MusicMeter logo menu
MusicMeter logo

Muziek / Muziekgames / Neil Young Meter

zoeken in:
avatar van harm1985
Dat Over and Over het goed zou doen is gezien het gemiddelde bij Ragged Glory én de hoge cijfers voor Love and Only Love te verklaren, maar dat dit nummer het beste zou scoren, ondanks dat het slechts op de 5e plek staat bij de favorieten van het album, dat verbaast me wel een beetje. Ook de versie van Rust Bucket moet het afleggen tegen Love and Only Love (en Cortez en Hurricane uiteraard). Over and Over scoort wat mij betreft nét iets minder dan Love and Only Love en Love to Burn (die ik beiden een 9.5 heb gegeven): 9.3. Dat brengt het nummer na 9 stemmen op een 8.96, goed voor de voorlopige 14e plek, tussen Heart of Gold en Southern Man!

En het is niet alsof er alleen maar 'fanboys' over zijn, getuige de laatste stemrondes, waar toch ook een aantal 'lage' cijfers zijn uitgedeeld. Sterker nog, het gros van de stemmers die nog in de running zijn deelden juist lagere cijfers uit aan Heart of Gold en Southern Man dan aan Over and Over. Zoals de Engelsen dat zo mooi zeggen: 'on merit' dus.

Uit eindelijk zal ik wel gelogenstraft worden door nog na te komen stemmen, maar het moet wel héél gek lopen voor dit nummer 100 plekken zakt tot onder F*!#in' Up.

Voordat we morgen gaan stemmen op het nummer waat jullie al een poosje op wachten, eerst nog ééntje van het album Freedom: The Ways of Love

Young heeft The Ways of Love schijnbaar al in 1975 geschreven, maar destijds nooit opgenomen. Na het een aantal keer solo te hebben gespeeld in 1978, tijdens zijn One Stop World Tour in The Boarding House dook het in 1984 ineens op in zijn set met The International Harvesters, alvorens hij het in 1989 opnam voor Freedom.

Toch was hij niet helemaal tevreden over het album:
Take "Too Far Gone," "Ways of Love," "Someday," and "Don't Cry" off the record. Those are the songs that bother me. The older songs all escaped when I wrote them. "Ways of Love" was a great song when I wrote it in '75, and if I had recorded it then... But I made a remake of it. It's hard for me to go back when I feel like I should be taking care of the new ones. If I don't get it when it's new, forget it. Then it gets fucked up. That's another frustration of making records. But I don't really make records - I do performances and I record them.


Ongetwijfeld wordt dit goedgemaakt met Archives Vol. III, waar de concerten in The Boarding House deel van uitmaken. Bovenstaande uitspraak moet je overigens met een korreltje zout nemen, want ook ná 1989 zou hij nog 'oudjes' opnemen, denk aan Country Home en White Line op Ragged Glory, One of these Days voor Harvest Moon, Changing Highways op Broken Arrow, Silver & Gold en Razor Love op Silver & Gold en vrij recent nog Box Car en Bautiful Bluebird voor Chrome Dreams II, Hithhiker op Le Noise en for the Love of Man op Pyschedelic Pill.

Niets zo wispelturig als een artiest. Zeker niet als die Neil Young heet.




PS: mochten jullie je afvragen hoe het dan in 1978 klonk, nou zo dus:





avatar van AOVV
Beetje een onopvallend nummer, vind ik.

6,8

avatar van Twinpeaks
Blijft wat suf . Ook de vocalen van Rondstadt komen niet lekker uit de verf .
Dat marsritme op die drums is ook niet bevorderlijk . Harmonica solo is dan wel weer fijn.
5.5


avatar van wizard
Over And Over: 9,0
The Ways Of Love: 6,5

avatar van Rufus
The Ways Of Love: 7,5

avatar van Renoir
The Ways Of Love: 6,5

avatar van Sandokan-veld
Over and Over: Prima nummer, binnen de typische Neil-formule: 7,2
Ways of Love, beetje raar en weeïg, wel leuk: 7,6

avatar van harm1985
Het is tekenend voor de breedte van Young's oeuvre dat Ways of Love, met een 7.04 gemiddeld na 11 stemmen niet eens de top 250 haalt. Ik kan dit nummer wel waarderen, ook al wordt Young een beetje overstemd door Ronstadt tijdens het couplet. Desalniettemin een 8 van mij. Nu vraag ik me toch af hoe de studio versie uit 78 klinkt, aangezien er die ook moet zijn...

Dan heb ik jullie nu lang genoeg in spanning gehouden lijkt me (al zou ik dit topic maandag ook nog even checken)...

Want, wat resteert is Like a Hurricane. Wat kun je nog zeggen over dit nummer dat nog niet gezegd is? Al jaren één van zijn meest populaire nummers, heeft zelfs in de Top 2000 een poosje in de top 100 vertoefd, na een fanatieke stemactie van de Nederlandse fanclub. Daar is helaas weinig van over, anno 2021 staat het nummer niet eens meer in de top 600! Young was eerder in de zomer van 1975 geopereerd aan zijn stembanden (hij had er poliepen op) en kon zijn stem dus enige tijd niet gebruiken. Dit zou uiteindelijk leiden tot het schrijven van het nummer; toen Young en een maatje van hem, Jim Russel de kroeg indoken en Young een dame probeerde te versieren, zonder succes, kwam hij na een nachtje doorhalen op zijn Stringman keyboard met dit nummer op de proppen.

De opnames van dit nummer verliepen stroef, de traditionele setup van twee gitaren, bas en drums werkte niet. Op een gegeven moment begint Sampedro wat te pielen op de Stringman, hetgeen tot een eureka moment leidde bij Young, die het nummer meteen inzet, wat de verklaring is voor de bijzondere manier waarop het nummer begint; Briggs en Mulligan waren nog net op tijd om op record te drukken. Enige probleem was dat de zang er nog niet opstond, die werd dus later ge-overdubd. Kennelijk zijn hier twee versies van, want op de eerste persing van Decade staat de alternatieve vocal take. De harmoniezang is trouwens ook van Young. Het nummer was initieel bedoeld voor Chrome Dreams, maar zou uiteindelijk pas in 1977 op American Stars ’n Bars terechtkomen.

Het album kent vele live uitvoeringen, op zijn minst 541 sinds de eerste in 1975. De vroegste live opname is van 13 december dat jaar in The Catalyst. In 1979 stond een uitvoering op Live Rust en in 1991 eentje op Weld. Twee jaar na het verschijnen van Weld kregen we een wel heel bijzondere versie op pomp orgel op Unplugged. Een wat ondergewaardeerde versie staat op de Berlin DVD. Al met al is mijn favoriete live versie die van Weld. Helaas ontbrak het nummer op Odeon / Budokan, terwijl een opname van het nummer in Hammersmith Odeon notabene is toegevoegd aan de DVD-A van Stars n Bars! Dan maar in Archives Vol. III?

In zijn boek Waging Heavy Peace had de meester er het volgende over te zeggen:
“Like a Hurricane” is probably the best example of Old Black’s tone, although if you listen too closely, it is all but ruined by all the mistakes and misfires in my playing. That was a memorable recording, though, for the feeling that comes out of our instrumental passages.

I always record every note played, whether it is a run-through or not, and the recording of “Like a Hurricane” is a great illustration of why I do that. When you do that, you catch everything. Most often the first time something is played is the defining moment. That is what I like to capture in my recordings. It is a strict rule that my engineers are there to record everything. The master recording I used for the final version of the track was the run-through when I was showing the Horse how the song went. That is why it just cuts on at the beginning. There was no beginning. There was no end. It is one of those performances you can never repeat; the cherry, the original expression of the song, the essence. We just kept wailing on those changes until we couldn’t move anymore.

One night in late November 1975, I wrote the “Like a Hurricane” lyrics on a piece of newspaper in the back of Taylor Phelps’s 1950 DeSoto Suburban, a huge car that we used to all go to bars in. Taylor was a great friend who lived on the mountain, and everybody loved him. He and Jim Russell were my buds back then. Jim was a cowboy who drove big machinery and was a really nice guy. In the mid-seventies, Jim and I hung out a lot and went to bars looking to get lucky. We had both recently broken up with our kids’ moms, and Zeke and Jenny, our two kids, would be in the truck in the parking lot when we went into the bars for “Daddy’s Boogie.” There was an Alaskan Camper on the back of my new 1975 Dodge Power Wagon, Stretch Armstrong, and Zeke and Jenny used to hang in it while we were doing our thing.

As was our habit between bars, we had stopped at Skeggs Point Scenic Lookout on Skyline Boulevard up on the mountain to do a few lines of coke; I wrote “Hurricane” right there in the back of that giant old car. Then when I got home, I played the chords on this old Univox Stringman mounted in an old ornate pump-organ body set up in the living room. It was painted antique white, and I had gotten it from Dean Stockwell, the great actor and another friend of mine in Topanga. None of the original guts were left inside the thing, but it looked great and sounded like God with this psychedelic Univox Stringman inside it I had hooked up so that it was hammering and overdriving a Fender Deluxe. I played that damn thing through the night. I finished the melody in five minutes, but I was so jacked I couldn’t stop playing.

A few months later at the Village in LA, I put on all the vocals as overdubs. I just had to hear that song finished. Crazy Horse had never sung it or even heard the words. It was just a rundown of the track, and it became the master recording of “Like a Hurricane.”



avatar van Dieter
10: Gewoon omdat het kan!

avatar van harm1985
En, om het weekend alvast in te luiden, vier legendarische live versies van dit nummer (in een grijs verleden heb ik eens een compilatie gemaakt van één Like a Hurricane per tour, waren uiteindelijk iets van 5 CD's): Blown Away: Like A Hurricane 1975 - 2008

Hammersmith odeon 1976:



Live Rust (1978):



Way Down in the Rust Bucket (1990)



En natuurlijk Weld:


avatar van harm1985
We stemmen uiteraard op de studio versie, maar... welke live versie geniet uiteindelijk de voorkeur?

avatar van Twinpeaks
Weld heeft mijn voorkeur .
Al is Rust Bucket ook niet verkeerd .

Hoeveel keren ik er in mijn jonge jaren luchtgitaar op heb gespeeld zijn niet te achterhalen.
Ik zou het nummer ook hoger hebben verwacht in de top 2000 .
Het is alles waar Young voor staat : de slordige zang, de melodie die je niet meer verlaat , en gitaarwerk om van te watertanden.
Ultiem dus , dus 10 , zei ik 10 ? Ik bedoel natuurlijk 11

avatar van Simon77
Hangin' on a Limb: 8,0 (Linda )
Such a Woman (Live): 8,0
Over and Over: 8,5
The Ways of Love: 7,0
Like a Hurricane: 10,0

Alvast mijn hartelijk dank harm1985 voor deze indrukwekkende reis door het zeer uitgebreide oeuvre van de 'Godfather of Grunge' , Maar uiteraard blijf ik aan boord voor de ontknoping na het weekend.

avatar van harm1985
Ontknoping, toegift, het is maar net hoe je het wil noemen. Uit de schuur van ome Neil komt altijd wat wonderbaarlijks.

avatar van Renoir
Voor mij ook geen enkele twijfel: een 10.
Wel enige twijfel over de ultieme live versie. Toch maar Rust Bucket.

avatar van Brunniepoo
Such a Woman (Live): 8
Over and Over: 8,5
The Ways of Love: 7,5

En om het eensgezindheidsfeestje maar te verstoren:

Like a Hurricane: 9,5

Overigens wil ik iedereen er even op wijzen dat ik vanaf morgen een week lang een Greatest Hits van Gillian Welch en David Rawlings organiseer. Zijn in dit topic vast ook wel liefhebbers (en deelnemers) voor te vinden...

avatar van harm1985
Brunniepoo schreef:
Such a Woman (Live): 8
Over and Over: 8,5
The Ways of Love: 7,5

En om het eensgezindheidsfeestje maar te verstoren:

Like a Hurricane: 9,5

Overigens wil ik iedereen er even op wijzen dat ik vanaf morgen een week lang een Greatest Hits van Gillian Welch en David Rawlings organiseer. Zijn in dit topic vast ook wel liefhebbers (en deelnemers) voor te vinden...

Tag mij tegen die tijd even!

avatar van Sandokan-veld
Like a Hurricane: dit was gek genoeg het nummer dat me heel lang van Neil Young vandaan hield (nou, dit en 'Rockin' in the Free World'). Ik hoorde dit weleens voorbij komen tijdens de top 2000 ofzo, en dan dacht ik: wat vinden mensen hier toch aan? Die iele zang, dat langdradige gitaargezoem... Pas toen ik me wat meer in zijn werk begon te verdiepen, en ik een keer op mijn gemak op de koptelefoon luisterde met mijn ogen dicht, viel het kwartje. Steengoed nummer natuurlijk, maar ik ga vrees ik geen tienen meer uitdelen in het topic: 9,5.

Ik zal proberen dit weekend nog een keer tijd te maken voor een mening over de liveversies.

avatar van Rufus
Like a Hurricane: 10


avatar van Rudi S
10 ( studio dus).

Al die versies verdienen wel een 10, Live rust is denk ik hier toch wel favoriet.

avatar van harm1985
Zoals Neil zou zeggen: Welcome Back

avatar van Rudi S
Ik zeg dat liever tegen Neil, maar dan op Spotify

avatar van Poeha
9,6

Jammer van de zang, denk ik altijd bij dit nummer, anders was het een 9,8 / 9,9 geweest.

avatar van Sandokan-veld
Vier keer achter elkaar 'Like A Hurricane' was wel een beetje veel van het goede, moet ik zeggen. Desondanks 'last best', mijn stem gaat naar de versie van Weld.

avatar van wizard
Het beste voor het laatst bewaard .
De enige reden dat ik de vier liveuitgaven niet achter elkaar luisterde, was tijdgebrek. Rust Bucket bevalt me het best, gevolgd door Weld.

Voor de studioversie: 10.

avatar

Gast
geplaatst: vandaag om 00:40 uur

avatar

geplaatst: vandaag om 00:40 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.