Choconas schreef:
Zou dat ook tegenwerking van de site zijn? Het loopt allemaal niet zo lekker hier.

aerobag schreef:
De nummer 1, met riante voorsprong. Kon het eigenlijk ook anders? Het is ons Little Simzie! Trok met haar bombastische leadsingle direct de volle aandacht. Bij de eerste luisterbeurt dacht ik al gelijk; Moet raar lopen als de SvhJ-vakjury dit niet op gaan slurpen zoals de Groningse studenten hun bier opslurpten op de eerste dag dat de terrassen weer open gingen. Rijkelijk geproduceerd, van militaire ritmes tot achtergrondjes koortjes, van beatswitches tot piano loopjes. En een Simbi die weer volledig los brandt. We worden maar weer verwend in 2021

7. Little Simz - Introvert (6.9)

Velen waren compleet overtuigd door het nieuwe album van Little Simz, maar voor mij was het zeker kwalitatief, maar te weinig uitschieters, zeker in vergelijking met het vorige album. Introvert is zeker één van de betere uit die laatste worp, maar geeft me ook geen kopstoot van jewelste. Degelijk zonder meer.

Het idee achter dit nummer past volgens mij wel goed bij de muzikaal veelzijdige plaat waar het op staat: dit wordt het hoogtepunt qua ambitie, we gaan een haast symfonisch hiphopnummer maken! Veel hieraan is heus vet, maar uiteindelijk is het resultaat mij toch te bombastisch.

Ik ben geen hiphopfan, maar Little Simz veroverde vorig jaar mijn hart.
In mijn ogen niet het beste nummer dat ik hoorde van haar, maar zeker podium.

Sometimes I Might Be An Introvert is één van mijn favoriete platen van 2021 gebleken, maar op basis van het vooruit gesnelde Introvert had ik dat nooit verwacht. Het is de enige echte misser op Simbi’s laatste plaat, met pompeuze bombast, corny lyrics (“To you I'm smiling but really I'm hurting”, ja?) en een onuitstaanbare hoeveelheid pathos in het outro. Dat bij uitstek dit nummer het tot de finale heeft gemaakt in tegenstelling tot al Simbi’s andere knallers is één van de weinige correcte voorspellingen die ik heb gemaakt, en ik baal van het feit dat ik gelijk heb.

Simbiatu Abisola Abiola Ajikawo, beter bekend onder haar artiestennaam Little Simz, is een Britse rapper, zangeres en actrice. In 2021 bracht ze Sometimes I Might Be Introvert uit, haar vierde album. De albumtitel is een backroniem van Simbi, de koosnaam van Simz (die dan weer is afgeleid van haar volledige voornaam Simbiatu). Het album staat werkelijk bol van ambitie. Little Simz laat horen dat ze in topvorm is, met voortdurend perfect vloeiende rijmschema’s, en de producties van Inflo zijn magistraal en zeer divers, met veel invloeden uit de soul, funk en jazz. De intro van Introvert zou niet misstaan op de soundtrack van een actiefilm en is een uiterst aanstekelijk nummer gebleken.

Ik ben erg dol op het voorgaande album van Simbi, Grey Area. En initieel was ik ook best te spreken over de leadsingle van Sometimes I Might Be Introvert. En nog steeds vind ik het middelste gedeelte, waar ze harde verses spit gevolgd door bombastische orkestratie, erg sterk. Toch is het album niet helemaal geworden waar ik op hoopte, en dat zal mijn mening over dit nummer niet positief hebben beïnvloed.

Fietstocht des Oordeels – etappe 9: Little Simz - Introvert

Is dat nou plots onweer? Nee, dat niet maar ik voel me wel alsof er elk moment een orkestbak uit de lucht op mijn hoofd zou kunnen donderen dus ik vervloek mezelf nu eventjes dat ik geen helm op heb. Inmiddels kan ik de eindbestemming van mijn Fietstocht al ruiken zoals ook Simbi de jaarwinst kan ruiken. Een jaar terug dacht ik echt dat we hier met de gedoodverfde winnaar te maken hadden, maar misschien is Introvert zelf wel iets te veel doodgeverfd, als een net iets te dik aangezet laagje plamuur, en op de lange termijn is dat eigenlijk nooit echt de oplossing. Toch mag ik er op zijn tijd nog steeds graag naar luisteren, en ik vind het ook wel tof dat ze het gore lef heeft gehad om een in yer face nummer als dit de wereld in te slingeren. Die dame moet me toch een dosis zelfvertrouwen hebben. Er is hoop voor de introverten onder ons. Sowieso komt Simbi deze finale wel enorm toe. Inmiddels begint aan mijn linkerzijde al de Kampina, althans ik zie de bordjes staan. Ik voel mezelf in navolging van dit liedje ook pretentieus worden en trek weer even een metafoor uit de la. Natuurgebieden in Nederland zijn tegenwoordig ergens nogal aangelegd. Wij sturen de natuur actief om een voor ons gewenste biodiversiteit in stand te houden. Eigenlijk is zo’n Kampinagebied ergens ook een beetje een laagje plamuur, en weinig echt ongerept. Echter: de dier- en plantsoorten in kwestie hebben daar natuurlijk geen weet van en komen daar gewoon lekker naartoe om te chillen. Denk ik althans, zou het graag aan de vogels en insecten in kwestie vragen maar ik spreek geen Italiaans. Simbi heeft dat ook wel; beetje pompeus, misschien niet helemaal echt, maar degenen waar het aan gericht is halen er wel heel veel moois uit. Ofzo. Wat een vage metafoor eigenlijk, misschien is de waas van de finale me iets teveel naar mijn hoofd gestegen. Zo misschien maar even in de Beerze springen om wat af te koelen. Of even vijf uur lang nonstop naar Sophie Straat luisteren, dat ontnuchtert ook wel.

aerobag schreef:
“Oh damn, deze kwam ook nog. Hoe kon ik deze vergeten? Ik had hem zelf gewoon op twee gezet. Maar wacht, had BCNR dan de finale wel gehaald? Eeuuhm.. Lol kijk die reactie van Maurice eens onder de albumpagina, Tim. Hij had een reppert verwacht haha, nou wacht maar tot we hem iets van Bedwetter laten horen dan.”

“Ja die Lil Ugly Mane, dat is toch ook altijd wel een eigen entiteit geweest in de music bizz he. Type artiest die onmogelijk in een hokje te proppen valt en volgens mij weet hij zelf ook niet zo goed wat voor artiest hij nu is. Hij doet iets met gruizige hiphop, maar als je een willekeurig album van hem opzoekt op RYM staan er geregeld wel meer dan 15 subgenres bij geplakt, van black metal tot chillbient. Op zijn recente album gooit hij het weer eens over een andere boeg: Psychedelische poprock. Vraag me niet hoe, maar het werkt.”

“Jazeker, ik kreeg hier spontaan Neutral Milk Hotelvibes van eigenlijk, die borrelende instrumentatie althans. Die zou ik toch ook nog wel een keer live willen zien. Gelukkig zijn we in het geval van BCNR wél gewoon op tijd voor de hype. Ze maken het wel spannend zeg, hadden ze een halfuur geleden niet al moeten beginnen? En waar blijft iedereen toch?”

6. Lil Ugly Mane - Porcelain Slightly (7)

Hoewel een hip-hopartiest hoor ik hier niet bepaald veel hip-hop nog in terug. Eerder genietbare shoegaze die ik niet meteen zal afzetten als ik het hoor, maar die me te weinig doet om ook uit mezelf op te leggen. Had ik niet bepaald in de finale verwacht.

10. Lil Ugly Mane - Porcelain Slightly
Leuk, pakkend liedje, de ongeïnteresseerde zang past er ook goed bij. Maar erg speciaal vind ik het nog altijd niet.

Zielig dat dit nummer nét buiten m’n top-8 valt, want in de afgelopen weken is het zeker in m’n waardering gestegen. Onze favoriete rapper/black metal-artiest/noise-artiest annex/(hier) Eels tribute act komt hier met een liedje dat onder al die distortion eigenlijk wel verdomd catchy is. Ik weet niet of dit een compleet blijvertje is, maar ik kan er uiteindelijk toch wel inkomen dat dit de finale in is gekomen.

Het is niet per se slecht wat de indierockrapper Lil Ugly Mane laat horen op Porcelain Slightly, ik vind er alleen heel weinig aan en ben zeer verbaasd dat dit de Grote Finale haalde.

Samen met o.a. Ploppesteksel heb ik jaren lang een lans gebroken voor Lil Ugly Mane. Initieel zonder succes, maar onder het pseudoniem Bedwetter klikte het plots met het publiek hier. Stoop Lights blijft nog steeds één van mijn favoriete hiphopnummers. Daarna hebben we lang weinig meer gehoord van Travis Miller. Maar nu is hij terug. Met indie rock. Wablief? Ik moest echt even twee keer checken of ik wel het juiste nummer aan het luisteren was toen ik dit voor het eerst hoorde. Al had Lil Ugly Mane altijd al een heel breed palet. Zo staat er op het geniale Third Side of Tape ook punk en noise. Maar deze Beckesque richting zag ik toch niet direct aankomen. En toegegeven, hij doet het weer briljant. Hij voegt weer een extra argument toe waarom Travis Miller een onderbelicht genie is.

Fietstocht des Oordeels – etappe 6: Lil Ugly Mane – porcelain slightly

In de nasleep van [insert vorige nummer op de route] is dit wel fijn afkoelen. De kruitdampen van een vernield Oirschot laat ik achter me en heb nu echt het idee dat ik het platteland in ga trekken. Lil Ugly Mane is mijn relaxte gezelschap in dit deel van mijn reis en niet alleen ben ik blij dat ie de finale gehaald heeft, het is ook één van mijn schaduwfavorieten om de eerste plek op te eisen. Tevens met afstand mijn meestgedraaide nummer van alle finalisten. En ik kan eigenlijk niet eens uitleggen waarom, buiten dat ik het gewoon een bijzonder prettige track vind. Iets aan porcelain slightly is enorm verfrissend en nog enormer verslavenderder, denk ik terwijl ik een evenzo verfrissend, iets minder verslavenderder slokje water uit mijn bidon opslurp. Misschien word ik ook gewoon blij van de gedachte dat de knaap achter het zwaarmoedige Bedwetter nu zoiets lichts, liftend en optimistisch kan maken, alsof het leven hem toelacht. Ik durf even een parallel te trekken met de finaleplaats van Harmony Hall van twee jaar terug, maar dan de wat gruizige variant. Vampire Weekend was destijds mijn nummer 1, maar had wel de DTRH-bonus. Travis Miller niet, misschien gaat dat hem wel de kop kosten. Wie weet ligt het antwoord daarop wel aan het eind van deze bocht. Of van de volgende. Ergens daarachter in dat weiland. Of het woonerf van één van de vele boerderijen. Nee hoor. Mijn fietstocht is alweer halverwege en ik ben voorlopig echt niks wijzer geworden. Deze finale is lastig en listig.

aerobag schreef:
Een Low feestje dus, plekken 2 en 1, en ook nog eens overtuigend. Net zoals bij Simbi geldt: Het nummer dat de meeste nr. 1 noteringen in ontvangst mocht nemen, is níet het nummer geworden wat uiteindelijk er met de winst vandoor mocht gaan. The Price You Pay wint met 6 punten verschil van more. Some is less dus toch more.

Ik wil trouwens ook even de kanttekening plaatsen dat, na deze overtuigende zege van Low, ik het wel enigszins opvallend vindt dat Days Like These en Disappearing al vroegtijdig het podium moesten verlaten. Moest de SvhJ-jury toch nog even warm draaien voor deze sound van Low, die toch al een continuatie is van hetgeen ze in 2018 deden met Double Negative? Ach, ze maken het nu dubbel en dwars goed. Sterke melodieën gehuld in knisperende ruis. In deze finale nu kort maar krachtig vs uitstippelt en uitgestrekt. Toch mooi he, hoe zo'n band gedurende meerdere decennia nog altijd zo relevant kan blijven.

2. Low - More
Het bewijs dat je in 2 minuten alles kwijt kunt als je maar briljant genoeg bent. De sound die Low in de laatste paar platen ontwikkeld heeft is zo direct en overweldigend dat alle overige eigenschappen overbodig worden. Minutieuze sound design ook, om zoveel harmonie in de ruis te kunnen verstoppen - ik dacht dat alleen ambient en shoegaze grootmeesters als Fennesz en My Bloody Valentine dat konden, en dan is dit ook nog eens ongeevenaard to the point.

8. Low - More (6.8)

Low blijft verdergaan in de nieuwe richting die ze sinds het vorige album zijn uitgeslaan. Harder, alternatiever, meer schurend. Bij bepaalde nummers zoals More vind ik dit zeker niet slecht. Het doet me evenwel te weinig om dit on repeat te zetten.

Ik durf wel te stellen dat dit mijn favoriete nummer van vorig jaar is. Hoewel The Price You Pay (It Must Be Wearing Off) ook geweldig is en zeker in mijn top 5 had gestaan deze finale, verkies ik deze klapper dus. De twee nummers bieden wat mij betreft een totaal andere ervaring binnen het uit muzikale universum van HEY WHAT, dat lijkt te zijn opgetrokken uit blokken massief gitaargeluid. Die uitzinnig vette gitaar beukt je hier vanaf seconde één haast omver, om vervolgens te worden aangevuld met een lieflijk popliedje, inclusief la la la’s. Die wonderlijke combinatie maakt dit zo’n meesterlijke ervaring voor mij.

Leuk nummer, wat kort,
Low was samen met Little Simz ontdekking.
Ik wist niet dat ze al een tijd meedraaien.
Hun songs van laatste album klinken fris.

Ondanks het feit dat ik liever The Price You Pay in de finale had gezien van onze favoriete Mormoonse oom en tante, is ook More een knaller van een jewelste. De beslissing om sinds Double Negative producer BJ Burton bij het proces te betrekken is denk ik het beste idee sinds patatje oorlog – het contrast tussen de hemelse samenzang van Parker en Sparhawk en de schurende, in your face glitchy bromtonen van de gitaar werkt zeldzaam verslavend. In dit liedje neemt Low verder de slimme beslissing om door de zanglijn in een andere maatsoort te schrijven dan de instrumentatie, waardoor de nadruk steeds komt te liggen op een andere tel. Het zorgt voor een bijzonder interessant en lekker nummer dat op een indrukwekkende balans tussen interessante songwriting en experiment ligt.

Ik ben Low totaal kwijtgeraakt sinds ze het begrip lofi zo serieus nemen, dat hun nummers klinken alsof je stereo kuren heeft en het elk moment kan begeven. More is daar geen uitzondering op, ook al heeft het wel een fraaie melodie en is het vrij compact. Ik zet snel nummers als Lullaby, Words of Monkey weer eens op!

Op HEY WHAT doet Low wat het al op Double Negative liet horen, maar dan nog een stap beter. Het album maakt ze kanshebber op de titel koningen der distortion. More laat dat meteen vanaf de eerste seconde horen: wat een heerlijke klap in het gezicht na het kalme Don’t Walk Away. Net boven de twee minuten, maar toch een hele rit, dit nummer.

Fietstocht des Oordels – etappe 11: Low - More

De tering, die klapt er wel even in. Ik had mezelf even een plekje gegund aan de overkant van het meertje, waar ik meteen een enorme groep eenden de stuipen op het lijf heb gejaagd. Terwijl ik mijn verse salade eet en mijn boekje erbij pak, denk ik aan de twee nummers waarvan ik weet dat ze nog moeten komen. Ik ben blij dat Low niet de afsluiter is maar meer echt direct een alarmerend signaal dat ik weer terug op mijn Fietstocht ben en ik weer de recensent in mij moet gaan vinden. Mijn voorwiel zet zich vast in het zand en bijna lazer ik voorover. Als een abstracte dans, zoals men abstract moet dansen op SvhJ-finalisten want we zijn nou eenmaal een beetje maffe mensen. De zandbank waarop ik net nog zo goed tot rust kwam lijkt nu een onheilspellend alien aandoend desolaat, en ik kan er moeilijk ontsnappen aan de loeiharde distortie. In de honderddertig seconden die More rijk is cover ik misschien honderd meter, maar zijn wel de honderd meest intense meters op mijn Fietstocht. En dat zegt wat in dit deelnemersveld. Ik ben nu echt heel blij dat deze het nipt gered heeft boven The Price You Pay, die had in deze context nooit zo episch uit de hoek kunnen komen. Of ik dit op het podium ga zetten hangt er van af of ik morgenochtend misschien terstond wakker word in mijn gekreukte blousje.

aerobag schreef:
Butch Kassidy is een viertal uit London, waar momenteel een bruisende post-punk/post-rock revival in gang lijkt te zijn. De bands lijken ook allen een soortgelijk carrière-pad te kennen. Ze spelen zich in de kijkers vanwege verpletterende live-optredens en vervolgens verschijnen ze op compilatie-albums van labels als Speedy Wunderground en Slow Dance Records. Vervolgens ontstaat er een behoorlijke hype rond deze acts, met zowel ferme voorstanders als forse tegenstanders, maar in ieder geval ontstaat er een aanzienlijke groep fans die halsreikend uitkijkt naar het debuut van de band. Zo heb je bands die al snel een enorme fanbase opbouwen, zonder dat ze ook maar een enkele officiële single, laat staan album gedropt hebben. WE ARE MARCHING FORTH... AND EVERYONE FOLLOWS is daarmee wel een toepasselijke repetitieve oneliner.

Heath vergt met zijn 10 minuten en schurende wall of sound wel wat van zijn luisteraars, maar spannend is het zeker. Vergeleken met zijn finale-soortgenoten Squid en BCNR is Butch Kassidy waarschijnlijk het zwaarst en het meest een ware throwback naar die ontzagwekkende post-rock sound van de 90's/00's, met extra aandacht voor die krachtige dreunende vocalen van frontman Fionn Murphy.

2. Butch Kassidy - Heath (8)

Het einde is fantastisch met de climax-frase ('We're Marching Forth, And Everyone Follows'), daarvoor is misschien wel een tikkeltje te lang, hoewel dit wel ten goede komt aan de uitbarsting op het einde. De spannende hoge gitaarnoten luiden de start hiervan in, waarna niet meebrullen zeer moeilijk wordt. Eén van de grootste ontdekkingen van dit jaar uit dit topic.

7. Butch Kassidy - Heath
Ik moet zeggen dat dit nummer een beetje glans had verloren nadat ik een tijdje veel naar Slint had geluisterd, toch wel echt de superieure versie op veel fronten. Maar goed, het blijft vet.

Waar blijft het album van deze gasten. Dit kan zich toch meten met het beste van black midi en consorten. Ze lijken iets serieuzer op basis van dit nummer dan de landgenoten, maar daarom wel een eigen sound. Minder eclectisch, wel lekker donker en dreigend.

Een bijkomend voordeel van de opkomst van de Windmill-scene is dat het mijn wat uitgedoofde liefde voor post-rock weer heeft doen oplaaien. Formulematig in zijn repetitie en een beetje kitscherig? Dikke boeien! Luister nou naar de tweede helft van Heath en je begrijpt hoe ongelooflijk indrukwekkend het genre kan zijn – dreigender dan dit zul je muziek niet snel tegenkomen. Het moment dat de grauwende schreeuw van de leadzanger van deze mysterieuze band zich samenvoegt met het apocalyptische gitaartje en de grauwende schreeuw van de leadzanger van deze mysterieuze band behoort tot één van m’n favoriete muziekmomenten van 2021. Toch merk ik stiekem dat ik wel eens over de eerste anderhalve minuut heen skip om sneller tot het punt van het nummer te komen. Erg he?

They're marching forth, and everyone follows! Ik weet niet precies waar dit nummer over gaat, maar Butch Kassidy klinkt hierop als een voortdenderende tank. Muzikaal zit het wel in het straatje van Black Country New Road. Dit zal live vast ook ontzettend tof zijn.

Wat. Een. Nummer. Na dit nummer voel ik me altijd alsof er zojuist een bom in mijn gezicht is ontploft. Duizenden stukjes Teunnis op de grond. Op RateYourMusic lees ik een klacht dat het te veel een Swans-kopie is. Ja, zeker de eerste helft van het nummer had Swans ook kunnen schrijven. Maar als ze dat gedaan hadden, dan was dat een instant RYM-certified classic geweest met duizenden stemmen. Nu moeten ze het doen met 25 stemmen. Het helpt ook niet echt als je een debuutsingle uitbrengt en vervolgens anderhalf jaar niks van je laat horen. Wat dat betreft maak ik me ook wel zorgen. Ik kan me namelijk best voorstellen dat zo’n bom van een debuutnummer een beklemmend effect kan hebben op de band: hoe ga je deze bom nog toppen? Ja, niet dus. Het zou me niet verbazen als we gewoon niks meer van ze gaan horen. Nu vraag ik me af: zijn er in het verleden meer voorbeelden van artiesten die zo’n geweldige debuutsingle hadden dat ze daar nooit meer bovenop kwamen?

Fietstocht des Oordeels – etappe 5: Butch Kassidy - Heath

Ergens hoopte ik dat deze me bespaard zou blijven tot op de Heide (rara waarom?) maar als je net Depaysement gehad hebt is dit eigenlijk wel de perfecte opvolger. Al vanaf het schofterig edgy intro wordt de toon gezet voor het komende deel van mijn Fietstocht. Ook nu zijn de vogels aanvankelijk nieuwsgierig en een vrouwtjesmerel vliegt nog een stukje parallel langs me, heel lief. Maar dan weer een nieuwe dreun en de lol is het arme beestje dan wel vergaan, en ze schuilt snel in een boom. Het is duidelijk dat Butch Kassidy op butcherskoers is richting Oirschot en niets kan me stoppen. Ik voel me net een soort leger aan Orks, klaar om een nieuwe stad van de good guys te bestormen en te hernoemen naar Orkschot ofzo. Elke voorbijganger die ik nu tegenkom staar ik na met een mengeling van weemoedigheid en plaatsvervangende angst. Deze mensen weten niet dat binnen mom van tijd een dorp volledig omgeploegd gaan worden door de orkaankracht van een band waar niemand ooit van gehoord heeft en die tot nu toe nog steeds maar één single uithebben. Ik zou het wel baas vinden als het bij die ene gaat blijven, dan zijn ze echt wel cult. Maar anyway, ik fiets nu weer even aan de zuidkant van het kanaal en het universum doet er alles aan me weg te houden van de stad, ik voel het. Een reclamebord probeert me naar een boerderij te lokken waar ze asperges en aardbeien verkopen maar ik sla dat advies uit de wind, vermoedleijk ook omdat een jolig persoon de rd door een m heeft vervangen. Grote kans dat die jolige persoon zometeen gruwelijk aan hun eind komt tijdens de Ravage van Oirschot 2022. Hier is pas geleden trouwens een überkekke fietsbrug gebouwd die me als een draaikolk richting stadscentrum delegeert. De heren van Butch Kassidy are marching forth en zo dreun ik nu over de keitjes rondom het centrale plein van Oirschot. De enige kern die ik passeer op mijn route en daarmee een waardige opvolger voor Culemborg, Geldrop en Valkenswaard. De arme terrasgangers hebben niks door maar ik voel het: dit is het einde van alles. Ik bedenk me dat dit het geschikte moment is om mijn Arno-altaar opnieuw op te bouwen, ter nagedachtenis aan deze Ravage. Zo slingert Heath me echt van de ene in de andere emotie. Ik vergeet telkens hoe tof ik deze vind, tot ik hem weer opzet. Plots ook echt een kanshebber om mijn nummer 1 te worden, dat had ik niet snel meer kunnen denken.

Gyzzz schreef:
Minutieuze sound design ook, om zoveel harmonie in de ruis te kunnen verstoppen - ik dacht dat alleen ambient en shoegaze grootmeesters als Fennesz en My Bloody Valentine dat konden, en dan is dit ook nog eens ongeevenaard to the point.

Vier maal is dan toch scheepsrecht voor Aftab, die in de loop van de afgelopen maanden de harten van enkele van jullie heeft gestolen met haar eigenzinnige, meanderende mix van Chamber Folk en Ghazal. Zodoende mag ze deze editie in onze grande finale opdagen om haar verdiende notering in de SvhJ- archieven op te eisen.

Voor de origines van Ghazal, één van de hoofdingrediënten van Aftab's muziek, moeten we een flink stuk terug in de tijd. Ghazal is een vorm van Arabische poëzie die ergens in de 7e eeuw is ontstaan. Dankzij de verspreiding van Sufism komt de Ghazal via Perzië in de 12e eeuw in India (en Pakistan) terecht, waar al snel lokale variaties ontstaan met de Urdu Ghazal als een van de prominentste nieuwe vormen. Deze variatie wordt gekenmerkt door het samenspel tussen de poëzie in het Urdu enerzijds en de klassieke Hindoestaanse muziek anderzijds, waarin met name de sitar en tambura een prominente rol spelen. Het genre is altijd populair gebleven in Zuid-Azië en de meer poppy en glossy variaties op Ghazal sieren regelmatig grote Bollywood producties.

Vele eeuwen later groeit een jonge, getalenteerde vocalist op binnen een muziekminnend gezin in Lahore. In de eerste helft van de jaren '00 begint ze op te treden in kleine, lokale barretjes en leert ze zichzelf gitaar spelen. Ze zingt onder meer traditionele Ghazal, maar ze is ook niet vies van andere genres en invloeden. Ze traint haar stem door zorgvuldig naar verschillende grootheden te luisteren, in een oud interview noemt ze onder meer Billie Holliday, Ella Fitzgerald en Begum Akhtar als enkele van haar grote inspiratiebronnen. Haar passie blijft enkel groeien en op haar 19de neemt ze een grote stap door naar Amerika te verhuizen om Music Production, Engineering and Jazz Composition te studeren aan het Berklee College of Music in Boston, waar ze al snel haar plekje vindt.

Haar langdurige verblijf in een ander land gaat echter wel gepaard met enige gevoelens van nostalgie en heimwee, wat vervolgens een aanleiding vormt om meer en meer naar Ghazal te luisteren. Met haar nieuwe muziektheoretische kennis begint ze de geheimen van de muziek uit haar jeugd te ontrafelen, waarna ze die met haar nieuwe jazz- en folkkennis integreert om tot haar eigen stijl te komen. Het klikt bovendien met de muzikanten die ze tijdens haar studie ontmoet, want ze werkt inmiddels al ruim een decennium met dezelfde set aan muzikanten samen, waarvan de kern bestaat uit het kwartet dat we ook op Last Night horen: de Indische gitarist Bhrigu Sahni, de Duitse percussionist Jorn Bielfeldt en de Spaanse contra-bassist Mario Carrillio.

Altijd mooi als zangers of zangeressen in een vreemde taal de aandacht vast kunnen houden. Dat doet Arooj Aftab met verve. Mohabbat is daarbij niet per se de uitschieter van het album voor mij, zoals geen van haar tracks dat is, maar dat ze in de 2021-finale staat is meer dan terecht

10. Arooj Aftab - Mohabbat (6.5)

Meest toegankelijke nummer van Arooj Aftab dat de revue gepasseerd is. Meest aangename om naar te luisteren met een genietbaar deuntje. Duurt anderzijds wel wat te lang voor wat het naar voren brengt en weet nooit echt spannend te worden.

Ik denk toch wel het ultieme nummer van haar schitterende album. Arooj Aftab is een werkelijk fenomenale zangeres, zeker ook live heb ik mogen meemaken. Ze heeft een enorm kalmerend effect op mij, als ik dit hoor zink ik een paar centimeter dieper mijn stoel in.

Prachtig nummer in genre wereldmuziek.
Mooie stem. Brengt rust
Hoop nog veel meer moois te horen van haar

Verstilde, hypnotiserende pracht, of toch een beetje saai - wie zal het zeggen? Nou goed, ik natuurlijk, en het antwoord is allebei: Muhabbat heeft me even vaak bij de strot gegrepen door Aftabs schorre stem en subtiel aanzwellende begeleiding als dat het me heeft doen afdwalen vanwege de toch wat minimalistische compositie met één akkoord. In een finale met voornamelijk nummers van zulke hoge kwaliteit komt het dus net tekort om het in mijn top-8 op te nemen, maar een aanwinst voor de finale zou ik het nog wel noemen.

Arooj Aftab, geboren op 11 maart 1985, is een Pakistaanse vocaliste, componiste en producer, die sinds 2010 in New York woont en werkt en deel uitmaakt van de lokale muziek- en filmscene. Mohabbat is het prijsnummer op Vulture Prince, Arooj Aftab's derde studioalbum. Muzikaal houdt het nummer het midden tussen onder meer jazz, neo-Sufi, folk, klassieke (Hindoestaanse) muziek, indie pop en akoestische muziek. Echt een wonderschoon nummer, afkomstig van een album dat ook zeer de moeite waard is.

Blij dat deze Aftab in de finale is gekomen. Aanvankelijk sprong Last Night het meest in het oog, maar Mohabbat is stilletjes gegroeid en gegroeid. Met als uiteindelijke climax haar optreden op Le Guess Who?, waar dit nummer me vrij diep raakte. Dat ik die avond een crush op de harpiste ontwikkelde zal wellicht wat geholpen hebben. Ik heb natuurlijk geen idee van de betekenis van de tekst, maar de melancholie druipt er vanaf. Ik beeld me zo in dat Mohabbat het Urduaanse equivalent is van Saudade, of iets in die richting.

Fietstocht des Oordeels – etappe 2: Arooj Aftab - Mohabbat

Normaal gesproken zou ik nu natuurlijk de Torenallee opzoeken, de best wel kjoele straat op Strijp S, maar ik ga even tegendraads doen en blijf parallel aan het westen rijden. Song van het Jaarders zijn nou eenmaal een beetje rare snuiters. Die stemmen gewoon even folknummer in Hindi de finale in. Ik voel de leespil van Madhuri Vijay al genoegzaam knikken in mijn tas. Maar srsly, ik voel hem best wel, die shizzle op mijn rug is eigenlijk toch zwaarder dan me lief is. Niet geschikt voor iemand met een toch vrij belabberde rug. Hierdoor probeer ik tevens zoveel mogelijk rechtop te fietsen, ook wetende dat Teun hierdoor ook met een gerust hart kan slapen hihi. Maar is Arooj eigenlijk wel zo tegendraads? vraag ik me dan af. Ik hoor steeds meer mensen haar draaien en ze staat gewoon op DTRH te shinen. Ik vind het onwijs cool dat een Pakistaanse artieste die in moedertaal zingt zo omarmd wordt, en meer dan terecht want Mohabbat is een best wel errug mooi nummer. Het volgende stuk van mijn route is het prachtig brede, kaarsrecht fietspad over dit fijne stukje Oirschotse Dijk, midden door een bos en langs de Hertgang. Geen herten hier tho, wel heel veel vogels. Ik hoor ze net fijn door mijn koptelefoon heen, helemaal at ease. Vreedzaam knik ik naar elke voorbijganger die ik tegenkom. En zo cruise ik lekker niets aan het handje door deze tweede etappe van mijn tocht. En dat is een klein probleempje: Arooj weet me nét niet helemaal te raken. Het is echt heel fraai, het is onwijs rustgevend, een heerlijke soundtrack om vogels bij te luisteren. Maar feit is dus wel dat ik dit stuk van de route meer opveer bij een vinkenslag dan bij de Aroojtokkels. En dat is jammer want ik weet dat het erin zit. Het komt ooit vast wel, bedenk ik me wanneer het laatste verkeerslicht dat ik op de Fietstocht ga tegenkomen nader. Dat licht springt meteen op groen jeejjj, de muziekgoden zijn Arooj blijkbaar beter gezind dan Big Thief. Ik vraag me af of het slim is om goden te negeren. Maar daar kom je maar op één manier achter.

Koenr schreef:
Muzikant worden stond wellicht in de sterren geschreven voor Mdou Moctar, geboren te Tchin-Tabaradene in 1986, maar het stond absoluut niet in het draaiboek dat zijn religieuze ouders voor hem hadden bedacht. En dus moest hij als tiener in het geheim oefenen, op een bij elkaar geraapte gitaar van hout, met snaren gemaakt van de remkabels van een oude fiets - laat ze het daar in de Italiaanse bergen maar niet horen. Moctar begon zijn carrière vervolgens voorzichtig als zanger op bruiloften, liedjes zingend in het lokale Tamasheq, en die liedjes deelde hij dan vervolgens via bluetooth met vrienden en andere geïnteresseerden. En hij was niet de enige die dat deed, want zijn doorbraak is deels te danken aan deze verzamelaar uit 2011, een compilatie nummers gevonden op de memory cards van oude mobieltjes in de Sahara - een heel diy schaduwnetwerk aan muziek.

Ik denk niet dat Moctar destijds had verwacht dat in 2021 zijn nieuwste plaat door Matador uitgebracht zou worden en hij een felbegeerde SvhJ-finale plaats zou scoren ergens in een klein koud landje in Europa, laat staan dat hij op het podium zou eindigen. Ook had hij vast niet durven dromen van een rol in een Sahara-Remake van Purple Rain, genaamd Rain the Colour of Blue With a Little Red in It, maar het leven loopt soms anders dan je verwacht.

Mdou maakt Tishoumaren, of Tuareg blues. Dat is een genre dat vooral door Tinariwen op de kaart is gezet, maar Mdou gooit er een flinke laag psychedelische invloeden overheen om tot een eigen sound te komen, en dat wordt door jullie blijkbaar in dank afgenomen. Jullie sloten hem in 2019 al in de armen, toen Wiwasharnine een 11e plaats wist te noteren. Ibitlan en Chismiten strandden in 2020 beiden in hun halve finales, maar Chismiten won door het jaar heen behoorlijk aan momentum - wellicht deels in aanloop naar het nieuwe album - en noteerde uiteindelijk een fraaie 31ste plek in de eindlijst. Dat is een stuk beter dan de uiteindelijke 159e positie die Wiwasharnine noteerde in 2019.

Dat momentum wordt nu dus doorgezet met Afrique Victime, titelnummer van de plaat die de 21ste van deze maand verschijnt. Beide ladders werden de afgelopen weken al vol overtuiging gewonnen, tweemaal werd er een indrukwekkende score boven de 60 neergezet. Op zijn bandcamp noemt hij o.a. Van Halen, Black Flag en Black Uhuru als inspiratiebronnen voor de nieuwste plaat en geeft hij aan het album gevuld is met "poetic meditations on love, religion, women's rights, inequality, and Western Africa’s exploitation at the hands of colonial powers". Laat maar komen, het lijkt me heerlijk om die plaat ergens in een park uit de speakers te laten schallen deze zomer.

Meerdere users gaven overigens aan dat Mdou al getopt heeft met Chismiten, maar we zullen over een jaar zien of Afrique Victime genoeg momentum weet op te bouwen om dat resultaat te verbeteren. Deze podiumplek is in ieder geval alvast veelbelovend en de bronzen plak zal trots meegaan op de eerstvolgende tour. Luister allemaal overigens ook even naar het ontzettend aanstekelijke Maheyega Assouf Igan uit 2013. Moctar heeft absoluut geen hi-fi productie nodig om feestnummers neer te zetten.

1. Mdou Moctar - Afrique Victime (8)

Touareg vind ik meestal nooit slecht, maar soms wat te eentonig en te weinig catchy en dat is bij Afrique Victime nu is absoluut niet het geval. Dit gitaarstukje gieren het uit van de pret en houden je continu bij de les. Op het einde gaan even alle remmen los en eindigt het nummer met een fijne climax.

Stilzitten is geen optie. Erg lekker nummer met niet minder dan heerlijk gitaarspel Mdou Moctar, zoals we natuurlijk gewend zijn. Die gitaarorkaan waarmee het nummer eindigt is erg vet.

Ik hou wel van wereldmuziek.
Dus ik sluit met dit nummer de lijst.

Ondanks de voor MuMe ongebruikelijke afkomst van deze rocker, merk ik dat dit nummer vooral in de smaak valt bij de wat klassiekere rockerds. Het is voor mij dan ook geen verrassing dat ik er juist een beetje verveeld van raak – buiten het erg fijne refreintje krijg je mij gewoon niet heel opgewonden met meerdere minuten aan virtuoos gesoleer. De Jimi Hendrix van de woestijn wordt Moctar genoemd, en laat deze titel nou precies illustreren waarom ik geen fan ben. Luistert verder wel prima weg hoor.

Ik houd over het algemeen wel van het soort woestijnblues dat Mdou Moctar maakt. Afrique Victime is echter wel heel doorsnee, mij bekruipt toch het gevoel dat ik het al eens eerder (en beter) heb gehoord bij Tinariwen, Tamikrest, Bombino en aanverwanten. Dat maakt het nog geen slecht nummer natuurlijk, maar wel weinig onderscheidend.

Op papier is dit een geweldig nummer. In realiteit een best wel geweldig nummer. Het probleem van Afrique Victime is dat ik halverwege de outro van vijf minuten een beetje verveeld raak.

Fietstocht des Oordeels – etappe 8: Mdou Moctar – Afriique Victime

De volgende wegen die ik passeer hebben de straatnamen Krukkerd en Soeperdonken en eventjes vind ik het jammer dat een taal die zulke toffe woorden herbergt blinkt van afwezigheid in de finale. Staat wel weer tegenover we nu wel gewoon even Tamasheq de toptwaalf in hebben weten te stemmen, ook een supertoffe taal. Denk ik, ik kan nu wel interessant gaan doen maar ik versta er dus geen reet van. Maar dat hoeft ook niet want het is, met die heerlijke draai die Mdou Moctar eraan geeft, vooral een heerlijke taal om lekker op te deinen. Een weekje terug nog zag ik Tamikrest in de Effenaar en dat was me ook een feestje, wat mij nu nog benieuwder geeft gemaakt wat deze heren live wel niet kunnen brengen. Hun plaat heb ik alvast in huis en die is fijn. Eén ding staat Afrique Victime daar wel een beetje in de weg, en dat is het bestaan van Chismiten dat ik echt nog een stuk beter vind. Hierdoor voelt het toch alsof ze nét niet op volle sterkte aan deze finale zijn verschenen. Maar wat loop ik te miepen, ik begin langzaam de Kampina te naderen en bedenk me dat er geen natuur in Nederland bestaat die me meer Saharavibes kunnen geven dan heide. Van die fijne bloeiende levendige vlaktes waar je lekker tot jezelf kan komen. Ik heb nu al zin om met mn boekje en mn wijntje neer te ploffen rond een meertje ofzo. Er zijn slechtere plekken om je te begeven op een warme broeierige vrijdagavond. En in dat opzicht is Afrique Victime wel een heel erg welkome soundtrack. Ik ben gelukkig hier, zo op mijn fietsje waar ik nu al iets meer dan een jaar veel lol uit haal. Ik kom weer een tegenligger tegen, en wil me niet asociaal voelen dus zet even de muziek op pauze om even goedemiddag te zeggen. Goeie vibes moet je doorgeven aan anderen, dan dansen ze snel met je mee.