Mag ik je ook Deadsoul Tribe tippen? Ik zag in je cijferlijst deze nog niet voorbijkomen. Wellicht sluit het aan bij Riverside/Antimatter. Maar ik kan de plank ook hebben misgeslagen.

Tips altijd welkom!

Zal hier ook geen verrassing meer zijn, maar ik ben ook meer van de latere / modernere prog en progmetal en geniet erg van het "ontdekken" van nieuw werk (en bands) en de ontwikkeling die binnen het genre in de breedste zin nog volop plaatsvindt. De door Alicia genoemde bands horen daar zeker bij.

Wel heb ik sinds deze competitie een aantal "progdino's" steeds beter leren kennen en waarderen, waarbij Rush er echt uitspringt: behoort inmiddels tot m'n favoriete bands . En met Genesis ben ik nog bezig met een "inhaalslag" nadat ik hier een aantal toch wel erg goeie nummers voorbij heb horen komen (en duidelijk wordt dat Peter Gabriel niet het enige moois is dat Genesis heeft voortgebracht...) => beter laat dan nooit !

Met Yes wil het nog steeds niet echt klikken op een of andere manier. En de gedoodverfde winnaar Marillion tenslotte behoorde al tot m'n favoriete bands, maar dat is natuurlijk ook neo-prog, al is die term inmiddels ook wat achterhaald...

Misschien dat enkele Kansas-platen (ik tip maar eens Leftoverture uit gemak) je wel zullen bevallen, omdat ze stevig rocken en flink met maatsoorten rommelen, zoals Rush, maar dan als sextet.

King Crimson rond 1973/74 is ook lekker zwaar en King Crimson ná 2000 vind ik zelfs richting Tool etc. klinken.

Dan schijnt VanderGraaf Generator ook lekker zwaar te zijn, maar ik houd er niet zo van. Misschien dat iemand anders er meer over kan vertellen.

Genesis is natuurlijk de grote inspirator van de Neo-prog, dus dat je die lust, verbaast me niet.

Ik was vorige week aan het hardlopen, had ik een algemeen playlistje van mezelf aangeslingerd, kwam op de laatste kilometer Man-Erg op. Ik heb nog nooit zo'n triomfantelijke eindsprint gemaakt hahaha

Door omstandigheden heb ik de ladder van gisteren even gemist, maar dat had voor het eindresultaat niets uitgemaakt zie ik.



Het is niet dat ze er niet toe doen, zolang je er van kan genieten doen ze er namelijk wel degelijk toe. Voor mij klinken ze vaak echt ouderwets en weinig boeiend. Helemaal in vergelijking met de modernere prog. Maar goed ik neig de laatste tijd sowieso meer richting het zwaardere metal geluid merk ik. Dat zal ook wel meespelen. En als er hier dan een ladder is die vol staat met 'dino prog' dan springen de paar modernere nummers er voor mij snel uit. Hoewel ik me ergens wel afvraag hoe modern we Porcupine Tree nog kunnen noemen.

Voor de finale zal ik er echter wel aan moeten geloven om de 'progdino's' een plaatsje te geven verwacht ik zo.

Ik kwam er dankzij deze progladder trouwens wel achter dat ik mijn stemmen voor Genesis echt moet gaan herzien. Die staan veel te hoog zie ik.

Zo is het maar net. Lekker veel luisteren wat je mooi vindt. Ook tussen de nieuwere proggers zitten bands of albums van geliefde bands die ik nauwelijks - behalve voor de ladder dan - zal opzetten. Het ontdekken is echt het allerleukst en het meest interessante van dit spel. Wie of wat hoog eindigt is voor mij veel minder belangrijk, al mag het wel wat gevarieerder. Daarom hoop ik er de volgende keer weer vanaf het begin erbij te zijn.

Zeer leuke ervaring met deze progladder 2021. Het is niet altijd gemakkelijk om scores te geven, want muziek is geen wiskunde. Wel fijn om te lezen dat er nog mensen zijn die dit genre een warm hart toedragen. Hoop net zoals Alicia , dat ik er volgende keer vanaf het begin bij kan zijn.

Aangezien Casartelli als organisator zijn welverdiende vakantie wel zo gepland heeft dat hij ons nu in grote spanning achter gelaten heeft wie de finale nu gehaald hebben en we toch in een soort vacuüm zitten, geeft dat wellicht voor Alicia en TONYLUNA de ruimte en tijd om ronde 0 nog even in te halen, toch? Casartelli is vast wel bereid als hij fris en fruitig terug komt van vakantie om met terugwerkende kracht jullie punten alsnog te verwerken en mee te nemen
Wellicht dat mijn nominaties het dan alsnog redden

Anders die van mij wel, die scoren vrij goed in de categorie 'kansloos afgeschoten'

wat is ronde 0?

Ronde 0 is de ronde waarvoor je zelf nummers kunt nomineren waarvan jij vindt dat die eigenlijk in de Prog Top 300 zouden moeten staan. In ronde 0 wordt bepaald welke 172 nummers van deze 264 nummers mee gaan doen voor een plek in de nieuwe Prog Top 300, die dus gaan strijden tegen de nummers uit de vorige samenstelling.
Omdat in die ronde dus nummers door de deelnemende users worden aangedragen, herbergt die vaak de meeste ontdekkingen of nummers die je anders wellicht nooit gehoord zou hebben. Daarom voor mij ook de leukste fase van het spel, hoewel ik ook geniet van alles wat daarna komt.

Ronde 0... ach ja!

Artificial Silence, Cosmograf, IQ, Airbag, Barock Project, Lunatic Soul, Katatonia, RWPL hadden wat mij betreft punten gescoord. Een eventuele volgende ronde 0 met meer Frost*, (hebben een van de mooiste nummers van dit jaar gemaakt) en Sylvan (ben ik inmiddels wat meer gaan waarderen). En er is nog zoveel leuks te ontdekken. Michael Kiwanuka's Cold Little Heart is ook zo gaaf!

Ach ja, ik noem er maar een paar.

Mag ik dan in dit interbellum ook nog een tipje geven van een band die ik door een eerdere versie van de progladder heb leren kennen en die dit jaar een nieuw album heeft uitgebracht? Vienna Circle - Secrets of the Rising Sun (2021)

Er zijn gewoon enorm veel goede bands met goede nummers in omloop. Ik ontdek, mede door de progladder ook nog steeds nieuwe muziek. Ik ben de laatste tijd bijvoorbeeld daardoor naar The Pineapple Thief, PRR, Antimatter, Soen enz. aan het luisteren. Was zonder progladder nooit gebeurd. Ook blijf ik gewaardeerde bands proberen, al helpt dat bij sommige bands niet (gazpacho, airbag). Probleem is alleen, dat wanneer het op stemmen aankomt, de nummers die bij je de fijnste gevoelens oproepen, er veelal met de punten vandoor gaan. In mijn geval Genesis, The Flower Kings, alles Neal Morse gerelateerd, IQ, Rush, Big Big Train, Alles Rikard Sjöblom gerelateerd, PoS en op enige afstand Yes....Dat is de muziek die ik al mijn hele leven op bepaalde momenten opzet, die herinneringen oproepen, die mij nog steeds raken. Dus zelfs het mooiste nummer van een voor mij voorheen onbekende band (bijvoorbeeld Genesis van PRR), zal het altijd afleggen tegen een nummer van Genesis. Raakt gewoon op een ander level, omdat je een diepere geschiedenis met het nummer hebt. Zo'n progladder is dus vreselijk subjectief en ik weet zeker dat de meeste anderen dit ook hebben. Zeker die ladderaars die al een wat langer muziekconsumerend leven hebben afgelegd. Dat is denk ik ook de verklaring voor de vele Marillion en progdino nummers. De meesten van ons zijn óf opgergroeid in of met de jaren 70 dino's. En de anderen hebben hun muzikale geboorte gehad in de jaren 80 van neo-prog en met name Marillion. Is dat erg? Nee joh. Zie je ook met zoiets als de top 2000. Het is gewoon een afspiegeling van onze reis in de wereld van de muziek. En de muziek van je puberjaren, van de eerste ontdekkingen op het gebied van muziek, eerste concert, eerste liefde, eerste grote gebeurtenis in je leven, die komen nu weer bovendrijven. Zal ook in 2022 en 2023 zo zijn. Onze geschiedenis verandert niet meer. Dus probeer er ook niet tegen te vechten en ageren. Het is een vaststaand feit. Wil je een ander top 30 bijvoorbeeld? Dan moet je het komend jaar de nummers uit de top 30 uitsluiten van deelname. Dat is de enige optie. Krijg je alleen een ander soort lijst dan nu.

Mooie reflectie, waar ik me goed in kan vinden.
Zelf ben ik, als progliefhebber, enorm conservatief. Als ik een band goed vind, blijf ik daarbij, en kan ik die uit den treure blijven beluisteren. Genesis en Yes zijn voor mij de bands. En Dream Theater (tm FII) volgt dan op enige afstand. Als ik een nieuwe ontdekking doe (momenteel Transatlantic) heb ik simpelweg weinig ruimte om er nog veel meer naast te verkennen. Het komt dan gewoon niet binnen. Ik kan dan enorm lang met een band doen, totdat het tijd wordt voor iets nieuws.

Waarom geen Prog Top 2021 organiseren zoals in Progwereld ???? Lijkt me wel leuk .............. MM doet dit elk jaar voor alle platen voor 2021.

Ik beleef muziek net als FrodoK. Ik kan echt helemaal op gaan in een band.

Bijna alle bands uit de ladder (sans Genesis) ben ik wel helemaal in opgegaan. Sommigen jaaaren (Marillion, IQ), sommige een kort periode (Sylvan, RPWL, Porcupine Tree, Pineapple Thief, Gazpacho).

Het gevaar bij mij is wel dat ik een band helemaal zat kan worden (overkill). Daarbij ben ik een veelvraat en luister ook weer alles door elkaar (hiphop, thrash, jazz, southern rock, en wat er maar op mijn pad komt). Als ik in een niet-progbui ben, is het wel moeilijk naar prog te luisteren, omdat ik dan elementen mis, die andere muziek wel heeft (groove, soul, weet ik wat).

Sommige bands zijn dan weer zo eclectisch dat ik er altijd wel voor in ben (Jethro Tull, Allman Brothers, Gov't Mule).

Maar ik heb het soms zo druk hele discografieën of genres uit te pluizen dat ik amper toe kom aan nieuwe, moderne bands. Maar op andere momenten ben ik helemaal op aan het gaan in moderne bands (Mammal Hands, GoGo Penguin, Ruby Rushton) en moet ik een heel label uitchecken (Gondwana Records) of een heel nieuw (sub)genre dat ik vergeet dat ik bezig was met het uitpluizen van de discografie van een artiest die ik me had voorgenomen.

Een plaat duurt ook al gauw 30 of 45 minuten (moderne platen zelfs langer) en om dat goed te laten doordringen, ben je wel even bezig.

Soms geef ik het op, en luister ik maar gewoon naar mijn oude gouden favorieten, en dat is niet altijd progrock.

Er zijn ook progrock (en progmetal) bands die ik niet echt meer leuk vind. Ik noem geen namen, maar soms komt het gewoon voor dat liefde slijt. En dan is er plaats voor iets nieuws. Zo heb ik het voornemen om Grateful Dead en daarnaast die hele Westcoastscene tot me te gaan nemen.

Ook wil ik echt meer 70's vrouwelijke artiesten ontdekken (Bonnie Raitt, Emmylou Harris, etc.)

Even geen tijd voor nieuwe progrockbands dus in huize Renard. Al vind ik soms Allman Brothers soms progressiver dan menig progband. Laatst luisterde ik trouwens Phish en dat is ook niet misselijk zeg.

Ik ben intussen klaar met te deprimerende muziek. Juist omdat ik zo kan opgaan in muziek, wil ik me daar niet echt meer in verdiepen. Bands als Tool, NIN, en 70's Van Der Graaf Generator zijn voor mij te zwaarmoedig geworden. Een aantal jaar geleden is dat allemaal de deur uitgegaan. Ik hou ervan als muziek me optilt

Ook daar herken ik me helemaal in. Al die angstige en deprimerende muziek komt er bij mij niet meer in. Platen als Brave, Subterrenea, Generation 13, maar met name Porcupine Tree en Radiohead en wat daaruit voortvloeit. Ik erken het talent, maar wordt er somber van.

Grappige is dat ik nagenoeg nooit echt naar teksten heb gekeken en de teksten die ik echt ken op een hand kan tellen. Ik heb soms geen idee waar een song over gaat, en verzin er zelf iets bij. Maar als zelfs de muziek zwaar is, hoeft het niet meer.

Vandaar ook mijn voorkeur voor spacerock, canterbury-bands en bands als Wishbone Ash, Uriah Heep, Jethro Tull en Queen.

Ik ben lange tijd zelfs maar op zoek gegaan naar puur instrumentale muziek. Dan kom je toch al gauw bij electronische muziek, of jazz, of fusion uit. Daar ligt bij mij ook het zwaartepunt. Muziek met simpele (of onzinnige) teksten, vind ik vaak ook prima (Lady Fantasy van Camel bijvoorbeeld).

Op dit moment neig ik toch het meeste naar jambandmuziek, omdat alle elementen van jazz, blues, prog, country etc. erin terugkomen. Mag ik puur voor de vorm Jessica en met name Elizabeth Reed van Allman Brothers aanbevelen?

Ik weet niet precies wanneer de finale begin, maar ik ga vanaf maandag 16-8 t/m donderdag 26-8 op vakantie, dus ik hoop dat ik daarna nog de kans heb om te stemmen Casartelli

Voor mijn gevoel geldt dat voor veel progliefhebbers. Ik heb het al eerder gezegd maar zo progressief zijn prog liefhebbers vaak eigenlijk niet. Iets waar het genre zelf trouwens ook onder lijd. stukje nostalgie speelt daar natuurlijk een belangrijk aandeel in. Maargoed, dat baseer ik voornamelijk op mijn eigen ervaring en omgeving.

Zelf vind ik het juist heerlijk om nieuwe bands en artiesten te ontdekken. En die geef ik vaak ook wel het voordeel ten opzichte van de klassiekers die ik al jaren ken. Ik merk dan ook dat de bands die voor mij nostalgische waarde hebben (Dream Theater, Procupine Tree) eigenlijk nauwelijks nog aandacht krijgen van mij. Het is dat de eerste nog nieuwe albums uitbrengt. Maar veel liever pak ik dan iets van Haken, leprous of Gazpacho die ik daarna heb leren kennen. Of bands die ik dit jaar heb leren kennen zoals Antimatter, Pure Reason Revolution en Wheel bijvoorbeeld.

Het maakt dit soort spellen wel altijd leuk, ook al ontstaat er uiteindelijk een cliché eindlijst. De input van verschillende users (zo terugkijkend naar de ronde 0 lijst) levert flink wat interessante nummers op. Toen ik hier in in ronde 2 aansloot heb ik ook al aangegeven dat nieuw (jong) bloed best goed is. De volgende editie wil ik dan ook zeker vanaf het begin aansluiten. Al is het alleen maar om wat (kansloze) suggesties te doen.

Ik word juist weer opgewekt/gelukkig van 'depri' muziek en kan van 'blije' muziek regelmatig dan weer in een sombere bui raken.
De wet van het tegengestelde sentiment?

Overigens als er Marillions uit de finale moeten, dan stond The Invisible Man als eerste op mijn nominatie.

Ik heb in deze weken in ieder geval ontdekt, dat ik helemaal niks heb met Archive en Gazpacho.

IQ luister ik daarentegen liever als van tevoren, maar ook nog onzeker of die in de finale staan.

Mijns inziens komt het hardere werk niet ver genoeg en dat doorgezever vaak wel, Tool had natuurlijk in de finale gemoeten, maar ook band als Karnivool, PPR en The Pineapple Thief. Dat het beste Riverside op de rand van uitschakeling voor de top 20 staat is ook onbestaanbaar.

Van Rush staat er alleen (zeker) een minder nummer imho in de finale, van Genesis is het ook twijfelachtig of hun beste nummer het nog haalt, ik blijf een voorkeur houden voor Fish-Marillion boven H-Marillion al is zeker Neverland een beauty.

Er zou eigenlijk ook een progmetal ladder moeten zijn voor de hardere muziek. Nu vind ik het juist uit de toon vallen.

Bands als Vanden Plas, Threshold, Shadow Gallery, Symphony X etc. kunnen dat strijden tegen Tool en Dream Theater. Ik ben trouwens wel een flink aantal jaren flink met de progmetal bezig geweest. Ik denk zo ergens tussen 1995 en 2000. Daarna niet meer zo.

Het beste nummer van Genesis heeft er zelfs nog nooit in gestaan...
Who Dunnit... Ook behoorlijk progressief.

Dank voor de tip! Daar ga ik eens een keertje voor zitten.

Waarom bijvoorbeeld géén eindejaarslijstje van beste Progplaten van 2021 starten. Iedereen dient bv
3 platen in.

Ik verwacht nu wel natuurlijk dat jij die de volgende keer nomineert. Dan stuur ik mijn theorie verhaaltje van de werkelijke betekenis van de tekst van dat nummer naar ‘De Ontknoping’. (staat ergens bij Abacab).

Gaan we eens kijken hoe ver die komt bij Ronde 0.

+1 Het was me al eerder opgevallen legian dat we behoorlijk op 1 lijn lijken te zitten. Bovenstaande sluit ik me dan ook 100% bij aan !

Het kost veel tijd, maar ik probeer de ontwikkelingen binnen ons geliefde genre zo goed mogelijk in de gaten te houden en bij te blijven met het meest interessante dat daarin uitkomt en daarin dan de parels (of om met iO pages te spreken: vette krenten) te ontdekken. Ik houd meerdere tijdschriften, sites en forums in de gaten. Daarbij ben ik nog een "old-skool" album luisteraar en niet van het skippen van nummer naar nummer e/o artiest.

Zoals gezegd: kost best veel tijd (helemaal nu m'n smaak binnen het genre zich steeds breder ontwikkelt richting het ruigere spectrum en zelfs voorzichtig ook daarbuiten richting de zware metal), maar ja dat heb je nu eenmaal met hobby's al krijg ik van vrouwlief wel 's de opmerking dat ik de laatste lettergreep van m'n forumnaam hier wel eer aan doe...