Klopt, ja. Nummer is onder veel titels bekend, maar die van Fred Waring is inderdaad zonder "Dem". Kan het helaas niet meer aanpassen in de post.

Dem Dry Bones: 6,8
Louis Davids krijgt nog een 6,7
Louis Jordan krijgt nog een 7,5

Dat is geen punt.

Wat wel een punt is dat we elkaars punten goed overnemen. Tex en Mel staan al op meer stemmers en andere gemiddelden. Ik kom straks met het nieuwe lijstje.

Eerst mijn persoonlijke kennismaking met de droge botjes.
In dit nieuwe boek van Everitt “The first time” wordt bekende muzikanten naar hun eerste muzikale herinnering gevraagd van een bepaald nummer.
Blondie Debbie Harry zegt daar in: “Why should I remember the first time? It’s not my first fuck.”

Ondanks dat het niet letterlijk mijn "first fuck" was voelde ik mij toch figuurlijk genaaid toen ik “Dry bones” voor het eerst hoorde.

Dat was dankzij een andere Britse serie. The Prisoner.
Net als “The Singing Detective” een Britse serie die ik zou willen rekenen tot de psychedelica. In de “The Singing Detective” heeft een man een zware vorm van psoriasis en lijdt hij mede daardoor aan waanbeelden. In “The Prisoner” lijkt iedereen aan waanbeelden te lijden.

Ooit werd deze serie op de Nederlandse TV uitgezonden als “de gevangene”, uiteraard door de NCRV want Ezechiel is binnen die omroep geen vreemde.

Ik was nog jong, schoolgaand en ging met mijn vader er naar kijken. Het was ruim na half tien s’ avonds. Mijn moeder was niet thuis. Mijn vader was meestal veel minder streng dan mijn moeder want het werd ver na bedtijd uitgezonden.

Ik snapte geen bal van de bewuste aflevering maar wilde het toch graag uitkijken. Mijn moeder kwam zo'n 10 minuten na het begin van de uitzending thuis en zag op TV een man een geweer richten op één of andere soort schoorsteenveger. Althans als we afgaan op de kleding van die veger.
Ik moest direct naar bed. Eerst ontstond er een discussie tussen ma en mij.
"Maar hij schiet toch niet?"
"Naar bed!"
"Maar ik hoef morgen toch niet naar school?"
"Naar bed!"
Dat wist ik zo’n 5 minuten vol te houden maar toen moest ik mijn vragend verzet staken.

Ik kon mij later alleen nog de zwart en wit gezichten van macabere ku klux clan-achtige mannen herinneren en de muziek: dry bones.

Hoe het afliep heb ik jarenlang "nooit" kunnen zien. En dus voelde ik mij toch wel wat belazerd want het was ook nog eens de laatste aflevering.

Pas 50 jaar later heb ik de aflevering op YouTube gevonden. En in kleur nog wel, wij hadden destijds alleen zwart-wit tv.

Ik heb ook nog op internet opgezocht wanneer de bewuste aflevering werd uitgezonden op de Nederlandse TV dat was op vrijdagavond 6 september 1968.

De laatste aflevering zat vol met “dry bones”. En ik heb in mijn herinnering lange tijd gedacht dat het Fred was met zijn woudbewoners, maar het bleken the Four Lads te zijn uit 1961.

En dit is de bewuste complete aflevering.
Kijk maar!
Uiteindelijk blijkt er behoorlijk te worden geschoten onder begeleiding van het Beatles-nummer "All you need is love".

Onze prehistorische versie van dry bones staat op 2!, een mooie prestatie voor een nummer dat destijds geen hit was:

1 Tex Williams - Smoke Smoke Smoke (That Cigarette) (1947) 8,291 (11 stemmen)
2 Fred Waring and his Pennsylvanians - Dry Bones (1947) 8,000 (10 stemmen)
3 Comedian Harmonists – Mein Lieber Schatz Bist Du aus Spanien (1931) 7,963 (8 stemmen)
4 Mel Blanc, Thurl Ravenscroft and the Sportsmen - Pink Elephants on Parade (1941) 7,942 (12 stemmen)
5 Geeshie Wiley - Last Kind Words Blues (1930) 7,904 (13 stemmen)
6 Louis Jordan - Caldonia (1948) 7,689 (9 stemmen)
7 Johnny Preston & His Prestonians - Rock this Joint (1949) (1949) 7,685 (13 stemmen)
8 Nat "King" Cole - Nature Boy (1948) 7,673 (11 stemmen)
9 Duke Ellington - In a sentimental mood (1935) 7,610 (10 stemmen)
10 Fats Domino - The Fat Man (1949) 7,608 (13 stemmen)
11 Louis Davids - De Kleine Man (1929) 7,509 (11 stemmen)
12 Artie Shaw & His Orchestra - Frenesi (1941) (1940) 7,000 (11 stemmen)
13 Columbia Band - Colonel Bogey March (1919) 6,922 (9 stemmen)
14 The Carter Family - Burry Me Under the Weeping Willow Tree (1927) 6,864 (11 stemmen)

Het volgende nummer komt uit een zeer vroege kleurenfilm en eigenlijk zet het de verhouding tussen zwart en wit scherp.
Ook hier wordt er met een geweer gedreigd tegenover weer een soort schoorsteenveger. Althans als we afgaan op de huid van die veger.
Hier kan ik mij vooral de fraaie gezichten herinneren van mooie vrouwen op de achtergrond. En weer de muziek.

De gekozen versie kwam destijds niet op single uit. Voor de liefhebbers van die geluidsdrager verwijs ik naar de versie van Ted Weems And His Orchestra die in oktober 1930 de vierde plek haalde in de Amerikaanse hitparade. Bijna 89 jaar geleden inmiddels. Ik heb erg getwijfeld of ik deze eveneens erg fraaie versie in de stemming zou gooien.
Ik heb uiteindelijk toch voor het origineel gekozen uit de film "Whoopee!".

Uiteraard is het ook de bedoeling dat ik wederom reclame maak voor het 50stopic waar een andere cover van dit nummer (van Nina) nog steeds in de top 10 staat.




Eddie Cantor - My baby just cares for me (1930)

7,8

7,2

7,2

7

7.4

7,1

6,5

De versie van Nina (bij lange na niet mijn favoriet van haar) is toch wel veel beter. Daarmee waardeer ik deze mogelijk lager dan ik gedaan zou hebben als ik de cover niet gekend had. Moeilijk te beoordelen.

6,0

7

Ik dacht dat ik weer aan de beurt was.


Peggy Lee with the Benny Goodman Orch - Why Don't You Do Right (1942)

7,8

8,3

8.0

7

8,4

Eddie Cantor - My baby just cares for me (1930)
7,5

Peggy Lee with the Benny Goodman Orch - Why Don't You Do Right (1942)
Deze vind ik lastig te beoordelen omdat de hitversie afwijkt van de filmversie.

6,3

Beste uitvoering van dit nummer vind ik de uitvoering van Lil Green uit 1941, lekker relaxed, met die gitaar van Big Bill Broonzy erbij.
Die zou een 7,5 scoren.

7,5

Die van Lil Green had een 8,5 gekregen.

6.2

8

Big band klassieker dit. Doe mij de versie van Lil Green maar.

6,5

Excuus, het heeft even geduurd voor ik een volgend nummer kon plaatsen, want ik was op vakantie.

Het volgende nummer is een echte prehistorische klassieker. Het is één van de twee 'state songs' van de staat 'Louisiana' (de andere is 'Give Me Louisiana' door Doralice Fontane).
Het nummer is voor het eerst opgenomen in 1939, maar ik heb gekozen voor de versie van de eigenaar van het nummer (en voormalig senator van Louisiana), Jimmy Davis:



Jimmy Davis - You Are My Sunshine (5 februari 1940)

Nee, deze heeft het voor mij nooit gedaan. En het is dan ook nog eens een van de weinige nummers waar ik het origineel vervelender vindt dan vrijwel alle covers die ik ooit gehoord heb.

4,0

Ik hoop wel dat dit gemiddelde nog omhoog gaat, al was het maar omdat er dan kennelijk een paar deelnemers teruggekeerd zijn.

6