Don't cry 7,5
Heavy Love 7,8

Don't cry...8
Heavy Love....6

Dont cry 7
Heavy love 7.5
After the Garden: 7,75
Roger and Out: 8
Terrorist Suicide Hang Gliders: 6.5
Ain't It the Truth: 6.5

Don't Cry: 8
Heavy Love: 7,5

Don't Cry: 7

Roy Orbison meets heavy metal.. Goeie omschrijving, eigenlijk! Lekker nummer, in ieder geval, Don't Cry.

7,5

Heavy Love is wat onderhoudender, maar toch ook erg fijn.

7,2

Ain’t it the Truth 5,5: Had nog wel een voldoende gehaald als hij het een béétje kort had gehouden.

Don't Cry: 8
Heavy Love: 7

Don't Cry : Zelfde als Eldorado , die geluidexplosie doet de song geen goed . 6,2
Heavy Love : Deze en Cocaine Eyes had Freedom sterker gemaakt . IPV Don't Cry en Hangin ' On A Limb 8.2

Tja, Twinpeaks, en dan te bedenken dat Young ca. 40 seconden gitaar explosie eruit heeft gehaald... uiteindelijk wint Don't Cry het dan toch nipt van Heavy Love: 7.54 om 7.46, goed voor een voorlopige 180e en 191e plaats. Don't Cry scoort ook bij mij nipt hoger: 8.7 om 8.5.

Tijdens de tour van 2007, waar ook Rick Rosas van The Restless onderdeel van uitmaakte, opende Young steevast met een akoestische set. Naast drie nummers van Homegrown (waar we toen nog 13 jaar op zouden moeten wachten) maakte een ander nummer na ruim 30 jaar weer zijn opwachting. Het toevoegen van dit nummer aan de setlist, Sad Movies, ging eigenlijk min of meer per ongeluk.

Young was in een kroeg in discussie over een hockey pool toen hij opeens werd voorgesteld aan drie mannen uit Noorwegen; de heren waren grote fans en hadden zelfs een tribute band gevormd, de Young Neils. Na het uitwisselen van handtekeningen verlegde Young zijn focus weer naar de hockey pool. Dat lukte aardig tot één van de Noren zijn gitaar pakte en Sad Movies begon te spelen, een nummer dat Young zelf ook al in geen 30 jaar gehoord had.

Naar eigen zeggen heeft Young het nooit in de studio opgenomen en van de vijf live uitvoeringen in 1976 zou er slechts ééntje zijn opgenomen, op 28 maart in Hammersmith Odeon. Helaas ontbreekt deze uitvoering in Archives Vol. II op de Odeon / Budokan CD. Wél is het nummer te horen in Trunk Show uit 2010, dat helaas nog steeds niet verschenen is op DVD of Blu-Ray maar wel te zien is in The Hearse Theater op Young’s site.

We moeten het dus helaas doen met een publieksopname:

Nog nooit gehoord....best mooi.....8

Jarenlang alleen te horen op obscure bootlegs van publieksopnames uit 1976, zo kenden onze Noorse vrienden het nummer ook, immers één van de concerten waar hij het speelde was in Noorwegen, in de Ekeberghallen te Oslo op 15 maart 1976.

En aangezien Trunk Show nooit op Blu-Ray is uitgebracht zal het voorlopig ook nog wel even zo blijven. Toch jammer, want zijn 07/08 Chrome Dreams tour is zéér de moeite waard. Ook op 17 en 20 Februari speelde hij het in de RAI. De 18e, waar ik bij was, speelde hij Kansas in plaats van Sad Movies. Je kan niet alles hebben in het leven.

Don't Cry: 7,5
Heavy Love: 7

Sad Movies: 9
Zeer fijn (voor mij) onbekend nummer!

9

Best heel prachtig!
Sad Movies: 9,2

Sad Movies: 4

Sad Movies : Een van de "ontbrekende" parels in zijn rijke oeuvre . 9.4

Hoge stemmen zeg!

Onbekend maakt dus niet altijd onbemind.

En nu alles dicht is, tijd genoeg om in te halen voor wie nog niet bij is.

8

Hier had ik ook nog nooit van gehoord.
Mooi nummer, een voorzichtige 7,5 van mijn kant maar dat kan in de toekomst zeker nog groeien.

Na alle hoge cijfers van de rest hoef ik me ook niet meer te schamen voor mijn 9. Het brengt Sad Movies na 9 stemmen naar een gemiddelde van 8.12, goed voor een voorlopige 90e plek.

Alhoewel Sad Movies nooit in de studio is opgenomen had het thematisch prima op Homegrown gepast. Maar dat valt voor meerdere nummers te zeggen. Getuige de hoeveelheid materiaal dat op The Old Homestead van Archives Vol. II staat had Homegrown een dubbel album kunnen worden en dan waren er nóg nummers buiten de boot gevallen. Homegrown was té persoonlijk, dus in welke vorm het album klaar lag in 1975 is onbekend.

Een album op de plank laten liggen is één ding, het weerhoudt Young er meestal niet van om dan de nummers alsnog live te spelen. Maar ook hier vormt Homegrown de uitzondering, Separate Ways werd pas voor het eerst in 1993 live gespeeld, Try en Mexico in 2007 en Kansas in 1999. Alleen Love is a Rose, Star of Bethlehem (beiden in 1974), White Line (in 1976) en Little Wing (pas in 1977) werden nog enigszins binnen afzienbare tijd live gespeeld. De rest bleef in het archief.

Zo ook Frozen Man. Als je de tekst hoort, begrijp je waarom:

When anger has closed the door
My eyes go blind and I can only see behind
And I drown myself some more
Cool water is what I need
And time and space
To help me understand that it’s alright
Who could live inside this frozen man?






Young zingt verder over een tripje naar Amsterdam, daarover lees je hier meer:
Neil Young in Amsterdam (1974)

Mooi hoor! 8,5

Frozen Man: 4

Frozen Man: 7

Frozen Man: 8

Ain't It the Truth: 6,5
Don't Cry: 7,5
Heavy Love: 7
Sad Movies?: 8
Frozen Man: 7,5

Frozen Man: 7,5

Frozen Man 8

Sad Movies was compleet onbekend voor mij (en ik ben niet de enige, lees ik). Mooi nummer, zeker wel! 8
Ook voor Frozen Man een 8. Mooi, ingetogen liedje met een persoonlijke tekst.

Frozen Man 7,8

Ook ik had Frozen Man nog nooit gehoord tot Archives Vol. II uitkwam. Het eerste couplet maakte meteen een verpletterende indruk, maar moet eerlijk bekennen dat de rest van de tekst nog wat finetuning nodig heeft. Maar daar is hij dus niet meer aan toegekomen. Het gepluk aan zijn gitaar kan me ook zeer bekoren. Derhalve van mij een 8.3, wat Frozen Man op een 7.46 gemiddeld brengt na 10 stemmen, goed voor een voorlopige 192e plek.

Een aantal nummers van de Homegrown sessies zouden snel hun weg vinden naar de setlist van de CSNY 1974 tour: Love/Art Blues en Hawaiian Sunrise. Through My Sails, alhoewel opgenomen met CSNY vlak voor de tour, gek genoeg niet. Traces, dat Young op 5 december 1973 heeft opgenomen (op dezelfde dag als Borrowed Tune van Tonight’s the Night, evenals solo versies van Human Highway én Ambulance Blues) redde het wel.

Deze soloversie van Traces zwierf al jaren rond, samen met Bad Fog of Loneliness, als onderdeel van de Tonight’s the Night acetate. Wat mij betreft de definitieve versie van dit nummer, al doet de live versie met CSNY er niet veel voor onder. In 1976 ondernam Young met de Stills-Young Band nog een poging om het nummer op te nemen voor hun album Long May You Run. Deze versie staat op de CD Look Out for My Love van Archives Vol. II.






In de bonus de Stills-Young band versie (had nog wat kunnen worden met harmoniezang van Crosby & nash erbij):