1. Amyl and The Sniffers - Guided by Angels
2, Big Thief - Little Things
3. Fred Again.. feat. Baxter Dury - Baxter (These Are My Friends)
4. Orchestre Tout Puissant Marcel Duchamp - So Many Things (To Feel Guilty About)
5.Altın Gün - Kısasa kısas

01. William Parker - A Great Day to Be Dead
02. Hypnotic Brass Ensemble feat. Sharon van Etten - The Graze of Days
03. Emily Steinwall - Welcome to the Garden
04. Dollkraut - Vuile Leugenaar
05. Lingua Ignota - MAN IS LIKE A SPRING FLOWER

06. Orchestre Tout Puissant Marcel Duchamp - So Many Things (To Feel Guilty About)
07. Amyl and The Sniffers - Guided by Angels
08. Yves Tumor - Jackie
09. Altın Gün - Kısasa kısas
10. Baltra - Dreaming of a Disco
11. Big Thief - Little Things
12. Fred Again.. feat. Baxter Dury - Baxter (These Are My Friends)

De top 5 van deze maandfinale vind ik fantastisch, die hebben we formidabel bij mekaar gespeeld. Emily Steinwall is ook voor mij dé ontdekking van deze editie. Zou een mooie winnaar zijn van de maandfinale! Ook de nummers van Amyl and The Sniffers, Lingua Ignota en Yves Tumor vallen hier goed in de smaak, helaas vallen ze buiten de punten. Vanaf Fred Again wordt het echter rap minder, met obligate dance en monotone gabber met flarden Nederlandse tekst. Altın Gün vond ik een tof bandje ten tijde van hun debuutalbum, daarna werd hun muziek al snel minder interessant. Kısasa kısas vind ik zelfs infantiel op het irritante af. Eeuwig zonde dat dat zo nodig de finale moest halen ten koste van Balimaya!

01. Emily Steinwall - Welcome to the Garden
02. Big Thief - Little Things
03. Orchestre Tout Puissant Marcel Duchamp - So Many Things (To Feel Guilty About)
04. William Parker - A Great Day to Be Dead
05. Hypnotic Brass Ensemble feat. Sharon van Etten - The Graze of Days

06. Amyl and The Sniffers - Guided by Angels
07. Lingua Ignota - MAN IS LIKE A SPRING FLOWER
08. Yves Tumor - Jackie

09. Fred Again.. feat. Baxter Dury - Baxter (These Are My Friends)
10. Baltra - Dreaming of a Disco
11. Dollkraut - Vuile Leugenaar
12. Altın Gün - Kısasa kısas

1. Dollkraut - Vuile Leugenaar
2. Orchestre Tout Puissant Marcel Duchamp - So Many Things (To Feel Guilty About)
3. Emily Steinwall - Welcome to the Garden
4. Altın Gün - Kısasa kısas
5. Baltra - Dreaming of a Disco

Die drumkick die na 1 minuut in het nummer van Dollkraut wordt toegevoegd sloopt alles en iedereen!

1. Amyl and The Sniffers - Guided by Angels
2. Big Thief - Little Things
3. Yves Tumor - Jackie
4. Hypnotic Brass Ensemble feat. Sharon van Etten - The Graze of Days
5. Dollkraut - Vuile Leugenaar

6. Fred Again.. feat. Baxter Dury - Baxter (These Are My Friends)
7. Altın Gün - Kısasa kısas

Ik ga nog proberen de lijst te luisteren, en anders kom ik op de valreep nog met een top 5.

1. Altın Gün - Kısasa kısas
2. Fred Again.. feat. Baxter Dury - Baxter (These Are My Friends)
3. Yves Tumor - Jackie
4. Baltra - Dreaming of a Disco
5. Orchestre Tout Puissant Marcel Duchamp - So Many Things (To Feel Guilty About)

6. William Parker - A Great Day to Be Dead

7. Amyl and The Sniffers - Guided by Angels
8. Big Thief - Little Things
9. Dollkraut - Vuile Leugenaar

10. Emily Steinwall - Welcome to the Garden
11. Lingua Ignota - MAN IS LIKE A SPRING FLOWER
12. Hypnotic Brass Ensemble feat. Sharon van Etten - The Grace of Days

1. Emily Steinwall - Welcome to the Garden
2. Amyl and The Sniffers - Guided by Angels
3. Baltra - Dreaming of a Disco
4. Altın Gün - Kısasa kısas
5. William Parker - A Great Day to Be Dead

Aardige finale, afgezet tegen de voorgaande zes van dit jaar eindigt ie ergens in het midden. De afgelopen dagen alles nog eens rustig beluisterd en als het goed is wordt dit straks de eindstand.

1. Lingua Ignota - MAN IS LIKE A SPRING FLOWER
2. Hypnotic Brass Ensemble feat. Sharon van Etten - The Grace of Days
3. William Parker - A Great Day to Be Dead
4. Yves Tumor - Jackie
5. Dollkraut - Vuile Leugenaar

6. Fred Again.. feat. Baxter Dury - Baxter (These Are My Friends)
7. Emily Steinwall - Welcome to the Garden
8. Altın Gün - Kısasa kısas
9. Amyl and The Sniffers - Guided by Angels

10. Orchestre Tout Puissant Marcel Duchamp - So Many Things (To Feel Guilty About)
11. Baltra - Dreaming of a Disco

12. Big Thief - Little Things

Lingua Ignota steekt er voor mij ver bovenuit. Kristin Hayter is sowieso hard op weg de koningin van 2021 te worden. Hoewel de concurrentie sterk is, is haar laatste worp Sinner Get Ready voorlopig mijn album van het jaar. Daarnaast nog precies vier nummers die ik als goed zou typeren. Vervolgens nog vier ruime - en twee krappe voldoendes. Big Thief gaat als enige (hard) door de ondergrens heen. B-kant Sparrow vond ik verrassend sterk, maar met Little Things kan ik helemaal niks.

1. Orchestre Tout Puissant Marcel Duchamp - So Many Things (To Feel Guilty About)
2. Lingua Ignota - MAN IS LIKE A SPRING FLOWER
3. Emily Steinwall - Welcome to the Garden
4. William Parker - A Great Day to Be Dead
5. Hypnotic Brass Ensemble feat. Sharon van Etten - The Grace of Days

6. Big Thief - Little Things
7. Dollkraut - Vuile Leugenaar
8. Baltra - Dreaming of a Disco
9. Amyl and The Sniffers - Guided by Angels
10. Fred Again.. feat. Baxter Dury - Baxter (These Are My Friends)

11. Yves Tumor - Jackie

12. Altın Gün - Kısasa kısas

Top-5 steekt er bovenuit. Vijf hele bijzondere liedjes. Ik zie ze graag terug in de eindfinale. De vijf erachter zijn "gewoon" sterk; weinig moeite om ze puntloos te laten. Die van Altın Gün en in mindere mate Yves Tumor vind ik maar flets vergeleken met hun betere werk.

EDIT (21:36 uur): Nog heel snel het een en ander in volgorde aangepast. Al is het eigenlijk nattevingerwerk.

Luisterende

Luister maar rustig af, volgens mij is Niels niet van plan om vanavond al los te barsten

Zodra jij je lijstje post, deadline gesloten!

Nope, dat wordt morgen, dus doe rustig aan!

Dan bij deze:

1. Fred Again.. feat. Baxter Dury - Baxter (These Are My Friends)
2. Amyl and The Sniffers - Guided by Angels
3. Big Thief - Little Things
4. Orchestre Tout Puissant Marcel Duchamp - So Many Things (To Feel Guilty About)
5. Emily Steinwall - Welcome to the Garden

6. Yves Tumor - Jackie
7. Baltra - Dreaming of a Disco
8. Altın Gün - Kısasa kısas

9. William Parker - A Great Day to Be Dead
10. Hypnotic Brass Ensemble feat. Sharon van Etten - The Grace of Days
11. Dollkraut - Vuile Leugenaar
12. Lingua Ignota - MAN IS LIKE A SPRING FLOWER

En stop de tijd! uitslag gaat richting de presentator!

33 stemmers, we zitten weer op 'corona'-achtige proporties

We gaan van start! In een goedgevulde SvhJ-presentatiezaal, welteverstaan. Het portret van oprichter herman, dat in de hoek hangt, is weer zorgvuldig afgestoft door het vaste staflid aerobag. Naast de maar liefst 33 leden van de vakjury zijn dit keer een paar studenten van de kunstacademie op de presentatie afgekomen, en de bandleden van Lorna Shore, uitgenodigd door Don Cappuccino zodat ze er toch een beetje bij zijn. Het betreft een geplaceerd evenement en iedereen heeft bij de ingang zijn coronacheckapp laten scannen, anderhalve meter afstand houden hoeft niet.

12. Hypnotic Brass Ensemble feat. Sharon van Etten - The Graze of Days (23 punten, 8 keer genoemd)
(automatisch genomineerd, nummer 1 van: Gyzzz, Poek)



Een aantal vakjuryleden rolt met de ogen. Titmeister overweegt even of hij naar de wc zal gaan, maar bedenkt zich dat hij dan wel érg lang moet wegblijven. De kunstacademiestudenten zitten zichtbaar te genieten, totdat de enige echte Masimo ze terechtwijst door ze uit te leggen dat het orgineel veel puurrrrder is.

Het mag duidelijk zijn dat deze uitvoering van The Graze (met een z dus, lieve mensen) of Days niet bij iedereen op enthousiasme kon rekenen. Er klonk enerzijds wat gemor van mensen die het gewoon saai vinden; 'een goed middel om iemand permanent in coma te houden', dixit Titmeister. En anderzijds van mensen die het in het niet vinden vallen bij het origineel.

Want dit nummer komt af van een recente herbewerking (‘reimagining’) van Sapphie, de in sommige kringen tamelijk legendarische folkplaat van Richard Youngs uit 1998. In het origineel betreft het slechts spaarzame maar o zo mooie gitaarklanken en de breekbare stem van Youngs. Hier zijn er wat extra muzikale lagen toegevoegd door het achtkoppige orkest uit Chicago en de plechtige vocalen van Sharon van Etten zijn niet echt te vergelijken met het hoge gekerm van Youngs. Dit stuk heeft dan ook zeker bestaansrecht, dunkt me.

Het levert wat mij betreft erg fijne muziek op, en ik ben niet de enige die dat vindt, gezien de finaleplaats. Met name gedurende de eerste helft wil ik diep wegzinken in dat heerlijke, warme geluid, die trage, gevoelige gitaaraanslagen en de hypnotiserende stem. Maar dat gevoel van ontspannenheid begint ergens halverwege wel plaats te maken voor een milde verveling. Dat komt denk ik omdat de breekbare emotie, die het origineel ondanks de kaalheid zo meeslepend maakt, toch minder sterk aanwezig is.

Het origineel - ik geef eerlijk toe, ik kende het nog niet - is ook niet heel enerverend, maar wel een stuk minder slaapverwekkend dan deze uitvoering. Typisch muziek waar je tijdens Le Guess Who even tot rust komt met een biertje in Theater Kikker, na net je voeten eraf gedanst te hebben bij afrobeat of murw gebeukt te zijn door een of andere Scandinavische avantgardistische postmetalband.

Concerten in Theater Kikker tijdens Le Guess Who?

Het achtkoppige koperorkest en Sharon van Etten hebben het podium verlaten. Poeha is wakker geschrokken van het enthousiaste applaus van Gyzzz en Poek en gaat schuldbewust rechtop zitten.

11. Yves Tumor - Jackie (27 punten, 10 keer genoemd)
(automatisch genomineerd)



Yver Tumor, voor al uw feesten en partijen, is helemaal overgevlogen uit Turijn (daar schijnt de Amerikaanse muzikant tegenwoordig te wonen). Een oude bekende voor de aanwezigen: zo stond het nummer Kerosine! in de eindfinale van 2020. Megafan van Jackie lijkt niemand hier echt te zijn geworden, aangezien het nummers zelfs maar één keer op plek 2 is gezet, en door niemand op 1.

Dat neemt niet weg en dat enkele vakjuryleden opstaan om bij het podium los te gaan op de bedwelmende, catchy rockmuziek met de moddervette elektronische sound die zo kenmerkend is voor Yves Tumor. Enkele vrijwilligers die toezicht houden op het naleven van de coronaregels roepen nog dat het een geplacéérd evenement is. Maar dat hoort niemand, want het refrein is net begonnen. ‘Heeeey little Jaaaackkiiiieeee. When you rest your mind do you think of me?’

In Theater Kikker ben ik vreemd genoeg nog nooit geweest tijdens LGW?, wel in de nabijgelegen snackbar El Greco, samen met een mannetje of dertig (pré-corona, hè!).

Tof dat we gestart zijn trouwens, het begin is alvast veelbelovend, niels94!

Hahaha, ik had iets dergelijks dus aanvankelijk ook bij mijn bericht getypt, maar toen toch maar weggehaald omdat ik anders zo aan het zeiken zou zijn. Afijn, je kent me dus veel te goed

Yves Tumor is vertrokken, maar zodra duidelijk is wie er als volgende aan de beurt is, blijven de vakjuryleden bij het podium lekker staan, want het feestje kan gewoon doorgaan:

10. Altın Gün - Kısasa kısas (34 punten, 14 keer genoemd)
(genomineerd door AstroStart, nummer 1 van: AstroStart, Poeha)



Eíndelijk is het publiekslieveling Altın Gün, de band uit Amsterdam die Anatolische volksmuziek in een nieuw jasje steekt, gelukt om dit jaar de finale te bereiken. Eerder sneuvelden Kara Toprak en Yüce Dağ Başında (uit te spreken als... weet ik veel) voortijdig. Die hebben overigens allebei wel de top 20 van hun maand gehaald, dus we zullen begin volgend jaar wel zien welke het hoogst scoort in de eindstrijd. Ik gok eigenlijk niet deze.

Dat neemt niet weg dat het weer een erg prettig nummertje is, afkomstig van het album lem, alweer de tweede van de band dit jaar. Het ging om een verrassingsalbum, online te kopen via bandcamp, alle opbrengsten gaan naar een goed doel, dus dat is alvast reuze sympathiek. De naam van de band betekent trouwens Gouden Dag, zo lees ik op Wikipedia, en dat is misschien wetenswaardig, maar dit terzijde.

Sympathiek is ook het optreden tijdens deze finalepresentatie. Halverwege het nummer staat bijna de hele zaal te dansen, de coronatoezichthouders tot wanhoop drijvend. Zodra de kunstacademiestudenten doorhebben dat er in een taal wordt gezongen die ze niet kennen, weten ze dat ze ondanks het poppy karakter gewoon los mogen gaan. Ook bij hoi123, die toen het nummer werd aangekondigd iets mompelde over dat Altın Gün echt wel betere nummers heeft, zijn alle reserves weggesmolten. Alleen de heren van Lorna Shore, die nogal chagrijnig zitten te kijken, blijven zitten: de bassist stoot nog even woedend de drummer aan als die per ongeluk toch begint mee te tikken op het aanstekelijke melodietje.

Dat was grazieus van je. of toch gracieus. ik snap het niet meer

Ik zal Sapphie eens luisteren trouwens. Ik kende die plaat niet eens, had niet eens door dat het om een cover ging. Mag ik nog wel op de kunstschool blijven nu?

Slecht nieuws. Dat er tijdens onze presentatie mensen voor het podium stonden te feesten terwijl het toch echt een geplaceerd evenement betreft, is via filmpjes op sociale media terechtgekomen. aerobag staat een rijtje journalisten te woord en legt uit dat er een aantal looproutes zal worden aangepast, en dat er voortaan tijdiger zal worden ingegrepen door de toezichthouders.

Intussen is het tijd voor de volgende act:

9. Lingua Ignota - MAN IS LIKE A SPRING FLOWER (35 punten, 11 keer genoemd)
(genomineerd door Edgar18, nummer 1 van: hoi123, Edgar18)



Who knows what evil lurks in the hearts of men? Breek Kristin Hayter aka Lingua Ignota de bek niet open. The heart of man, zo horen we, is onder meer 'the seventh gate of hell' en 'a furnace'. Liefde is niet genoeg en 'the heart of man is unbearable to hold'.

Kortom: geen lichte kost, maar daarvoor moet je sowieso niet bij Lingua Ignota zijn. Naar eigen zeggen zijn haar ervaringen met huiselijk geweld een belangrijke inspiratiebron voor haar muziek. Ze verwijst naar haar nummers als ‘survivor anthems’. Verder is ze katholiek opgevoed, noemde ze zichzelf vervolgens een tijdje atheïst, maar zegt nu weer te geloven en geobsedeerd te zijn met katholieke symbolen en iconen. Ook dat is duidelijk te merken. Het album waar dit op staat heet niet voor niets Sinner Get Ready. De afgelopen jaren hield ze zich onder meer bezig met extreme metal. Daar is dan weer weinig van te merken, op de duistere sfeer en het feit dat ze even naar Lorna Shore zwaait na.

Zeg dus maar gerust: dit is zware kost. Dat is een beetje een koude kermis, na het gezellige Altın Gün. De toeschouwers lopen dan ook, via de nieuwe looproutes, bedeesd terug naar hun stoelen, bang om lawaai te maken. Het bezwerende en intense optreden van de overigens klassiek geschoolde Lingua Ignota gaat zelfs Arno niet in de koude kleren zitten.

8. Baltra - Dreaming of a Disco (37 punten, 15 keer genoemd)
(genomineerd door Mausie, nummer 1 van: Mausie, wibro)



‘Er is een risico op dance verzadiging, maar om deze knaller kan ik niet heen’, schreef Mausie letterlijk toen hij dit nummer nomineerde. Kennelijk is die verzadiging bij dit publiek niet zo snel bereikt.

Dromen van een discofeest, ik gok dat deze dj dat vaak heeft gedaan in de afgelopen anderhalf jaar. Dit housenummer is, naast dromerig, dan ook een tikkie melancholisch, met die stemmige strijkers.

Baltra stamt uit Philadelphia, maar timmert nu in New York aan de weg. ‘Romantiek en melancholie’ zouden zijn nummers kenmerken, en dat lijkt me volledig te kloppen. Wie niet genoeg krijgt van Dreaming of a Disco, kan terecht bij de gelijknamige EP, waar de strijkertjes vaker klinken.

De ene helft van de zaal zit met gesloten ogen meete bewegen in zijn stoel. Een van hen is aerobag. Hij krijgt daardoor niet mee dat de andere helft toch weer naar voren beweegt en het op een dansen zet.

Nou, probleem opgelost, want na dit optreden van Hayter is dit wel een geplaceerd evenement geworden. Ik ben namelijk gevloerd.

(Dat Baltra er naar komt, helpt dat inderdaad niet)

En dat dansen stopt nog even niet:

7. Fred Again.. feat. Baxter Dury - Baxter (These Are My Friends) (38 punten, 12 keer genoemd)
(genomineerd door VladTheImpaler, nummer 1 van: Johnny Marr, VladTheImpaler)



Daar ben ik weer: Fred Again..!, begint de Britse producer, verwijzend naar het feit dat hij vorige maand ook al in de finale stond. Krekelgeluiden volgen.

Een beetje respect is wel op zijn plek hoor. Deze gast is nog maar 28 jaar oud en heeft intussen gewerkt met grootheden als Eminem, The xx en Brian Eno, en wat hebben jullie intussen gedaan, hm?

Fredje zet zijn liedje dan maar maar op. Dat is gemaakt volgens het inmiddels bekende recept: een ietwat sentimenteel vocaal optreden in combinatie met heerlijke, dromerige houseklanken. Kennelijk valt het SvhJ-publiek er telkens als een blok voor, na het eerdere succes van Julia (Deep Diving).

Dit keer handelt het nummer over een man die met de nodige tegenzin naar een feestje is gegaan, en die er naarmate de avond vordert achterkomt dat hij toch wel erg van iedereen houdt daar, het zijn echt zijn vrienden. (Mijn theorie is dat het alcoholpromille in zijn bloed gewoon begint toe te nemen.) Let’s dance, shall we?

Lekker zoetsappig dus inderdaad weer. Maar wat is die zomerse melodie weer lekker. Strijkertjes erdoorheen. Johnny Marr, een biertje in zijn hand, kijkt om zich en denkt verdomme, dit zijn mijn vrienden.

Om zich te bedenken dat hij staat de dansen in een virtuele ruimte van een muziekforum waar hij de meeste mensen helemaal niet kent, hoe dit dan ook moge werken. Hij neemt nog maar een slok.

Vlad heeft de smaak te pakken, gaat gelijk voor de dubbel klapper in de finale

Bij de muziek van Lingua Ignota voel ik me altijd Chandler in de onderstaande scène van Friends (over geplaceerde evenementen gesproken ):

Dat treft:

6. William Parker - A Great Day to Be Dead (39 punten, 13 keer genoemd)
(genomineerd door Koenr, nummer 1 van: Arrie, Koenr)
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/6/68/William-Parker-Schindelbeck.jpg
Embedden wil helaas niet lukken, maar hier is een linkje.

Titmeister gaat nu wel gewoon naar de wc. dumb_helicopter had eigenlijk hetzelfde willen doen, maar zou dat nu wel erg opvallend vinden, dus hij blijft enigszins mokkend zitten.

De kunstacademiestudenten kijken ernstig naar het optreden. Eentje fronst zijn wenkbrauwen en knikt begripvol. Koenr, intussen, laat zich gewoon meevoeren door die heerlijk bezwerende hobo en het subtiele vioolspel. Oogjes dicht, het heeft wel iets schattigs eigenlijk.

Mocht je je nou afvragen wie William Parker eigenlijk is: dat is een freejazzbassist en -componist van 69, hij gaat dus al een behoorlijk poosje mee. Hij speelde met een aantal grote freejazznamen, waaronder Cecil Taylor en Peter Brötzmann. Toch brak hij in de afgelopen twintig jaar pas echt door (dit is relatief, hè) dankzij een reeks gewaardeerde jazzalbums.

A Great Day to Be Dead staat op een dit jaar aangekomen verzameling schijfjes waar maar liefst een kleine 10 uur aan muziek op staat. Voor wie het effe snel wil checken: zie Bandcamp.

De nummers zijn opgenomen tussen 2018 en 2020 en in totaal zouden er ongeveer dertig mensen meespelen op het album, waarbij bewust een hoofdrol is weggelegd voor vrouwelijke musici en vocalisten. Op A Great Day to Be Dead gaat het om zangeres Raina Sokolov-Gonzalez, afkomstig uit New York. Koenr schijnt alle 10 uur geluisterd te hebben, hij vindt het 4* waard, dus ik geloof direct dat het om een uitstekende verzameling muziek gaat.