What Did You Do To My Life? 7
I’ve Loved Her So Long 7
Mediterranean 6
Lookin' For A Love 7,5
Stupid Girl 7,5
Hey Babe 7,5
Motorcycle Mama 7
Field of Opportunity 7,5
Welfare Mothers 6,5
So Tired 6,5
Rockin' in the Free World 7,7
Mother Earth 6,5
You And Me 6,7
Blowin' In The Wind 6
Just Like Tom Thumb's Blues 7
Hangin’ on a Limb 7,5

Hangin’ on a Limb: 7

Hanging on a Limb 7,8

Hangin’ on a Limb: 7

Heel behoorlijke cijfers voor Hangin' on a Limb, dat enorm veel baat heeft gehad bij de overdubs (niet alleen zang van Ronstadt, maar ook extra gitaar). Van mij krijgt het nummer een 8.3, waarmee het na 12 stemmen op een 7.73 uitkomt, goed voor een voorlopige 161e plek.

Hangin' on a Limb had qua stijl prima op Harvest Moon gepast, zeker als je bedenkt dat One of These Days en Natural Beauty ook in dezelfde periode zijn ontstaan. Such a Woman is dan weer een beetje een vreemde eend in de bijt op Harvest Moon, maar tegelijkertijd niet meer dan A Man Needs a Maid dat was op Harvest. Persoonlijk vind ik het zwaar overgeproduceerd, maar gelukkig is er altijd nog Dreamin Man Live!

In een interview met Jommy McDonnough, voor diens boek Shakey gaf Neil te kennen dat het opnemen van dit nummer hem zwaar viel:

Mooi: 9

inderdaad mooi: 8,5

Ja, de serene kwaliteit van deze live versie tilt het nummer naar een hoger niveau wat mij betreft. Wat dat betreft is Dreamin' Man Live voor Harvest Moon wat Massey Hall is voor Harvest.

Such A Woman : Intense song 8.2

Zo hoor ik hem het liefst
Young op zijn mooist
9.5

You And Me: 6,5
Blowin' In The Wind: 6,0
Just Like Tom Thumb's Blues: 7.5
Hangin' On A Limb: 7,0
Such A Woman: 7,0

Hard Luck Stories had ik nog graag een goed cijfer gegeven

Erg fraaie live-versie. Zie dat op Dreamin' Man Live '92 wel meer nummers van Harvest Moon-staan, dus die moet ik maar 'ns in zijn geheel gaan beluisteren (al sluit ik niet uit dit in het verleden al eens gedaan te hebben).

8,5

Even een inhaalslag maken. Neil kan je ook beter tot je nemen met grote teugen dan steeds maar een klein nipje.
Al wordt het een lijstje om de gemiddeldes weer wat naar beneden af te ronden.
Op een paar opvallende uitzonderingen na...

Motorcycle Mama: goh, een duet? Best een aardig countryrootspoprockertje.
Comes A Time versie: 7
Live versie: de traagheid kost meer punten dan dat het de extra rauwheid compenseert, wat ook geldt voor de zangeres. 6,5

Field Of Opportunity: ook een aardig folkmoppie: niet fantastisch, niet vervelend. 6,3

Welfare Mothers: het zal onderhand 25 jaar geleden zijn dat ik 'Rust Never Sleeps' voor het laatst heb geluisterd. Dit nodigt niet erg uit om 'em weer uit de kast te halen. Wel aardig, maar nogal gespeeld met een boerensimpelheid dat op geen ende na de klassieke status van het album rechtvaardigt. 6,5

So Tired: zo hé, wat een vuige, ruige gitaarriff! En dit is uit 1984? Fokking gaaf zeg! Het eerste nummer sinds ik op dit draadje ben ingevoegd wat verklaart waarom ik hier toch een behoorlijke collectie Youngs heb staan. Ondanks de povere geluidskwaliteit (of misschien wel dankzij, for adding extra smerigheid) 8,5
(Hahaha, en nu zie ik pas de overige cijfers. Ik ben duidelijk niet de doorsnee Young-liefhebber hier )

Rockin' In The Free World (akoestisch): zoals je wellicht vermoed ga ik ook harder, véél harder op de elektrische versie. Deze is leuk, maar elektrisch losgaan wordt het magisch. Dit nummer heeft hij afgelopen week trouwens weer een bijzondere smaak meegegeven. Hoe tegenstrijdig wellicht ook: superactie van ome Neil (en tante Joni).
Ik geef de akoestische een 7,5 en de elektrische een 8,7. Zo liggen de gemiddeldes van beide songs weer iéts verder uit elkaar.

Mother Earth: alweer een nummer met een heftige gitaarsound, deze keer met een soort bruut zandstraalgitaargeluid. Alsof Neil zich heeft laten inspireren door Lou Reeds 'Metal Machine Music. De combinatie met de bijna hymne-achtig gezongen stukken werken bij mij erg goed. Bijzonder en fraai nummer. 8
(ja hoor, inmiddels vermoedde ik al dat ik weer de vreemde eend in de cijfers zou zijn )

You And Me: gewoon een prachtig romantisch liedje. Op de een of andere manier werkt dit nummer bij mij wel, misschien omdat dit destijds mijn instapplaat was nadat ik via Pearl Jam e.d. de naam 'Neil Young' leerde kennen. 8,2

Blowin' in the Wind: het origineel vind ik een vreselijk irritant schijtnummer (nee, ik ben geen Dylanhater, maar ook geen devote fanboy), dus dan staat Neil al met 3-0 achter. Zijn trage, gloomy versie met al die oorlogsgeluiden en dat snijdende gitaargeluid maakt het wel een stuk naargeestiger, dús voor mij stukken draaglijker om te luisteren. Aangezien ik het origineel een 4 zou geven, is het best knap dat Neil er nog een 6,5 weet uit te persen.

Just Like Tom Thumb's Blues: deze Bobber vind ik al stukken beter te behappen. Neils versie vind ik juist nu weer een slag minder dan Bobs origineel, want het komt wat langdradig over, iets dat ik bij Bob niet ervaar. 6

Hangin' on a Limb: heeft idd dezelfde sfeer van 'You And Me', maar vind ik net wat minder verfijnd en sprankelend. Evenzogoed wel mooi. 7,5

Such a Woman (Live): de wiebelige stem van Young op zijn fragielst. Erg gevoelig, maar ik mis iets pakkends in de melodie. Het meandert maar een beetje zonder me te raken, hoe Neil zijn best ook doet. 7

Kijk eens aan: geen enkele onvoldoende! Ik stapte dus duidelijk op het verkeerde moment in.

Dank weer voor alle verhaaltjes bij de liedjes, Harm. Zo achter elkaar lezend is het net een leuke Neil Young-workshop.

Dreamin' Man bevat alle nummers van Harvest Moon, maar dan opgenomen tijdens de solo tour van Young in 1992. Sterker nog, het gros van de optredens vonden plaats voordat het album werd uitgebracht.

De nummers staan alleen in chronologische volgorde van uitvoering en niet op de volgorde van het album.

Such A Woman: 5

Such A Woman: 7
Heeft me nooit echt weten te raken, helaas.

Such A Woman: 8

Such a Woman wist mij ook niet zo te raken in de album versie, maar ontdaan van alle opsmuk kok de kwaliteit bovendrijven; derhalve van mij een 8. Dat brengt het nummer na 11 stemmen op een 7.79, goed voor de voorlopige 143e plek.

Way Down in the Rust Bucket was een zeer aangename verrassing. Het circuleerde al jaren in het bootleg circuit (publieksopname uiteraard) dus dat Young er een professionele opname van vond in zijn archief en dat er ook nog eens videomateriaal was, was de kers op de taart. Het contrast met Weld is groter dan je zou verwachten, logisch te verklaren door het uitbreken van de golfoorlog in de tussentijd. Rust Bucket brengt een hoop moois, waaronder, volgens een aantal fans, de definitieve versie van Over and Over:




Er is overigens ook een single edit van de album versie, de videoclip hiervan stond op de VHS 'Ragged Glory':


(geen stem noodzakelijk voor deze korte versie, uiteraard)

Of het een albumtrack is van Ragged Glory
8

9

8

Over And Over : Het heeft een soort boerenlompigheid over zich heen hangen , waarbij het meer dan goed toeven is . Mijn hoofd zegt me dit te doen , mijn hart denkt anders : 9.6

Over and Over: 9
Verveelt nooit, ik beluister het keer op keer.

Keer op keer

Pun intended?

Pun intended!

Schitterend, hoor. Al staan er op Way Down in the Rust Bucket nóg betere tracks.

9,2

Ja, maar die zijn al aan de beurt geweest in studio vorm óf moeten nog komen

Over and Over: 9,5

Weet ik, het was ook meer om de klasse van die live-plaat in de verf te zetten.

Such a woman 9.5
Over and over 9