aan de late kant) nog uitgebracht als single in 2018. Wel in een zogenaamde "edit", al lijken de verschillen tussen deze versie en de albumversie miniem. Ach, een kniesoor die daar over valt. In de finaleladders haalde Formidable Cool [Edit] nog het derde stempercentage. Een kleine tegenvaller dus, maar daar moet ik dan bij vermelden dat ze met één lijstje extra op de vierde plek hadden kunnen staan. En de band en haar fans vinden dit natuurlijk bijzaak, want het draait voor Wolf Alice allemaal om de titel Song van het Jaar 2017.

8. Flying Horseman - Bright Light (23 punten, 11 keer genoemd)
(genomineerd door Teunnis)



We hebben de bottom-4 al achter de rug en hier vinden we pas het eerste nummer zonder #1-noteringen. En gek genoeg is dit niet de enige. Flying Horseman is een ban uit Antwerpen, met als frontman Bert Dockx. Die leerde we hier als eerste kennen met zijn andere project, Dans Dans. De gelijkenissen zijn te horen aan Dockx' karakteristieke gitaarspel. De albums van beide projecten worden op deze site (en in diverse Belgische media) op handen gedragen. Het nieuwste album, Rooms / Ruins, krijgt de laagste beoordeling op MuMe, maar dat is nog steeds goed voor 3,95*. Het is ook niet voor niks dat de leadsingle Deep Earth al 29e wist te worden in De Grote Finale van Song van het Jaar 2017. Bright Light doet het qua presteren in de maandfinale al direct een stuk beter - Deep Earth moest het via de Voorronde doen - dus wie weet wat er nog in zit voor Flying Horseman in deze editie. Overigens is dit niet hun beste maandprestatie. In december 2015 werd Faithfully Yours vijfde.

Jammer, ik had Anderson .Paak hoger verwacht. Daarentegen had ik A.A.L. en Idris Ackamoor niet zo hoog verwacht, dus dat is mooi meegenomen

7. Sons of Kemet - My Queen Is Harriet Tubman (23 punten, 8 keer genoemd)
(genomineerd door Masimo)



Hier dan de tweede #1-loze finalist. Dat is toch wel opmerkelijk voor zo'n opmerkelijk nummer dat ook nog eens gewoon uitstekend scoort. Wellicht dat de jazz-concurrent wat punten van Sons of Kemet heeft afgesnoept. Het is trouwens wel opvallend hoe My Queen Is Harriet Tubman heeft gepresteerd door de maand heen. In een ladder met zware concurrentie laat het o.a. Jon Hopkins en mede-jazzfinalist Idris Ackamoor & The Pyramids achter zich. Om vervolgens in de finaleladder erbij uit geknikkerd te worden, door achter Wolf Alice en Courtney Barnett te eindigen. Ik lees overigens nu pas dat de bandleider van dit jazzgezelschap Shabaka Hutchings van Shabaka and the Ancestors is. En mijn mond viel nog wat verder open toen ik las dat Shabaka Hutchings ook bandlid is van Melt Yourself Down en The Comet Is Coming - nog twee bands die we hier wel eens zijn tegengekomen.

6. CHVRCHES feat. Matt Berninger - My Enemy (25 punten, 7 keer genoemd)
(automatisch genomineerd, nummer 1 van dumb_helicopter en Gretz)



CHVRCHES en Matt Berninger (The National) is een garantie voor een hit op deze website. Sinds vorige week is My Enemy zelfs de #1 in de MuMeAfrekening. Over anderhalve maand komt de band met hun derde album met de titel Love Is Dead. Vorige maand deed de leadsingle al mee, maar die viel duidelijk minder in de smaak dan My Enemy. Nu halen ze wel de maandfinale en zelfs het linkerrijtje. Het is net geen record voor de Schotten, want in september 2013 werd Lies vijfde. Hun grootste successen behaalde ze natuurlijk met The Mother We Share (4e in Song van het Jaar 2013, twee keer finalist De Witte Trui), maar gek genoeg wist dat nummer niet in de maandfinale te komen. Nu is de start beter en er komt nog een heel album aan.

5. Young Fathers - Toy (25 punten, 8 keer genoemd)
(genomineerd door Dance Lover, nummer 1 van 123poetertjes, Dance Lover en Ploppesteksel)



Opnieuw tijd voor Schotten, dit keer de hiphopgroep Young Fathers. Hun carrière leek beetje bij beetje in de slop te komen, want na hun eerste twee bejubelde EP's (TAPE ONE en TAPE TWO) werd het debuutalbum al minder enthousiast ontvangen en de moeilijke tweede was duidelijk een moeilijke tweede. Maar de eerste signalen wijzen erop dat ze zich met Cocoa Sugar weer enigszins hebben herpakt. Zowel het albumgemiddelde als deze vijfde plek zijn een vooruitgang ten opzichte van het vorige album. Overigens wijst alles erop dat er nog betere (lees: populairdere) nummers op het album staan. Dus misschien zit er volgende maand nog meer in.

4. Idris Ackamoor & The Pyramids - Message to My People (26 punten, 9 keer genoemd)
(genomineerd door Ataloona, nummer 1 van Ataloona en Teunnis)



Heerlijk toch, hoe een nummer op een album met nul stemmen van een artiest met in totaal vijf stemmen gewoon met de grote namen mee kan doen in dit spel. Het verhaal van Idris Ackamoor is dan ook geen normale. Begin jaren '70 richtte hij The Pyramids op en onder die naam zijn er een paar platen uitgebracht, maar bovenal richtte ze zich op toeren door Afrika. Dat bracht ze niet heel veel faam en in 1977 stopte de band ermee. Maar ze zijn toch niet onopgemerkt gebleven en vooral sinds de 21e eeuw is de interesse in de band groter dan ooit. Ze besloten daarom weer samen te komen en sindsdien zijn er alweer een paar nieuwe albums uitgebracht. Message to My People van het nieuwste album weet dit topic te bereiken en de kenners hier ( ) herkennen kwaliteit natuurlijk direct. Met deze vierde plek is Message to My People "best of the rest". Het podium lag theoretisch nog binnen het bereik van één lijstje.

Dit lijkt me licht overtrokken. Of ben ik een fanboy?

Daar lees ik nogal wat stellingen van mezelf. Waar doel je precies op? Overigens goede kans dat ik fout zit, want ik ben geen fanboy en ga af op zeer beperkte bronnen. Ik heb zelf in ieder geval een beetje het gevoel van niet ingeloste belofte bij Young Fathers.

Ik vond het inderdaad ook wat overtrokken.

En ik helemaal niet! De waarheid ligt waarschijnlijk ergens in het midden (bij Anthony Fantano)

Nja, ze hebben toentertijd de Mercury Prize gewonnen met DEAD - da's niet niks. Volgens mij deed 'White Men ...' het ook best goed.

Vond het trouwens een sterke finale! Geinig dat Idris Ackamoor letterlijk en figuurlijk een nummer van de lange adem bleek - in de openingsladder onder Sons of Kemet geëindigd, maar nu met afstand de jazzwinnaar. Erg mooie notering in ieder geval!

Nu duimen voor Hopkins...

Onze geliefde meloen heeft natuurlijk altijd gelijk. ?

3. Against All Logic - Some Kind of Game (31 punten, 10 keer genoemd)
(genomineerd door Titmeister, nummer 1 van Arrie)



Als je niet beter weet, zou je zeggen "weer een complete onbekende!" Niets is minder waar, want Against All Logic is een alias waaronder Nicolas Jaar sinds 2012 af en toe wat werk uitbrengt. En als Nicolas Jaar je nog niks zegt, dan moet de naam Darkside toch wel een belletje doen rinkelen. Als Against All Logic, a.k.a. A.A.L., maakt Jaar wat meer dansbare, soulvollere nummers. Dat Some Kind of Game hier derde wordt en met zo'n hoge score is toch wel dé verrassing van deze maandfinale. In de finaleladder verloren ze nota bene van Lucy Dacus. Ik ben benieuwd of hij nu vaker als onder dit alias muziek gaat uitbrengen en misschien ook wel gaat optreden. Het publiek lijkt het graag te willen.

Ik zie nu trouwens dat de MuMe-gemiddeldes van de Young Fathers-albums vrij laag liggen, merkwaardig wel, wellicht doelt Teun daarop? Volgens mij zijn de albums toch goed ontvangen. En ik wil ook nog de uitstekende liveshows benoemen.

Oh ja, dat wist ik. Zeg ik nu. Ach, volgens mij rectificatie genoeg zo

Dat wil ik ook nog even onderstrepen: vrijdag voor de derde keer live gezien en wederom van m'n sokken geblazen... Tot nog toe de beste liveact die ik al aan het werk heb gezien

2. Jon Hopkins - Emerald Rush (32 punten, 12 keer genoemd)
(genomineerd door Edgar18, nummer 1 van Edgar18, Masimo en Titmeister)



Het was een bittere pil voor Jon Hopkins. Vijf minuten voor de initiële deadline stond hij nog fier bovenaan, maar uitgerekend de spelleider moest last-minute roet in het eten gooien. En als extra trap na, plaatste diezelfde user hem ook nog eens op de zesde plek, net geen punten. Het had zo mooi kunnen zijn: vijf jaar nadat de leadsingle van zijn vorige album, Immunity, verraste met de maanwinst, had Hopkins hier hetzelfde willen doen met de leadsingle van het aankomende album, Singularity. Emerald Rush klinkt zoals we hem vijf jaar geleden voor het laatst op een album hoorde. Never change a winning team, moet hij gedacht hebben. En ik geef hem geen ongelijk. Normaal zou zo'n fijn nummer ook van mij punten krijgen, maar nu waren er net even vijf nog betere nummers. Emeral Rush floreerde in het aantal noteringen, maar de uiteindelijke winnaar had net even iets fanatiekere fans.

1. Anna von Hausswolff - Ugly and Vengeful (33 punten, 9 keer genoemd)
(genomineerd door DjFrankie, nummer 1 van Arno, Cervantes, DjFrankie en wibro)



Waar Hopkins na goud nu ook zijn eerste zilveren medaille heeft, daar geldt voor Anna von Hausswolff de omgekeerde route: na zilver, nu ook goud! En dat mogelijk met het allerlangste nummer van alle maandwinnaars (iemand zin om dat uit te zoeken?) Ugly and Vengeful is het hart van het nieuwe album, Dead Magic. In het midden gepositioneerd en meer dan een kwartier lang. Het heeft alles waar je bij Von Hausswolff op hoopt. Bovenal is het eigenlijk gewoon doodeng om te luisteren en is zo'n luisterbeurt elke keer weer een klap op je ziel. Zoals gezegd haalde ze eerder al zilver en dat is vrij kort geleden. Eind vorig jaar kwam al het eerste nummer van het album uit, The Mysterious Vanishing of Electra, en werd toen tweede in de maandfinale van november. Datzelfde nummer staat nu zelfs in De Finale van De Grote Finale en maakt dus kans op de titel Song van het Jaar 2017. Het zijn hoogtijdagen voor de Zweedse, een maandtitel hier, een finale daar en loftuitingen overal. En wie weet wat deze titel voor boost geeft aan The Mysterious Vanishing of Electra voor Song van het Jaar 2017..?

De top-20 van de maand februari:

1. Anna von Hausswolff - Ugly and Vengeful
2. Jon Hopkins - Emerald Rush
3. Against All Logic - Some Kind of Game
4. Idris Ackamoor & The Pyramids - Message to My People
5. Young Fathers - Toy
6. CHVRCHES feat. Matt Berninger - My Enemy
7. Sons of Kemet - My Queen Is Harriet Tubman
8. Flying Horseman - Bright Light
9. Wolf Alice - Formidable Cool [Edit]
10. Lucy Dacus - Addictions
11. Anderson .Paak - 'Til It's Over
12. Courtney Barnett - Need a Little Time
13. Lorde feat. Run the Jewels - Supercut [El-P Remix]
14. Janelle Monáe - Make Me Feel
15. Alela Diane - Ether & Wood
16. Loma - Black Willow
17. MGMT - One Thing Left to Try
18. MGMT - Me & Michael
19. Janelle Monáe - Django Jane
20. Neana - Neans Anthem

Prachtwinnaar! Ook blij met de noteringen van Jaar en Ackamoor.

Mooie top 20! Knap werk weer, Teun!

Some Kind of Game op 3, dat ik niet verwacht

Jammer van Von Hausswolff op 1. Heb het nummer nu 3x doorgeworsteld en ik kan er echt helemaal niks mee. Kan me ook niet aan de indruk ontworstelen dat de aanwezigheid van A.A.L. in de finale Hopkins de overwinning heeft gekost...

Inderdaad een prachtwinnaar maar de nummer 3 van All Against Logic mag er ook zijn. Ben nu het betreffende album aan het beluisteren en dat klinkt helemaal niet slecht.

Dank Teun!

Of andersom...

Mooie stukjes weer Teun! Ik zou je daarmee nog bijna vergeven dat we nu met deze maandwinnaar opgescheept zitten. Bijna dan.