8. Kaitlyn Aurelia Smith - Expanding Electricity (31 punten, 12 keer genoemd)
(genomineerd door arcade monkeys, nummer 1 van: arcade monkeys, Barney Rubble)




feeeee-heeeeellllll ittttt. expaaaaaahaaaaaandinnggggg

Op nummer 8 vinden we de 'monoliet van de maand'. Geen jazz deze keer - sorry Dave - maar een electronic-monoliet. En nu, terwijl ik dit type, valt het me op dat ook arcade monkeys 2 nominaties in de finale heeft deze maand. Hij had het vast net zo min verwacht als ik, met deze, nou, niet direct voor de hand-liggende keuze, in wat toch al een behoorlijk sterke en druk bezette maand was.

De Amerikaanse Smith studeerde sound engineering en compositie en ze was eigenlijk helemaal niet van plan deze kant op te gaan met haar muziek. Smith wilde zich focussen op haar stem in combinatie met piano en gitaar, maar haar buurman leende haar op een dag een Buchla 100 Synth, en binnen no time was ze verliefd op het instrument en gingen alle eerdere plannen rechtstreeks-zonder-twijfel de prullenbak in. En dat is zonder overdrijven, want voor de band Ever Isles, die ze nota bene zelf had opgericht, had ze ineens ook geen tijd meer. "I got so distracted and enamored with the process of making sounds with [the Buchla's potential] that I abandoned the next Ever Isles album." OK Bye.

Maar die toewijding aan haar nieuwe liefde heeft haar geen windeieren gelegd. Ze is het afgelopen decennium behoorlijk productief geweest en bracht bijna elk jaar wel een plaat uit. En nu maakt ze met Expanding Electricity - fijne titel! - ook haar debuut in SvhJ. Ze bekroond dat meteen even, overtuigend, met 12 noteringen en een 8ste plekje in de finale. Het is het langste nummer en tevens de afsluiter van haar nieuwe plaat The Mosaic of Transformation, die volgende maand verschijnt. Ruim 10 minuten aan synths, percussie en dromerige, zwevende vocalen vuurt mevr. Smith hier op ons af, gevuld met kleine details en allemaal mooie momentjes. Volgens sommigen hier heeft dit nummer nu al aan kracht ingeboet, maar daar merk ik helemaal niks van.

Aan mijn radar was ze tot deze maand altijd ontsnapt, maar haar albums staan inmiddels op de eindeloze luisterlijst. Het ziet eruit als een back-catalogue waar ik nog veel plezier aan ga beleven.

Morgen de top 7. Stay tuned. xx

New Age , helemaal zen de tweede ronde in morgen

Benieuwd welke nominatie van Edgar nu weer gaat winnen.

Te laag.

Nieuwe maand, nieuwe kansen.

Waar is Edgar eigenlijk in de meest epische finale van het jaar? ik zie geen lijstje, moet ook een unicum / record zijn

Hebben we toch meteen al Koens favorieten helemaal onderin gezet, da's ook niet lief. Mocht Pongo het podium halen is het jullie (ons) nog een beetje vergeven.

Nu al een uitmuntende presentatie. Wel een jammere plek voor Flügel - al had ik die daar wel verwacht.

Bazenpresentatie hoor Koen!

7. Röyksopp - Andromeda (Lost Tapes) (39 punten, 14 keer genoemd)
(automatisch genomineerd via MuMeAfrekening, nummer 1 van: JB7x)




We beginnen de zondag met toch wel verreweg de grootste en meest gerenommeerde naam deze maand. Deze Noren behoeven geen verdere introductie meer, al voor SvhJ bestond, behaalden ze finaleplekken met knallers als Poor Leno en Eple. Dat zijn zelfs moderne classics in mijn vader's boekje. Ik ben trouwens nog in Tromsø geweest ooit, toen mijn vader in Noorwegen werkte, maar ik ben de heren helaas niet tegen het lijf gelopen. Weer geen anecdote om te vertellen hier.

Jullie waren hier misschien allemaal al lang van op de hoogte, maar voor mij was het nieuwe informatie: de heren hebben zich vernoemd naar een paddenstoel-soort; røyksopp is Noors voor stuifzwam. Weten we dat ook weer. De 'ø' hebben ze voor de gelegenheid veranderd in een 'ö'. Verwarring alom zou je zeggen, maar het internet maakt het minder bont dan bij onze Duitse vriend. Rouksopp, Royksop, Royksopp, Röyskopp, Røyksopp, Ryksopp, RYXP. Verder dan dat komt Discogs niet, toch een beetje teleurstellend. RYXP zal ik ze voortaan noemen als ik in een luie bui ben.

22 jaar gaan de heren alweer mee onder deze naam, maar ze kennen elkaar al veel langer. Jeugdvrienden waren het, met gedeelde interesse in muziek. In de florerende underground-scene van Bergen in de jaren '90 raakte het duo bevriend met Erlend Øye en daar ontmoetten ze ook Gaute Barlindhaug and Kolbjørn Lyslo. Het bandje Aedena Cycle werd opgericht en in 1994 kwam de EP Traveler's Dreams uit. Maar Berge and Brundtland, want zo heten ze in hun niet-muzikale leven, hadden andere plannen, en enkele jaren later was RYXP een feit. De rest is geschiedenis.

Bij het opruimen van hun 'arctic chateau' vorig jaar kwam het duo een oude schatkist aan materiaal tegen, gevuld met B-sides en onuitgebracht spul. Sindsdien pompen ze deze 'Lost Tapes' 1 voor 1 de ether - en onze competitie - in. Zowel Church als Rescue strandden vorig jaar in hun finale-ladders, maar met Andromeda hebben ze dan toch een eerste verloren cassette in de finale weten te wurmen. Een mooie 7e plek is het resultaat.

Alhoewel ik hun muziek behoorlijk grijs gedraaid heb, is dit feitje mij ook altijd ontgaan haha. Ik wist wel dat hier een luchtje aan zat

Poor Leno; toen ik dat nummer ontdekte draaide ik hem wel 10 x op een dag.

Wat een fijne presentatie Koen. Je slaagt er in om me geboeid een finale te laten beleven die mij muzikaal in de verste verte niet kon bekoren!

6. Arlo Parks - Eugene (40 punten, 12 keer genoemd)
(genomineerd door stardust_be, nummer 1 van: AstroStart, Ploppesteksel, Simon77, stardust_be)





Dat valt er te lezen op haar website. Inmiddels is ze 19 - de jongste deelnemer deze maand. En net als een aantal andere vrouwelijke artiesten die we het afgelopen jaar langs zagen komen, komt ook deze vrouw dus uit Londen.

Eind 2018 kwam Parks onder de aandacht met haar single Cola en in 2019 volgden er 2 EPtjes, vol liedjes over onbeantwoorde liefde, verlangen en gebrek aan zelfvertrouwen, bijna allemaal vergezeld door lo-fi clipjes. De Britste critici bombardeerden haar alvast tot één van de beloftes voor 2020. Met haar eerste finaleplekje hier lijken ze al een beetje gelijk te krijgen.

Eugene leek een beetje de love/hate-plaat van deze maand, en enkelen van jullie noemden dit het minst aansprekende nummer. Johnny Marr keek na de uitslag van de 1ste ladder even snel naar de rating op RYM en besloot: "het meest anonieme nummer van die ronde, vind ik dan weer". Zo betrad Parks hier schoorvoetend, met het laagste stempercentage, stilletjes de finale. Maar met al haar bescheidenheid heeft ze in de tussentijd toch wat hartjes veroverd en voor maar liefst 4 van jullie was dit het beste nummer in de finale. En eerlijk is eerlijk, het nummer had bij mij ook enkele luisterbeurten nodig, maar geen zorgen, inmiddels is 'ie hier ook helemaal geland.

Eugene is een mooi, klein, intiem liedje over de onbeantwoorde liefde van een jeugdvriendin - de friend-zone - en de jaloezie die erbij komt kijken. "I can't deal", verzucht ze, maar ze lijkt vooral teleurgesteld in zichzelf. Haar muziek heeft zowel tekstueel als qua vibe wel enkele raakvlakken met girl in red, ook al zo'n artiest waar de meningen verdeeld over zijn. Met haar warme stem, persoonlijke teksten en understated zang creëert Parks in ieder geval nummers die wat mij betreft onderscheidend genoeg zijn. De 6e plek is een mooi finaledebuut voor deze jonge vrouw. Het zal vast niet haar laatste deelname zijn hier.

Shots fired, JM op zijn plaats gezet.

Was voor mij overigens letterlijk een ene oor in andere oor uit nummer. Volgens last.fm een van mijn meest afgespeelde nummers afgelopen maand, maar dat komt omdat ik hem steeds opnieuw moest draaien omdat ik vergat hoe hij ook weer ging.

Kijk maar uit, straks roepen de algoritmes je nog uit tot fanboy van het eerste uur!

Haha, Röyksopp was vrij populair bij mij op school ttv Melody AM. Volgens mij had ik toen ergens gehoord dat het paddenstoel betekende in het Noors en daar een weddenschap over afgesloten met een vriend van mij. In het pre-Google-tijdperk hebben we die volgens mij nooit bekrachtigd

En Eugene was voor mij ook het meest nietszeggende nummer van de finale, al beviel die mij bij de laatste beluistering wel wat beter. Verbaast me dat ie nog zo goed scoort.

5. U.S. Girls - 4 American Dollars (41 punten, 11 keer genoemd)
(genomineerd door aerobag, nummer 1 van: aerobag, Ataloona, Gretz, herman)




Lo-Fi Riot Grrrl en Punk-Queen Meghan Remy, 35 jaren jong, is het brein achter U.S. Girls. Haar roots zijn niet meer terug te horen in deze slim geschreven en geproduceerde pop-song - al die zanglijntjes, heerlijk! Maar luister voor de grap eens naar wat spul dat ze in 2008 in elkaar sleutelde. 300 exemplaren, via Cherry Burger Records. Er is veel gebeurd in de afgelopen 12 jaar.

Vooral in de afgelopen 5 jaar eigenlijk, want sinds haar deal met 4AD in 2015 ging het rap met haar carrière. Half Free was het begin van een nieuwe richting: gepolijster, maar nog steeds eigenzinnig. Remy ontsnapte dat jaar echter nog aan jullie aandacht, maar een late, 2016-single van die plaat, New Age Thriller, werd door Arrie in Maak kennis met... gedropt, en scoorde maar liefst een 7,47 uit 10 stemmen, meer dan genoeg om in te stromen naar SvhJ. En met succes. Niet enkel de maandfinale werd gehaald, waar ze een nette 5e plek noteerde, maar Remy bouwt momentum op en dreunt door in de jaarfinale. Ze haalt de top 24 van het jaar en strand op plekje #19.

in 2018 probeert Ataloona Anout's succes te evenaren en hij dropt Rage of Plastics in januari. Ook dit nummer weet het tot de maandfinale te schoppen, maar de 5e plek van 2016 komt geen moment in de buurt en Remy blijft steken op #11. 10 puntjes, 4 keer genoemd... 2018: andere tijden, ook in SvhJ. Fanboi van het eerste uur Dave noteert de enige #1-positie. In aanloop naar de jaarfinale wordt helaas geen momentum opgebouwd, Rage of Plastics sneuvelt vlot en blijft steken op plek #189.

Inmiddels zijn we weer 2 jaar verder, en Remy klinkt poptimistischer dan ooit. 1 puntje meer dan Arlo Parks was genoeg om de 5e plek uit 2016 te evenaren. Zit er nog meer in later dit jaar? Ik durf Johnny Marr zijn Amerikaanse Centjes er wel op in te zetten dat deze plaat het goed gaat doen aan het einde van dit jaar. Of de 19e plek van New Age Thriller nog verbeterd kan worden? Het lijkt me sterk, maar alles is mogelijk.

En haar stage-name?
.

Nog een record: ik denk niet Gretz en ik ooit dezelfde nummer 1 gehad hebben.

Overigens vermoed ik dat U.S. Girls met andere nummers van A Poem Unlimited, bijvoorbeeld Rosebud of Pearly Gates, in 2018 veel meer potten had kunnen breken

4. Pongo - Uwa (44 punten, 12 keer genoemd)
(genomineerd door 123poetertjes, nummer 1 van: 123poetertjes, ArthurDZ, jordidj1, Masimo)




UWAAAAAAAA.

UWAAAAAAAAAA.

UWAAAAAAAAAAAA.

Dit is Pongo's eerste maandfinale, maar het had niet veel gescheeld of ze had de finale vorig jaar al een keer gehaald. In augustus 2019 nomineerde Masimo Tambulaya - Pongo's ode aan haar oom en tante die elkaar op de dansvloer hebben ontmoet. 2 ladders later mist ze op een haar na de finale - de 3e plek wordt voor haar neus weggekaapt door Nilüfer Yanya. Het levert Pongo wel een 14e plek op die maand – genoeg voor een ticket voor het eindspel. En gelukkig maar, want daardoor bleef haar naam toch een beetje hangen.

Een half jaar later sta ik met jordidj1, 123poetertjes, Gretz, Arrie + aanhang in Tivoli, op FootPrints. We komen net bij een dampend optreden van The Comet Is Coming vandaan. Het zal rond 00:00 zijn. In mijn geheugen vindt dan de volgende conversatie plaats:

"Staat er nog wat leuks op het programma?" vraagt een enthousiaste Jordi.
"Pongo treedt straks op."
"Wie?"
"Pongo."
"Wat voor muziek is dat?"
"Geen idee, maar het is Masimo-approved."
"Ze deed ook mee aan SvhJ 2019!"
"Oké, maar wat voor muziek maakt ze dan?"
"...."

Geert en Niek zijn sceptisch. Ze verzinnen excuses. Iets met luchthavens, The National, vrouwen, slaap, slaap-tekort, vlaggen, herstel van ziekte, 'niet-mijn-muziek'. Geen idee. Hun verhalen zijn incoherent, inconsistent. Arnout en Jordi zijn wel game, en met zijn 3en staan we even later vooraan op de dansvloer. Terwijl de DJ de vloer warm probeert te houden, scrolt Arnout door zijn telefoon. "Ze is net 2e geworden in haar ladder!" 10 minuten later verschijnt Pongo on stage. Vol zelfvertrouwen, energie en positieve vibes houdt ze het publiek een uur lang in haar greep. Tijdens de laatste paar nummers mengt ze zich onder ons, op de dansvloer, met een heuse dance-off tot gevolg. Bezweet, voldaan en verliefd lopen we even later de zaal uit. Wat een feestje.

///

Engrácia Domingues, onder die naam werd ze in Luanda geboren, 1992. Net als bij de Colombiaanse dame die eerder in deze finale langskwam, was ook Domingues' familie genoodzaakt Angola te ontvluchten tijdens de burgeroorlog. Lissabon werd haar nieuwe thuis, waar Pongo vanaf jonge leeftijd te maken krijgt met racisme en andere vormen van abuse. In Lissabon is echter ook een florerende muziek-scene. Domingues wil als tiener eigenlijk danseres wil worden, maar als ze haar enkel breekt, zit dat er even niet meer in. Ze raakt bevriend met de mensen achter Denon Squad Crew en Buraka Som Sistema. Ze begint te zingen, te rappen, en uiteindelijk zelf muziek te maken. Ze vernoemt zich naar de feministische Congolese zangereres M’Pongo Love en ze begint teksten te schrijven in een mix van Engels, Portugees en Kimbundu. Ze creëert een eigenzinnige, eigentijdse variant op kuduro, een genre uit Angola. Uit haar muziek spreekt echter niet dezelfde verbitterdheid en woede als uit die van Pimienta, ze gaat op een andere manier met haar ervaringen om. "Music is like a refuge in my mind [...] a place to be happy with my memories of Angola and stories of my family and people on the street." zo omschrijft ze haar muzikale pad.

Follow me and say UWAAAA. scandeert ze. Ze klinkt nog energieker en vrolijker dan op haar andere singles. Kijk haar shinen in die clip dan. "I believe in being positive" zei ze laatst nog in een interview. Eentje om te koesteren hoor.

Een eerste finale en een 4e plek is een mooi resultaat, maar ik verwacht haar nog wel vaker terug te zien de komende jaren. "It's a dream coming true" appte ze Niek van de week toen ze het nieuws hoorde. "this is why I started making music in the first place". Als bedankje beloofde ze 36 Angolese vlaggen naar Geert z'n nieuwe casa op te sturen.

En waar was Tambulaya-spokesperson Masimo tijdens het optreden? Die voelde zich te goed voor ons en was dat weekend met Ataloona op Grauzone. Daar was het vast ook prima vertoeven, maar zeker niet zo leuk als bij Pongo, live, UWAAAAAAA. UWAAAAAAA.

Ik apprecieer geen leugens, Koen

Mijn nummers 2-4 in de top 3, dat kan slechter

Pearly Gates voor mij met afstand haar beste nummer. Veel beter dan deze ietwat bleke finalist - sorry Tim

Volgens mij heb ik m'n 1 & 3 nog in de race. Met onlangs het juiste Grimesnummer ook op 1 is m'n smaak toch aardig MuMeenstream.

Nog steeds niet overtuigd wat betreft Eugene btw. Net nog eens geluisterd en nee, wel aardig, maar geen finalemateriaal.