remcodulac schreef:
71. The Isley Brothers – Behind a Painted Smile
The Isley Brothers zijn tot op heden al meer dan zestig jaar actief en hebben decennialang hits gehad waarbij de prima samenzang toch wel hun handelsmerk is, maar nergens klinkt die voor mij zo strak en - dare I say it? - urgent als hier. En als Ronald Isley dan ook nog eens falsetto “My Life Is a Masquerade” eruit gooit, dan kan het nummer niet meer stuk.

Maar toch ben ik tenslotte tot de conclusie gekomen dat de echte ster hier toch wel drummer Benny Benjamin van Motown's vaste sessiemuzikanten The Funk Brothers is. Van begin tot eind strak en niet meer dan terecht dat hij het slotakkoord mag geven. Ironisch dat het ook zijn eigen slotakkoord was; dit was het laatste nummer waarop hij meespeelde voor hij, veel te vroeg, overleed.

Poek schreef:
15. The Isley Brothers – Behind a Painted Smile (1968)

Herman begrijpt niet wat er goed is aan Behind a Painted Smile, zo las ik een keer. Misschien heeft Mathilde Santing het nummer een beetje voor hem verpest ? Haar versie is niet slecht, maar het origineel wordt veel meer gezongen als iemand die verdriet heeft om een verloren liefde en daar niets van probeert te laten merken. Het kost mij niet veel moeite dat verdriet ook te voelen. En dan de gitaar, vooral de stukjes waarmee het refrein ingeleid steeds ingelast wordt, daar moet elke fan van janglepop toch wel van kunnen genieten. Het intro is mooi. En natuurlijk de harmonieën in de achtergrondvocalen.