Wanneer start jouw dag meestal?

Aangezien hij veel naar spaanse muziek luistert zal dat wel niet zo vroeg zijn

123pittertjes

Jullie geduld is bewonderenswaardig zeg. Anyway, ik heb inmiddels flink vooruit kunnen schrijven en de dag is nog lang dus we kunnen gaan beginnen aan de finale van mei 2020!

https://media1.tenor.com/images/43490619db875455c343bf51627e96d3/tenor.gif?itemid=4832324

ArthurDZ Gyzzz Titmeister Mausie jassn Arbeidsdeskundige Gretz panjoe hoi123 charlotte2807 Simon77 stardust_be herman Masimo MVW dumb_helicopter Johnny Marr arcade monkeys Arno jordidj1 yeahyeahyeah Snoeperd Edgar18 Dance Lover Choconas Ploppesteksel Koenr stoepkrijt, mezelf en uiteraard onze puntenteller aerobag . Ik heb niet geteld hoeveel het er zijn maar het zijn er een boel, dank voor het meedoen liefies

12. Arlo Parks - Black Dog (20 punten, 7 keer genoemd)
(genomineerd door Choconas, nummer 1 van: Choconas)



Het zit Choconas niet per se mee de laatste tijd. Eerst wordt ie en plein publique uitgemaakt voor sjofel, en nu eindigt zijn nummer 1 uit de finale vrij kansloos onderaan. Aan de andere kant: een nominatie in de finale krijgen is ook wat waard. Door zijn punten en die van Koen (1) op het eind kwam plek elf nog enigszins in de buurt maar eigenlijk zat er al vroeg in de race niks meer in voor Arlo. Toch mag ze trots zijn op alweer een nummer in de finale nadat Eugene eerder al de boel op plek zes afsloot. Benieuwd of haar nieuwe single daar nog een vervolg aan kan breien, het gaat om een Radioheadcover en als er één band ervaring heeft met Musicmeterfinales halen…

Een korte omschrijving van Arlo dan maar: Negentien jaar jong, allergisch voor kiwi’s en een grote voorliefde voor poëzie. Ze groeide op in West-Londen als dochter van een Nigeriaanse vader en een Chadse (of whatever) moeder, en zit sinds quarantainetijd weer terug op dit oude vertrouwde nest, in haar slaapkamertje waar ze als klein Arlootje begon met poëzie en later ook muziek. Het voordeel van thuis je kunststukjes creëren is dat dat ook tijdens lockdown allemaal kan, en zo heeft ze ook niet stilgezeten. Zo hield ze een livestream + Q&A-sessie met haar gitarist Luca en een viertal potplanten, en dan hebben we nog Black Dog. Twee dagen voor de release deelde ze een gedicht vanuit dat slaapkamertje, eveneens onder de naam Black Dog. Andere tekst, zelfde mooie stem. Het nummer dan. De losse, zwierige gitaarstroken en die dromerige, achteloze zang die we know and love uit Eugene doen je eventjes vermoeden dat het een niksaandehandchilloutnummer is. “You do your eyes like Robert Smith,” is haar tweede zin. Doelt ze hiermee op haar geheime affaire met luigifort? Nee, was het maar zo zou je eigenlijk willen zeggen als je het echte verhaal hoort. Nee, Black Dog is geschreven voor een vriend van haar die gegrepen werd door de zwarte hond, ook wel de metafoor voor een zware depressie, vrij naar Winston Churchill. Zo zwaar dat het hem uiteindelijk fataal werd. Arlo verwoordt de onmacht om deze persoon te helpen, hem uit zijn kamertje te krijgen om gewoon maar een keer fruit te halen. Mensen helpen op de manier waarop de muziek haar ook geholpen heeft zich beter te leren kennen.

Net als Koen (2) eerder al deed vergelijk ook ik haar met girl in red: onzekere creatieve generatie Z-meis die vanuit haar slaapkamer al haar gevoelens op tafel gooit, of het nou om samesexrelaties, social anxiety of depressie gaat. Ik ben blij dat de stem van de toekomst zich nu zo duidelijk laat horen. En Arlo voegt daar dan ook nog een gezonde dosis aan soul en R&B. intrigerend persoon, hier hebben we het laatste niet van gehoord.

11. Nick Cave - Cosmic Dancer (23 punten, 7 keer genoemd)
(genomineerd door Titmeister, nummer 1 van: Arbeidsdeskundige, Mausie)



Op plek elf vinden we een cover, maar wel eentje met die echte Cavemagie. Niet door iedereen op waarde geschat maar toch wel mooi in de finale. En dat is eigenlijk nog best zeldzaam want slechts twee keer eerder reikte de Ozzie tot de beste twaalf: in 2013 (Jubilee Street) en 2016 (Distant Sky). Laten we er dus nog maar even van geneten, want voor je het weet zijn er zo weer 3 a 4 jaren voorbij voordat ie het weer flikt.

Het project AngelHeaded Hipster, dat in september verschijnt, bevat interpretaties van 26 nummers die wijlen Marc Bolan en zijn band T.Rex tussen 1968 en 1977 aan de wereld brachten. Om de hommage echt een ding te maken is er een enorm blik aan artiesten opgetrommeld om zich elk een nummer toe te eigenen, variërend van Kesha via U2 naar Nena. Maar het is onze ome Nick die de eer kreeg om het project af te trappen met zijn adembenemende versie van Cosmic Dancer. De clip is simpel, bevat Cave met koptelefoon aan de piano en het rijke orkest erachter, terwijl er hier en daar wat oude livefootage van T.Rex tussendoor dwarrelt. Cave is in dit geval de echte t-rex, een mastodont, een symbool uit zijn tijdperk. Ook zonder zijn slechte zaad dringt hij nog bij je binnen en pelt van daaruit je ziel helemaal leeg.

Tja, van een artiest die inmiddels zo groot is dat ie Harry Potter nog gehaald heeft en hier zijn eigen Meter geniet (thanks Marco ) is het wel een beetje lastig om nog nieuwe nuttige informatie te vinden. Misschien hoeft dat ook wel niet, spreekt de naam in dit geval gewoon voor zich. Ik laat het er dan ook maar bij. Doe maar luisteren en veel op dansen, tot in je graf aan toe x

Het is al goed. Ik ben allang blij dat ik hier geen "zwarte hond" in huis heb liggen, om maar wat te noemen.


Mooie korte biografie, dat van die kiwi's wist ik niet. Meteen al een sterk begin! Ik zou Tsjaadse moeder zeggen trouwens.

We beginnen gelijk al met 2 toppers (helaas veel te laag beiden dus)!

Ah, dankzij pientere poetertjes heb ik zowaar een lotgenoot gevonden in mijn allergie voor kiwi's... Volgende keer zet ik Arlo een plekje hoger. Ik had verder ook nooit geweten dat Black Dog voor zoiets heftigs stond...

https://scontent-bru2-1.xx.fbcdn.net/v/t1.0-9/33207353_1897554866935582_3447806299901788160_o.jpg?_nc_cat=105&_nc_sid=8024bb&_nc_ohc=eryseH1et50AX_fIlPI&_nc_ht=scontent-bru2-1.xx&oh=144e80ed3d9aa99a265214ac003adcca&oe=5F23F3AA

Al die haat tegenover deze mooie vogel

Kiwi's

Kiwi's met schil

I'm feeling moooooooooooooooooooody

10. Katy J Pearson - Take Back The Radio (28 punten, 10 keer genoemd)
(genomineerd door herman)



Tja, toch handig als het label van Katy stukjes al voor me invult want wat kan ik hier nog aan toevoegen? Wat zou de wereld toch prachtig zijn als er overal dergelijke poëtische wegwijzers zouden staan. Mijn basisschool heette trouwens ook De Wegwijzer, kjoel he?

Katy J Pearson groeide dus op in West-Engeland. Met haar broer vormde ze het duo Ardyn. Lees ik echt pas net maar vond dat best een gaaf project (The Valley ). Vonden ze zelf trouwens wat minder: Katy voelde zich vooral beperkt in haar vrijheid door de eisen die hun voormalige label destijds stelde aan hun muziek. Dit leidde tot veel gebitch in de studio met cowriters, ‘mannen in pakken’, die haar probeerden uit te zuigen met negatieve gevoelens die hen uiteindelijk inspireerden tot het schrijven van artificiële blabla, zoals dus die vallei die ik zelf zo goed vond. “We wrote so much shit,” zegt ze over deze periode. Oké duidelijk, ik snap geen dingen.

De breuk met het label werd dus ook uitbundig gevierd. De vrijheid was terug, Katy besloot solo verder te gaan, verhuisde naar downtown Bristol en vond in Heavenly Recordings een label waar ze echt haar eigen ding kon doen. Dat eigen ding is dus zoete popliedjes met een bewuste teruggreep naar de artyfarty seventies, met groezelige clipjes en ietwat kneuterige producties. Vocaal gezien neigt ze, zoals in dit topic an werd aangehaald, naar Stevie Nicks. Take Back The Radio, haar eerste deelname in dit topic, is precies dat. Retro, met zo’n bliepende repeterende pianotoon. Het is allemaal voorspel voor dat slepende machtige slotstuk met die blazers, waar echt een deken van fluffyheid over je heen daalt, je langzaam inwikkelt en uiteindelijk je poriën binnendringt om daar zaadjes te planten van bloemetjes die niet veel later alweer terug je huid uit kruipen, opdat de hommeltjes en de bijtjes zich daarin nestelen en vreedzaam zoemend elkaar kusjes geven. Fijn gevoel, fijn nummer. Redelijk gemakkelijk behaalde Take Back The Radio de maandfinale. Hierin werd het wel de enige song die door niemand op 1 is gezet, maar desalniettemin presteert ze nog zeer aardig. Zes extra punten hadden haar op plek zes kunnen krijgen.

Ook al een akoetische Radiohead cover, Lianne La Havas van de week ook al. ik zei het gister in de Beatsense room nog; Straks moet Koenr nog toe gaan geven dat radiohead best leuke liedjes heeft gemaakt.

9. 박혜진 Park Hye Jin - Like This (31 punten, 11 keer genoemd)
(genomineerd door Koenr, nummer 1 van: Koenr, Snoeperd)



Ook deze maand verwelkomen we weer twee anderstalige songs in de maandfinale. Een ontwikkeling waar ik blij van word. Voor Zuid-Korea is dit bovendien het debuut dit jaar, misschien lag de druk nog wel te hoog om het enorme succes van Peggy Gou (tweede in 2018) op te volgen. Hyejin Park, oftewel 박혜진, durft het aan en terecht want Like This (이것처럼) is een housenummer dat simpelweg klopt, waar zorg en liefde aan is besteed en vakkundig is gesmeed en gekneed. De zwengelende soundscapes, de belletjes, de stiltemomentjes, de voorzichtig invallende drums en de teksten. “Zo open ik mijn ogen vandaag” zingt 혜진 repetitief in haar moerstaal. Maar tussendoor is er ook nog ruimte voor snoezige passages. Zoals deze: AAAHW PUPPYOGEN ZOOOO CUUTE. Ik heb nu al zin om op deze klanken te gaan loungen en kroelen met Koen (2), de trotse nominator van 이것처럼.

혜진 duikt inmiddels in meer dansvloer- en electrovrouwengeoriënteerde Spotifyplaylists op dan je ooit in je hoofd kunt verwerken, het postieve daaraan is dus wel dat ze de waardering krijgt die ze toekomt. Zo krijgt ze al backing van Bandcamp, i-D, Hypebeast, Boiler Room, FADER, Dazed en werd ze bij OnesToWatch-artiesten van 2020 benoemd. Een finaleplaats in een drukbezochte SvhJ-maand zal echter ongetwijfeld de ultieme bekroning op haar nog prille carrière zijn. Voor iemand die nog niet heel lang in het vak zit en de populariteit geniet is het allemaal nog wel een beetje wennen. Vorig jaar had 혜진 haar eerste wereldtournee en was ze nog heerlijk schuchter, zoals bij dit superkjoete audiointerview uit Melbourne. Op de vraag uit een ander interview over wat haar meest memorabele herinnering is bij een optreden antwoordt ze: Oké, ik had haar hoger in mijn lijst moeten zetten, wat een schat. Heel veel meer heb ik trouwens nog niet over haar kunnen vinden. 혜진 groeide op in een gezin in Seoul waar veel country en pop werd gedraaid, maar putte zelf haar inspiratie uit K-hiphop en dance waarna ze met 21 jaar, in 2016, de eerste stap zette in de muziekscene. Snel werd ze de huis-dj voor Club Pistil in Seoul en werd daar zo goed ontvangen dat ze zelf ook echt nummers ging uitbrengen. Eind 2018 beleefde ze met I Don’t Care haar echte doorbraak en kwam daar dus haar eerste tour. Dit jaar zou 혜진 op BKS staan, en nu is ze één van de spaarzame namen die nog niet bevestigd zijn voor 2021. Dus we moeten nog meer even de liefde tonen die zij ook aan ons geeft en aan haar blijven denken zoals ze ook aan ons denkt, dan wil ze vast wel weer komen. En anders komen we wel met zijn allen naar haar toe. Vermaak je in de tussentijd nog maar met haar lieve quarantaine-goedgekeurde clipje.

WTF slik jij?

Zeg ga mijn gitaarspel disliken ofzo

Oh, het was als compliment bedoeld hoor. Maar is goed, stuur nog es filmpje.

8. Melenas - Primer tiempo (31 punten, 10 keer genoemd)
(genomineerd door stardust_be, nummer 1 van: dumb_helicopter, herman, stardust_be)



Van Seoul naar Iruña, Navarra, Spanje (wat zijn we toch weer internationaal bezig hier zeg, pôh). Die stad van die stierendingen enzo. Waar ze aan mannelijke runderen een overschot hebben moet dat elders gecompenseerd worden en dus is er nu ook een band met louter vrouwen. Eigenlijk zou zoiets niet meer vernoemd hoeven worden, maar eerlijk gezegd zou ik zelf misschien amper tien all-female bandjes kunnen opnoemen. Vergelijkingen vallen daarmee al snel met Warpaint ( ), Girl Ray en hun landgenootjes Hinds. Maar verder is het vooral Melenas want ze doen lekker hun eigen ding.

In eigen land zoemt de naam al even rond en dit jaar zouden ze graag een volgende stap maken. Dias Raros, grofweg vertaald naar ‘vreemde/zeldzame dagen’, is het eerste album dat Melenas op een buitenlands label uitbrengt en is daarmee al een signaal dat de band het internationale sop wil gaan veroveren terwijl ze hun muziek lekker Spaans houden. Naar eigen zeggen hoeven ze niet de Rosalíafame maar een beetje de leuke festivals afstruinen is een mooi doel op zich. Toen kwam corona en werden ze weer even op huis aangewezen. Dagen werden inderdaad vreemd en zeldzaam. De quarantaine werd gebruikt om flink Bob Ross te gaan bingen want toen hen werd gevraagd naar de gelijkenis tussen albumthema en lockdown was het antwoord: “It was a happy coincidence!” Nu zijn het ook kunstmeiskes op zichzelf trouwens. Zangeres Oihana is grafisch designer; drummer Laura is curator bij een museum voor moderne kunst; toetseniste María studeert dramatische kunsten (zoals onze dramatische danspasjes op Donny Benét in casa Geert) en bassiste Leire ontwerpt fancy meubels en lampen. Een mooie mix dus die gegarandeerd zorgt voor opbeurende surfy garage C86 indie. Opener "Primer tiempo" buzzes with an urgent organ drone, unfolding into a yearning ballad of modern guitar-pop bolstered by the group's lush harmonies & sets the tone for the rest of Dias Raros, aldus hun bandcamp. Boordevol rafelingen, delays en jawel, zelfs een orgeltje. Ik zie dit kwartet komend festivalseizoen al wel deze kant op komen, ik zou zelfs al bijna spreken over een boeking waar je eigenlijk niet meer omheen kunt. Ook hier weer een leuk quarantaineclipje, we gaan over een aantal jaar nog vrolijk terugkijken op de muziekvideo’s van 2020.

Ging Ela Minus bliksemsnel van start met de sjoelbonus, zo had Melenas veel last van vervelende steentjes die precies tussen de doorgangen de boel blokkeerden waardoor zich voor de poorten een mooi rijtje begon te vormen. In de eerste lijstjes werden ze namelijk wel op 6, 7, 8, 9 en nog een viertal onzichtbare plaatsen gezet. Pas in lijstje nummer 9 kreeg het haar eerste punten. Daarna begon het gelukkig nog een beetje te lopen, werd Primer Tiempo nog driemaal bovenaan gezet en slepen de dames er uiteindelijk nog een fraaie plek in de middenmoot uit, gesandwitcht tussen nummers 7 en 9 die alle drie evenveel punten hebben. Bueno.

7. TV Priest - House of York (31 punten, 8 keer genoemd)
(genomineerd door arcade monkeys, nummer 1 van: arcade monkeys, Arno, MVW, Simon77, Titmeister)



TV Priest mag deze maand strijken met de Nationaltrofee. Na Arlo en Nick het minst genoemd van allemaal en in de uitgebreidere lijstjes geregeld op 12 te bewonderen, maar daar staan wel vijf (!) eerste plaatsen tegenover, meer dan om het even welk nummer deze maand. Allemaal van users die maandenlang als ochtendritueel hun laptop aanzetten, gelijksoortige rocknummers bij bosjes uit zagen vallen en dachten 'ja hoor, het wordt weer zo'n dag.' Gitaarcentrische nummers zijn inmiddels spaarzaam in maandfinales, ik denk dat we met I Was Gonna Fight Fascism, Valentine’s Day at the Gym en Texas Drums het dichtstbij zaten maar dan definieer je het genre rock wel in een redelijk brede zin van het woord. Waar Fontaines D.C. het ook al moest laten afweten stoomde TV Priest dan toch met speels gemak door zijn ladders, zij het wel telkens één plekje boven de streep. In de reguliere ladder eindigden ze nog ruimschoots achter Nena, Joanna en Lose Your Love, maar die staan alledrie niet in de finale so who’s laughing now?

Dansende Beren had het de ene keer over ‘een nagelnieuwe punkband uit de buitenwijken van Londen’, dan weer over ‘een gloednieuwe band uit de buitenwijken van Londen’. Het is voor de blog maar te hopen dat ze de komende tijd niet veel singles uitbrengen want wanneer ‘fonkelnieuw’ en ‘spiksplinternieuw’ zometeen ook gebruikt moeten worden zal het daarna zoeken zijn naar het volgende synoniem. Misschien kan ae$opische aerobag ze hiermee uit de brand helpen, al is hij wel meer gespecialiseerd in allitaraties.

Anywayz, een [adjectiefvantoepassing]nieuwe all male punkband uit de buitenwijken van Londen dus. Leadzanger Charlie Drinkwater heeft een lekker donker stemgeluid, dat hij vooral gebruikt om lekker tegen heilige huisjes aan te schoppen. Zo is House Of York een aanklacht tegen de monarchie. Zin in een klein geschiedenislesje? Goed dan, opa Poeters vertelt jullie graag over Huis York, een Engels adellijk huis dat van 1461 tot 1485 de macht had en drie verschillende koningen aandroeg. Dit ging gepaard met een 32 jaar durende burgeroorlog tegen het rivaliserende House of Lancaster, the War Of The Roses. Volgens TV Priest staat dit symbool voor de ziekelijke strijd om macht en controle, het zoethouden van de burgers voor eigen gewin. En dat deze traditie nog niet ten einde is steekt ze. “This is not our national anthem!” maken ze nog eens duidelijk. Waarschijnlijk gaat dat over het volkslied, maar wie weet zijn ze gewoon geen fan van The National, in dat geval kunnen ze die trofee maar lekker ergens steken waar de zon niet schijnt ofzo. Ook hun website is lekker schreeuwerig en als je over de links hovert krijg je guitige tekstjes, van het poëtische ‘the scrawls of a madman’ tot het evenzo tot de verbeelding sprekende ‘listen to our music here, you jerks’. Deze jeugdige speelsheid is te horen in House Of York. Een soort kruising tussen Joy Division, Fontaines D.C. en The Murder Capital. En qua vocale intonatie is ook een Batlhazar niet ver weg, dat hortende en stotende telkens, weer, één, woordje, eruit, en, dan, weer, pauze.

De opvolger met de toepasselijke titel Runner Up gaat naar eigen zeggen over “white goods, work ethic, guilt, game shows, not dancing at the Christmas party, 4 car garages, meal deals, spam folders, lotteries, carrots and sticks.” Wie weet volgende maand meer daarover in dit topic, ze zijn het nomineren waard want de band is hawt.


Ik neem even pauze, later in de middag slash vroeg in de avond de topzes x

Jeeeeetje hoe weet jij dat? Stalker!

Dat lost zich vanzelf op toch? Over drie maanden zijn ze alweer oud nieuws en dansen de beren met een andere nieuwerwetse rockband.

Word ik hier zonder pardon in het kamp der rockisten geschoven

Zonder dollen, House of York is een van de weinige goede rocknummers van dit jaar. Heb hem een tijdje geplugd hier, blij dat ie uiteindelijk wel is aangeslagen

Overigens, voor de liefhebbers/nerds: War of the Roses was ook een grote inspiratiebron voor Game of Thrones (York = Stark, Lancaster = Lannister). Vandaar ook de line 'We're all uninvited guests at someone else's wedding'

6. Cindy Lee - I Don’t Want to Fall in Love Again (33 punten, 14 keer genoemd)
(genomineerd door ArthurDZ, nummer 1 van: ArthurDZ)



De gemoederen liepen rond het toch wel bijzondere I Don’t Want To Fall In Love Again hoog op. “Kutnummer”, “muzikale rariteit”, “ronduit vervelend”, zo u wilt. Bovenal zal Cindy Lee in de toekomst bekendstaan als de dragqueen die bijna een einde maakte aan de jarenlange bromance tussen Arthur en Jeffrey. De gemoederen zijn inmiddels weer een beetje bedaard tho, verliefd op elkaar zullen ze niet meer worden maar wie weet dat ze ooit nog samen een voetbaltalkshow gaan maken. Bij mij hoeft JM trouwens niet meer aan te komen na zijn gebitch op mijn Blackbirdinterpretatie op een lege Strabrechtse Heide. Hij houdt blijkbaar niet van pure lowfi telefoongeluidsopnames.

Goed, Cindy Lee Si-Nga is het vrouwelijke alias van Patrick Flegel, niet te verwarren met de ziljoen aliassen van Roman Flomfriemel eerder dit jaar. Voorheen actief in de band Women maar toen die ophield te bestaan besloot hij er zelf maar één te gaan worden. Inspiratie haalde hij uit Karen Carpenter, die van The Carpenters (duh). "I found a deep interest and comfort in Karen's story, which is a cautionary tale about the monstrosity of show business, stardom at a young age and being a misfit looking for connection. The darkness and victimizing tabloid sensationalism she suffered is easily tempered and overwhelmed by her earnest output, her artistry, her tireless work ethic. Something utterly unique and magical takes shape in the negative space, out of exclusion. What I relate to in her has to do with what is hidden, what is unknown," staat op haar (ik ga vanaf nu de vrouwpersoon aanhouden) Bandcamp. Zo leeft de spirit van Karen nu ongedwongen voort, op naar nieuw succes. En succes heeft Cindy, althans zeker in dit topic. Twee albums bracht ze dit jaar uit en beide albums hebben er een finalist uitgekregen. Naast Arlo Parks is ze überhaupt de enige maandfinaliste die dit jaar al eerder tot de beste twaalf wist te reiken en in tegenstelling tot Arlo overklast ze zichzelf hierin: het is haar beste prestatie tot dusver. Wel na een bliksemstart waarin ze nog behoorlijk lang meekon met de uiteindelijke toptwee, aan het eind stortte alles aan beetje in en het gat naar de topvijf is enorm.

Tijd om weer kampen te gaan verdelen want ik denk niet dat hier een tussenweg voor bestaat. Ofwel vind je dit schitterend, ofwel lachwekkend. Zit je in de eerste boot, dan zou je zomaar referenties naar Twin Peaks of The Caretaker kunnen maken. Dat smoezelige, vervreemde, het klopt allemaal niet echt maar is tegelijk ook weer heel puur, alle emoties aan de oppervlakte. Als die tokkel de boel overneemt kan je mij persoonlijk in elk geval afvloeren.

Zo, hebben we die ongein ook weer gehad. Overigens: 3x hiphop in de top 5

Geen zorgen, dat deden we alleen om Dance Lover een plezier te doen

Heerlijke stukjes trouwens weer blackbirdje Poet, maakt de ontknoping een nog groter feest dan het al is!

Mooi zo, de 5 beste nummers van de finale in de top 5

5. Terrace Martin & Denzel Curry feat. Kamasi Washington, G Perico & Daylyt - Pig Feet (44 punten, 13 keer genoemd)
(genomineerd door jordidj1, nummer 1 van: 123poetertjes, aerobag, Edgar18)



In het Maak Kennis Met-topic scoorden Terrace, Denzel, Daylyt, Kamasi en G extreem hoge cijfers en eigenlijk dacht ik dat we hier met de maandwinnaar te maken zouden krijgen toen deze ook hier via een usernominatie werd aangedragen. Edgar, in het nauw gedreven, zag alweer een indirecte nominatie van hem door de vingers glippen en loste subiet een waarschuwingsschot op Jordi, maar de zwarte Aaliyah ging niet door de knieën voor de witte Bowie. En zo staat Pig Feet hier nu, een kleine maand verder, in de finale. Gedurende de maand verloor het al wat van zijn pluimen bij de stemmers en werd het al steeds door minder mensen bovenaan gezet. Op het laatst bleven er uiteindelijk drie van over, waardoor de boel op plek vijf strandt. Johnny Marr had er zelfs niet eens meer een punt voor over, dat terwijl Pig Feet toch bovenaan de RYM-jaarlijst prijkt.

Goed, misschien is dit wel niet de winnaar maar toch weldegelijk wel het nummer van de maand. De vraag is: in hoeverre wil je muziek en politiek gescheiden houden? Is dit nog wel politiek? Of staat dit er ver boven? Het debat rond Black Lives Matter is een delicaat onderwerp dat aan de ene kant heel moeilijk in woorden is te vatten, maar stil zijn is ook niet echt een optie dus let’s go. Muziek is bij uitstek een uitlaatklep waar maatschappelijke problemen aangekaart worden. Zeg niet dat we niet al eerder gewaarschuwd zijn. Kendrick Lamar, A Tribe Called Quest en Childish Gambino sneden het thema (of nabijgelegen problemen) al aan en met succes, zeker in dit topic. Het blijkt nog steeds nodig om ons te blijven verwittigen dat het zo niet verder kan, en inmiddels is verwittigen overgegaan op actie. Pig Feet is een nieuw topje van een meerpuntige ijsberg aan racisme, kansongelijkheid en autoritair machtsmisbruik van een staatsorgaan. De emoties zijn diep, een reactie op generaties aan onrecht. Denzel heeft het helaas van heel dichtbij meegemaakt: ergens in de veel te lang durende stortvloed aan namen op het eind van het nummer staat de naam van Treon “Tree” Johnson, de broer van Denzel Curry, die in 2014 dodelijk getaserd werd. Je hoort dit aan Denzel. Je voelt die woede, die onmacht en vooral de gedachte van ‘nou gaan we er gvd eens werk van maken in plaats van de steeds maar vreedzame dialoog aan proberen te gaan.’ Want de vreedzame dialoog mislukt inderdaad nog te vaak. Je merkt het al een beetje in Nederland, waar de discussie al wat wordt gedownplayed door steeds de aandacht weer te verschuiven van het echte probleem. BLM-demonstraties gaan nu plots vooral over coronaregels, de dialoog over bewust danwel onbewwust kwetsende uitspraken wordt gekaapt door een rel rond een voetbalprogramma en wie wie nou gebackstabt heeft. Ik hoor al van mensen dat ze 'moe worden van de discussie'. Tja, we zullen het op deze manier inderdaad niet leren. Kom er maar in, Denzel, met je on fokking fire verse. Kom er maar in Kamasi, met al die opgekropte woede die je vanut je sax de wereld in pompt. Kom er maar in Terrace, met je dope vinnige producties. Kom er maar in Daylyt, met vermoedelijk het beste dat hij ooit heeft laten horen. Damn, wat een track.

Maar wat ontieglijk kut dat dit überhaupt moet bestaan.

Pig Feet, wat een machtig nummer. Los van de boodschap had ik hem ook op 1 gezet. Doordringende productie, Kamasi met exact genoeg saxofoon-touch en verses die on FIRE zijn. Imho niet eens per se het nummer wat ik tekstueel het sterkst vindt, er zouden later nummers voortkomen die net even wat genuanceerder zijn. Wat het nummer wel doet, is perfect de frustratie, wanhoop en chaos vertolken die ontstond daags na de hevige gebeurtenissen in Amerika. Wat Niek ook zegt, voor Denzel komt het helemaal dicht bij en dat is te horen.

Deze had ik vooraf alls gedoodverfde winnaar opgetekend, maar ik moet zeggen dat ie muzikaal al een stuk minder aanslaat bij mij. Dat staat los van de boodschap, die staat nog steeds als een huis.

Niets dan lof inderdaad voor de boodschap van Pig Feet, maar persoonlijk had ik er muzikaal ook meer van verwacht. Qua instrumentatie vind ik hem niet enorm beklijven.