Ik heb ooit een poging gedaan om met Stijn een Neil young top 250 samen te stellen (vergelijkbaar met Johan en Luigi's R.E.M. top 200), maar wegens tijdgebrek nooit aan toe te komen.

Derhalve dan maar deze Neil Young meter. Als zelfbenoemd Neil young expert heb ik daartoe zelf een shortlist samengesteld van zijn beste nummers. Het idee is om in ieder geval bij elk nummer een verhaaltje te schrijven, persoonlijk getint of wat achtergrond bij het nummer en een video / spotify link te plaatsen, eventueel zelfs in combinatie met een link naar het officiële archief.

Het plaatsen van songs zal rond de 4 keer per week liggen. In principe voornamelijk studio tracks, tenzij er een significant verschil is tussen live en studio of er geen studio variant is.

Om een idee te geven; volgens Sugar Mountain heeft Neil Young 620 nummers geschreven sinds 1963.

Daarnaast heeft hij 39 studio albums uitgebracht plus 3 met Buffalo Springfield, 1 met de Stills-Young Band en 3 met CSNY. Daarnaast 2 EP's, 8 'contemporary' live albums, 4 soundtracks, 2 box sets en 8 archives releases die (nog) niet in een box sets zitten.

Ik wil graag in ieder geval de volgende leden uitnodigen, omdat zij de laatste jaren actief zijn geweest in het artiestentopic, of bij zijn albums:

henk01, AbleMable, E-Clect-Eddy, Joshua68, Deren Bliksem, pmac, Stijn_Slayer, west, Poles Apart, Renoir, Ataloona, Brunniepoo, Bartjeking, AdrieMeijer, folkie-joey, musician, Jutter, meneer, Rogyros, devel-hunt, bikkel2,crosskip, corn1holio1, Stalin, avdj, kiriyama, angelin, Music4ever, teus, HugovdBos, Bonk, Ducoz, Rudi S, echoes, Mjuman, heartofsoul, Sandokan-veld, vanwijk, erwinz, papat, CWTAB, IntoMusic, Neal Peart, Tony, Cor, deric raven, bertus99, Broem, herman, Lau1986, Don Cappuccino, viking1, RoyDeSmet, Frenz

Tja. Met wel nummer begin je dan?

We schrijven het jaar 1978; het was een bewogen jaar voor Neil Young; hij trouwde met Pegi Morton, een serveerster die hij een paar jaar daarvoor had leren kennen, werd voor de tweede keer vader, van zoon Ben en ondernam een tour van 2 maanden met zijn van Crazy Horse. Deze touw vormde de basis voor het album Rust Never Sleeps, de gelijknamige concertfilm en live album Live Rust.

Het laatste concert van 1978 vond plaats op 24 Oktober, in Inglewood. In de 3 jaren die daarop volgden speelde hij één volwaardig concert, een set van 40 minuten tijdens het Bread & Roses festival, op 3 oktober 1980. In 1981 speelde hij ook nog drie nummers mee met de Danny Shea Band tijdens het Mike Bloomfield Tribute op 2 maart.

De reden? Zoon Ben Young heeft cerebrale parese en hij en Pegi waren betrokken bij een therapieprogramma van 12 tot 16 uur per dag 7 dagen per week. De eens zo productieve Young bracht in deze periode ook maar twee albums uit; Hawks & Doves, met slechts 5 nieuwe nummers, aangevuld met nummers opgenomen tussen 74 en 77 en Re-ac-tor, opgenomen tijdens diverse korte sessies in 1980 en 1981.

In de loop van 1981 maakte de intensieve therapie voor Ben plaats voor een wat minder intensieve vorm, hetgeen Neil weer in staat stelde om nieuwe muziek te schrijven. Nog voor het album Re-ac-tor goed en wel uitgebracht was lagen er al nummers op de plank, opgenomen met Crazy Horse, voor een eventueel vervolg. Tegelijkertijd ontdekte meneer Young de synclavier en beïnvloed door bands als Devo en Kraftwerk stak hij de eerder opgenomen nummers in een nieuw, elektronisch jasje. Het was de bedoeling deze nummers uit te brengen als video EP. Neil Young zou echter Neil Young niet zijn, als zijn interesse al gauw ergens anders naar uit zou gaan.

Hij had inmiddels getekend bij Geffen, voor 1 miljoen per album. Met zijn band, bestaande uit o.a. Nils Lofgren (E-street Band), Ben Keith (Stray Gators), Ralph Molina (Crazy Horse) en Bruce Palmer (ex-Buffalo Springfield) toog hij in mei 1982 naar Hawaii om daar het album Island in the Sun op te nemen. Geffen wees het album echter af. Ondertussen had men echter al een Europese tour geboekt, zijn eerste in 4 jaar, met een enorm, geldverslindend podium, dat uitstrekte tot in het publiek, terwijl de laatste twee albums niet al te best waren ontvangen.

In allerijl werd begonnen een album samen te stellen van de nummers opgenomen op Hawaii en de elektrische nummers, genaamd Trans. De Europese tour begon nog voordat het album uit was gekomen. Het publiek was dan ook met stomheid geslagen toen nummers als Cinnamon Girl en Old Man ineens werden afgewisseld door Computer Age, Sample & Hold en Transformer Man, hetgeen met boegeroep ontvangen werd.

Nu was de tour al verre van uitverkocht en met de band liep het ook niet al te vlot. Met name Bruce Palmer, de bassist, was niet in goeden doen als gevolg van o.a. drankmisbruik. Bij woorden van Joel Bernstein was er geen enkel concert bruikbaar om als live album uit te brengen. Toch had men het onzalige idee opgevat om het laatste concert van de tour op te nemen en uit te zenden op TV.

Voor dit laatste concert, op 19 oktober 1982 in West-Berlijn, had Neil Young een verrassing in petto; een nieuw nummer met de titel Berlin. Bruce Palmer moest er nog even aan herinnerd worden in welke toonsoort het nummer ook alweer stond en toen zette Neil de eerste noten in.

Dit nummer is een unicorn in Neil’s oeuvre, éénmalig gespeeld, voor het nageslacht vastgelegd op beeld en weggestopt op een obscure DVD (‘In Berlin’). Beelden van de band werden versneden met beelden uit het publiek. Jongeren die aan de ‘goede’ kant van de muur leefden en beseften dat wat ze hoorden wellicht wel uniek was. Zoiets kan alleen bij Neil Young.



(beelden van het daadwerkelijke concert zijn helaas verwijderd, vanwege een auteursrechtenclaim)

7.7 Ik doe mee

7,5

Informatief verhaal

After Berlin: 7,5

Drukke periode op MusicMeter
Maar voor Neil Young maak ik graag tijd.
Ik doe dus mee.

Prima start en een mooi achtergrondverhaal. Old school Neil zeg maar.

7.7

Doet met vlagen denken aan Love To Burn
of Love and only Love (Ragged Glory)
After Berlin 7.5

19 jaar na het begin van zijn carrière met the Squires, maar ja, 1982 is inmiddels ook alweer 38 jaar geleden. Middle school Neil?

7.6

Ik bedoel de stijl v/h nummer eigenlijk. Neil was in 1982 inmiddels al een doorgewinterde artiest idd.

7

Ja, ik doen mee! Wilde toch weer eens wat aan Neil Young snuffelen de komende tijd, dit past daar prima bij.
Aparte keuze om mee te beginnen, interessant verhaal.
Als liedje een beetje typisch rock-Neil, wel gruwelijk vet gitaargeluid.
Wie is de drummer hier, Harm?

7,3

Count me in

Dat is Ralph Molina van Crazy Horse. Ralph was ook van de partij tijdens Europese tour van 2008.

En wat de keuze betreft, Heart of Gold zou wat afgezaagd zijn

Wow, sterk nummer zeg.
7,8

Ik doe graag mee. De bekende hitsalbums ken ik wel, maar vele ook niet.

After Berlin krijgt een 8

6,8

Dacht dat ik ongeveer alles kende van Neil Young, maar wordt hier toch aangenaam verrast!

8

Prima nummer, interessant verhaal!

Het nummer was mij ook onbekend. Verrassende opener, Harm!

Berlin: 7,8

Mooi Harm. 7.5

Ik heb het nummer ergens op een dvd staan. Nieuw is het dus niet voor mij.

Die info die jij kan geven is volgens mij alleen te evenaren door Stijn.

Ik lees het graag!

7,8

Wil me altijd nog meer in NY verdiepen.
Zal proberen mee te blijven doen.

7,5

Zo! Meteen al niet alleen mijn kennis over maar ook het mij bekende oeuvre van Neil uitgebreid. En dat ook nog eens met een aangenaam nummer.

7,9

Ik ga ook maar aanhaken.. Vanaf morgen!

Mooi nummer, en een mooi verhaal, harm1985. Als je dat bij elke song gaat doen, kan je op den duur een heel boekwerk uitbrengen!

8

Leuk harm1985!

Ik werd niet getagd, maar toch doe ik graag mee!

8,1

Iedereen is welkom!

Ikzelf waardeer Berlin op 8,5. Komt het gemiddelde voorlopig uit op 7,68. Op naar de volgende!

Wat minder exotisch dit keer. Waar het verhaal de vorige keer begon in 1978, eindigt het hier voor dit nummer. We spreken medio 1975, Frank Sampedro heeft zich inmiddels bij Crazy Horse gevoegd als vervanger van de in 1972 overleden Danny Whitten. Tijdens sessies in Point Dume wordt het album Zuma opgenomen, maar daar stopt het niet. De band gaat eind 1975 vrolijk door met opnemen van nieuwe nummers, met onder andere Like a Hurricane en begin 1976 Look Out For My Love en Lotta Love. Daarna volgt een korte tour door Europa en Japan (waarvan de opnames 44 jaar na dato in Archives Vol. II zullen worden uitgebracht als het album Odeon / Budokan).

De verwachting was dat Neil samen met Crazy Horse verder zou gaan met het opnemen van muziek. Niets is echter minder waar. In 1975 was Neil al een paar keer te gast bij een concert van Stephen Stills, hetgeen leidde tot een opnamesessie in Februari, waar onder andere Long May You Run werd opgenomen. In April werden deze sessies voortgezet en in juni ging hij op tour met de Stills-Young Band. Na 19 concerten scheidden de wegen van beide heren zich en Elliot Robert zag zich genoodzaakt om de vrijgekomen data op te vullen met Crazy Horse concerten. Dat viel niet in goede aarde bij de fans, die meer dan eens vroegen waar Stephen Stills was, wat Neil noopte tot de uitspraak ‘I AM Stephen Stills’.

De heren van Crazy Horse waren ook niet gek; die lieten contractueel vastleggen dat Neil met niemand op tournee mocht behalve met hen. Maar dat hoeft geen belemmering te zijn natuurlijk. In de zomer van 1977 kwam hij bovendrijven in Santa Cruz, samen met de bassist van Moby Grape, Bob Mosely en onder andere Jeff Blackburn vormde hij de gelegenheidsband The Ducks. Men beperkte zich tot de stadsgrenzen van Santa Cruz, dus van een tour was er technisch gezien geen sprake, ook al speelden ze 19 concerten samen. Er was een live album gepland, maar dat is er nooit van gekomen. Maar als het goed is komt er binnenkort een ‘official bootleg’ van deze concerten. We wachten af.

Met Jeff Blackburn schreef hij het nummer Hey Hey, My My. Blackburn was verantwoordelijk voor de zin ‘It’s better to burn out than it is to rust’, genoeg voor een co-credit. Maar daar houdt het niet op. Punk vierde hoogtij en in zekere zin behoorde DEVO tot de punk-beweging. Neil Young was genoeg onder de indruk van DEVO dat hij ze uitnodigde om mee te spelen in zijn film Human Highway. Tijdens een jam sessie, die uiteindelijk ook in de film is beland, speelden ze het nummer Hey Hey, My My (Into the Black). Mark Mothersbaugh had het niet zo op Johnny Rotten dus hij verving diens naam door Johnny Spud, tegelijkertijd voegde hij de zin ‘Rust Never Sleeps’ in. Neil liet de opname horen aan Crazy Horse met één boodschap: zo moet dit nummer gespeeld worden.

En zo geschiedde. Uiteindelijk culmineerde dit op 22 oktober 1978 in de ultieme versie van dit nummer; het zou belanden op zowel Rust Never Sleeps (met overdubs, waaronder het klapperen van de deur van de studio), Live Rust als de concertfilm.

Het nummer staat inmiddels synoniem voor hoe Neil Young zich staande hield tijdens de opkomst (en ondergang) van Punk. De ‘sound’ van dit nummer wordt gezien als proto-grunge; Neil wordt ook wel eens de Godfather of Grunge genoemd, het is geen geheim dat onder andere Kurt Cobain en Eddie Vedder grote fans waren. Maar dat is niet hoe ik het nummer leerde kennen. Ik hoorde het nummer voor het eerst als cover van Oasis op het live-album Familiar to Millions. Het was voor mij de introductie van Neil Young. Niet lang daarna kocht ik het album Harvest (waar dit nummer uiteraard niet op staat) en zoals ze zeggen: ‘the rest is history’.




Hey Hey, My My info card op neilyoungarchives.com

Hey Hey, My My (Into the Black) - Spotify

Bonus: Live versie uit 1991 van het album Weld

8,5

De akoestische versie zit dicht bij een 10.

After berlin 7
Hey hey.... 8