Far from Home 7,7
Without Rings 8,1
Natural Beauty 9,5 (vind dat dit nummer zo'n heerlijke spanning herbergt, kan er echt in opgaan!)

zeker

Natural beauty 9.5 (harvest moon)

De spanning die het nummer heeft en ook nog zijn mooiste mondharmonica solo herbergt.

Uitzonderlijk hoge stemmen voor Natural Beauty. Maar dat mag geen verrassing zijn als je het gemiddelde bij Harvest Moon ziet. Grappig weetje: er is een compilatie gemaakt met Bootleg/Soundboard opnames van diverse nummers van Neil Young (immiddels alweer deels achterhaald) die vernoemd is naar dit nummer: A Perfect Echo. Op het interwebs slingert vast nog wel ergens een tracklistrond. Van mij krijgt Natural Beauty een 9, net als bij diverse nummers van Rust Never Sleeps werken de overdubs hier perfect, daarmee staat het na 12 stemmen op een 47e plek met een 8.46.

Neil omschreef Natural Beauty in 1992 als volgt:

After the Garden en Roger & Out zouden prima twee van die 'all kind of different songs' kunnen zijn. “What will the people do, after the garden is gone” versus “Amazon, you had so much and now so much is gone” en "Two camaros racin' down the road, Feels just like yesterday" versus "A brand new Chevrolet, A brand new pair of seamless pants."

Beiden zijn afkomstig van Living with War, maar waar After the Garden net als Natural Beauty een ecologische insteek heeft gaat Roger & Out over verlies en (over)leven met dat verlies. Het is geschreven vanuit het perspectief van een veteraan die zijn maatje is verloren in de oorlog. Roger and Out is een tijdloos nummer, het beschrijft geen specifieke situatie, dus het kan net zo makkelijk over de oorlog in Vietnam gaan als die in Irak.

After the Garden: 6,5
Roger and Out: 7

Roger and Out trekt me net wat meer over de streep, omwille van het tijdloze karakter en de wat weemoedige sound van het nummer.

After the Garden: 7,7
Roger and Out: 7,5

Without Rings: 6.4
Natural Beauty: 8.6
After the Garden: 6
Roger and Out: 6.9

After the Garden 7.2
Roger & Out 8

Twee van de beter nummers op een voor mij niet zo geslaagd album. Ik vind kennelijk als een van de weinigen After the Garden (7,2) beter dan Roger and Out (7).

After the Garden: 5,5
Roger and Out: 6,5

After the Garden: 7,5
Roger and Out: 7,9

Opnmerkingen dat Living with War, ondanks de scherpe teksten en knallend gitaarspel gedateerd zou zijn kan ik begrijpen, maar onderschrijf ik niet geheel. Volgens die maatstaf is Ohio (Tin Soldiers and Nixon Coming) óók gedateerd. After the Garden is grotendeels nog steeds actueel, immers Human Race van zijn nieuwste album Barn tapt uit hetzelde vaatje. After the Garden krijgt van mij dan ook een 8. Maar ja, Roger & Out is dus wel tijdloos van insteek, maar het is de sfeer van het nummer dat het het voordeel geeft, derhalve een 8.5. Na 8 stemmen komt After the Garden uit op een gemiddelde van 6.95 en Roger and Out op een 7.41, goed voor een voorlopige 269e en 195e plek.

Living with Was was een reactie op de oorlog in Irak, de zogenaamde ‘war on terror’. Met deze war on terror begon ook het haat- en paniek zaaien in de media, hetgeen zorgt voor polarisatie, wantrouwen en discriminatie. Young neemt in Terrorist Suicide Hang Gliders de ‘rol’ van een bevooroordeeld, onverdraagzaam persoon op zich. Iemand die mensen met een vreemde naam (lees: moslims) wantrouwt. Het is altijd gevaarlijk om in je liedjes dit soort teksten te bezigen, want Young werd al snel verkeerd begrepen en voor racist uitgemaakt, terwijl hij juist de onverdraagzame houding van anderen bekritiseert. Ironie blijft een moeilijk concept.

After the Garden: 8,5
Roger and Out: 8
TSHG: 8

Cripple Creek Ferry 8
Till The Morning Comes 8
On Broadway 7,5
Far From Home 7,5
Without Rings 8
Natural Beauty 9
After the Garden 7
Roger and Out 7
Terrorist Suicide Hang Gliders 6,5

Terrorist Suicide Hang Gliders 7,5
Als de ironie hiervan je ontgaat dan ben je wel heel erg ver heen.

Dat is nu eenmaal de state of mind van heel wat leden van ons zogezegd edel menselijke ras op deze aardkloot, Sandokan-veld.

Toch wel een goed nummer, deze. 7,5

After the Garden: 6
Roger and Out: 7
TSHG: 7

Terrorist Suicide Hang Gliders 7.7

Terrorist Suicide Hang Gliders: 7.5

Terrorist Suicide Hang Gliders: 5

Terrorist Suicide Hang Gliders scoort vergelijkbaar met de andere nummers van Peace trail: 7.08 gemiddeld na 9 stemmen. Zelf vind ik het nét iets minder dan het titelnummer, derhalve een 7,4 van mij.

Tijd voor wat lichtere kost.

Na een reunie van The Squires in juni 1987 stuurde Ken Koblun Young de tekst op van het nummer Ain’t it the Truth, samen met die van Hello Lonely Woman en Find Another Shoulder, allen rond 64/65 geschreven tijdens het verblijf van The Squires in Fort William.

Al snel doken deze nummers op in het repertoire van The Bluenotes (een naam die Young na bezwaren van Harold Melvin and The Blue Notes moest laten vallen). Desondanks stond het nummer niet op This Note’s for You en moesten we na het schrappen van Bluenote Café tot 1993 wachten op het eerste live materiaal van deze band.

Naast This Note’s for You stond ook Ain’t it the Truth op Lucky Thirteen. Niet meteen Neil’s meest complexe nummer, maar het ligt wél lekker in het gehoor:

Eat watermelon
Eat peaches and cream
Eat ripe tomatoes
You know what I mean

Zou Harry Styles hier zijn inspiratie vandaan hebben gehaald met Watermelon Sugar High?

Ain't It The Truth: 6,5

Without Rings: 7,5
Natural Beauty: 8,5
After the Garden: 7,0
Roger and Out: 7,5
Terrorist Suicide Hang Gliders: 7,0
Ain't It the Truth: 7,0

Ain't It The Truth: 6,5

7

Terrorist Suicide Hang Gliders: 7,2
Ain't It the Truth: 6,5

Aardig nummer, deed me af en toe wat aan Blues Brothers denken qua sfeertje.

6,5

Ain't It the Truth: 5

Ain't It the Truth 7.2

Had This Note's For You wel mogen halen.

Tja, The Bluenotes blijven een guilty pleasure voor mij. De tour in het voorjaar was uniek binnen het lange oeuvre van Neil Young, hij speelde namelijk uitsluitend nieuwe, niet eerder uitgebrachte nummers, zelfs op Bluenote Café staan maar twee nummers die ten tijde van de opname al waren uitgebracht, ten koste o.a. van Your Love is Good to Me en High Heel Sneakers. Derhalve van mij een 8.3, waarmee Ain't it the Turth na 9 stemmen op een 6.72 uitkomt, in lijn met de andere nummers van Bluenote Café en goed voor een voorlopige 287e plek.

Neil’s coproducent bij the Volume Dealers, Niko Bolas had over het algemeen schik in zijn werk. Toch had hij moeite met één nummer: Don’t Cry. Neil Young omschreef het nummer zelf als Roy Orbison meets Heavy Metal. Het nummer ging over Bolas zelf; wiens relatie onderweg naar het altaar uit elkaar viel. ‘Ik kon het nummer niet gemixt krijgen’, aldus Bolas, ‘want ik hield echt van die meid waar het liedje over ging, ik kan er nog steeds niet naar luisteren’. Een eerste versie van het nummer staat op de EP Eldorado. De versie op Freedom is dezelfde take, maar er is wat in gesneden (in het zwaardere gitaarwerk); het scheelt zo’n 40 seconden.

Don’t Cry wordt op Eldorado gevolgd door Heavy Love, dat een dag eerder opgenomen is. Tegen het eind heeft Young amper nog genoeg van zijn stem over voor de laatste regels tekst. Tijdens live uitvoeringen in Australië en Japan stopte hij zoveel energie in dit nummer en Don’t Cry dat hij zijn stem ermee beschadigde:



Heave Love staat (nog) niet op Spotify, dus vandaar alleen een YouTube linkje. Graag wel een stem voor beide nummers.