Die had ik ook in mijn top 20 van 1995! Weliswaar pas op 19, maar het was dan ook een erg sterk jaar.
Ik vind zelf Sound Of Lies nog wel sterker dan TtGG. Beetje minder country, beetje meer psychedelisch. Mooie mix.

56. Fugazi – Waiting Room (1988)

#6 in (Post-)Punk/New Wave.
#69 van Sandokan-veld, #70 van itchy, #87 van DjFrankie.

In de periode dat ik begon met veel mashups downloaden en luisteren was Destiny’s Child een populaire groep om te mashuppen. Niet een band waar ik fan van was, maar door die mashups ging ik ze toch meer waarderen. Ook andere muziek ontdekte ik zo, bijvoorbeeld door de mashup Independent Room van Party Ben (die ook de bekende mashup Boulevard of Broken Songs gemaakt heeft). Die gitaren, wow! Dus op een gegeven moment ging ik naar het origineel op zoek.

Eigenlijk is het wel een beetje tragisch. Waiting Room is het eerste nummer van hun eerste plaat (een EP nog wel) en alles daarna is slechter. Waiting Room “is to Fugazi what “Smells Like Teen Spirit” is to Nirvana—the one song that you know, even if you know no others “ volgens de site Verbicide, behalve dat de meeste mensen van Nirvana toch echt wel meer nummers kennen. Maar Waiting Room is beter dan Smells Like Teen Spirit. Eigenlijk is het niet zo mijn muziek, maar het intro, en hoe ze dan nog eroverheen gaan, echt geweldig. Zelfs de pauze na 23 seconden is goed!

Ik ken overigens wel meer nummers Althans, ik heb een cd, Steady Diet of Nothing, en die moet ik toch een aantal malen beluisterd hebben, maar geen vorm van herkenning bij een snelle herbeluistering. Wat ik zei: eigenlijk niet zo mijn muziek.

Ik heb de 3 Songs EP van Fugazi, met daarop het origineel van het door Magnapop gecoverde Song #1. Zowel origineel als cover vind ik erg goed. Verder staat Fugazi samen met oa Gun Club op de lange lijst 'ooit meer induiken' - al ken ik van Fugazi wel meer (ze deden het ook best aardig in een Greatest Hits editie eerder dit jaar) dankzij Fons en Lotje.

Hohoho Waiting Room, schitterend nummer! Inderdaad hun beste, maar ze hebben nog genoeg wat ook meer dan de moeite waard is hoor. Zelf moet ik ook nog veel van hen ontdekken, maar bijvoorbeeld een Repeater staat net zo goed vol klassesongs. Onderschat bandje.

Yyyeeeeah waiting room

Alles van Fugazi is goed, doe jezelf in elk geval niet te kort door de focus alleen op de beginperiode te leggen.

Ik was deze top 100 een beetje uit het oog verloren, en eerlijk gezegd was ook niet alles aan mij besteed. Nu ik (mede door de tag aangespoord) weer wat heb bijgelezen, wil ik alsnog een duim omhoog geven aan iemand die zowel Fugazi, Super Furry Animals en Coen Brothers/ Just Dropped in opneemt in een lijstje.
(De beste Coen Brothers-films zijn natuurlijk Miller's Crossing en A Serious Man, maar dat terzijde.)

Oooooh dat Big Lebowski-nummer en pogoën maar op Waiting Room met Poek, itchy, ArthurDZ, jordidj1 en de rest!

55. The Posies – Solar Sister (1993)

#6 in power pop
#88 van (alweer!) itchy.

Ik doe heel vaak mee aan popquizzen, op zich vrijwel altijd leuk, maar als de maker(s) het eh.. minder goed doen dan ze ook naar hun eigen capiciteiten zouden kunnen doen, dan...…ik heb mezelf goed genoeg opgevoegd dat ik me dan niet luid ga ergeren, en ik probeer het ook niet in mezelf te doen, maar ik vind het toch een smetje op het universum. Zo was ik op een zaterdagavond eens in een cafe bij een quiz waar ik niet al te hoge verwachtingen van had (dat scheelde) en de makers bedacht hadden een ronde met alleen maar powerpop te doen. Er is een bekende ongeschreven regel van een popquiz maken: geen heel eenzijdige rondes maken, want dan kan het voor sommige mensen een heel vervelende ronde worden. Dus niet een hele ronde hetzelfde soort muziek, gasten! En dan ook nog powerpop, ik wist eigenlijk niet wat het was, maar vast iets als stevige AOR of zo. Zucht.

Maar wat bleek: zonder het te weten was ik al jaren een groot liefhebber van powerpop, vooral 90’s powerpop, maar ook wel oudere. Ik noemde het alleen anders: gitaarpop, met Teenage Fanclub, Fountains of Wayne en The Posies als mijn favorieten. Dat was een ronde genieten! Top van de makers! Of nouja, ik vond het universumsmetje iets minder erg. Al is powerpop is eigenlijk een beetje rare naam.

Ik leerde de powerpop (in ieder geval The Posies en Teenage Fanclub) kennen via de radio: ik nam tweemetersessies en concerten op van de radio en luisterde die op mijn walkman. Gitaarpop leek me een logische beschrijving: het is duidelijk poppy, met sterke focus op de zang en het liedje, maar gitaar speelt toch ook wel een belangrijke rol. Overigens kunnen ze best rocken, b.v. in Everybody is a Fucking Liar van Amazing Disgrace (1996), het laatste echt goede album dat ik van ze ken (Succes uit 1998 was wat minder en de albums uit deze eeuw ken ik niet).

Hun beste album is Frosting on a Beater, daar zijn RYM, MuMe en ik het wel over eens. Niet dat ik het album deze eeuw ooit beluisterd heb, maar scrollen door het album geeft een boel ‘oja, deze, ook al goed’s. De drie singles zijn toch wel het beste en van die drie is Solar Sister net iets beter dan de andere twee. Alleen het begin al: meteen Stringfellow die inzet, al heel snel gevolgd door Auer en dat zet de toon voor de rest van het nummer: veel harmonie met af en toe Stringfellow alleen. Zo hoort het. Waarom zijn er uberhaupt nog liedjes waarin mensen in hun eentje zingen!?

54. dEUS – SUdS & SOdA (1994)

#4 in art pop
#10 van Snoeperd, #1 van deric raven, #37 van Sunderland, #76 van Finidi.

In mijn lijst staat relatief veel muziek met viool. Die liefde was er al vanaf dat ik me serieus voor popmuziek begon te interesseren, zo was één van mijn favoriete hits in 1986 het nummer Seven Into the Sea. Die heeft de lijst niet gehaald, maar een klein beetje wel, zoals de oplettende lezer al heeft gemerkt. De electrische viool is misschien nog wel cooler, zoals in de ladderfinalist en nog vier andere nummers van dat legendarische album. Dat instrument lijkt echter nauwelijks in popmuziek gebruikt te worden. Wikipedia geeft wel wat namen, maar daar staat niet veel bekends bij. Is er uberhaupt ooit een (NL top 40) hit geweest met een electrische viool? Ik heb er naar gezocht op internet, maar niets gevonden. Of iets wat erop lijkt. Gelukkig ken ik nog wel één nummer waarop de viool zoals John Cale gespeeld wordt, S&S.

Ik vond dEUS al goed voordat ze muziek uitbrachten (en eigenlijk minder goed nadat ze dat deden). In 1988 hoorde ik een liedje op de radio dat ik zo leuk vond, dat ik gelijk de lp van de IJslandse band kocht en dat had ik nog nooit eerder gedaan (en het was ook de eerste lp die ik kocht die niet van The Police/Sting was en misschien de eerste niet-tweedehandse lp). Helaas zijn de vervolgalbums minder en is de solocarriére van de zangeres post-debut ook weinig soeps. Desondanks is dat liedje dat op de radio gedraaid werd top en je als band naar dat nummer vernoemen is een superstart.

In die tijd was ik ook veel actief op internet. Nog steeds, maar destijds was het wat minder gebruikelijk. Ik zat ook in een virtuele wereld, gewoon onder mijn eigen voornaam. Solide, maar wat saai en ik wilde het opleuken. In het slechtste geval kon ik het altijd nog terugdraaien en zo werd het geïnspireerd door de Belgen dIMITRI. Ook in email en op nieuwsgroepen ging ik dat gebruiken (lezers van nl,muziek herinneren zich dat wellicht nog). Men had kunnen denken dat ik fan ben, maar nee. Alleen van het ene nummer.
SUdS & SOdA zit vol met gitaar en de (verder vrij betekenisloze) zang is ook dominant (net als de friday friday achtergrondzang, ze woonden op de Vrijdagmarkt) maar wat het nummer echt goed maakt is toch wel het ViF-achtige vioolspel van Klaas Janszoons (niet ‘geinspireerd door’ overigens volgens Barman: “John Cale kende hij toen nog net eens”). Helaas herinner ik me niet de eerste keer dat ik het nummer hoorde, maar het volgende verhaal van Barman geeft vast mijn luisterervaring ook weer.

“Het nummer kwam keihard binnen bij iedereen die het hoorde. Ik weet nog goed dat Matthias van der Hallen, gitarist bij Ashbury Faith en destijds mijn buurman, bij me langs kwam. Zijn bandje deed het destijds heel aardig. Wij werden vooral als de struggling arti rockers met valse gitaren beschouwd. We kwamen net uit de studio en ik zette voor hem Suds & Soda op. Die jongen trok helemaal wit weg. Het enige dat hij uit kon stamelen was: What the fuck! Hij had nooit verwacht dat wij als stelletje ongeregeld zoiets zouden kunnen maken. “

Dat zou ik best nog wel eens willen meemaken. Als iemand S&S-achtige nummers kent hou ik me aanbevolen!

Volgens mij heeft The price of love van Bryan Ferry (top 10 hit in 1976) een elektrische viool (van Eddie Jobson), duidelijk te horen in de laatste 10 seconden. En waarschijnlijk ook wel meer Bryan Ferry hits uit deze jaren.

Ik twijfel een beetje, het zou ook een gewone kunnen zijn, ik zie het ook nergens vermeld staan. Maar hij heeft wel electrische viool gespeeld, dus het zou kunnen.

Ah, het goede nummer van Deus. Overigens de laatste paar jaar wel een herwaardering gedaan dat ik ze toch minder erg vind dan ik altijd beweerde, paar nummers hebben ook wel wat. Maar deze blijft briljant.

Ik kan me Suds and Soda nog herinneren toen ik ze voor het eerst live zag in 1994: de combinatie Tom en Stef en dan Klaas op viool.... meesterlijk!

Geweldig nummer, maar zou ongeveer net zo niet hoog in mijn dEUS top 100 staan als dEUS in mijn Björk en aanverwanten top 100. Maar gezien de taglijst sta ik daar redelijk alleen in.

Leuk ook om The Posies tegen te komen, toch wel een hele fijne band. Heb ooit een playlist gemaakt met powerpopsingles die hoog scoorden op RYM, heerlijk genre inderdaad.

53. 10,000 Maniacs – Eat for two (1989)

#4 in folky.
Zangeres Natalie Merchant is al drie keer solo geweest, 1 keer met band door dazzler die Planned Obsolescence koos, goeie keuze!

Ooit deed ik een roadtrip met twee andere Nederlanders en een Schot naar het nog communistische Hongarije. Ik had bandjes mee en ik gaf er eentje aan de Schot om in de cassettedeck van de auto te doen. “10,000 Maniacs? What a funny name!” Ik had er nooit over nagedacht, maar eigenlijk wel ja.

De band draaide om zangeres Natalie Merchant (al zijn er na haar vertrek vier studioalbums gemaakt met een nieuwe zangeres), een mooie vrouw, maar belangrijker nog, een heel mooie stem. Ik heb maar liefst vijf albums van ze (waarvan ik MTV Unplugged de minste vond, als ik me goed herinner) en luisterde in de jaren ‘90 best vaak naar ze. In tegenstelling tot hoe ze op MuMe gewaardeerd worden vond ik ze ook al vanaf het begin goed. Wel moeilijk om een favoriet te kiezen. Uit 1982 komt Planned Obsolescence maar de hele tijd gekke geluidjes (van vast een bijzonder instrument) die erg leuk zijn. De eerste single My Mother the War is ook erg mooi en laat horen waarom ze vaak met R.E.M. werden vergeleken. Can’t Ignore The Train van The Wishing Chair klinkt heel lief, hoewel het niet zo bedoeld zal zijn. Candy Everyone Wants en These Are Days zijn gewoon goeie popsongs. En Because the Night is een cover van niks. Het kan niet altijd raak zijn, behalve in 1989. In Trouble Me stijgt NM naar Feistachtige hoogten. En nog net iets mooier vind ik Eat For Two, over zwangerschap op (te) jonge leeftijd. Los van dat het niet per se positief over zwangerschap is, is het toch wel het mooiste babynummer ooit. En voor de R.E.M.-fans: My in Honey van Out of Time is geinspireerd door dit nummer.

52. World Party – Ship of Fools (1987)

#5 in power pop.
Het was één keer eerder feest.

Er zitten wat tragische elementen in het leven van Karl Wallinger. Zo maakten The Waterboys hun beste twee platen net nadat hij de band had verlaten. Zelf schrijf hij weliswaar een nummer-1-hit, maar dat werd het pas nadat Robbie Williams het nummer zong in een versie die weinig afweek van het origineel. Erger nog, Williams deed net alsof hij nummer zelf geschreven had. Wallinger vertelde vervolgens de producer: “Your fucking friend Robbie Williams. Tell him from me that he's a cunt.” Terecht, al zal het verdiende geld wel iets goedgemaakt hebben.

Wallinger had (van Williams en van de wereld) wel iets meer erkenning mogen hebben, want de eerste twee albums van zijn eenmansband World Party zijn erg goed. Goodbye Jumbo is mijn favoriet. De Princeachrtige nummers zoals Is it too Late? zijn niet onaardig, Way Down Now is een leuke single, maar ik ben het voor deze keer eens met Luigiforts keuze van favorieten:



De eerste is met Sinead O’Connor trouwens, al moet je goed luisteren om haar te horen. Dezelfde Sinead (toen nog volkomen onbekend) doet ook mee op het best wel kekke titelnummer van het eerste album, Private Revolution. Ik vind het leuk om te zien hoe Sinead zich uitleeft met dansen op de achtergrond en blij lijkt te zijn in de video.

Maar nog iets beter is Ship of Fools. Een sympathieke tekst, een waarschuwing voor de consequenties van materialisme en kortetermijndenken (nog steeds actueel) met een anagolie die al eerder door The Doors werden gebruikt en teruggrijpt op Plato. Maar het nummer is vooral het refrein. Een mooie uitzondering op de regel dat uithalen stom zijn!

51. Juliana Hatfield - Universal Heart-Beat (1995)

JH was verre van universeel hier.
#4 in power pop.

Eind 1994 werden er op de universiteit twee internetterminals geplaatst. Dat is niet veel voor een paar duizend studenten, maar toch wist ik er af en toe op te komen en ik maakte al snel een account aan voor De Digitale Stad. Vanuit daar ontdekte ik De Digitale Metro, een MOO oftewel een virtuele tekstwereld. Dat ziet er b.v. zo uit:

Max Euwe plein
Een druk pleintje in de Amsterdamse binnenstad. Het wemelt hier van de portretisten, muzikanten, snookerfans, en gokkers. Verder wordt midden op het plein ook vaak geschaakt met een groot schaakspel.

Op nummer [1] bevindt zich het Casino.
Op nummer [2] is het cafe van Joram.
Op nummer [3] is De Kolonisten van Catan gilde kamer.

Verder kan je vanaf hier naar de [S]tadhouderskade of de [W]eteringschans.

Ik ontdekte al snel dat er een andere manier was om toegang te krijgen tot de metro: het kon ook via telnet en dat was beschikbaar op de computers boven! Al snel zat ik (en een paar andere verslaafden) uren achter die computers en ging ik meebouwen aan de virtuele stad. Ik kon natuurlijk niet de hele dag daar zitten, dus vanaf thuis belde ik ook uren in op DDS, telefoonrekeningen van boven de duizend gulden tot gevolg (totdat ik een vaste lijn nam).

Wat heeft dat allemaal met Juliana Hatfield te maken? Nou, er zat ook een Vlaams meisje in de metro die de naam Hatfield (vernoemd naar dus) en dankzij haar enthousiasme kocht ik ook een cd van de zangeres (die ik waarschijnlijk overigens al kende als tijdelijk lid van The Lemonheads). En gelukkig bleek het heel goede muziek. Powerpop, dus echt iets voor mij, al kende ik de term toen nog niet. Van al haar liedjes is Universal Heart-Beat mijn favoriet, vooral wegens het oorwurm-achtige refrein. Sterker nog: ik heb daarna zelf een liedje geschreven met dat refrein als basis, maar dan een andere tekst (“It’s in my head, it’s not in my hands”). Zoals de tekst al suggereert is het nummer nooit verder gekomen dan mijn hoofd... Anyway, ik heb dus veel associaties bij dit nummer, en het wint het net van My Sister, dat ik ook erg goed vind.

Gaaf Bijzondere keus wel als favoriet van haar, maar dat kan nooit fout natuurlijk. Overigens ging het met dit nummer wel een beetje fout bij Juliana, na het succes van de singles van het vorige album had haar label erg hoge verwachtingen van haar en dat zou dan met deze single en bijbehorend album moeten gebeuren. Dat gebeurde dus niet, label boos, opvolgende album op de plank gelegd en daar nooit meer afgekomen met als gevolg rechtszaken en een toch maar ontbonden contract waarna ze weer gewoon indie verder kon. Eind goed al goed al ligt dat album nog steeds bij het major label (dacht atlantic maar kan ik mis hebben) op de plank.

Op de helft! Het is dus weer tijd voor statistieken met Erminio.



Inmiddels 39 nummers niet eerder in de top 100 en 2 mumeladderfinalisten. Dus theoretisch komen we op 78 en 4 uit. jordidj1 en Choconas nog steeds de virtuele leiders! Maar komt er nog veel obscuurs?

jordidj1 80 & 1
Choconas 10 & 4
motel matches 53 & 7
zaaf 61 & 3
aERodynamIC 27 & 13
vigil 0 & 29
rufus 70 & 20
Gretz 52 & 11

Dat is wel jammer. Op Wikipedia staat het trouwens iets anders:

The Juliana Hatfield Three only remained together through 1994, by 1995 she had returned to solo status and released the album Only Everything, in which she "turned up the volume and the distortion and had a lot of fun". One reviewer describes it as "a fun, engaging pop album". The album spawned another alternative radio hit for Hatfield in "Universal Heartbeat". In the video Hatfield portrayed a demanding aerobics instructor. Before the tour for Only Everything, she released Phillips and hired Jason Sutter on drums, Ed Slanker on guitar, and Lisa Mednick on keyboards. Two weeks into the tour, she canceled the tour.

In her memoir, Hatfield writes that she was suffering from depression severe enough to be suicidal. She disagreed with the decision to avoid talking about her depression.The drummer was replaced by Phillips, and touring resumed with Jeff Buckley as the opening act.

In 1996, she traveled to Woodstock, New York where she recorded tracks for God's Foot, which was to be her fourth solo album (third if not counting Become What You Are, which was recorded with the Juliana Hatfield Three), intended for 1997 release. After three failures to satisfy requests by Atlantic Records to come up with a single, she asked to be released from her contract. The label obliged but kept the rights to the songs recorded during these sessions. Atlantic had paid $180,000 on the recordings."Mountains of Love" and "Fade Away" were released on a greatest hits collection entitled Gold Stars, while "Can't Kill Myself" was available for download from Hatfield's website. The remaining tracks surfaced on bootlegs, which she disapproved of, and she has rarely played them live.

50. Johnny Cash – Hurt (2003)

#1 in country
#19 van niels94, #51 van Dance Lover, #4 van sammael, #56a van The Eraser, #88 van Stefan1979, #30 van deric raven, #82 van dumb_helicopter.

Heeft Johnny Cash slechte nummers gemaakt? Vast wel, maar klik een willekeurig nummer van hem aan op Spotify en de kans is heel groot dat het gewoon goed klinkt. Of neem een willekeurig nummer, laat het door Johnny Cash zingen en ook dat zal goed klinken. Dat dacht Rick Rubin waarschijnlijk ook toen hij Cash contracteerde voor zijn label (maar hij dacht vooral dat JC ten onrechte was afgeschreven en kreeg gelijk!)

Cash maakte country voor mensen die niet per se van country houden (maar wel van zijn stem). De stem is in country wel een dingetje (voor mij dan). Ik zelf hou wel een beetje van country, maar de countrymuziek die in Amerika populair is vaak toch niet. Neem George Strait, misschien ken je ‘m niet, maar hij heeft veel meer platen verkocht dan b.v. Dire Straits of Prince volgens de lijst van best selling artists op Wikipedia. Dan neem ik het eerste nummer op Youtube en dat klinkt als typisch iets dat je op een Amerikaanse countryzender hoort. Vervelend namelijk en dat komt vooral door de manier van zingen. Johnmy Cash daarentegen, verre van vervelend.

Het origineel van Hurt staat op The Downward Spiral en ik schreef eerder dat het nummer me niet meteen opviel. De versie van Cash daarentegen, het is onmogelijk om daar niet door geraakt te worden. Het is een cover, maar het voelt alsof het nummer van hem is. En dan de clip, van een oude man die niet lang meer te leven heeft, en dan heeft subtiel voor ‘de eerste keer What have I become’ een jonge Cash laten zien en voor de tweede keer vrouw June die beschouwend naar hem kijkt. Zelfs de stilte op het einde is mooi.

Overigens, de versie van Sad Kermit vind ik ook wel wat hebben, de versie van
NIN met Bowie daarentegen zeer matig.

Aha, de Peter Wright van de DDM dus

Wel opmerkelijk dat de DDM zo'n uitgebreide wikipagina heeft, zonder enige onafhankelijke bronnen. Ik zal daar maar geen slapende honden wakker maken (Maar die bronvermelding was wel de reden dat 90% van de informatieve inhoud van het MusicMeter-lemma destijds in de vuilnisbak is gegooid).

Ben je er nog steeds actief trouwens?

Ik ben Bowie-fan, maar moet je hier wel gelijk geven. Hetzelfde geldt eigenlijk voor Without You I Am Nothing van Placebo.

Gezien de bewerkingsgeschiedenis neem ik aan dat het allemaal uitgebreid gecontroleerd is. ik zit er nog steeds, maar er is helaas weinig activiteit meer. Ik gebruik het sowieso nog als rekenmachine, voor notities en vooral voor teletekst.

49. Chris Bell – I am the Cosmos (1978)

#3 in power pop
Een ander nummer van het album stond in de lijst van Dwejkk_.

Het lidmaatschap van de club van 27 is een tragisch iets, maar in het geval van Chris Bell nog iets tragischer. Hij maakte in 1972 als onderdeel van Big Star het album #1 records, maar ondanks goede kritieken verkocht het minder dan 10.000 examplaren. Halverwege de jaren ‘70 maakte hij een solo-album, maar dat werd niet uitgebracht. In 1978 werd wel de single I am the Cosmos uitgebracht (met als b-kant You and Your Sister) maar dat deed ook weinig. Hij werkte in het restaurant van zijn vader en had last van depressies. Eind van dat jaar verongelukte hij in zijn sportwagen (helemaal berooid zal hij dus niet geweest zijn).

Het commerciële succes kwam er ook niet echt na zijn dood, de waardering des te meer. #1 Record is nu een klassieker, het solo-album is in 1992 uiteindelijk toch uitgebracht en You and Your Sister werd in de uitvoering van This Mortal Coil een hit. Ook I am the Cosmos werd door TMC gecoverd in een voor hun ontypische uitvoering met gitaren en mannenstem. Die uitvoering is erg mooi, maar het origineel heeft nog iets meer de wanhoop die ook in de tekst zit. Hij probeert positief tegen zichzelf te praten, maar dan belt de ex. Hij wil wel nee zeggen, maar hij heeft geen weerstand. Hij wil hem of haar zo graag weer zien.
Zijn zang past echt perfect bij de tekst en de gitaren ook. De top (bijna) van powerpop!

48. The Boo Radleys - Wake Up Boo! (1995)

BR waren nog niet wakker in dit draadje. #3 in Britpop.

The Boo Radleys zou je wel een eendagsvlieg kunnen noemen. Weliswaar hebben ze in eigen land behoorlijk wat (kleine) hits gehad, maar Wake Up Boo! was hun enige grote succes, ook internationaal, en terecht! De muziek komt erg feel-good over, net als de tekst (“Wake up it’s a beautiful morning, the sun shining in your eyes”), echt een liedje om vrolijk en blij van te worden en zo is het ook bedoeld. Toch zit er ook wel iets melancholisch in, zowel in muziek als tekst: “Wake up, it’s so beautiful, for what could be the very last time.” en “But you can't blame me now for the death of someone “. Vandaar het opvrolijken! En de combinatie vrolijk en melancholiek, daar hou ik van.

De singlesversie is net iets anders dan de albumversie: de laatste begint met een stukje a capella. Het stukje opbouw voordat het echt van start gaat bevalt me wel, die versie is helaas wel zonder clip. Daarom post ik zowel de single- als albumversie: de eerste is om te kijken, de tweede is om te luisteren.

Ah de favoriet van ranja

47. Nirvana – School (1989)

Eerder kwamen diverse andere liedjes van de band aan bod.

25 november 1991 speelde Nirvana in Paradiso en ik was er bij! Of nouja, in gedachten, luisterend naar de radio, waar het live werd uitgezonden. Telt dat, nee zeker? Maar goed, ik heb het concert vaak beluisterd op mijn walkman en de nummers van de eerste twee albums zijn ook mijn favorieten gebleven.

Het volledige concert:



Bijna een jaar later was ik in Buenos Aires voor het WK junioren. Op de avond voor de rustdag ging ik uit met wat andere spelers en kwam ik in contact met wat Argentijnen. Wat bleek: Nirvana zou een paar dagen later spelen in een groot stadion (voor bijna 50.000 mensen). Daar wilde ik wel heen! Maar ja, vreemde stad en zo. De Argentijnen moedigde me aan om gewoon te gaan, wilden me wel helpen met kaartjes kopen, een speler uit Nieuw-Zeeland wilde wel mee en dus ging ik toch nog Nirvana live zien!

Het voorprogramma was Calamity Jane, een band bestaande uit alleen vrouwen. Leuke band, vond ik. Stomme band, vonden de Argentijnen, die dat ook duidelijk lieten merken met boegeroep en zelfs van alles naar de band gooide. Stomste publiek ooit, maar de Kiwi en ik konden wel lekker naar voren om van dichtbij de band te zien en alvast op een goede plek te staan voor Nirvana. Wist ik veel...

Tip: doe dat niet, behalve misschien als je groot en sterk bent. Nirvana begon en opeens begon iedereen naar voren te dringen. Daar waar ik stond. En moeite deed om te blijven staan. Ik zag me al op de grond liggen en vertrapt worden.... Gelukkig bleef ik rechtop en lukte het me ook om me naar achteren te laten zakken (waarbij ik wel mijn maat kwijtraakte). Van het concert herinnerde ik me niet zo veel, maar wel dat Nirvana een paar keer de eerste tonen van Smells Like Teen Spirit inzette, maar het nummer verder niet gespeeld heeft. Ik geloof dat ik toen al dacht “Net goed!” (en waarschijnlijk ook wel snobistisch “zouden al die gasten het album Bleach uberhaupt wel kennen?) Cobain zei later erover dat hij woedend was over het gedrag van het publiek en eigenlijk niet had willen spelen. Uiteindelijk werd hij omgepraat, maar ze kozen wel bewust ervoor om wat onbekende nummers (die later op In Utero en Incesticide zouden komen) te spelen. En ze openden met het nooit uitgebrachte nummer 'Nobody knows I'm New Wave'. Misschien was dat zelfs geen nummer maar gewoon improvisatie. ...

Ook dit concert staat op Youtube:



Watch Nirvana sabotage Buenos Aires stadium show, opening with (still) unreleased song, 1992 | Dangerous Minds - dangerousminds.net

Het zou het laatste optreden van Calamity Jane zijn.

Het hele verhaal hierboven schreef ik zonder nog een favoriet nummer uitgekozen te hebben. Het moet er sowieso eentje van het Paradiso-optreden zijn. Territorial Pissings wellicht? Dat is wel mijn favoriet van Nevermind. Of toch eentje van Bleach, b.v. School of Negative Creep? Of de portemonnee van Robbie spekken door Love Buzz te kiezen? Moeilijk, moeilijk. Er zit niks anders op dan random.org te gebruiken. En het is School geworden!

De werktitel van dit nummer schijnt “The Seattle Scene” geweest te zijn. Kurt had bepaald geen gelukkige schooltijd en dat hij zingt “You’re in high school again” suggereert dat hij zich ook in de grunge scene niet echt thuis voelde en dat was “just my luck”. Achteraf zou je dat als een voorteken kunnen zien en de emotie in het nummer was ongetwijfeld echt. Maar al was dat niet zo: dat gitaarintro! Die drums! Nirvana op hun top.

School live @ Paradiso:

Wat een verhaal zeg!

En Wake Up Boo, wat een prachtig nummer (van een topplaat) blijft me dat toch!