Oooooooh voetbal.

Snel veranderen in "Fun fact: wisten jullie dat Primoz Roglic vroeger aan schansspringen deed?" voordat een mod het ziet!

Toevallig draaide ik een paar dagen nadat herman dit postte een verzamelaar waar Eternal Flame opstaat en ik kon het niet laten om na afloop te zeggen dat het nummer naakt was ingezongen door Susanna Hoffs. Volgens mij gaat dat een blijvertje worden.

19. Neil Young with Crazy Horse – Down by the River (1969)

Mijn voorgangers deden niet aan babymoordpromotie.

Al twee keer eerder heb ik Dinosaur Sr. aka Ome Nelis genoemd, maar hier is ie dan zelf. Zoals ik eerder vertelde leerde ik hem kennen door een schaakvriend bij wie ik het verzamelalbum Decade kon opnemen. Dat was 26 juni 1989. Er ging een wereld voor me open, maar ik besefte ook dat ik veel in te halen had. Dat deed ik in rap tempo: vijf maanden later had ik (mede dankzij Dropstyle) al dertien albums van hem die ik veel beluisterde. Albums als Zuma en After the Goldrush wel iets vaker dan Trans of Reactor

Het komt er dus op neer dat ik half juni vrijwel niets kende van Neil Percival Young en een half jaar later vrijwel alles. Is dat bijzonder gedrag? Op zich is het onschuldig, maar je zou zoiets best een fiep kunnen noemen. En dan ook nog het allemaal in een schriftje noteren, heel neurotypisch is het vast niet. Maar wat wel, daar ben ik nog niet uit.

De preoccupatie met de man die grunge mogelijk maakte is om een andere reden ook nog wel opmerkelijk: hij is geen goede zanger. Vals soms zelfs. Luister maar eens Mellow my mind na de eerste minuut. Gitaar spelen kan ie wel aardig, maar ben ik niet speciaal liefhebber van. En dat bij de dertien albums veel verschillende genres zaten is leuk, maar zal me ook niet zo erg geboeid hebben. Wat was het dan? Vast de liedjes. Want dat kan Nelis: mooie liedjes maken.

Toch heb ik niet voor een liedjeliedje gekozen, maar voor een nummer van ruim negen minuten vol met gitaargejengel. Hoe kan dat nou goed zijn? Nou, er zit een geheime dimensie aan het nummer. Om dat te horen zul je met een koptelefoon moeten luisteren. Digitaal is het denk ik iets minder hoorbaar dan op de plaat, maar nog steeds goed te horen, ik heb het getest. Dus koptelefoon op, ogen dicht, en negen minuten genieten.

Kijk nog een voor mij ***** van een ***** album, zal ik het vanaf hier overnemen (ik zet dan MBV wel op 1).

Mellow my mind , toch wel een van mijn favoriete liedjes van Neil.
Een (nederlands) Oor artikel van popjournalist Constant Meijers was bij de LP Tonight's the night toegevoegd en leerde ons dat destijds Jose Cuervo de beste vriend was van de depresieve Neil en dat was te horen op dat album maar vooral ook op Mellow my mind.
Neil Young - Tonight's the Night (1975)

Heb je al een lijstje voor de tweede week van augustus?

18. The Police – Does Everyone Stare

De smaakpolitie vond dit nummer niet tophonderdwaardig, maar bij mij #1 in (Post-)Punk/New Wave.

Toen ik een jaar of dertien was logeerde mijn nicht een keer bij ons. Het was avond, mijn ouders waren ergens heen, en ze stelde voor om wat muziek op te zetten. Ik had zelf geen muziek, dus we keken in de platenkast en Regatta de Blanc leek ons wel wat, want van The Police hadden we wel eens gehoord. En het klonk best leuk. Toen ik vervolgens een walkman gekocht had nam ik het album op, en daarna kocht ik in de lokale tweedehands winkel alle andere albums van The Police om ook op te nemen. De albums luisterde ik heel vaak en ik vond het geweldige muziek. Behalve dan Every breath you take en Roxanne natuurlijk.

Ik sla even een heel stuk over en spring naar sinterklaas 2019. Mijn neefje, toen 13 jaar, is erg met muziek bezig (fan van Billie Eilish en Tyler the Creator, maar speelt zelf ook verschillende instrumente, geleerd door youtubefilmpjes). Ik had een pakketje met singles samengesteld (uit eigen collectie), maar ik had Regatta de Blanc ook nog steeds en het leek me een leuk idee om die aan hem te geven. Dat deed ik dan ook en ik vertelde na afloop tegen hem dat de plaat ooit van zijn opa was geweest. Althans, dat dacht ik, want de plaat stond destijds in de platenkast beneden.“Ho eens even,” zei mijn zus, “het was mijn album!” Kennen jullie de uitdrukking van puzzelstukjes die op hun plaats vallen? Haar mededeling had op mij het tegenovergestelde effect. Alles leek logisch en opeens zat ik met allerlei raadsels. Maar zo is het ook wel mooi, ik had mezelf het album toegeëigend (als een soort voorschot op de erfenis) maar zo was het na ruim dertig jaar terug in het huis van de echte eigenaar.

Ik luister in principe hoogstens incidenteel naar muziek die ik al meer dan honderd keer gehoord heb en dus ook niet meer naar The Police. Vijf albums, 54 nummers die ik kan dromen, dus waarom zou ik dan ernaar luisteren? Maar hoog op mijn lijst zetten, dat natuurlijk wel. En dan moet het een nummer van Regatta de Blanc worden, want die vind ik nog net iets beter dan de andere albums. Maar welk nummer?

Ik kijk even bij wat MuMe de beste nummers vindt . De vier minste nummers van het album krijgen gemiddeld 109 stemmen. Vijf van de zes beste nummers hebben maar 13 stemmen gemiddeld. Nitwits! Anyway, ik doe een atypische keuze met het meest atypische nummer van het album, Does Everyone Stare. Atypisch, want het nummer is door Stewart Copeland geschreven, het heeft een pianointro, Copeland zingt het eerste couplet, er zitten stukjes opera in en er zit een gekke overgang in zodra Sting gaat zingen. Mooie melodie in en er zit voor mij ook een stukje melancholie in: het album is namelijk bijna afgelopen met dit nummer. Al volgt er nog een lekker punkachtig einde.

17. My Bloody Valentine – Feed Me With Your Kiss (1988)

#2 in noise pop. Diverse fans in dit draadje, maar met andere nummers.



Ik vond mijn eerste MBV-plaats (E&W) geweldig, maar ik rende niet meteen naar de winkel om meteen de hele catalogus te kopen. Pas vijftien maanden later kocht ik Loveless (en nog een maand later Isn’t Anything). Waarom duurde dat zo lang? Waarschijnlijk omdat ik pas halverwege ‘92 echt overschakelde van lp’s naar cd’s kopen (ergens rond die tijd zal ik dus ook mijn eerste CD-speler hebben gekocht, ik had toen overigens al een stapel cd’s). Maar in 1993 zal ik echt groot fan geworden zijn.

Pas twintig jaar later zag ik MBV live, in de Effenaar (net nadat het album m b v was uitgekomen, waar ze één nummer van speelden). Vooraf werd gewaarschuwd om oordopjes in te doen vanwege de holocaust (niet mijn term) tijdens You Made Me Realise, een snoeiharde, melodiearme sectie, vele minuten lang.
Er schijnen wel mensen te zijn die het mooi vinden, ikzelf stond met mijn handen op mijn oren (ondanks de oordopjes), hopende dat het snel klaar zou zijn.

Ik weet niet of er mensen meelezen voor wie “Het kan me niet hard genoeg zijn” geldt (en wat ze dan van de holocaust-sectie vinden), voor mij geldt het niet. Maar hard mag best en het is vast geen toeval dat voor YMMR het nummer Feed Me With Your Kiss werd gespeeld. Maar net als bij de aardbeienwijn geldt hier: er is een geluidsmuur, maar ook heel mooie vocalen. Dit keer echt als duet tussen Kevin en Belinda. Relatief veel van mijn favorieten hebben een zanger en een zangeres en ik vind dat ook over het algemeen mooier dan twee mannen of twee vrouwen samen. Het maakt een nummer afwisselender of zelfs spannender, denk ik. Enfin, ik had nog niet de term dreampop genoemd, maar de zang kun je echt bij wegdromen (al zal slapen niet lukken met de gitaarmuur).

Ook hier raad ik aan met koptelefoon te luisteren: dan hoor je de mooiheid beter door de herrie heen.

Dit nummer zet ik ook altijd in m'n top 100. Waar Loveless als album in of rond m'n top 10 staat vind ik die lastiger om losse nummers te beoordelen, dit nummer echter voldoet prima in z'n eentje en heb ik dus maar tot favoriete nummer van MBV uitgeroepen.

edit: even opgezocht, laatste keer op 47.

16. Velvet Underground – Sunday Morning (1967)

#1 in art pop.
#1 van Pepino, #84 van Film Pegasus.

Op de middelbare school had ik een klasgenoot die enorm fan van was Lou Reed. Die was toen (eind jaren '80) een naam van vroeger, maar opeens maakte hij een comeback met het album New York. Ik kocht die op cassette, en ja, echt een goed album. Beste album van 1989 volgens OOR. Ik zou hem zelf niet op 1 zetten, maar wel hoog.

OOR had eerder een lijst gemaakt van beste albums van de eeuw. Toen was ik vast nog geen abonnee, maar op een gegeven moment (begin jaren '90) zal ik die lijst wel gezien hebben en dus kocht ik de nummer 1: The Velvet Underground + Nico. En ik begon met luisteren.

Vaak kost het me een aantal luisterbeurten om nummers/albums te waarderen, maar bij het eerste nummer (Sunday Morning) was ik meteen al verkocht. Die belletjesachtige klanten en de lead vocals van Nico, mooi zeg! (*) Wat ik van de andere nummers vond weet ik niet precies meer, maar ik meen dat ik wel iets dacht als ‘Het is inderdaad een heel goed album’. Het scheelde wel dat ik ook met volle aandacht luisterde (en met een koptelefoon op).

Venus in Furs is één van de meest genoemde nummers in dit draadje en vind ik ook erg goed (op 3 in mijn finalelijstje) en dan vooral vanwege de electrische viool. Zoals ik me bij dEUS al afvroeg: waarom is dat niet vaak nagedaan? Maar Sunday Morning is nog net iets mooier. Het nummer is als een rivier die stroomt en je meevoert terwijl je relaxt ligt op een rubber ding. En als je bij het einde komt voel je je weer helemaal verkwikt.

(*) Later kwam ik erachter dat Lou de zanger van het nummer was. Maar het was net eens zo gek dat ik aannam dat Nico het zong: de band had het nummer namelijk al enkele malen live gespeeld met Nico als zangeres, maar in de studio wilde Lou opeens de vocalen doen (mogelijk uit jaloezie omdat zowel John Cale als hij achter Nico aanzaten en de laatste meer succes had). Nico ging toen maar achtergrondzang doen. Dat Lou Reed uberhaupt wel eens gezongen had (in plaats van het ritmische gepraat op zijn solo-albums) wist ik begin jaren '90 nog niet).

Lou en The Velvets mijn nummer 1 in muziek.
Tja , New York is een pareltje .

Daar was ik ook bij. Ook ik stond met m'n handen op m'n oren ondanks de oordopjes, kon me niet lang genoeg duren want ik vond het fantastisch! M'n broekspijpen waren letterlijk aan het flapperen van de geluidsgolven, en je kon haast tegen die golven in leunen, alsof je aan het strand staat met windkracht 10

15. The Isley Brothers – Behind a Painted Smile (1968)

#1 in soul.
#71 van remcodulac

Bij covers en originelen vinden mensen vaak de versie die ze het eerste hebben leren kennen het mooist. Daar heb ik ook wel: ik bedoel, Red Red Wine van Neil Diamond is best aardig, maar het haalt het toch niet bij de versie van UB40 (al is er iemand in mijn popquizteam die er anders over denkt). The Isley Brothers (en Isley Jasper Isley) heb ik in de jaren '80 door Mathilde Santing, The Christians en The Housemartins leren kennen, goeie versies, maar de originelen bleken gewoon nog iets beter! Maar wat wel zo is: ondanks hun uitgebreide repertoire (uitgebreider dan bovengenoemd iemand en ik vroeger dachten, waardoor we na ze bij een popquizzen diverse keren abusievelijk niet ingevuld te hebben tegenwoodig maar zeggen “Altijd Isley Brothers invullen!”) zijn Behind a Painted Smile, Harvest for the World en Caravan of Love mijn favorieten gebleven.

Herman begrijpt niet wat er goed is aan Behind a Painted Smile, zo las ik een keer. Misschien heeft Mathilde Santing het nummer een beetje voor hem verpest ? Haar versie is niet slecht, maar het origineel wordt veel meer gezongen als iemand die verdriet heeft om een verloren liefde en daar niets van probeert te laten merken. Het kost mij niet veel moeite dat verdriet ook te voelen. En dan de gitaar, vooral de stukjes waarmee het refrein ingeleid steeds ingelast wordt, daar moet elke fan van janglepop toch wel van kunnen genieten. Het intro is mooi. En natuurlijk de harmonieën in de achtergrondvocalen. Dat dus allemaal en dan is er ook nog dit:

Sunday Morning

Gefeliciteerd, u bent zojuist 40 stappen in mijn achting gedaald

Ja hallo, ik wilde remcodulac daarmee provoceren, niet jou!

Red Red Wine van Neil Diamond kan ermee door maar die van UB40 is pas meesterlijk.
Al ken ik niemand die dat met mij eens is , zelfs Poek niet

38 mumemembers can't be wrong!

Now hush: TEE-SET / PETER TETTEROO - Red Red Wine - YouTube

Ik vind hem wel goed, maar zo goed? Ik zou hem denk ik 4* geven, vergelijkbaar, met This Old Heart Of Mine en Who's That Lady. Een cover heb ik er volgens mij nooit van gehoord. Wel een andere door Mathilde Santing en toen ben ik haar verder wel uit de weggegaan...

Mijn favorieten zijn Was It Good To You?, Black Berries en vooral It's Your Thing.

Wat een verhaal van de drummer trouwens. Had er wel eens over gehoord (een oom is compleet idolaat van de Motown ritmesectie en met name de bassist), maar niet van dit slotakkoord.

14. The Chills – Heavenly Pop Hit (1990)

#77 van Lukas.

Het gebeurt niet zo vaak dat ik een nummer na één keer lusisteren al heel goed vind en na honderd keer luisteren nog steeds. Heavenly Pop Hit is zo’n nummer. De eerste keer dat ik het nummer hoorde maakte zo’n indruk dat ik het nog steeds weet (al moest ik het wanneer wel opzoeken) Het was in een tussenjaar (na eindexamen ging ik een jaar schaken voordat ik ging studeren) en eind 1990 of begin 1991 was ik nog op terwijl mijn ouders naar bed waren. Ik had MTV aan, waarschijnlijk 120 minutes, het programma met alternatieve muziek. En toen opeens dumdiedumdum, door een man en een vrouw nog wel. Ik was verkocht! Een hemels popnummer, dus de titel kwam goed uit, want dat was makkelijk onthouden. Niet veel later kocht ik de 12’’ (waarom niet meteen het album gekocht? Waarschijnlijk moeilijk te krijgen. Ook wel goed achteraf, want de rest van het album is van een wat minder niveau.) en later de twee oudere albums waar ook allemaal prachtige liedjes op stonden. Daarmee werd buiten Nieuw-Zeeland weinig commercieel succes geboekt, maar toch een aardige schare fans opgebouwd. Ook hier, want Brave Words krijgt een 4.01 van 70 stemmers en dat is ook mijn favoriete album. En dankzij andré is Heavenly Pop Hit dit jaar nieuw in de MuMeLadder!

Ik vraag me wel eens af of er een verband is tussen zang en persoonlijkheid. Sommige zanger(e)s(sen) klinken heel sympathiek/lief en Martin Phillips is er een van. Het moet (naast de dumdumdums) hetgene zijn geweest wat mij in het nummer trok en het nog steeds doet. Hoe hij in het echt is weet ik niet, in zijn postings e.d. komt hij sympathiek over. Maar mocht hij toch een klootzak zijn, dan is er gelukkig altijd nog de muziek.

Pfff, de man die ons Pink Frost gaf, en dus eeuwig dankbaar moeten zijn.
Ja hij heeft ook iets duisters , iets met drank en drugs
The Chills review – Martin Phillipps' triumph and tragedy told with extraordinary candour | Film | The Guardian - theguardian.com

13. Van Morrison – Caravan (1970)

#1 in folky. Mijn voorgangers verblijven liever in een hotel of tent.

Ik heb al verteld dat ik vroeger albums tweedehands kocht om vervolgens op te nemen zodat ik ze met mijn walkman kon beluisteren. Dat deed ik in de huiskamer en dus als mijn ouders niet thuis waren, of nog niet op. Zo ook op een ochtend, maar ik had de tijd (of de duur van het album) wat krap ingeschat en kwam dus te laat op school. “Waarom ben je te laat, Poek?” vroeg de lerares. “Ehm ja, ik wilde nog even snel een album tapen maar het duurde iets langer dan ik dacht.” “Van welke artiest?” “Van Van Morrison.” “Goeie smaak! Ga maar zitten hoor.”

Een puber die naar Van Morrison luistert, daar zou ik nu heel blij van worden. Ruim een jaar later, net achttien, kocht ik Moondance en dat werd mijn lievelingsalbum. Elk nummer is mooi (al is kant A beter dan B). Jazzy invloeden zijn niet per se een pre voor mij, maar bij dit album betekent het een rijkheid aan instrumentatie en dat vind ik wel een grote pre. Naast standaard instrumenten en de saxofoons ook bijvoorbeeld fluit, clavinet (soort synthesizer), vibrafoon, conga’s.

Van kant A staan drie nummers in de MuMeLadder, maar mijn lievelingsnummer is nog een andere: Caravan. Je zou de eerste zes seconden van het nummer kunnen nemen (het pianointro) en dan heb je al een mooi nummer. Gelukkig gaat (cara)Van door. En gelukkig is hij ook niet zuinig met lalala’s, want daar hou ik van! En dan die opbouw. Turn up the radio. Het tempo verhoogt licht. Turn it up, turn it up. Temporiseren. Turn up the radio, even inhouden en voorbereiden voor de eindsprint. We naderen de laatste minuuut, het wordt bijna rap, turn it up! Little bit higher! That’s enough. En dan bijna nog een minuut lalalalalas, met steeds meer harmoniezang. Zalig!

Ha, en toevallig (hoe kwam ik daar ) zag ik dat dit pareltje op spotify > 300.000.000 luisterbeurten had.
Die club van 38 is waarschijnlijk helemaal los gegaan

12. This Mortal Coil – I Come And Stand At Every Door (1991)

Dit nummer heeft zich nog niet onsterfelijk gemaakt in dit draadje.

Nieuwe muziek heb ik vaak ontdekt via aanbevelingen van anderen (journalisten b.v.) maar het kan ook anders. Via Pixies kwam ik op The Breeders. Via The Breeders op This Mortal Coil. En via This Mortal Coil op een hele lijst met artiesten: Big Star/Chris Bell, Shellyan Orphan, Tim Buckley, Mary Margaret O’Hara en uit de 4AD-catalogus Heidi Berry en His Name is Alive.

This Mortal Coil is geen band, maar een project van de platenbaas van 4AD, Ivo Watts-Russel, samen met producer John Fryer. Bij 4AD zitten bands als The The, Pixies, Cocteau Twins, Lush, Dead Can Dance, Throwing Muses en wat recenter Beirut, Grimes en The National. Relatief veel sferische muziek (oeps, gelukkig ben ik geen recensent), relatief veel zangeressen. Het label is in 1979 opgericht en de artiesten zijn vrijwel allemaal van daarna (uitzondering is Scott Walker, die in 2006 bij het label kwam). Ivo (door Liz Fraser Pipo genoemd) luistert echter zelf wel naar oudere muziek. En dan hoorde hij wel eens een liedje dat een breder publiek zou verdienen. Van artiesten als Tim Buckley, Syd Barret, Big Star, Judy Collins, Gene Clark en Chris Bell. Van de laatste werd slechts één single wer tijdens zijn leven uitgebracht, in hetzelfde jaar als van zijn dood, 1978. Op de B-kant stond You and Your Sister. “Briljant nummer, ik moet het uitbrengen!” zal IWR gedacht hebben. “Door wie zal het laten zingen? Liz en Robin al gehad, Lisa Gerrard, de zusjes Rutkowski, Richenel, Heidi Berry, wie heb ik verder nog op mijn label? Dit moet de single worden, dus moet ik bekende namen gebruiken. Ah, Pixies, Throwing Muses, Kim en Tanya natuurlijk!

Toen ik You and Your Sister hoorde op de radio moest ik het album hebben. En wat bleek: dat album bestond vooral uit liedjes met zangeresse en strijkers! En waar hou ik van? Zangeressen en strijkers! En eigenlijk is de hit een beetje vreemde eend in de bijt (en het is dan ook het laatste nummer op de A-kant). Lief (net als Help Me Lift You Up, gezongen door Mary Margaret O’Hara) terwijl veel van de andere nummers een beetje dreigend zijn.

Zoals het nummer I Come and Stand at Every Door, gezongen door de zusjes Rutkowski, bekend van… eigenlijk vooral van TMC (en Tim Freeman (de broer van Martin aka de jonge Bilbo!) is ook nog vaag te horen). Het nummer is door veel artiesten uitgevoerd en staat b.v. op Fifth Dimension van The Byrds, maar het is oorspronkelijk een gedicht van Nâzım Hikmet Ran, en die wordt ondanks zijn communistische gedachtengoed “wereldwijd gezien als een van de grootste internationale dichters van de 20e eeuw. “ volgens Wikipedia. Het nummer met een inderdaad best wel poetische tekst gaat over een meisje van zeven dat overleden is door de atoombom en je zou het als een pleidooi tegen oorlog kunnen zien. De uitvoering van TMC is dus een beetje donker, met vrouwenstemmen en strijkers. Mooi dus.

21 mei 2021 staat trouwens Greatest Hits of This Mortal Coil/The Hope Blister op de planning! Je hebt een maand of tien om je in te luisteren

Ik zou wel een Greatest Hits van 4AD willen doen ware het niet dat je dan waarschijnlijk een overkill aan National krijgt; daar heb ik weinig zin in. 4AD tot en met 2000 zou kunnen maar dan mis je weer oa. Grimes Verder blijft het ondanks die national wel m'n favoriete label, met in de 80s al xmal deutschland en de al genoemde cocteau twins (en op de europese markt ook pixies en throwing muses); 90s natuurlijk breeders, belly, kristin hersh, lush en nog een hoop en na 2000 ook blonde redhead, deerhunter en dus grimes. En natuurlijk in 1987 al vreemde eend in de bijt Marrs - Pump up the volume.

Dan mis je vooral mijn nummer 46, Jóhann Jóhannsson! Maar je kan gewoon 4AD excl. The National doen.

Haha, tja muziek sferisch noemen jaagt ook de natuurkundige hier op de site sfeervol op stang .

In september heb ik wel al een subset gepland, namelijk alles wat met Kristin Hersh en Tanya Donelly te maken heeft (niet beperkt tot hun 4AD output natuurlijk).