Poek schreef:
Ik doe heel vaak mee aan popquizzen, op zich vrijwel altijd leuk, maar als de maker(s) het eh.. minder goed doen dan ze ook naar hun eigen capiciteiten zouden kunnen doen, dan...…ik heb mezelf goed genoeg opgevoegd dat ik me dan niet luid ga ergeren, en ik probeer het ook niet in mezelf te doen, maar ik vind het toch een smetje op het universum. Zo was ik op een zaterdagavond eens in een cafe bij een quiz waar ik niet al te hoge verwachtingen van had (dat scheelde) en de makers bedacht hadden een ronde met alleen maar powerpop te doen. Er is een bekende ongeschreven regel van een popquiz maken: geen heel eenzijdige rondes maken, want dan kan het voor sommige mensen een heel vervelende ronde worden. Dus niet een hele ronde hetzelfde soort muziek, gasten! En dan ook nog powerpop, ik wist eigenlijk niet wat het was, maar vast iets als stevige AOR of zo. Zucht.

Maar wat bleek: zonder het te weten was ik al jaren een groot liefhebber van powerpop, vooral 90’s powerpop, maar ook wel oudere. Ik noemde het alleen anders: gitaarpop, met Teenage Fanclub, Fountains of Wayne en The Posies als mijn favorieten. Dat was een ronde genieten! Top van de makers! Of nouja, ik vond het universumsmetje iets minder erg. Al is powerpop is eigenlijk een beetje rare naam.

Gretz schreef:
Lijstje gepost

Poek schreef:
Ik leerde de powerpop (in ieder geval The Posies en Teenage Fanclub) kennen via de radio: ik nam tweemetersessies en concerten op van de radio en luisterde die op mijn walkman.

After graduating, Sweet traveled to Athens, Georgia, to attend college during the vibrant Athens music scene. That same year, Sweet, who had met the band R.E.M. when they played a show in his hometown the previous year, collaborated with frontman Michael Stipe in a duo group under the name Community Trolls, as well as played guitar in Stipe's sister Lynda Stipe's band,

Poek schreef:
Hun beste album is Frosting on a Beater, daar zijn RYM, MuMe en ik het wel over eens. Niet dat ik het album deze eeuw ooit beluisterd heb, maar scrollen door het album geeft een boel ‘oja, deze, ook al goed’s. De drie singles zijn toch wel het beste en van die drie is Solar Sister net iets beter dan de andere twee. Alleen het begin al: meteen Stringfellow die inzet, al heel snel gevolgd door Auer en dat zet de toon voor de rest van het nummer: veel harmonie met af en toe Stringfellow alleen. Zo hoort het. Waarom zijn er uberhaupt nog liedjes waarin mensen in hun eentje zingen!?

herman schreef:
In 1995 of 1996 een filmmarathon gehouden met een stuk of 10 vrienden. Diep in de nacht was ik nog met 2 over en keken we Jackie Chan's Rumble in the Bronx. We vonden het hilarisch en toen ineens Kung Fu voorbij kwam op de aftiteling al helemaal door het dolle heen. Springen door de huiskamer, dat soort taferelen. Weet nog dat ik tegen de middag pas in slaap viel (bij Apocalypse Now). Mooie tijden.

motel matches schreef:
Tragisch geval 2: Een week nadat Doug Hopkins in America een gouden plaat kreeg voor dit door hem geschreven nummer pleegde hij zelfmoord. Hij leed aan depressies en had een drankprobleem en was daardoor ook al uit de band gezet. Aan de ene kant is dit een heerlijke jangelende rocksong die er om schreeuwt luid te worden meegezongen terwijl je met open ramen in je Cadillac over de highway rijdt (ik schuw vandaag geen enkel cliché), maar het heeft ook een melancholieke ondertoon die het extra gewicht geeft. Ik word er zowel vrolijk als triest van en dan moet het wel een goed nummer zijn.

In 1996, Tim Wheeler was quoted as saying that "Goldfinger is the best song we've ever written, and the best words I've ever written"

herman schreef:
Door het chartstopic met muziek van 25 jaar geleden de afgelopen 6 jaar veel alternatieve muziek van 1990 t/m 1996 beluisterd en zo (her)ontdek je nog eens liedjes. Destijds kende ik Wannadies vooral van Hit, dat een - eh - hitje was. Maar deze vind ik eigenlijk nog veel beter. En onverwoestbaar. Mijn vriendin vindt het ook geweldig, altijd feest in huis als deze weer eens ergens langskomt. Might Be Stars had naast Hit ook niet misstaan in de finale, wat mij betreft.

Poek schreef:
Van The Wannadies heb ik wel andere nummers dan hun grootste hit geprobeerd, en ik vind ze niet slecht of zo, maar ik word er ook niet warm van. En helemaal snappen doe ik het ook niet: een groep maakt zo’n goed nummer, dan moeten ze toch meer in hun mars hebben? Hebben ze nog pareltjes gemaakt die ik niet gehoord hebben? Of hebben ze geen zin het trucje te herhalen? Het lieve zingen van Pär in het eerste couplet, de mooie pap parara pap pararas samen met Christina, de subtiele instrumentatie met o.a. een melodica, even losgaan in het refrein, en dan weer bij het begin beginnen. En ze lijken ook zo blij in de officiele clip!