Grappig, ik had lang hetzelfde, maar dan met Hit dat veel door Kink FM werd gedraaid. Door dat nummer ontdekte ik het album Bagsy Me en ook dit nummer (dat trouwens ook al op het album ervoor stond). Ik vind Bagsy Me nog steeds een leuk album, maar dit nummer is nu ook mijn topfavoriet. Zou ik weer eens een nieuwe top 100 maken, dan komt ie er ook in.

Ja, zeker een paramparam, mijn eerste gedachte bij die omschrijving is wel een ander nummer maar wie weet komt die nog. Niet van een band trouwens

Wannadies vind ik zeker goed, soms moet je er wat zin in hebben om een heel album te horen maar vind zeker meer dan 1 of 2 nummers goed. Welke favoriet is, gaat toch tussen You and Me en het door Herman al genoemde Hit. Ik denk dat de laatste wint.

41. Prefab Sprout – All the World Love Lovers (1990)

#3 in art pop. De vierde notering voor PS in dit draadje.

Vroeger (en misschien nog steeds) had je midprice-cd’s. Het waren cd’s van ongeveer de helft van de prijs van nieuwe cd’s. Daar was ik een groot fan van en als ik dus een artiest wilde ontdekken kocht ik die in plaats van de laatste cd’. En zo kocht ik in 1991 de eerste drie cd’s van Prefab Sprout (en de nieuwe cd van eind 1990 pas een jaar later, vast ook midprice). Waarschijnlijk was ik op het spoor gekomen van Prefab Sprout door de volgende recensie (of wellicht een followupartikel):

Op Jordan The Comeback bladert McAloon met een mengeling van nostalgische gevoelens en relativerende humor in het dagboek van zijn jeugd. Hij drijft op een milde manier de spot met de moderne maatschappij. Maar ook schetst hij met een fabelachtige trefzekerheid kleine gebeurtenissen en maakt ze tot iets bijzonders. De muziek is als altijd vernuftig in elkaar gestoken met invloeden uit pop, jazz, country en cabaret als confetti uitgestrooid in een geheel dat steeds opnieuw voor verrassingen weet te zorgen. Een juweeltje.

(parafrase door dazzler in OORdelen )

En ja, superalbum inderdaad, 4.00 gemiddeld op Musicmeter. Geproduceerd door Thomas Dolby (net als Steve McQueen, dat nog iets hoger scoort hier) en ik heb het idee dat die erg zijn best gedaan heeft om het perfect te laten klinken. Dat is positief als je van Steely Dan houdt, negatief als je lofifan bent, ik hou van beide dus het is mij om het even, vooral omdat de mooie liedjes zijn gebleven, en vooral de mooie samenzang tussen Paddy McAloon en Wendy Smith, waarbij de stem van Wendy eigenlijk een extra instrument is.

Er staan veel mooie liedjes op Jordan the Comeback (en ook wat minderezoals Looking for Atlantis) bij bij All the World Loves Lovers vind ik de tekst ook leuk. Het lijkt in het begin een gewoon liefdesliedje, of wellicht een ode aan het liefde. Dat is het ook wel, maar Paddy is realistisch. Geen beloftes maken waar hij zich toch niet aan kan houden, niet zeggen “Onze liefde is voor altijd” terwijl het waarschijnlijk maar een jaar of twee gaat duren. Maar gewoon verliefd zijn, want de hele wereld houdt van verliefde mensen.

Prefab Sprout ik zou een andere kiezen van PS , misschien komt hij nog nee hoor.
Tja die lieve geweldige Steely Dan, daar ben ik niet zo van voor alle duidelijkheid.

40. The Delgados – Thirteen Gliding Principles (2000)

Delgados in principe nul keer eerder in dit draadje.

Met The Delgados (vernoemd naar de tourwinnaar) hebben we weer een artiest met één uitschieter, één liedje waarmee ze hun bestaan gerechtvaardigd hebben. Het gekke is alleen: het nummer is geen hit. Niet eens een single. Ook geen fanfavoriet: bij last.fm staat het op plek 29 bij all time tracks en op Musicmeter is het maar het op twee na favoriete nummer van het album. Is het dan in mijn éénpersoonsbubbel dat dit nummer de uitschieter is? Niet dat ze voor de rest geen leuke nummers gemaakt hebben, maar Thirteen Gliding Principles is uniek.

Het is een duet tussen vrouw (Emma Pollock) en man (Alun Woodward) en jullie weten inmiddels vast wel dat dat een [x] is. De manier waarop is bijzonder. Ze zingen allebei heel korte zinnen, met de begeleidende instrumentatie vrij zacht zodat de focus echt op hun stemmen ligt. En dan opeens gaat het los in het refrein. Zachte strofe, hard refrein en dan een geweldige brug met o.a. een fluit. Ik ken geen enkel ander nummer zoals dit, al kan dit natuurlijk aan mijn beperkte muziekkennis liggen.

Beter hebben ze nooit gemaakt, samen tenminste. Want Emma maakte met een andere man een nog mooier nummer en die komt dus nog.




(en hier een live-uitvoering met strijkorkest.

en vergeet Emma solo niet

Ojee, vergeten. Kan ik mijn top 100 nog opnieuw doen?

Van mij wel hoor
Overigens nauwelijks wat van de Delgados gehoord ondanks dat ik Emma solo wel erg goed vind. Op basis van dit nummer moet daar zeker verandering in komen.

Ik ook niet. Ken eigenlijk alleen hun cover van Mr. Blue Sky van The Complete BBC Peel Sessions.

39. The Stooges – I Wanna Be Your Dog

#5 in (Post-)Punk/New Wave.
#7 van vleertje, #64 van Stefan1979, #95 van dumb_helicopter,

Nirvana heb ik dankzij schaken live gezien in Buenos Aires en dat valt niet te overtreffen, maar de kleine variant is: The Stooges heb ik dankzij Magic the Gathering live gezien. Dat speel ik sinds eind jaren’90 en ook competitief: toernooien gespeeld in veel landen, waaronder twee keer Amerika. Zo kende ik ook iemand bij PS-games, de Nederlandse distribiteur en ze hadden in 2006 mensen nodig om op Lowlands als speluitlegger te werken (van o.a. Mtg). Dat wilde ik wel! Leuk werk: de mensen die de tent inkwamen waren over het algemeen vrolijk en blij en vaak was de reactie “Magic! Oja, dat heb ik vroeger wel eens gespeeld!” Het betaalde niet goed (alleen in natura) maar het was wel mogelijk af en toe vrij te nemen om een concert te zien. Dat deed ik voor Corvus Corax (een middeleeuwse metalband die samen met een koor de Carmina Burana deed, een beleving), Placebo (goed) en The Stooges (waarschijnlijk de enige band uit de jaren ‘60 die ik live gezien heb).

Iggy stelde niet teleur: topless, broek die regelmatig afzakte en boordevol energie! Rondrennen, knuffelen met het publiek, op het podium kruipen als een hond, het gebeurde allemaal. Iets van 90% van het publiek was vast nog niet geboren toen I Wanna Be Your Dog uitkwam (1969) maar het was een feest alsof het nummer net uitgebracht was. Punk’s not dead!

Mijn geheugen is overigens niet zo goed dat ik dat allemaal nog weet, maar gelukkig staat er een uitstekende live-registratie op Youtube. Leuk om weer terug te zien! Ergens in het publiek sta ik dus en ongetwijfeld was ik ook aan het springen. Ja, dat was een goede beslissing om even vrij te nemen.

Maar het meest bijzondere is wel dat Iggy Pop veertien jaar later nog steeds leeft.

Ik twee albums, geweldige muziek. Emma solo is dan weer mijn hiaat.

Ik ben blij dat ik Iggy nog live heb gezien. De rest van de Stooges op Lowlands is helaas niet meer dacht ik.

Deze uitspraak is zo jaren 80

38. Duke Special – Last Night I Nearly Died (But I Woke Up Just in Time) (2006)

Deze Duke was te speciaal voor dit draadje.


De Noord-Ier Duke Special had een veelbelovend begin van zijn carriere. Hij trad op bij Jools, hij werd op de radio gedraaid en zijn eerste twee albums (uit 2005 en 2006) waren allebei genomineerd voor de Choice Music Award. Maar per album werd de aandacht minder, wat ook goed op MuMe te zien is, zijn laatste twee albums krijgen niet eens stemmen. Hij kan nog wel leven van de muziek geloof ik dus misschien is het niet erg. In ieder geval is het gedeeltelijk een verklaring voor dat ik geen muziek van hem ken na 2006: nooit een aanleiding gehad om dat te doen. Behalve dan dat ie een pareltje heeft gemaakt.

Wikipedia omschrijft hem zo: “A piano-based songwriter with a romantic style and a warm, distinctly accented voice, he has distinctive long dreadlocks, eyeliner and outfits he describes as "hobo chic". His live performances have a theatrical style inspired by Vaudeville and music hall, and often incorporate 78s played on an old-fashioned gramophone, or sound effects from a transistor radio. “ Dat klinkt leuk, al is het niet wat me speciaal in Last Night ... aanspreekt (al helpt de orchestratie wel). Het is gewoon een erg mooi en lief kamerpopliedje. Het zijn vooral de coupletten (waarin hij erg kwetsbaar klinkt) die me aanspreken. Als jullie nou even ernaar gaan luisteren, dan ga ik nog nadenken over wat ik jammerder zou vinden: als hij nooit meer zoiets moois gemaakt heeft, of als hij dat wel gedaan heeft en ik het nooit leer kennen. Allebei wel een beetje tragisch.

37. Sinead O'Connor – Troy (1987)

#39 van Dance Lover, #45 van nclo, #49 van Yann Samsa, #5 van stoepkrijt, #111 van Superbitch,

Ik kan me de eerste keer dat ik dit nummer hoorde nog herinneren. Sinead was te gast bij Countdown en ze moest eerst uitleggen waarom ze kaal was. Destijds suggereerde ze dat het een statement was, later suggereerde ze dat ze zich niet veilig voelde in haar jeugd met mooi haar. Enfin, boeie, maar toen ging ze haar liedje zingen. Wow. De strijkers, de zang, de opbouw. Ik vraag me wel eens af hoe het is om een grijsgedraaid nummer als Bohemian Rhapsody voor het eerst te horen, maar ongetwijfeld vergelijkbaar met mijn ervaring toen.

De volgende dag (denk ik) ging ik meteen naar de V&D om de cassette The Lion and the Cobra te kopen om die vervolgens heel vaak te luisteren op mijn walkman (het is misschien wel het album dat ik het vaakst gehoord heb). En weer: de strijkers, de zang, wow. Of, meer in Sinead-stijl, wooohoooowoooooow. Het is jammer dat ze later een grote hit kreeg met een zeiknummer en daardoor werd ik wat minder fan, maar het eerste album blijft geweldig!

Zeiknummer? Wooohoooowoooooow ga uw mond spoelen!

Als Prince het gewoon bij uptempo nummers gehouden had, dan was er niets aan de hand geweest!

Wooohoooowoooooow

Ja, Eric, dat is een zeiknummer. #zoektdekking

36. Animal Collective – My Girls (2009)

#1 in bliepjes.
#72 van jasper1991

Er was een tijd (zo rond 2009 moet dat geweest zijn) dat ik veel nieuwe muziek leerde kennen via muziekweblogs en online magazine's zoals Pitchfork. Merriweather Post Pavilion kreeg een 9.6 op Pitchfork (https://pitchfork.com/reviews/albums/12518-merriweather-post-pavilion/) en de beschrijving klonk ook interessant, dus ik ging downloaden. Indie meets electronic, dat klonk interessant. Zou het echt zo goed zijn? Jawel.

Animal Collective was al een tijd bezig (de band werd opgericht in 2003 en bracht hun eerste album uit in 2000, en ja, dat is inderdaad drie jaar eerder) en was al hoog gewaardeerd (Strawberry Jam uit 2007 een 9.3, Feels uit 2005 een 9.0 en op MusicMeter zelfs het hoogste gemiddelde) maar dat was me allemaal ontgaan, ik geloof niet dat ik ze voor 2009 kende (en Fuck Buttons leerde ik denk ik pas door MuMe kennen, dus nog minstens vier jaar later).

Ik luister maar zelden mijn eigen muziek buiten mijn eigen huis. Op mijn telefoon staat sowieso geen muziek, op mijn iPad wel, maar die heb ik niet vaak bij me. Maar bij thuiswedstrijden van mijn club Porz uit Keulen moest ik vaak een paar kilometer lopen van vliegveld (en treinstation) naar hotel en dat was wel een ideaal moment om mijn oordoppen in te doen om al stappend in mijn eigen muzikale wereld te zijn. Op random, maar wel doorklikkend bij minder geschikte liedjes. My Girls was een ideaal nummer voor zo’n wandeling. De opbouw, de psychedelische electronische klanken. Ik ging er wel wat raar van wandelen…

Jullie hebben er geen verstand van.

35. The Coral – Dreaming of You (2002)

Niemand had hier eerder gedroomd over deze band.

The Coral is niet een band die ik goed ken. Ik ken alleen wat singles, waarvan Dreaming of You er ruim bovenuit steekt. [Edit: ik ging dit nog even factchecken. Ik heb 15 mp3s van ze. Dat is eigenlijk toch wel wat meer dan ‘wat singles’.] Wat zegt songfacts over dit nummer?

“Liverpool band Shack were an inspiration for this song after James Skelly and keyboard player Nick Power were invited by a mutual producer friend to watch them in the studio. Skelly recalled to Q magazine how he spent the day listening to Shack demo songs that became 1999's celebrated H.M.S. Fable. "It blew my mind," he said. "I was living at my nan's at the time and I was legging it down there the road because I could feel this song taking over my body. When I got in I sat down and in five minutes I'd written 'Dreaming Of You.'" “

Even luisteren naar Shack (van de broers Head die eerder in The Pale Fountains zaten) dan maar, Comedy en Natalie’s Party. Klinkt wel goed, best wel Brits, beetje The Coral hoor ik er wel in, Dreaming of You dan weer niet. Het is weer een liedje met een combinatie van vrolijkheid en melancholie (daar heb je dat weer). Het heeft ook een beetje een 60’s vibe met de orgelachtige keyboard en de Beach Boys harmonieën. En zelfs nog een stukje trompet! Echt ook een nummer dat ik zou kunnen nomineren voor de ladder en dan kansloos is, behalve dat ie er al in staat. En zo hoort het.

Telt een nachtmerrie ook?

Grapje natuurlijk, The Coral en Chicago zijn zo slecht nog niet, echter Steely Dan...

Foei toch! Laat motel matches het maar niet lezen, want dan zwaait er wat!

Op zijn minst nog een vinger neem ik aan.

De hele eerste plaat van The Coral is briljant. Zeker een aanrader. Al is Dreaming of You uiteindelijk wel het leukste liedje.

Fantastisch nummer en ik dacht dat die ook in mijn top 100 stond, maar hij is blijkbaar op het laatst afgevallen.

Gezien de artiesten die Rudi S verder hoog waardeert, zal ik dit door de vingers zien. Niemand is perfect . Het moet hier natuurlijk wel bij blijven....

Kijk zo doen "vriendjes" dat

Deze blijft altijd in mijn hoofd hangen. Tot het moment dat hij naadloos overgaat in My World Is Empty Without You. De zanglijnen lijken nogal op elkaar, denk ik. Niet dat dat verkeerd is.

Ja daar heb je wel een punt.




(geen heel goede mashup helaas)

34. The Byrds - Draft Morning (1968)

#1 in psychedelica. Twee andere Byrdsnummers gingen deze voor.

In de muzikale geschiedenis van The Byrds kun je grofweg drie perioden onderscheiden, met drie verschillende genres: folkrock, psychedelische rock en countryrock. Met alledrie heb ik een verschillende band. Mijn eerste kennismaking met The Byrds zal vast via de radio of tv geweest zijn, Turn Turn Turn of een van de vele andere folkrockhits. Leuke nummers om af en toe. Het eerste album wat ik van ze kocht was Sweetheart of the Rodeo, het enige album met Gram Parsons. Die kwam uit een zeer rijke familie en hoefde dus geen commerciële concessies te doen. Dat bleek, want het album was commercieel gezien een flop, net als de singles die van het album getrokken werden. Later bleek echter dat het album baanbrekend was in de ontwikkeling van een nieuw genre, country-rock. Maar wat vond ik er zelf van? Ik kan het me niet goed herinneren, maar waarschijnlijk was het wel wennen, want het is best wel country.

Een album eerder brachten ze het experimentele en psychedelische The Notorious Byrds Brothers uit en dat is mijn favoriete periode van The Birds. De typische harmoniezang van The Byrds is gebleven, maar is op dit album vooral ingetogen. De gitaren zijn typisch voor 1968, heel geschikt voor een trip dus. De muziek klinkt ook lief en vriendschappelijk. De sfeer tijdens het opnemen van het album was dat echter bepaald niet, vooral door toedoen van David Crosby, die uiteindelijk ook gedwongen werd de band te verlaten.

Crosby liet wel duidelijke sporen achter op de plaat en één van zijn composities was Draft Morning. Dat nummer was echter nog eh, een rough draft toen Crosby de band verliet en McGuin en Hillman besloten het nummer in aangepaste versie op het album te zetten en zo meteen co-credits op zich te nemen. Dat was buiten medeweten van Crosby, die daar niet blij mee was. Het is inderdaad misschien niet zo’n fraaie actie, maar het resultaat is wel fraai. Het subtiele drumbegin, de dromerige zang, de tragische tekst over soldaten die moeten moorden, de oorlogsgeluiden, nog wat jengelgitaar. Ja, dit is The Byrds waar ik het meeste van hou. Met dank aan de cover van The Chills.

Ouwe plaatjes